Σωτήρα Χαραλάμπους ν. Ελευθερία Ανακρέοντε κ.α., Αρ. Αγωγής 5068/15, 28/11/2016

(1)/92), επί της Δ.1 θ.2, Δ.48, θ.θ.1-9, Δ.55 και Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, επί των αρχών του Κοινοδικαίου και του Δικαίου της Επιείκειας, της διακριτικής ευχέρειας, της πρακτικής και των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της κας Παναγιώτας Χριστοδούλου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την ενάγουσα, ημερομηνίας 17.12.

1. Σ' αυτή αναφέρεται στη διαφορά μεταξύ των διαδίκων την οποία γνωρίζει από πληροφορίες που πήρε από την ενάγουσα-αιτήτρια, το σύζυγο της Ανδρέα Χαραλάμπους, τον γιο της Andrew Charalambous και τον Varni Varnavide, λογιστή της ενάγουσας. Εξηγά ότι ο λόγος για τον οποίο προβαίνει η ίδια στην ένορκη δήλωση είναι γιατί η πελάτιδα τους βρίσκεται σε μεγάλη ηλικία και τόσο η ίδια όσο και ο σύζυγος της αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας ενώ διαμένουν και εργάζονται στο Λονδίνο. Όπως αναφέρει, η εναγόμενη 1 είναι ανιψιά της ενάγουσας η οποία με δόλιο σχεδιασμό και κατόπιν συνομωσίας με τον πατέρα της, εναγόμενο 2, αποδέχθηκε τη δόλια αποξένωση του ποσού των €1.440.722,80 από τον τραπεζικό λογαριασμό της ενάγουσας προς το σκοπό ανέγερσης πολυτελούς οικίας. Είναι ισχυρισμός της ότι ο εναγόμενος 2, ο οποίος είναι αδελφός του συζύγου της ενάγουσας και πατέρας της εναγόμενης 1, απέσπασε μεγάλα χρηματικά ποσά από τον τραπεζικό λογαριασμό της ενάγουσας στη Λαϊκή Τράπεζα. Αρχικά ο εναγόμενος 2 μαζί με το σύζυγο της ενάγουσας διατηρούσαν αλυσίδα αρτοποιείων στο Λονδίνο. Από τις εργασίες αυτές η ενάγουσα άνοιξε επ' ονόματι της αποταμιευτικό τραπεζικό λογαριασμό στην Κύπρο με κατάθεση ύψους €2.043.495,
2. Στη συνέχεια περί το 2007 ο εναγόμενος 2 αποφάσισε να ανεγείρει κατοικία στην Κύπρο για τη θυγατέρα του, εναγόμενη 1, και ζήτησαν από την ενάγουσα και το σύζυγο της να υπογράψουν ως εγγυητές για το δάνειο που θα αιτούντο από την Τράπεζα. Λόγω των στενών οικογενειακών και επαγγελματικών δεσμών η ενάγουσα αποδέχθηκε να εγγυηθεί τον εναγόμενο
3. Στην πραγματικότητα αντί εγγυητηρίου υπέγραψε πληρεξούσιο έγγραφο που παραχωρούσε στον εναγόμενο 2 ευρείες εξουσίες να διαχειρίζεται τον τραπεζικό λογαριασμό της ενάγουσας που διατηρούσε στην Τράπεζα Κύπρου. Ως εκ τούτου όλες οι τραπεζικές καταστάσεις και έγγραφα αποστέλλονταν στη διεύθυνση του εναγόμενου 2 χωρίς η ίδια να έχει οποιαδήποτε γνώση, εφόσον ουδέποτε την ενημέρωσε σχετικά ο εναγόμενος
4. Τον Μάϊο του 2014 ξεκίνησαν δικαστικές διαδικασίες στο Λονδίνο από τον γιό της ενάγουσας Andrew και τον γιό του εναγόμενου 2, αδελφό της εναγόμενης 1, εναντίον της, για διαφορές σε σχέση με το μέρισμα της αλυσίδας των αρτοποιείων, ότε και τέλη Ιουνίου του 2015 και ενώ οι δικαστικές διαδικασίες βρίσκονταν σε εξέλιξη αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά ότι ο εναγόμενος 2 είχε προβεί σε παράνομες αναλήψεις από τον λογαριασμό της ενάγουσας, χωρίς τη συγκατάθεση της. Τότε η ίδια αποτάθηκε στην Τράπεζα Κύπρου που την πληροφόρησε ότι οι αναλήψεις χρημάτων από τον λογαριασμό της εγίνοντο με τη χρήση του πληρεξουσίου εγγράφου, ημερομηνίας 8.2.2007 (Τεκμ.1 της ένορκης δήλωσης). Τότε ήταν και η πρώτη φορά που αντιλήφθηκε την απάτη με το πληρεξούσιο. Με τη χρήση του πληρεξουσίου ο εναγόμενος 2 απέσπασε διάφορα ποσά χρημάτων από τις 9.9.2009 μέχρι την 1.9.2011 που συμποσούνται σε €1.440.722,
5. Επανειλημμένα ζήτησαν από τον εναγόμενο 2 να επιστρέψει στην ενάγουσα τα ποσά που έλαβε παράνομα χρησιμοποιώντας το πληρεξούσιο, αλλά αυτός αρνήθηκε. Η ενάγουσα πληροφορήθηκε από στενό συγγενή ότι ο εναγόμενος 2 έθεσε προς πώληση την κατοικία του και εκείνη της εναγόμενης 1, οπότε έδωσε οδηγίες στους δικηγόρους της να λάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα για εξασφάλιση των συμφερόντων της. Από μια έρευνα στο Κτηματολόγιο διαπίστωσε επίσης ότι πολύ πρόσφατα ο εναγόμενος 2 είχε μεταβιβάσει όλα τα περιουσιακά του στοιχεία επ' ονόματι της εναγόμενης 1, πλην ενός ακινήτου μηδαμινής αξίας, στην προσπάθεια του να αποτρέψει την ενάγουσα από του να διεκδικήσει τα χρήματα της. Το 2010 επιπρόσθετα ο εναγόμενος 2 μεταβίβασε επ' ονόματι της εναγόμενης 1 πολυτελή κατοικία, αξίας εκατομμυρίων ευρώ, που στη βάση ηλεκτρονικής διαφήμισης (Τεκμ.9) έθεσε προς πώληση πρόσφατα. Είναι ισχυρισμός της Xριστοδούλου ότι οι εναγόμενοι συνωμότησαν μεταξύ τους προς ζημιά της ενάγουσας. Παραθέτει δε στην ένορκη δήλωση της τις λεπτομέρειες απάτης και/ή δόλου και/ή συνωμοσίας μεταξύ των εναγομένων σε βάρος της ενάγουσας, με απώτερο στόχο να μη μπορέσει η ενάγουσα να κινήσει δικαστικές διαδικασίες. Καταλήγοντας η Χριστοδούλου εισηγείται ότι συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, όπως και το στοιχείο του κατεπείγοντος για την έκδοση των διαταγμάτων μονομερώς. Καταθέτει δε ως Τεκμ.10 την εκτίμηση της ακίνητης περιουσίας της εναγόμενης 1 της οποίας σκοπείται η δέσμευση που ανέρχεται σε €1.181.000,
