Αντρέας Γιωρκάτζιης Δ.Ε.Π.Ε. ν. Luise Wilson, Αρ. Αγωγής: 5052/15, 7/1

Αντρέας Γιωρκάτζιης Δ.Ε.Π.Ε. ν. Luise Wilson, Αρ. Αγωγής: 5052/15, 7/11/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:A463 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5052/15 Mεταξύ: Αντρέας Γιωρκάτζιης Δ.Ε.Π.Ε. Εναγόντων/Αιτητών και Luise Wilson Εναγομένης/Καθ'ης η αίτηση ------------------ Αίτηση ημερ. 17.12.15 ------------------- 7.11.16 Για τους αιτητές-ενάγοντες: Kα Γιωρκάτζιη για Ανδρέα Γιωρκάτζιη Δ.Ε.Π.Ε. Για την καθ'ης η αίτηση-εναγομένη: Kος Φλουρέντζος ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με χωρίς ειδοποίηση αίτηση ημερομηνίας 17.12.15, οι ενάγοντες-αιτητές εξασφάλισαν προσωρινό διάταγμα το οποίο απαγορεύει στην εναγόμενη να κοινοποιήσει ή αποκαλύψει όλες τις πληροφορίες που περιήλθαν σε γνώση της στα πλαίσια ή λόγω της εργοδότησης της στους ενάγοντες και αφορούν τον κ. Κώστα Σπύρου και το εμπίστευμα με την επωνυμία «Violet 100 Trust», τα περιουσιακά του στοιχεία και τις οδηγίες που κατά καιρούς έδωσε στους ενάγοντες και τις διαφορές που έχει με την κα Χριστίνα Σπύρου. Στη βάση των πιο πάνω, εκδόθηκαν και άλλα προσωρινά διατάγματα που αφορούν την εναγόμενη και τη σχέση εργοδότησης της με τους ενάγοντες στις λεπτομέρειες των οποίων δεν θα αναφερθώ. Η αίτηση στηρίζεται στα άρθρα 29, 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, στα άρθρα 4, 5 και 9 του περί Πολιτκής Δικονομίας Νόμο Κεφ.6, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.θ. 1-9, στο κοινοδίκαιο, το δίκαιο της επιείκειας και της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Ανδρέα Γιωρκάτζη ο οποίος αναφέρει ότι είναι ο διευθύνων σύμβουλος των εναγόντων και είναι εξουσιοδοτημένος από τους ενάγοντες να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση. Στην ένορκη δήλωση αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι η Ανδρέας Γιωρκάτζης & Σία εργοδοτούσε την εναγόμενη από το 2002 μέχρι το 2005 και μετέπειτα οι ενάγοντες εργοδοτούν την εναγόμενη από το 2008 μέχρι σήμερα. Είναι εξυπακουόμενος όρος της συμφωνίας εργοδότησης της εναγόμενης ότι έχει καθήκον εχεμύθειας (duty of confidentiality). Το καθήκον αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό λαμβανομένου υπόψη ότι η εναγόμενη εργοδοτείται σε δικηγορική εταιρεία. Στα πλαίσια της πιο πάνω εργοδότησης, η εναγόμενη ενεργεί ως προσωπική βοηθός του Ανδρέα Γιωρκάτζη. Τα καθήκοντα της περιλαμβάνουν και την εποπτεία του ηλεκτρονικού συστήματος (IT System) του γραφείου, όχι από τεχνικής άποψης αφού δεν είναι τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών αλλά από λειτουργικής άποψης. Η εναγόμενη κατέχει τους μυστικούς κωδικούς πρόσβασης των ηλεκτρονικών υπολογιστών των εναγόντων και των ηλεκτρονικών ταχυδρομείων του συνόλου των υπαλλήλων των εναγόντων, καθώς και κλειδιά του γραφείου των εναγόντων. Η εναγόμενη είναι υπεύθυνη επίσης για την αποθήκευση των εγγράφων των εναγόντων. Λόγω της πιο πάνω θέση της, η εναγόμενη έχει πρόσβαση στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, καθώς και στο σύνολο των εγγράφων της δικηγορικής εταιρείας τόσο σε ηλεκτρονική μορφή, όσο και σε έντυπη μορφή και γνωρίζει άκρως εμπιστευτικά στοιχεία και πληροφορίες των πελατών των εναγόντων και γενικά των υποθέσεων που χειρίστηκαν ή χειρίζονται. Η εναγόμενη έχει πρόσβαση σε όλες τις εφεδρικές πληροφορίες και δεδομένα (back-up information and data) των εναγόντων και της επιχείρησης τους. Περαιτέρω, όπως αναφέρεται στην ένορκη δήλωση, για λόγους ασφαλείας η εναγόμενη διατηρεί στο σπίτι της αντίγραφα των δίσκων εφεδρικής αποθήκευσης (back-up discs). Oι δίσκοι αυτοί περιέχουν όλο το ηλεκτρονικό αρχείο των εναγόντων και όλη την πνευματική τους ιδιοκτησία. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει περαιτέρω ότι αυτό τον καιρό εκκρεμεί ενώπιον Αγγλικού Δικαστηρίου η υπόθεση Christina Spyrou v. Costas Spyrou Financial Remedy Proceedings, η οποία είναι αίτηση περιουσιακών διαφορών μεταξύ της Χριστίνας Σπύρου και του πελάτη των εναγόντων Κώστα Σπύρου, ο οποίος διαμένει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Σε πλήρη παράβαση του καθήκοντος εμπιστευτικότητας και εχεμύθειας έναντι τόσο των εναγόντων όσο και των πελατών τους, η εναγόμενη άρχισε να αποστέλνει στους δικηγόρους της Χριστίνας Σπύρου, δηλαδή στους αντίδικους Άγγλους δικηγόρους, στην αρχή ανώνυμα και μετέπειτα με το όνομα της, εμπιστευτικές πληροφορίες και έγγραφα σε σχέση με την υπόθεση που εκκρεμεί στην Αγγλία με πρόθεση να βοηθήσει την Χριστίνα Σπύρου. Αυτό ήρθε σε γνώση των εναγόντων στις 16.12.2015 με ηλεκτρονικό μήνυμα των Άγγλων δικηγόρων της Χριστίνας Σπύρου που στάληκε στη Fidentia Trustees Limited. Στο εν λόγω ηλεκτρονικό μήνυμα εσωκλείεται επιστολή που στάληκε στις 16.12.15 στους Άγγλους δικηγόρους του Κώστα Σπύρου, Stewarts Laws, η οποία επιστολή αναφέρει ότι υπάλληλος των εναγόντων, δηλαδή η εναγόμενη, έδωσε πληροφορίες σε σχέση με την υπόθεση και απέστειλε και έγγραφα τα οποία έλαβε στα πλαίσια της εργοδότησης της. Η ανταλλαγή μηνυμάτων και η παροχή πληροφοριών προκύπτει ότι άρχισε από τις 3.11.2015 και συνεχίστηκε μέχρι και τις 15.12.2015 τουλάχιστον με πρόθεση συνέχισης της διαρροής πληροφοριών. Στην αρχή η εν λόγω ανταλλαγή ηλεκτρονικών μηνυμάτων γινόταν ανώνυμα από την ηλεκτρονική διεύθυνση odeprofanum@gmail.com και μετά από την ηλεκτρονική διεύθυνση nicks8082@gmail.com ως «Stevie Nicks» και μετά με το όνομα της κόρης της εναγόμενης, Λύδιας Ιωαννίδου. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει επίσης ότι από το Τεκ.1 που επισυνάπτεται στην αίτηση και τα έγγραφα που επισυνάπτονται σε αυτό, φαίνεται ότι η εναγόμενη προσπαθεί να δώσει πληροφορίες οι οποίες υποβοηθούν τη θέση της Χριστίνας Σπύρου ότι το εμπίστευμα Violet Trust 100, που αποτελεί επίδικο θέμα ενώπιον των Αγγλικών Δικαστηρίων, είναι εικονικό. Στην αίτηση των εναγόντων αιτητών καταχώρισε ένσταση η καθ'ης η αίτηση προβάλλοντας τους πιο κάτω λόγους ένστασης: Δεν ικανοποιούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την έκδοση και/ή συνέχιση των Διαταγμάτων, τα οποία μάλιστα είναι στην ολότητα τους προστακτικής φύσης. Οι Αιτητές δεν απέδειξαν με θετικό και συγκεκριμένο τρόπο ότι θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά στην περίπτωση που δεν εκδίδοντας μονομερώς τα Διατάγματα. Ακόμα και αν οι ισχυρισμοί των Αιτητών για δήθεν ζημιά είναι βάσιμοι (που δεν είναι), οι Αιτητές δεν υπέστησαν, δεν πρόκειται να υποστούν και ούτε κατέδειξαν στο Δικαστήριο ότι θα ή ότι είναι πιθανόν να υποστούν οποιαδήποτε ζημιά. Οι Αιτητές παρέλειψαν να προβούν σε πλήρη αποκάλυψη στο Δικαστήριο αναφορικά με τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία γνώριζαν και/ή όφειλαν να γνωρίζουν, και/ή οι Αιτητές δεν επέστησαν την προσοχή του Δικαστηρίου σε ουσιώδη έγγραφα και/ή γεγονότα. Οι Αιτητές προσήλθαν ενώπιον του Δικαστηρίου και/ή εξασφάλισαν μονομερώς τα Διατάγματα με «ακάθαρτα χέρια». Το ισοζύγιο της ευχέρειας είναι σαφώς με το μέρος της Καθ'ης η Αίτηση. Είναι δίκαιο και εύλογο, προς το συμφέρον της Δικαιοσύνης όπως η Αίτηση απορριφθεί και τα Διατάγματα ακυρωθούν. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η ένσταση της καθ'ης η αίτηση εναγόμενης φαίνονται στην ένορκη δήλωση της στην οποία αναφέρει, μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: O επίσημος ρόλος της με τους Ανδρέα Γιωρκάτζη & Σία ήταν Διευθυντής Εξάσκησης, αλλά στην πραγματικότητα δεν είχε καμία εκτελεστική εξουσία ή αρχή να διευθύνει είτε το γραφείο είτε το προσωπικό ή το φόρτο εργασίας. Η πρόσβαση που είχε στις τρεις ηλεκτρονικές διευθύνσεις του γραφείου ώστε να εξασκεί το ρόλο της (η προσωπική της ηλεκτρονική διεύθυνση Luise@lloydslaw.com , η γενική ηλεκτρονική διεύθυνση του γραφείου info@lloydslaw.com και η προσωπική ηλεκτρονική διεύθυνση