6. Η αίτηση και τα εκδοθέντα προσωρινά διατάγματα προσέκρουσαν στην ένσταση της εναγόμενης 1, στην οποία προβάλλει ένα μεγάλο αριθμό λόγων ένστασης που καταλαμβάνουν οκτώ σελίδες. Αυτοί αφορούν κυρίως στην απόκρυψη στοιχείων από πλευράς ενάγουσας, ότι δεν έχει αποδειχθεί το κατεπείγον, ότι το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας, ότι η Αγωγή δεν αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα, ότι δεν έχει εξασφαλιστεί διάταγμα του Δικαστηρίου για σφράγιση του Κλητηρίου πριν την καταχώρηση του, ότι η ζημιά της ενάγουσας αν ήθελε αποδειχθεί τέτοια ανέρχεται σε ποσό μέχρι €100.000,00 και ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 για την έκδοση των διαταγμάτων μαζί με άλλους λόγους ένστασης. Η νομική βάση της ένστασης είναι περίπου η ίδια με εκείνη της αίτησης με την προσθήκη του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 1215/2012 για τη Διεθνή Δικαιοδοσία, την Αναγνώριση και την Εκτέλεση Αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της εναγόμενης 1 και της Πωλίνας Κολατσή, που μετέφρασε την ένορκη δήλωση της εναγόμενης 1 από τα αγγλικά στα ελληνικά, και οι δύο ημερομηνίας 25.8.
7. H εναγόμενη 1 στην ένορκη δήλωση της ουσιαστικά επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης τονίζοντας τις ανακρίβειες και τους ψευδείς και παραπλανητικούς ισχυρισμούς της Χριστοδούλου με στόχο την έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων. Παραθέτει λεπτομέρειες ως προς τη συνεργασία μεταξύ των διαδίκων στο Λονδίνο στην επιχείρηση αρτοποιείου των γονιών τους που ξεκίνησε αρχικά με την εργοδότηση του θείου της ως υπαλλήλου. Στη συνέχεια το αρτοποιείο λειτούργησε ως συνεταιρισμός από τους γονείς της μέχρι το 1997, όπου και προχώρησαν στη σύσταση εταιρείας με την επωνυμία Μichale's Pitta Bread Bakering Ltd. Για τα έτη 2008 - 2013 η εταιρεία είχε τζίρο που υπερέβαινε τα 20 εκατομμύρια στερλίνες το χρόνο. Μέχρι το 2006 τις μετοχές της εταιρείας κατείχαν εξ ημισείας οι γονείς της που ήσαν και οι μόνοι διευθυντές της. Το 2006 διορίστηκαν ως επιπρόσθετοι διευθυντές ο Andrew, γιος της ενάγουσας, και ο αδελφός της εναγόμενης 1 ονόματι Πάμπος. Ο θείος Αντρίκος και η σύζυγος του, ενάγουσα, ουδέποτε υπήρξαν μέτοχοι ή αξιωματούχοι ή ιδιοκτήτες της εταιρείας. Από την αρχή της εργοδότησης της ενάγουσας και του θείου Αντρίκου οι γονείς της τους κατέβαλαν εκτός από τους μισθούς τους και μεγάλα χρηματικά ποσά καθώς και τους χρηματοδότησαν στην αγορά ακινήτων και άλλης περιουσίας στην Αγγλία και στην Κύπρο, όχι μόνο λόγω της στενής συγγένειας μεταξύ τους, αλλά και λόγω της εργατικότητας που επέδειξαν κατά τη διάρκεια των εργασιών τους στην επιχείρηση αρτοποιείων των γονέων της. Τότε ο θείος Αντρίκος παραχώρησε γενικό πληρεξούσιο έγγραφο στη μητέρα της, ημερομηνίας 29.3.1985, με το οποίο η μητέρα της εξουσιοδοτείτο μεταξύ άλλων να διαχειρίζεται όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία του θείου Αντρίκου στην Κύπρο. Στις 8.2.2007 η ενάγουσα παραχώρησε στον εναγόμενο 2 πληρεξούσιο έγγραφο με το οποίο ο τελευταίος να προβαίνει σε αναλήψεις, καταθέσεις και γενικά να διαχειρίζεται το λογαριασμό της ενάγουσας στη Λαϊκή Τράπεζα. Τον Μάρτη του 2007 η μητέρα της προέβη για λογαριασμό του θείου Αντρίκου σε αγορά του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 15850 στο Πύργο της επαρχίας Λεμεσού έναντι €85.430,
8. Σε κάποιο στάδιο το 2008 οι γονείς της αποφάσισαν να πωλήσουν τις μετοχές της εταιρείας και τα έσοδα να τα διαμοιράσουν στην ίδια, στον αδελφό της Πάμπο και στον Andrew ανά 1/3 μερίδιο. Το 1/3 μερίδιο του Andrew θα ήταν υπό τύπο δωρεάς λόγω των στενών συγγενικών σχέσεων και της μακρόχρονης εργοδότησης της οικογένειας του στο αρτοποιείο. Λόγω του ότι δεν καρποφόρησαν οι προσπάθειες για πώληση της εταιρείας οι γονείς της αποφάσισαν να προβούν σε μεταβίβαση των μετοχών στους τρεις, μετά όμως από την ολοκλήρωση ανέγερσης της κατοικίας της εναγόμενης 1 στην Κύπρο. Επειδή η ενάγουσα και ο θείος Αντρίκος επείγοντο στη μεταβίβαση του 1/3 των μετοχών επ' ονόματι του γιου τους, παραχώρησαν το δικαίωμα στον εναγόμενο 2 να προβεί σε ανάληψη ολοκλήρου του ποσού από τις καταθέσεις της ενάγουσας στη Λαϊκή Τράπεζα. Στη συνέχεια οι γονείς της, μετά τις πιο πάνω διαβεβαιώσεις, μεταβίβασαν τον Οκτώβριο του 2009 τις μετοχές της εταιρείας τους στον Andrew λόγω δωρεάς. Ενόψει αυτής της εξέλιξης ο εναγόμενος 2 προχώρησε σε ανάληψη ποσού εκ €2.043.495,55 εκ του λογαριασμού της ενάγουσας σταδιακά. Από το ποσό αυτό €602.722.00 είχαν κατατεθεί από τον εναγόμενο
9. Ο Andrew κατάφερε να εξαπατήσει τους γονείς της και υπέγραψαν διάφορα έγγραφα με τα οποία άλλαξε η δομή των μετοχών της εταιρείας, δημιουργώντας σε βάρος της εναγόμενης 1 ανισότητα. Για πρώτη φορά η ίδια πληροφορήθηκε την απάτη σε βάρος της το 2012 από το λογιστή της εταιρείας. Τότε στις 28.5.2014 οι γονείς της προχώρησαν στην καταχώριση της αγωγής Claim 2014 Folio 636 στο Λονδίνο εναντίον του Andrew, του γιού τους Πάμπου και της ίδιας ως αναγκαίας διαδίκου καθώς και της εταιρείας. Αντίγραφα των δικογράφων και γραπτών καταθέσεων της ενάγουσας, του συζύγου της και της εναγόμενης 1 στα πλαίσια της διαδικασίας επισυνάπτει ως Τεκμ.15-27 στην ένορκη δήλωση της. Τελικά στις 23.6.2015 τα μέρη κατέληξαν σε συμβιβασμό της υπόθεσης με την από κοινού έκδοση δικαστικού διατάγματος ημερομηνίας 23.6.2015 προς όφελος των γονέων της και εναντίον του Andrew και του Πάμπου, με το οποίο αναστέλλετο η Αγγλική Αγωγή. Μεταξύ των άλλων που έχουν συμφωνηθεί και αποτελούν μέρος της απόφασης είναι και ότι θα κατέβαλλαν ο αδελφός της εναγόμενης 1 και ο γιος της ενάγουσας στην ίδια αποζημιώσεις ύψους £10.500.000,00 σταδιακά, της πρώτης δόσης εκ £1.000.000,00 πληρωθησομένης στις 23.9.2015 και η ίδια θα μεταβίβαζε τις μετοχές της στην εταιρεία στους Andrew και Πάμπο μέχρι τις 23.9.
10. Αντίγραφο του διατάγματος είναι το Τεκμ.28 της ένορκης δήλωσης της. Ο Andrew και ο Πάμπος παρέλειψαν να συμμορφωθούν με τους όρους του διατάγματος εντός της καθορισθείσης προθεσμίας και καταδικάστηκαν στην πληρωμή του ποσού των £20.000,00, ως έξοδα της εναγόμενης
11. Προφανώς η ενάγουσα υπήρξε δυσαρεστημένη από την εξέλιξη αυτή γι' αυτό και προχώρησε στην καταχώριση της Αγωγής 4203/15 Ε.Δ. Λεμεσού εναντίον του πατέρα της, εναγόμενου 2, αξιώνοντας το ποσό των €1.440.722,80 στην οποία εξασφάλισε με μονομερή αίτηση τα ίδια διατάγματα με της παρούσας υπόθεσης. Την αγωγή αυτή η ενάγουσα με την ειδοποίηση διακοπής ημερομηνίας 21.12.2015 προς τον Πρωτοκολλητή διέκοψε την διαδικασία της. Η εναγόμενη 1 παραθέτει περαιτέρω στην ένορκη δήλωση της στοιχεία ότι η ενάγουσα ψεύδεται σε πολλά σημεία, μέσω της ένορκης δήλωσης της Χριστοδούλου, τονίζοντας ότι η απόσυρση των χρημάτων από το λογαριασμό της ενάγουσας έγινε με την πλήρη γνώση και συγκατάθεση της. Είναι η δική της θέση ότι ο θείος Αντρίκος γνώριζε πολύ καλά τη διευθέτηση αυτή και τις αναλήψεις από το λογαριασμό της ενάγουσας, με τη χρήση του πληρεξουσίου, γεγονός που παραδέχεται σε γραπτή κατάθεση του στην Αγγλική Αγωγή ημερομηνίας 20.2.2015 (Τεκμ.38), οπότε ψεύδονται η ενάγουσα και ο σύζυγος της ότι πληροφορήθηκαν για πρώτη φορά αρχές Ιουλίου
12. Στη συνέχεια αναφέρεται σε γεγονότα που κατ' ισχυρισμό η ενάγουσα απέκρυψε από το Δικαστήριο, με αποκλειστικό στόχο την έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων. Καταλήγοντας εισηγείται ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 για οριστικοποίηση των προσωρινών εκδοθέντων διαταγμάτων γι' αυτό και η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Οι δικηγόροι των διαδίκων κατά την ακρόαση υποστήριξαν τις θέσεις τους με γραπτές αγορεύσεις, παραπέμποντας σε νομολογία. Προέβησαν επίσης και σε προφορικές αγορεύσεις τονίζοντας τις αδυναμίες στην υπόθεση του αντιδίκου τους. Ο μεν δικηγόρος της ενάγουσας-αιτήτριας εισηγήθηκε την οριστικοποίηση των διαταγμάτων που εκδόθηκαν μονομερώς, εφόσον πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που έθεσε η νομολογία, ο δε δικηγόρος της εναγόμενης 1-καθ' ης η αίτηση από την άλλη επικέντρωσε την αγόρευση του σε πέντε ουσιαστικά λόγους ένστασης για να καταλήξει στην εισήγηση ακύρωσης των διαταγμάτων. Είναι η θέση του δικηγόρου της καθ' ης η αίτηση στη γραπτή αγόρευση του αλλά συνιστά και λόγο ένστασης, ότι τα διατάγματα που εκδόθηκαν μονομερώς θα πρέπει να ακυρωθούν λόγω παραβίασης των προνοιών του άρθρου 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, που προνοεί για τη δυνατότητα έκδοσης ενός διατάγματος χωρίς ειδοποίηση στην άλλη πλευρά, όταν καταδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις. Συγκεκριμένα ισχυρίζεται ότι ενώ η ενάγουσα και ο σύζυγος της γνώριζαν από πολύ προηγουμένως την ανάληψη των χρημάτων από το λογαριασμό της αιτήτριας και τον τρόπο ανάληψης, εντούτοις η Χριστοδούλου για να πετύχει την έκδοση των διαταγμάτων μονομερώς, στην ένορκη δήλωση της αναφέρει ότι η ενάγουσα έλαβε γνώση για πρώτη φορά τέλος Ιουνίου του 2015 ενώ αρχές Ιουλίου του 2015 της δημιουργήθηκαν εύλογες υποψίες. Το ίδιο ισχύει και για την ανακοίνωση και προσφορά προς πώληση της πολυτελούς κατοικίας της εναγόμενης 1, όπου η Χριστοδούλου αναφέρει στην ένορκη δήλωση της ότι πρόσφατα τέθηκε προς πώληση, ενώ η σχετική ηλεκτρονική ανακοίνωση στην οποία βασίζεται η Χριστοδούλου για να υποστηρίξει τη θέση της, έγινε το
13. Το Άρθρο 9