του Ανδρέα Γιωρκάτζη andreasg@lloydslaw.com) έχει μπλοκαριστεί από τις 17.12.15 και αυτοί οι λογαριασμοί έχουν διαγραφεί από την ίδια από το iPad και iPhone της (η πρόσβαση από τις εν λόγω συσκευές ήταν επιτρεπόμενη και ουσιαστικά υπό την ενθάρρυνση του Ανδρέα Γιωρκάτζη, προκειμένου να είναι σε θέση να εργάζεται και μετά τις ώρες γραφείου). Από το Δεκέμβριο του 2015 δεν είχε καμία πρόσβαση σε οποιαδήποτε από τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις του γραφείου είτε παρούσες είτε παρελθοντικές. Όλα τα αρχεία που κατέχονταν από την ίδια (σε Word ή PDF μορφή) έχουν επιστραφεί στους ενάγοντες σε δίσκο USB και έχουν διαγραφεί μόνιμα από τον προσωπικό της ηλεκτρονικό υπολογιστή και δεν διατηρεί αντίγραφα αυτών σε καμία ηλεκτρονική συσκευή που έχει στην κατοχή της ή υπό τον έλεγχο της. Λέγοντας «μονίμως διαγραφεί», εννοεί ότι επέλεξε την εντολή να προχωρήσει όταν ερωτήθηκε αν θέλει όλα τα αρχεία της να διαγραφούν μόνιμα από τις εν λόγω ηλεκτρονικές συσκευές. Σε ότι αφορά το συγκεκριμένο θέμα του Διατάγματος, αναφέρει ότι ήταν ενήμερη για τον πελάτη, με το όνομα Κώστας (Κωστάκης) Σπύρου, από την ημέρα που άρχισε να δουλεύει για τους Ανδρέας Γιωρκάτζη & Σία το 2002. Τους τελευταίους μήνες ήταν, όπως αναφέρει, αναμεμειγμένη στην εργασία της δικαστικής υπόθεση Χριστίνα Σπύρου ν. Κώστα Σπύρου στο Ανώτερο Δικαστήριο της Αγγλίας. Η υπόθεση αφορά το διαζύγιο της αιτήτριας και του καθ' ου η αίτηση και την εκτίμηση και τον δίκαιο καταμερισμό των περιουσιακών στοιχείων από το γάμο τους. Σαν καθ' ων η αίτηση στην υπόθεση στην Αγγλία προστέθηκαν ο εσωτερικός εμπιστευματοδόχος της εταιρείας Ανδρέας Γιωρκάτζης ΔΕΠΕ, FIDENTIA TRUSTEES LTD και η πρώην συνάδελφος της εναγόμενης Ελπίδα Αγαπίου. Ο λόγος που προστέθηκαν είναι ο ισχυρισμός του Κώστα Σπύρου ότι καθ' όλη τη χρονική περίοδο ήταν ο επ' ωφελεία ιδιοκτήτης 100% των μετοχών της VADIVIA HOLDINGS LTD στην οποία η Ελπίδα Αγαπίου ήταν σύμβουλος και η FIDENTIA εμπιστευματοδόχος και ήταν, όπως περαιτέρω ισχυρίζεται, ουσιαστικής σημασίας για την Αγγλική υπόθεση όπως διαπιστωθεί η πραγματική κυριότητα της VADIVIA. Όπως περαιτέρω ισχυρίζεται η ενόρκως δηλούσα κατά την περίοδο Σεπτεμβρίου και Νοεμβρίου 2015 η ανησυχία της για τα αληθινά γεγονότα της Αγγλικής υπόθεσης αυξάνονταν όλο και περισσότερο και σε τέτοιο βαθμό που «η υγεία της άρχισε να υποφέρει». Μέχρι το Νοέμβριο 2015 ένοιωθε ότι δεν μπορούσε πλέον «να πληρώσει τη θέση της». Εμπλεκόταν στην υπόθεση προσωπικά με ηλεκτρονικά μηνύματα που περιείχαν δηλώσεις της που της υπαγορεύτηκαν ή που της δόθηκαν οδηγίες για το περιεχόμενο