(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, διέπει τις περιστάσεις όπου ένα διάταγμα μπορεί να εκδοθεί χωρίς ειδοποίηση, κατά παράβαση δηλαδή του γενικού κανόνα ότι πρέπει να ακούεται και η άλλη πλευρά, και τούτο μπορεί να γίνει όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις. Η κατάδειξη του στοιχείου του κατεπείγοντος αποτελεί δικαιοδοτικό όρο, προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. [Βλ. In re B.P. Cyprus Ltd

(1996)1 (B) Α.Α.Δ. 861]. Όπως τονίστηκε και στην Louis Vuitton v. Δερμοσάκ κ.ά.

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453, στη σελίδα 1462, η έκδοση προσωρινού διατάγματος ex-parte συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσον παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την απόδοση θεραπείας, χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί. Στην παρούσα περίπτωση όπου οι αιτητές πέτυχαν την έκδοση μονομερώς των διαταγμάτων που ζητούντο και ένας από τους λόγους ένστασης αναφέρεται στο κατεπείγον, σημαντικό είναι το εξής απόσπασμα από την Πολιτική Έφεση Ε6/2014 Commerzbank Auslandsbanken Holding κ.α. ν. Adeona Holdings Limited, ημερ. 27.2.15, που κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιο: «Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση στο θέμα του κατεπείγοντος. Όπου εκδίδεται μονομερώς ένα διάταγμα και στη συνέχεια, αφού ακουστεί και ο εναγόμενος, τεθεί θέμα ότι το διάταγμα δεν θα έπρεπε να είχε εκδοθεί μονομερώς, το δικαστήριο θα πρέπει με φειδώ να προχωρεί σε ακύρωση του παρεμπίπτοντος διατάγματος, ιδιαίτερα όταν ο ενάγων δεν συνέβαλε και ούτε απέκρυψε οποιαδήποτε στοιχεία ώστε να θεωρηθεί ότι παραπλάνησε το δικαστήριο για να δεχθεί να εξετάσει την αίτηση στην απουσία της άλλης πλευράς. Όπως νομολογήθηκε πρόσφατα από το Ανώτατο Δικαστήριο στην Κούππα ν. Πουλλά Τσαδιώτη Λίμιτεδ κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 312/10, ημερ. 17.7.2014, όταν εγερθεί θέμα κατεπείγοντος μετά που ακουστεί ο εναγόμενος, το θέμα δεν «θα πρέπει να αφήνεται να καταστρατηγεί το ζητούμενο και να αποπροσανατολίζει από τον στόχο, αλλά να εκλαμβάνεται εξ αρχής ως καθήκον του Δικαστηρίου να εξετάζει με προσοχή το υλικό που τίθεται ενώπιον του..». Σχετικές είναι επίσης και οι υποθέσεις Κασπαρή ν. Ανδρέου

(2004)1Β ΑΑΔ 784 και Αποστόλου ν. Ιωάννου

(2012)1Α ΑΑΔ 604, στις οποίες εκφράστηκαν επιφυλάξεις ως προς την προηγούμενη νομολογία επί του θέματος.» Ενόψει του πιο πάνω λόγου ένστασης το Δικαστήριο θα ασχοληθεί κατά πρώτο με την εξέταση του θέματος του κατεπείγοντος σε συνάρτηση με το λόγο ένστασης περί απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων που έπρεπε, σύμφωνα με την εισήγηση του δικηγόρου της καθ' ης η αίτηση, η αιτήτρια να αποκάλυπτε, ώστε το Δικαστήριο να μπορέσει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια ορθά και δίκαια. Η υποχρέωση πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης ενέχει τη σημασία της στην περίπτωση που διάδικος ζητά μονομερώς κάποια θεραπεία. Υπάρχει πολλή νομολογία επί του θέματος. Ενδεικτικά αναφέρω τις υποθέσεις Global Cruises SA κ.α. ν. Metro Shipping & Travel Ltd

(1989)1 ΑΑΔ 607, 616-8, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 ΑΑΔ 248, 264-267, Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου

(1998)1 ΑΑΔ 598 και Χαραλάμπους ν. Petros Michael Exclusif Ltd κ.α.