του από τον Αντρέα Γιωρκάτζη το οποίο πίστευε ότι ήταν ψευδές. Πήρε την απόφαση να ενημερώσει «ένα κατάλληλο πρόσωπο» για το τι πληροφορίες είχε και τι πίστευε ότι ήταν τα πραγματικά γεγονότα. Πρωταρχικός σκοπός της ήταν να επισημάνει τα γεγονότα που θα μπορούσαν να εξακριβωθούν και να αφήσει την υπόθεση να εξελιχθεί σε αυτή τη βάση και ελπίζοντας ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη. Ως εκ τούτου έγραψε ανώνυμα, μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος στο International Family Group που ενεργούσαν για την Χριστίνα Σπύρου αναφέροντας σε αυτούς τα έγγραφα εμπιστεύματος. Πίστευε ότι θα χρησιμοποιούσαν αυτή την πηγή πληροφοριών και ότι η κυριότητα της VADIVIA θα επιβεβαιωνόταν για τα συμφέροντα της Δικαιοσύνης. Όταν η δικηγόρος του International Family Group της έγραψε ότι είχε ανακαλύψει την πραγματική της ταυτότητα και ότι θα χρησιμοποιούσε την αλυσίδα επικοινωνίας που είχαν μεταξύ τους, της ανέφερε η ενόρκως δηλούσα ότι η καλύτερη κατεύθυνση δράσης μπορεί να ήταν να προχωρήσουν με τη δική τους έρευνα για να αποδείξουν μόνοι τους τα γεγονότα και την «συμβούλεψε» ότι το μόνο αίτημα της ήταν η ανωνυμία και όχι οποιαδήποτε αμοιβή ή αντάλλαγμα τα οποία ποτέ δεν ζήτησε. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι οι αιτητές εξασφάλισαν το επίδικο διάταγμα μη έχοντας καθαρά χέρια ώστε να συνεχίσουν να μην εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Δικαιοσύνης με το να αποκρύπτουν από το Αγγλικό Δικαστήριο τα αληθινά γεγονότα της Αγγλικής υπόθεσης. Σκοπός τους είναι, όπως αναφέρει περαιτέρω, να παρεμποδίσουν την ενάγουσα της αγγλικής υπόθεσης από το να λάβει οικονομική θεραπεία την οποία δικαιούται με βάση την Αγγλική διαδικασία. Είναι η θέση της ενόρκως δηλούσας ότι το συμφέρον της Δικαιοσύνης στην Αγγλική υπόθεση υπερτερεί του καθήκοντος εχεμύθειας το οποίο μπορεί να έχει. Με άλλα λόγια δεν είναι μέρος και συνεργός απόκρυψης γεγονότων της Αγγλικής υπόθεσης από το Αγγλικό Δικαστήριο. Η διαδικασία περιορίστηκε στο περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων και οι συνήγοροι των δύο πλευρών ανέπτυξαν τις θέσεις τους μέσα από γραπτές αγορεύσεις στο περιεχόμενο των οποίων θα αναφερθώ όπου κριθεί σκόπιμο. Η αίτηση στηρίζεται μεταξύ άλλων στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60 το οποίο παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπίπτοντων διαταγμάτων και εξετάστηκε σε σωρεία αποφάσεων (βλ. Odysseos v. Pieris Estates

(1982)1 C.L.R. 557, National Bank of Greece S.A. v. Motoria Ltd

(1987)1 C.L.R. 303 Louis Vuitton v. Dermosak Limited κ.α.