(2004)1Γ ΑΑΔ 1953,

1. Η υποχρέωση πλήρους αποκάλυψης στοιχείων υπήρξε αντικείμενο εξέτασης στην πρόσφατη υπόθεση Commerzbank Auslandsbanken Holding A.G. κ.α. ν. Adeona Holdings Ltd, Π.Ε. Ε6/2014, ημερ. 27.2.
2. Στην υπόθεση αυτή αναφέρθηκε ότι σε μονομερείς αιτήσεις ο αιτητής υποχρεούται να προβεί σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη και να ενεργήσει με καλή πίστη. Αυτό ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις που ζητείται θεραπεία του δικαίου της επιείκειας, οπότε ο Αιτητής έχει υποχρέωση να προσέλθει με «καθαρά χέρια». Η μη αποκάλυψη είτε αθώα, είτε εσκεμμένη, θεωρείται είδος εξαπάτησης γι' αυτό και προκαλεί τόσο σοβαρές συνέπειες, όπως την ακύρωση του διατάγματος, χωρίς την περαιτέρω εξέταση της ουσίας της αίτησης. Η υποχρέωση αποκάλυψης εκτείνεται σε όλα τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία ήταν γνωστά ή τα οποία θα μπορούσαν να γίνουν γνωστά μετά από εύλογη έρευνα και τα οποία ενδεχομένως θα μπορούσαν να επηρεάσουν την κρίση του δικαστηρίου. Όσο πιο δραστικό είναι το διάταγμα που ζητείται, τόσο μεγαλύτερη είναι η υποχρέωση πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης. Η υποχρέωση αποκάλυψης δεν περιορίζεται μόνο σε γεγονότα, αλλά εκτείνεται και στο νόμο και νομικές αρχές, καθώς και σε σημεία τα οποία ενδεχομένως να μην είναι υπέρ των Αιτητών (βλ. Swift Fortune Ltd (The Capaz Duckling) v. Magnifica Marine SA [2008] 1 Lloyd´s Rep. 54). Επίσης, περιλαμβάνει και την αποκάλυψη άνευ βλάβης αλληλογραφίας (βλ. Linsen International Ltd v. Humpuss Sea Transport Pte Ltd

(2010)EWHC 303 (Comm)). Αυτό υποβοηθά το Δικαστήριο στο να αντιληφθεί όλα τα σχετικά σημεία, προτού αποφασίσει. Σχετικές είναι οι Siporex Trade S.A. v. Comdel Commodities Ltd [1986] 2 Lloyd´s Rep 428 QBD και Global Cruises S.A. κ.α. v. Metro Shipping & Travel Ltd, ανωτέρω. Κριτής του τι είναι ουσιώδες, είναι ο δικαστής ο οποίος έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια και δεν διστάζει να ακυρώσει το ήδη εκδοθέν μονομερές διάταγμα, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που διαπιστώνει κακοπιστία και πρόθεση απόκρυψης ή παραπλάνησης του δικαστηρίου. Οδηγός είναι πάντοτε τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης στο πλαίσιο της αντιδικίας των διαδίκων. Το Δικαστήριο για σκοπούς εξέτασης της υπό κρίση μονομερούς αίτησης είχε ενώπιον του την ένορκη δήλωση της Χριστοδούλου. Στην ένορκη δήλωση της αναφέρεται αρχικά στους λόγους για τους οποίους προβαίνει η ίδια στην ένορκη δήλωση και όχι η ανάγουσα ή ο σύζυγος της και ότι τις πληροφορίες για την ετοιμασία της ένορκης δήλωσης πήρε από την ενάγουσα, τον σύζυγο της, τον γιο τους και τον Varnavides, λογιστή της αιτήτριας. Έχω μελετήσει με μεγάλη προσοχή τις θέσεις της Χριστοδούλου στην ένορκη δήλωση της τις οποίες αντιπαράθεσα με εκείνες της καθ' ης η αίτηση και τα τεκμήρια που κατέθεσε. Για το υπό εξέταση θέμα η καθ' ης η αίτηση έδωσε έμφαση στην ένορκη δήλωση της, που συνοδεύει την ένσταση, στο Τεκμ.38, που επισυνάπτει, το οποίο είναι αντίγραφο της γραπτής κατάθεσης του συζύγου της ενάγουσας ημερομηνίας 20.2.2015 που καταχώρησε στα πλαίσια της Αγγλικής Αγωγής. Στην παράγραφο 30 εντοπίζεται το ακόλουθο απόσπασμα που είναι σχετικό με τις αναλήψεις των χρημάτων: "My brother and I were so close. I trusted him on everything. Since this litigation started I have not really spoken to him. I have also realised that he has taken €1.5 million from my bank account in Cyprus. He asked for a power of attorney over my account and I gave it to him, such is the level of trust between us. He told me that it was for administrative purposes. There is now no money in it as he has taken it all out. I am in the process of taking this matter up with lawyers in Cyprus." Ενόψει του πιο πάνω ισχυρισμού του συζύγου της ενάγουσας στην γραπτή κατάθεση του, που σημειώνεται ότι είναι αδελφός του εναγόμενου 2, αυτός θα πρέπει να γνώριζε από πριν τις 20.2.2015 τόσο για την ανάληψη των χρημάτων από το λογαριασμό της συζύγου του αλλά και για την ύπαρξη του πληρεξουσίου. Σίγουρα το ίδιο θα πρέπει να γνώριζε και ο γιος της καθ' ης η αίτηση που ήταν διάδικος στην Αγγλική Αγωγή. Αν και κανονικά θα πρέπει να γνώριζε από τότε, μόλις στις 17.12.2015 η αιτήτρια, προέβη στην καταχώρηση της παρούσας Αγωγής και προώθηση της υπό κρίση αίτησης. Ο σύζυγος της ενάγουσας αλλά και ο γιος της είναι εξ εκείνων που έδωσαν τις πληροφορίες στη Χριστοδούλου για να προβεί στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Αυτό αναφέρει η ίδια η Χριστοδούλου στην αρχή της ένορκης δήλωσης της. Εκτός του ότι μέσω της ένορκης δήλωσης της Χριστοδούλου, η αιτήτρια παραπλάνησε το Δικαστήριο ως προς το χρόνο που περιήλθαν σε γνώση της ενάγουσας-αιτήτριας οι παράνομες αναλήψεις χρημάτων με τη χρήση του πληρεξουσίου, με προφανή σκοπό την έκδοση των διαταγμάτων μονομερώς, δεν δόθηκε οποιαδήποτε δικαιολογία για την καθυστέρηση στην καταχώρηση της Αγωγής. Σχετική με την καθυστέρηση στην προώθηση της Αγωγής και τις επιπτώσεις που ενέχει σε έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων είναι η υπόθεση Σκορδής ν. Λάντου κ.α.

(2008)1(Β) Α.Α.Δ. 844 όπου στη σελ. 845 αναφέρονται τα εξής: «Ως προς το ζήτημα της καθυστέρησης το πρωτόδικο δικαστήριο έκαμε αναφορά σε κυπριακή και αγγλική νομολογία και αυθεντίες και σημείωσε ότι, σε αιτήσεις για παρεμπίπτοντα διατάγματα, ο παράγοντας του χρόνου είναι σημαντικός και ότι αδικαιολόγητη καθυστέρηση, εκ μέρους του ενάγοντα, μπορεί να του στερήσει το δικαίωμα για παρεμπίπτον διάταγμα. Στην προκείμενη περίπτωση, το πρωτόδικο δικαστήριο θεώρησε, ότι με την επιστολή των δικηγόρων του πρώτου εναγομένου, ημερ. 12.10.04, αυτός είχε καταστήσει σαφές στον εφεσείοντα-ενάγοντα ότι δεν θεωρούσε την επίδικη συμφωνία δεσμευτική για τον ίδιο. Αυτό το γεγονός, κατά την κρίση του πρωτοδίκου δικαστηρίου, καθιστούσε υπαρκτό και ορατό τον κίνδυνο αποξένωσης του ακινήτου, τουλάχιστον από τις 12.10.

1. Παρά ταύτα ο ενάγων-εφεσείων αναζήτησε ενδιάμεση θεραπεία, περίπου 2 χρόνια αργότερα, στις 3.10.06, όταν καταχώρισε την αγωγή και την αρχική του αίτηση. .................................. Όπως σημείωσε το πρωτόδικο δικαστήριο, ορθά κατά την εκτίμησή μας, υπήρξε αναιτιολόγητη καθυστέρηση στην αναζήτηση ενδιάμεσης θεραπείας προς διαφύλαξη των όποιων δικαιωμάτων του ενάγοντα δυνάμει της συμφωνίας και σε σχέση με το ακίνητο, τέτοια που δικαιολογούσε την απόρριψη και της δεύτερης αίτησης.» Παραπλάνησε επίσης το Δικαστήριο με τη δήλωση της Χριστοδούλου ότι δεν γνώριζε και τον τρόπο που έγιναν οι αναλήψεις, που όπως την πληροφόρησε η Τράπεζα ήταν με τη χρήση του πληρεξουσίου. Και αυτή η δήλωση καταρρίπτεται από τη γραπτή κατάθεση του συζύγου της αιτήτριας στην Αγγλική Αγωγή. Οι πιο πάνω διαπιστώσεις δίνουν εξουσία στο Δικαστήριο να προβεί σε ακύρωση των διαταγμάτων λόγω μη ικανοποίησης του κατεπείγοντος. Επίσης άλλη θέση της Χριστοδούλου στην ένορκη δήλωση της σ' όσον αφορά το κατεπείγον είναι ότι η καθ' ης η αίτηση έθεσε προς πώληση την πολυτελή κατοικία της αξίας εκατομμυρίων ευρώ πρόσφατα, επισυνάπτοντας μάλιστα και σχετικό ηλεκτρονικό έντυπο, ως Τεκμ.9 στην ένορκη δήλωση της. Η καθ' ης η αίτηση αναφέρει στην ένορκη δήλωση της σε απάντηση της πιο πάνω θέσης της Χριστοδούλου ότι προέβη στην ηλεκτρονική ανακοίνωση το 2012 και εξηύρε ενοικιαστή, ενώ σήμερα δεν έχει τέτοια πρόθεση, εφόσον την έχει ενοικιάσει σε τρίτο πρόσωπο. Σημειώνεται ότι στην ηλεκτρονική ανακοίνωση, Τεκμ.9, ότι η πολυτελή κατοικία της καθ' ης η αίτηση διατίθεται προς πώληση ή μακρόχρονη ενοικίαση, δεν εντοπίζεται καμιά ημερομηνία. Συνεπώς ούτε και αυτό το στοιχείο βεβαιώνει το κατεπείγον της αίτησης. Σ' όσον αφορά το λόγο ένστασης περί απόκρυψης γεγονότων, στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και ένσταση γίνεται εκτενής αναφορά στις διάφορες δοσοληψίες και διαφορές μεταξύ των διαδίκων και στενών συγγενών τους οι οποίες υπήρξαν επίδικο θέμα σε Αγωγή στο Αγγλικό Δικαστήριο. Η Αγωγή αυτή συμβιβάστηκε και εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση στις 23.6.
2. Θα πρέπει να λεχθεί ότι ανκαι η Χριστοδούλου αναφέρεται στην ένορκη δήλωση της στην ύπαρξη της Αγγλικής Αγωγής, παραλείπει να αναφερθεί στην έκδοση της εκ συμφώνου απόφασης ημερομηνίας 23.6.
3. Αντίθετα η Χριστοδούλου αναφέρει ότι ενώ οι δικαστικές διαδικασίες στην Αγγλία βρίσκονταν σε εξέλιξη, αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά ότι ο εναγόμενος 2 προέβη στις παράνομες αναλήψεις χρημάτων. Σημειώνεται ότι τοποθετεί σε άλλο μέρος της ένορκης δήλωσης της το χρόνο πληροφόρησης της για την ανάληψη χρημάτων να είναι περί τα τέλη Ιουνίου με αρχές Ιουλίου του 2015, όπου είχεν ήδη εκδοθεί η απόφαση. Παρουσιάζει επίσης μια άλλη εικόνα ως προς τους διαδίκους στην Αγωγή εφόσον ισχυρίζεται ότι είναι μεταξύ του γιου της ενάγουσας και του γιού του εναγόμενου 2 εναντίον της καθ' ης η αίτηση. Ο τίτλος όμως της Αγγλικής Αγωγής τη διαψεύδει. Δεν είναι μόνο το γεγονός της έκδοσης της απόφασης στην Αγγλική Αγωγή που αποκρύβει, αλλά από τα δικόγραφα της Αγωγής και το περιεχόμενο της απόφασης το επίδικο θέμα δεν φαίνεται να είναι το μέρισμα των μετοχών, ως η εκδοχή της Χριστοδούλου, αλλά διαφορές σε σχέση με τη μεταβίβαση των μετοχών των γονιών της καθ' ης η αίτηση στην εταιρεία, που ήταν και τα πρόσωπα που κίνησαν την Αγωγή. Η παράλειψη αποκάλυψης ότι εκδόθηκε απόφαση στην Αγγλική Αγωγή στις 23.6.2015 και ότι οι διάδικοι στην παρούσα αγωγή μαζί με τα άλλα στενά συγγενικά τους πρόσωπα προέβησαν σε διάφορες συμφωνίες μεταξύ τους, όπως αναφέρει η καθ' ης η αίτηση στην ένορκη δήλωση της, είναι σημαντικά για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η έκδοση απόφασης ενέχει επίσης τη σημασία της και για σκοπούς ικανοποίησης της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 εφόσον η καθ' ης η αίτηση στη βάση της απόφασης δικαιούται σε μεγάλα ποσά χρημάτων και συγκεκριμένα £10.500.000,00 και η ίδια θα μεταβίβαζε τις μετοχές της στην οικογενειακή εταιρεία. Αυτό προνοούσε η εκ συμφώνου απόφαση στην Αγγλική Αγωγή. Παρά την πιο πάνω κατάληξη μου για τη μη στοιχειοθέτηση του κατεπείγοντος και την απόκρυψη στοιχείων που οδηγούν σε απόρριψη της αίτησης και ακύρωση των διαταγμάτων που εκδόθηκαν μονομερώς, θα προχωρήσω στη συνέχεια να εξετάσω την αίτηση στη βάση του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 επί του οποίου περιορίστηκε στην αγόρευση του ο δικηγόρος της αιτήτριας. Οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να εκδοθεί παρεμπίπτον διάταγμα σύμφωνα με το άρθρο 32 έχουν καθοριστεί σε πληθώρα αποφάσεων και εκφράστηκαν με σαφήνεια και περιεκτικότητα στην υπόθεση Odysseos v. Α. Pieries Estates Ltd & Others