(1992)1(B) Α.Α.Δ. 1453). Οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που το άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα είναι οι εξής: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούνται οι ενάγοντες σε θεραπεία, και (γ) το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας οι ενάγοντες να δικαιούνται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο και/ή ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η πιθανότητα στο πλαίσιο της επιφύλαξης του άρθρου 32

(1)απαιτεί από τους αιτητές μόνο να δείξουν ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αυτή εξετάζεται κάτω από το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Δηλαδή αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ των εναγόντων στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Οι δύο πρώτες προϋποθέσεις είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετες ιδιαίτερα στη περιορισμένη έκταση εξέτασης σ΄ αυτό το ενδιάμεσο στάδιο όπου τα δικόγραφα εξετάζονται μαζί με το αποδεικτικό υλικό που περιέχεται στις ένορκες δηλώσεις και από τη μαρτυρία που προκύπτει από την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων στις περιπτώσεις όπου οι ενόρκως δηλούντες αντεξετάζονται. Στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν αναμένεται να αξιολογήσει την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του και πρέπει να αποφύγει την αναλυτική εξέταση των επίδικων θεμάτων της αγωγής, καλείται μόνο να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60. Στην υπόθεση Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beograbska Banka

(1999)1(A) A.A.Δ. 225, 235 αναφέρθηκαν τα εξής σε σχέση με το πλαίσιο για το ενδιάμεσο διάταγμα: «Θα επαναλάβουμε έστω με τον κίνδυνο να γίνουμε φορτικοί πως οι διαπιστώσεις τις οποίες προβαίνουμε, γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος, αντικείμενο της πρωτόδικης απόφασης και της έφεσης. Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εξεταστεί η ουσία της.» Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το διάταγμα (βλ. Bacardi v. Vinco

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 788, Ζωντίλης ν. Αντρέου

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1603 και Άκης (Μεταφορές Δεμάτων) Εξπρές Λτδ ν. C. Kokkouris Trading

(1998)1 Α.Α.Δ. 149). Πριν εξετάσω τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 θα εξετάσω τον ισχυρισμό της εναγόμενης ότι οι αιτητές προσήλθαν στο Δικαστήριο και εξασφάλισαν μονομερώς το Διάταγμα με «ακάθαρτα χέρια» και παρέλειψαν να προβούν σε πλήρη αποκάλυψη αναφορικά με τα ουσιώδη γεγονότα. Η μη αποκάλυψη ή απόκρυψη από το Δικαστήριο ουσιωδών γεγονότων αν διαφανεί ότι έχει γίνει, ιδιαίτερα στο στάδιο της μονομερούς αίτησης και που έχει επηρεάσει το Δικαστήριο το οποίο διαφορετικά θα μπορούσε να μην εκδώσει το διάταγμα, το Δικαστήριο μπορεί να το ακυρώσει χωρίς να εξετάσει την ουσία του. Η πλήρης αποκάλυψη είναι «ύψιστης πίστης» σε μια μονομερή αίτηση και έχω εξετάσει με ιδιαίτερη προσοχή τους λόγους τους οποίους η καθ'ης η αίτηση αναφέρει ότι συνιστούν μη αποκαλυφθέντα γεγονότα. Το κατά πόσο οι ενάγοντες δεν αποκαλύπτουν τα πραγματικά γεγονότα στην υπόθεση ενώπιον των Αγγλικών Δικαστηρίων είναι θέμα που αφορά την ουσία εκείνης της υπόθεσης και όχι της παρούσας διαδικασίας για το ενδιάμεσο διάταγμα και, εν πάση περιπτώσει, αποτελούν ισχυρισμούς της εναγόμενης. Κατά συνέπεια θα συμφωνήσω με τη θέση των αιτητών ότι δεν είναι αυτή η έννοια της μη αποκάλυψης ώστε να έχει οποιαδήποτε βάση στην παρούσα διαδικασία. Όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι δεν υπήρχε το κατεπείγον ώστε να εκδοθεί το διάταγμα χωρίς ειδοποίηση προς την εναγόμενη θεωρώ ότι το θέμα αυτό εξετάστηκε στο χρόνο έκδοσης του διατάγματος και το Δικαστήριο έκρινε ότι υπήρχε. Περαιτέρω όμως εξετάζονται τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου μέσα από την ένσταση της εναγόμενης, κρίνω ότι τίποτε δεν έχει τεθεί ώστε να διαφοροποιεί τους λόγους για τους οποίους το Δικαστήριο εξέτασε μονομερώς την αίτηση. Οι αιτητές προσήλθαν στο Δικαστήριο στις 17.12.15 αφού στις 16.12.15 περιήλθαν σε γνώση τους στοιχεία για πιθανή παραβίαση εκ μέρους της εναγόμενης του καθήκοντος εμπιστευτικότητας. Η φύση της εργασίας της είναι τέτοια που η συνέχιση οποιασδήποτε δραστηριότητας εκ μέρους της πιθανόν να είχε συνέπειες για τους ενάγοντες. Η απαίτηση των εναγόντων εναντίον της εναγομένης όπως φαίνεται μέσα από την οπισθογράφηση της απαίτησης αλλά ιδιαίτερα μέσα από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, στηρίζεται σε ισχυρισμούς για παραβίαση εκ μέρους της εναγομένης της σύμβασης εργοδότησης και ιδιαίτερα του καθήκοντος εμπιστευτικότητας. Εάν η συμφωνία εργοδότησης είναι γραπτή ή προφορική, δεν θεωρώ ότι είναι καταλυτικής σημασίας. Η εναγόμενη παραδέχεται ότι απέστειλε στοιχεία στο Ιnternational Family Group που ενεργούσαν για την Χριστίνα Σπύρου, αντίδικο των εναγόντων, με μόνο αίτημα εκ μέρους της την ανωνυμία της και αναφέρει στην ένορκη δήλωση τους λόγους για τους οποίους έκρινε ότι έπρεπε να το πράξει. Χωρίς να προβαίνω σε αξιολόγηση των ισχυρισμών της εναγόμενης και χωρίς να καταλήγω σε οποιοδήποτε εύρημα αφου όλα τα θέματα παραμένουν ανοικτά για να αποφασιστούν στη δίκη, κρίνω ότι οι αιτητές αποκαλύπτουν σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πιθανότητα επιτυχίας και είναι η κρίση μου ότι οι αιτητές ικανοποιούν τις δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32. Είναι ο ισχυρισμός των αιτητών ότι η ζημιά που έχει προκληθεί και δυνατόν να προκληθεί σε περίπτωση μη αποτροπής της εναγόμενης από του να παρέχει εμπιστευτικές πληροφορίες και έγγραφα σε τρίτους, είναι μη υπολογίσιμη. Το ερώτημα που προκύπτει με βάση τα πιο πάνω, είναι αν είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς τη διατήρηση σε ισχύ του διατάγματος και αν η επιδίκαση αποζημιώσεων στο τελικό στάδιο είναι ικανοποιητικό μέτρο. Η έννοια της δικαιοσύνης όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση M & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.ά. ν. Timperland Co of USA

(1977)1 C.L.R. 1791 δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων των αιτούμενων των θεραπειών. Από τα γεγονότα της παρούσας αίτηση όπως έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, κρίνω ότι αν τερματιστεί η ισχύ του διατάγματος η επιδίκαση αποζημιώσεων στο τελικό στάδιο δεν είναι ικανοποιητικό μέτρο αφού με τις πιο πάνω αναφερόμενες ενέργειες της εναγόμενης επηρεάζονται τα επαγγελματικά συμφέροντα των εναγόντων, η φήμη και το κύρος τους. Ως εκ τούτου, κρίνω ότι έχει στοιχειοθετηθεί και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32. Το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει περαιτέρω κατά πόσο είναι εύλογο και δίκαιο να οριστικοποιήσει το διάταγμα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ"Βασίλη

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 132 και Κυρίλλου ν. Λάμπρου

(2004)1 Α.Α.Δ. 1628. Το ισοζύγιο της ευχέρειας υποδηλώνει το ενδιαφέρον του Δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία προκύπτει αν φανεί ΄ότι η απόφαση που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη. Κρίνω για τους λόγους που αναφέρω πιο πάνω ότι και στο ισοζύγιο της ευχέρειας είναι δίκαιο και εύλογο όπως το διάταγμα καταστεί απόλυτο. Τα έξοδα της διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων-αιτητών και εναντίον της εναγομένης-καθ'ης η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............... Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΔΔ Subject: Civil/Other Action/Interim Αναφορά: Αίτηση για προσωρινό διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.