(1982)1 A.A.Δ 557 και είναι οι ακόλουθες τρεις:

1. Να υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση κατά τη δίκη,
2. να υπάρχει ορατή πιθανότητα ο ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία, και
3. να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το διάταγμα. Πέρα από αυτές τις προϋποθέσεις θα πρέπει το Δικαστήριο να σταθμίσει τελικά αν είναι εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις να εκδοθεί τέτοιο διάταγμα. Άλλα σχετικά στοιχεία είναι να ληφθεί υπόψη η διατήρηση του status quo. (Βλ. P & MA Restaurant Ltd κ.α. v. Eric JohnWakeham,

(2013)1(Α) Α.Δ.Δ. 464). Η προϋπόθεση για ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη επεξηγήθηκε ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία, επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται σε κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται σε πολιτικές υποθέσεις. Η τρίτη προϋπόθεση εξετάζεται υπό το φως του ερωτήματος κατά πόσο η απονομή αποζημιώσεων θα είναι επαρκής θεραπεία κάτω από τα γεγονότα κάθε υπόθεσης. Στην υπόθεση Παναγίδης ν. Παναγίδη

(2001)1 (Α) ΑΑΔ 397, αναφέρθηκε ότι πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στους ενάγοντες των θεραπειών που δικαιούνται σύμφωνα με το Νόμο. Επίσης στην Κυρίσαββας κ.α. ν. Χάρη Κίζη

(2001)1(Β) Α.Α.Δ 1245 διευκρινίστηκε ότι ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Στην υπόθεση Papapetrou Bros Ltd v. Παπαπέτρου

(2003)1 Α.Α.Δ. 741 αναφέρθηκαν τα εξής: «Είναι γεγονός ότι η νομολογία μας όσον αφορά την έννοια της ανεπανόρθωτης βλάβης, προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32, περιλαμβάνει όχι μόνο τη δυνατότητα πλήρους αποζημίωσης μετά τη δίκη. Όπως λέχθηκε στην πρόσφατη απόφαση Κώστα Ε. Κυρίσαββα κ.ά. ν. Χάρη Γ. Κύζη

(2001)1 Α.Α.Δ. 1245 «η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη.» (Βλέπε επίσης: Παπαστράτης ν. Πιερίδης

(1979)1 C.L.R. 231).» Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Τσιολάκκης & άλλη ν. Στυλιανίδη

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 782 στη σελίδα 785, που αφορούσε επίσης σε αίτηση για παρεμπίπτον διάταγμα, εκείνο που απαιτείται με την τρίτη προϋπόθεση είναι «η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία θέλει εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος.» Σχετική επίσης με την τρίτη προϋπόθεση είναι και η υπόθεση Παπαμιχαήλ ν. Παμπόρης Εργοληπτική Εταιρεία Λτδ

(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 665 στην οποία αποφασίστηκε ότι η αναφορά στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση ότι χωρίς την έκδοση του ζητούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο ήταν επαρκής μαρτυρία που ικανοποιούσε και την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/

1. Θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση των διαταγμάτων, αποφεύγοντας την εξέταση αμφισβητούμενων ζητημάτων, που θα πρέπει να αφήνονται να ακουστούν κατά την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης και την εξαγωγή συμπερασμάτων που δυνατόν να αποβούν βλαπτικά για τα δικαιώματα των διαδίκων. Θα προβώ μόνο σε εκείνες τις διαπιστώσεις που κρίνω αναγκαίες για σκοπούς απόφασης μου στην υπό κρίση αίτηση. Αναμφίβολα με όσα παρουσίασε η αιτήτρια με την ένορκη δήλωση της Χριστοδούλου καταδεικνύεται μια συζητήσιμη υπόθεση σ' όσον αφορά τον εναγόμενο 2, που δεν αφορά η παρούσα αίτηση και είναι το πρόσωπο που φέρεται να προέβη στις παράνομες αναλήψεις εκ του λογαριασμού της ενάγουσας με τη χρήση πλαστού πληρεξουσίου. Σ' όσον αφορά την καθ' ης η αίτηση εντοπίζεται στην παράγραφο 8.9 της ένορκης δήλωσης της Χριστοδούλου αναφορά ότι η καθ' ης η αίτηση γνώριζε για τις παράνομες αναλήψεις από το λογαριασμό της αιτήτριας από μέρους του πατέρα της και το δόλιο σχέδιο του για να χρησιμοποιήσει τα χρήματα για την ανέγερση της δικής της κατοικίας. Η αιτήτρια αποδίδει περαιτέρω στην καθ' ης η αίτηση να συνωμότησε με τον πατέρα της για το σκοπό αυτό χωρίς να φανεί η ανάμιξη της ίδιας. Μέρος του σχεδίου είναι η μεταβίβαση της περιουσίας του εναγόμενου 2 επ' ονόματι της θυγατέρας του, εναγόμενης
2. Επιπλέον υπάρχει αναφορά στην ίδια παράγραφο ότι ενόψει της μεταβίβασης της περιουσίας ενδέχεται η καθ' ης η αίτηση να κατέχει την περιουσία αυτή υπό μορφή καταπιστεύματος προς όφελος του πατέρα της, εφόσον ένα από τα ακίνητα είναι η κατοικία που διαμένει ο ίδιος. Αναμφίβολα, χωρίς να θεωρηθεί ότι προβαίνω σε ευρήματα η αιτήτρια έχει παρουσιάσει στοιχεία ως προς την ύπαρξη μιας συζητήσιμης υπόθεσης σε σχέση με τη συνωμοσία που υφάνθηκε σε βάρος της αιτήτριας για παράνομη οικειοποίηση του ποσού των €1.440.722,
3. Βέβαια η καθ' ης η αίτηση αμφισβητεί όλους τους ισχυρισμούς της αιτήτριας παραθέτοντας και επιχειρήματα προς υποστήριξη των δικών της θέσεων αλλά δεν είναι θέμα που το Δικαστήριο μπορεί να εξετάσει και να αποφανθεί ποιος από τους δύο λέγει την αλήθεια στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, αλλά κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας στο τέλος. Επιπλέον στη βάση του μαρτυρικού υλικού που τέθηκε με την ένορκη δήλωση της Χριστοδούλου ικανοποιείται και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου
4. δηλαδή η αιτήτρια έχει καταδείξει ότι υπάρχει πιθανότητα να δικαιούται στις αιτούμενες θεραπείες, στην περίπτωση βέβαια που γίνουν αποδεκτές οι θέσεις της περί συνωμοσίας μεταξύ των εναγομένων για παράνομη οικειοποίηση των χρημάτων της, μεταφέροντας τα αρχικά σε λογαριασμό του εναγόμενου 2 για να χρησιμοποιηθούν στη συνέχεια για την ανέγερση της κατοικίας της καθ' ης η αίτηση. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση εντοπίζεται η αναφορά στην παράγραφο 12 της ένορκης δήλωσης της Χριστοδούλου ότι αν δεν εκδοθούν τα διατάγματα υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να προβεί η καθ' ης η αίτηση σε αποξένωση των περιουσιακών της στοιχείων, όπως έκαμε και ο πατέρας της. Προσθέτει δε ότι υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι η καθ' ης η αίτηση θα πωλήσει την πολυτελή κατοικία της αξίας εκατομμυρίων ευρώ που το 2010 είχε μεταβιβάσει επ' ονόματι της ο εναγόμενος 2, προκειμένου η αιτήτρια να μην εκτελέσει την υπέρ της απόφαση. Η αιτήτρια όμως δεν προβαίνει σε καμιά αναφορά ως προς τη φερεγγυότητα της καθ' ης αίτηση ή αν η απονομή αποζημιώσεων είναι επαρκής θεραπεία η όχι. Ήδη οι απαιτήσεις της ενάγουσας στη βάση του Κλητηρίου Εντάλματος και Έκθεσης Απαίτησης είναι χρηματικές ύψους €1.440.722,80 και αποζημιώσεις. Στη βάση του Κλητηρίου Εντάλματος η περιουσία της οποίας σκοπείται η δέσμευση δεν είναι το αντικείμενο της Αγωγής. Απλά στην Έκθεση Απαίτησης περιλήφθηκε και θεραπεία για ακύρωση της μεταβίβασης επ' ονόματι της καθ' ης η αίτηση της περιουσίας που αφορούν τα διατάγματα χωρίς όμως αυτό να καθιστά την περιουσία αντικείμενο της Αγωγής. Σημειώνεται ότι η ίδια η Χριστοδούλου στην παράγραφο 17 της ένορκης δήλωσης της αναφέρει ότι η καθ' ης η αίτηση «έχει αρκετή κινητή περιουσία, ήτοι χρηματικά ποσά σε διάφορους τραπεζικούς λογαριασμούς». Από την άλλη η καθ' ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι είναι αξιόχρεα και κάτοχος κινητής και ακίνητης περιουσίας τόσο στην Κύπρο όσο και στην Αγγλία και η ίδια εργάζεται ως barrister σε δικηγορικό γραφείο. Επίσης δυνάμει της απόφασης στην Αγγλική Αγωγή έχει να λαμβάνει από τον γιο της ενάγουσας και τον αδελφό της Πάμπο μεγάλα χρηματικά ποσά, δηλαδή £10.500.000,00 και η ίδια θα μεταβίβαζε τις μετοχές της στην εταιρεία στην Αγγλία επ' ονόματι των δύο. Ακόμη και οι εξ αποφάσεως χρεώστες να μη ξοφλήσουν την εκ συμφώνου απόφαση, η καθ' ης η αίτηση φαίνεται να κατέχει μετοχές στην εταιρεία που, σύμφωνα με την ένορκη δήλωση της καθ' ης η αίτηση, ασκεί μια εύρωστη επιχείρηση. Σ' όσον αφορά την πρόθεση της καθ' ης η αίτηση αποξένωσης της περιουσίας της, με τα δεδομένα που παρουσίασε η αιτήτρια σε συνάρτηση με τους ισχυρισμούς της καθ' ης η αίτηση στην ένορκη δήλωση της, δεν στοιχειοθετείται τέτοια πρόθεση. Συνεπώς κρίνω ότι δεν πληρείται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου
5. Ακόμη και να πληρείτο και η τρίτη προϋπόθεση με τα δεδομένα ενώπιον μου βρίσκω ότι το θέμα του ισοζυγίου της ευχέρειας ευνοεί στην παρούσα περίπτωση την καθ' ης η αίτηση. Η πορεία αυτή στη βάση των γεγονότων που έχουν τεθεί ενώπιον μου φαίνεται να ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας στην περίπτωση που μελλοντικά η απόφαση μου για τη μη οριστικοποίηση των διαταγμάτων ήθελε κριθεί λανθασμένη. Για τους πιο πάνω λόγους ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια η αίτηση δεν μπορεί να πετύχει και τα διατάγματα που δόθησαν μονομερώς θα πρέπει να ακυρωθούν. Ενόψει της πιο πάνω απόφασης μου δεν κρίνω απαραίτητη την εξέταση των υπόλοιπων λόγων ένστασης. Συνεπώς η αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της εναγόμενης 1-καθ' ης η αίτηση και εναντίον της ενάγουσας-αιτήτριας, όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της Αγωγής. Συνακόλουθα τα προσωρινά διατάγματα που εκδόθηκαν μονομερώς ακυρώνονται. (Υπ.) ............. Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Συντηρητικά διατάγματα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο