DEMETRIADES GROUP OF COMPANIES LIMITED ν. APM ITALIAN TYPE ICE-CREAM LIMITED, Αρ. Αγωγής 1221/10, 16/11/2016

(1)(ee) των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και οι γενικές εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κ. Βάσου Δημητριάδη, διευθυντή της ενάγουσας, ημερομηνίας 11.11.

1. Στην μακροσκελή ένορκη δήλωση του ο Δημητριάδης αναφέρεται εν εκτάσει σε αποσπάσματα της απόφασης καθώς και σε γεγονότα και μαρτυρία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την ακρόαση καθώς και σε ευρήματα του Δικαστηρίου για να δικαιολογήσει ουσιαστικά το λανθασμένο της απόφασης. Δεν κρίνω σκόπιμο να επεκταθώ επί της κάθε μιας των εισηγήσεων εφόσον είναι θέματα που θα αποφασιστούν στην έφεση. Θα περιοριστώ μόνο σε εκείνα τα σημεία που κρίνονται αναγκαία για σκοπούς εξέτασης της υπό κρίση αίτησης. Μια από τις εισηγήσεις του Δημητριάδη είναι ότι η απόφαση επί της Ανταπαίτησης για καταβολή ενοικίου ή αναλογία δικαιώματος που κατέβαλε η εναγόμενη στον εκμισθωτή είναι αντίθετη με την δικογραφημένη θέση της εναγόμενης και την γραπτή αγόρευση του δικηγόρου της, εξ ου και η καταχώριση έφεσης επί της απόφασης από πλευράς ενάγουσας στις 6.11.2015, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτει ως Τεκ.Β στην ένορκη δήλωση του. Είναι η θέση του ότι η έφεση έχει πολύ μεγάλη πιθανότητα επιτυχίας εφόσον η έκδοση απόφασης στην Ανταπαίτηση και η έκδοση διατάγματος παράδοσης ελεύθερης κατοχής του μέρους του ακινήτου εντός του οποίου η ενάγουσα ανήγειρε την αποθήκη της είναι αντίθετα με τα ευρήματα και την κατάληξη του Δικαστηρίου. Είναι περαιτέρω η άποψη του ότι ενώ επιδικάστηκε υπέρ της ενάγουσας επί της Απαίτησης, στη βάση της ίδιας απόφασης το ποσό των €454.252,34 δεν θα εισπραχθεί στο τέλος από την ενάγουσα, εφόσον από τη μαρτυρία που δόθηκε κατά την ακρόαση διαφάνηκε ότι η περιουσία της εναγόμενης είναι υποθηκευμένη ενώ από την άλλη με την ίδια απόφαση η ενάγουσα θα κληθεί να πληρώσει το ποσό των €23.562,00 και επιπρόσθετα να παραδώσει ελεύθερη κατοχή του μέρους του ακινήτου. Καταλήγοντας εισηγείται ότι είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθεί διάταγμα αναστολής εκτέλεσης της απόφασης διαφορετικά δεν θα μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη έστω και αν η ενάγουσα επιτύχει στην έφεση της. Η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση της εναγόμενης η οποία προβάλλει τους εξής τρεις λόγους ένστασης: «
2. Η Αίτηση των Αιτητών είναι νόμω και ουσία αβάσιμη, αόριστη, καταχρηστική, παράτυπη ως και αντινομική αλλά και έκδηλα πρόωρη και ως τέτοια πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο με έξοδα.
3. Οι Αιτητές προωθούν την αίτηση τους παραπειστικά και προς εξυπηρέτηση αλλότριων σκοπών και προσπαθούν να παρασύρουν το σεβαστό Δικαστήριο σε έκδοση και/ή διατήρηση των διαταγμάτων αναστολής ενώ γνωρίζουν την επικινδυνότητα του εγχειρήματος τους και/ή εν πάση περιπτώσει αδιαφορούν για το αποτέλεσμα των ενεργειών τους.
4. Περαιτέρω, οι ισχυρισμοί και οι θέσεις των Καθ' ων η Αίτηση θα δοθούν από τον κ. Ανδρέα Έλληνα, ενόρκως δηλών στην επισυνημμένη Ένορκη Δήλωση του ιδίου, ημερομηνίας 20/4/2016, η οποία στηρίζει την παρούσα Ένσταση.» Η νομική βάση της ένστασης είναι περίπου η ίδια με εκείνη της αίτησης. Συνοδεύεται δε από την ένορκη δήλωση του κ. Ανδρέα Έλληνα, διευθυντή της εναγόμενης, ημερομηνίας 20.4.
5. Στην ένορκη του δήλωση ο Έλληνας υιοθετεί τους λόγους ένστασης τονίζοντας ότι τα πλείστα εκ των γεγονότων της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση είχαν καταστεί επίδικα θέματα για τα οποία το Δικαστήριο εξέδωσε την απόφαση του και δεν μπορούν να αναθεωρηθούν από το παρόν Δικαστήριο. Είναι εισήγηση του ότι η διαδικασία «κρίσης» της απόφασης που επιχειρείται με την ένορκη δήλωση του Δημητριάδη είναι αντινομική και υποσκάπτει την δικαιοδοσία του Εφετείου, αλλά και την τελεσιδικία της πρωτόδικης απόφασης. Σ' όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι δεν θα εισπραχθεί το ποσό των €454.252,34 που έχει επιδικαστεί στην ενάγουσα με την προσβαλλόμενη απόφαση ο Δημητριάδης υποστηρίζει ότι είναι πρόωρος ο ισχυρισμός εφόσον η ενάγουσα δεν έλαβε κανένα μέτρο εκτέλεσης ακόμη για είσπραξη του επιδικασθέντος ποσού. Είναι ισχυρισμός του ότι η ενάγουσα ανήγειρε εντός του μέρους του τεμαχίου που κατέχει και ανήκει στην Δημοκρατία υποστατικό αυθαίρετα, το οποίο λειτουργεί με πλήρη επικινδυνότητα για οποιοδήποτε εισερχόμενο ή που χρησιμοποιεί το υποστατικό. Το γεγονός αυτό έχει διαπιστωθεί από το πρωτόδικο Δικαστήριο και καταγράφεται στην απόφαση του. Είναι εισήγηση του ότι τυχόν έγκριση της αίτησης θα έχει ως αποτέλεσμα την διατήρηση της παράνομης χρήσης ενός επικίνδυνου υποστατικού και το Δικαστήριο άθελα του θα καταστήσει την εναγόμενη υπόλογη για τυχόν ατυχήματα που θα προκληθούν λόγω της επικινδυνότητας του και θα δώσει την εντύπωση σε τρίτους ότι το υποστατικό είναι νόμιμο. Από την άλλη ο αρμόδιος υπουργός ουδέποτε ενέκρινε οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ των διαδίκων για κατοχή και χρήση του υποστατικού. Καταλήγοντας ισχυρίζεται ότι η ενάγουσα δεν έχει ίχνος πιθανότητας επιτυχίας στην έφεση της και σκοπός της παρούσας αίτησης είναι να συνεχίσει να κατέχει καταχρηστικά και αυθαίρετα και παράνομα το υποστατικό εξυπηρετώντας με τον τρόπο αυτό τα δικά της συμφέροντα αδιαφορώντας πλήρως για την επικινδυνότητα του. Οι δικηγόροι των δύο πλευρών καταχώρισαν γραπτές αγορεύσεις προς υποστήριξη των θέσεων τους παραπέμποντας σε νομολογία. Ιδιαίτερη αναφορά στις επιμέρους εισηγήσεις τους θα γίνεται στο κατάλληλο στάδιο. Προτού προχωρήσω με την εξέταση της ουσίας της αίτησης κρίνω σκόπιμο να προβώ σε μια αναδρομή στο φάκελο της υπόθεσης για να διαφανεί η πορεία της αίτησης. Από την έρευνα του φακέλου έγινε αντιληπτό ότι η υπό κρίση μονομερής αίτηση καταχωρήθηκε στις 11.11.2015 και στις 22.12.2015 εκδόθηκε μονομερώς διάταγμα αναστολής εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 8.10.2015 μέχρι την εκδίκαση της έφεσης ή μέχρι νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου ορίζοντας ταυτόχρονα το διάταγμα επιστρεπτέο στις 11.1.
6. Στις 11.1.2016 εμφανίστηκε ο κ. Αβραάμ, δικηγόρος για την εναγόμενη-καθ' ης η αίτηση ο οποίος και έφερε ένσταση την οποία καταχώρησε τελικά στις 20.4.
7. Στη συνέχεια η αίτηση ορίστηκε ενώπιον μου για οδηγίες στις 20.9.2016, και στη συνέχεια γι' ακρόαση στις 7.11.2016, ημερομηνία κατά την οποία επιφυλάχθηκε η απόφαση. Είναι φανερό ότι το πιο πάνω διάταγμα του Δικαστηρίου που εκδόθηκε μονομερώς αφορά σε αναστολή εκτέλεσης τόσο της απόφασης επί της Απαίτησης όσο και επί της Ανταπαίτησης, χωρίς να ζητείται με την υπό κρίση αίτηση και αναστολή εκτέλεσης της απόφασης προς όφελος της ενάγουσας-αιτήτριας αλλ' ούτε και καταχωρήθηκε σχετική αίτηση από πλευράς εναγόμενης. Όπως έχει ερμηνευθεί μέσα από τη νομολογία αντικείμενο της δικαιοδοσίας για αναστολή είναι η επιβληθείσα από τη δικαστική απόφαση θετική υποχρέωση (βλ. Μελανή Γεναγρίτη ν. Εργολάβοι Οικοδομών Κώστας Παναγή (Λυσιώτης) Λτδ, ECLI:CY:AD:2014:A885, Π.Ε. 416/12, ημερ. 21.11.2014). Η απόφαση επί της Απαίτησης για το ποσό των €454.252,34 δεν δημιουργεί οποιανδήποτε θετική υποχρέωση ή καθήκον σε βάρος της ενάγουσας-αιτήτριας για να καταστεί αντικείμενο αναστολής με την υπό κρίση αίτηση. Η υποχρέωση, σύμφωνα με την απόφαση, είναι της εναγόμενης-καθ' ης η αίτηση για πληρωμή του πιο πάνω ποσού που όμως δεν προέβη σε κανένα διάβημα αναστολής εκτέλεσης της σε βάρος της απόφασης. Σημειώνεται ότι το γεγονός αυτό δεν συνιστά λόγο ένστασης και ούτε σχολιάζεται καθόλου στη γραπτή αγόρευση του δικηγόρου της εναγόμενης-καθ' ης η αίτηση. Παρά την παράλειψη αναφοράς είμαι της άποψης ότι το διάταγμα σ' όσον αφορά την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης επί της Απαίτησης δεν μπορεί να συνεχίσει να ισχύει και θα πρέπει να ακυρωθεί για τους πιο πάνω λόγους. Θα προχωρήσω στη συνέχεια να εξετάσω την ουσία της αίτησης. Η αίτηση βασίζεται κυρίως στη Δ.35 θ.18 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών στην οποία προνοείται η δυνατότητα έκδοσης διατάγματος αναστολής εκτέλεσης απόφασης εκκρεμούσης έφεσης. Σ' αυτή τη νομική βάση περιορίστηκε στη γραπτή του αγόρευση ο δικηγόρος του αιτητή για υποστήριξη της αίτησης του πελάτη του. Στην υπόθεση Χαραλάμπους ν. Α. Panayides Contracting Ltd

(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1978 έχουν συνοψιστεί οι αρχές που διέπουν το θέμα αναστολής εκτέλεσης της απόφασης που είναι οι εξής στη σελ. 1982: "Oι αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα εκπηγάζουν από τη νομολογία και μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν.18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης, ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί τη τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται του καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης." Οι πιο πάνω αρχές έχουν συνοψιστεί και πολύ πρόσφατα στις υποθέσεις Λίζα Λουκαϊδου Θεοφάνους ν. Λεωνίδα Γεωργίου κ.α, ECLI:CY:AD:2016:A103, Π.Ε.251/14, ημερ. 19.2.2016 στην οποία γίνεται αναφορά και σε σύγχρονη αγγλική νομολογία, όπου επιβεβαιώνονται ουσιαστικά οι ίδιες αρχές. Υιοθετήθηκαν περαιτέρω στις υποθέσεις Ελενίτσα Κωνσταντινίδη ν. Μαρία Κωμοδρόμου, Π.Ε.Φ. 283/15 ημερ. 23.3.2016 και Χρίστος Σωκράτους Ιωάννου ν. Yiangos I. Socratous & Sons Ltd, Π.Ε. 149/15, ημερ. 26.9.2016. Το Δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης, έχει καθήκον να εξισορροπήσει δύο σημαντικούς παράγοντες, ήτοι, τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από τη μια και τη διασφάλιση της αξίας και του αποτελέσματος της έφεσης από την άλλη. Στην The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Sapphire Seas

(2001)1 A.A.Δ. 955, ειπώθηκαν τα εξής: «Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μην μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια. Σ΄ αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου.» Εφόσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή της εκτέλεσης, το δικαστήριο έχει καθήκον να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής. Εναπόκειται επομένως στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου η επιλογή των όρων που θα τεθούν προκειμένου να επιφέρουν την εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης. Στην υπόθεση Penderhil Holdings Limited κ.ά. v. Kλουκινά κ.ά.

(2011)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1921 τονίστηκε επίσης ότι μεταξύ των κριτηρίων που λαμβάνει υπόψη το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του εξουσίας είναι και οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης αλλά αυτές είναι μόνο οριακής σημασίας. Ένας από τους λόγους ένστασης είναι ότι η αίτηση είναι αβάσιμη, αόριστη, καταχρηστική, παράτυπη και αντινομική αλλά και πρόωρη. Στην γραπτή του αγόρευση ο δικηγόρος της καθ' ης η αίτηση εισηγείται ότι η έφεση εναντίον της απόφασης ημερομηνίας 8.10.2015 δεν έχει σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας, ενώ η αιτήτρια ενεργεί κακόβουλα, κακόπιστα, παραπλανητικά και επιτήδεια προκειμένου να συνεχίσει να κατέχει καταχρηστικά, αυθαίρετα και παράνομα το υποστατικό. Στο φάκελο της παρούσας υπόθεσης εντοπίζεται η ίδια η ειδοποίηση έφεσης ως ένα από τα τεκμήρια που επισυνάφθηκαν στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, στα πλαίσια της οποίας καταγράφονται και επεξηγούνται επτά λόγοι έφεσης. Ο μεν ένας από τους λόγους αφορά στο διάταγμα επί της Ανταπαίτησης με το οποίο διατάσσεται η ενάγουσα να παραδώσει στην εναγόμενη ελεύθερη την κατοχή και χρήση του μέρους του επίδικου ακινήτου εντός του οποίου ανηγέρθηκε η αποθήκη, ότι το διάταγμα είναι αντίθετο με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, τα παραδεκτά γεγονότα και τη μαρτυρία, ενώ άλλοι λόγοι αφορούν στην απόφαση για την επιδίκαση υπέρ της εναγόμενης του ποσού των €23.562,00 επί της Ανταπαίτησης, ότι είναι αντίθετη με τα ευρήματα του Δικαστηρίου και τη μαρτυρία. Άλλοι λόγοι έφεσης αναφέρονται στην αξιολόγηση της μαρτυρίας και των τεκμηρίων και σε άλλα ευρήματα του Δικαστηρίου. Σημειώνεται ότι ο λόγος έφεσης αρ.5 αφορά στην απόφαση του Δικαστηρίου στην Απαίτηση της ενάγουσας με την οποία επιδικάστηκε υπέρ της και εναντίον της εναγόμενης το ποσό των €454.252,

1. Από μια ανάγνωση των λόγων έφεσης το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί μετά βεβαιότητας σε πρόγνωση για την επιτυχία ή την αποτυχία της έφεσης. Η τύχη της έφεσης θα κριθεί ενώπιον του Εφετείου. Σημειώνεται εξάλλου η αρχή που έθεσε η νομολογία ότι ο παράγοντας για τις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης δεν είναι αποφασιστικής σημασίας. Σίγουρα η ύπαρξη ανεπανόρθωτης βλάβης της αιτήτριας είναι δεσπόζον στοιχείο σε αιτήσεις της φύσης αυτής στην προσπάθεια ακριβώς της εξισορρόπησης που επιτάσσει η νομολογία. Αν ειδωθεί προσεκτικά η ένορκη δήλωση του Δημητριάδη που συνοδεύει την αίτηση, ο ισχυρισμός της ανεπανόρθωτης βλάβης ουσιαστικά μπορεί να εκληφθεί ως η δυσκολία ή αδυναμία είσπραξης του ποσού των €454.252,34 που επιδικάστηκε υπέρ της ενάγουσας, λόγω του ότι κατά την ακρόαση της Αγωγής κάποιοι μάρτυρες ανέφεραν γενικά ότι η περιουσία της εναγόμενης είναι υποθηκευμένη. Σημειώνεται η αναφορά του Δημητριάδη στην ένορκη δήλωση του ότι εντός του μέρους του επίδικου ακινήτου υπάρχει το εργοστάσιο και η αποθήκη της ενάγουσας που είναι άδικο και παράλογο να την παραδώσει, ενώ η ίδια δεν θα εισπράξει το ποσό των €454.252,34 που της έχει επιδικαστεί. Η επίκληση της αδυναμίας εκτέλεσης της υπέρ της ενάγουσας εκδοθείσης απόφασης δεν στοιχειοθετεί την έννοια της ανεπανόρθωτης βλάβης ή την ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων για να επιτύχει η αίτηση και να ανασταλεί η υποχρέωση της αιτήτριας συμμόρφωσης με την σε βάρος της απόφαση επί της Ανταπαίτησης. Στην παρούσα περίπτωση πρόκειται για απόφαση τόσο επί της Απαίτησης της ενάγουσας όσο και επί της Ανταπαίτησης της εναγόμενης. Είναι ξεκάθαρο από το λεκτικό της απόφασης του Δικαστηρίου ότι οι διάδικοι μπορούν να προχωρήσουν με την άμεση εκτέλεση της υπέρ τους εκδοθείσης απόφασης, εφόσον δεν υπάρχει οτιδήποτε στην απόφαση που να δηλώνει ότι η εκτέλεση της απόφασης επί της Ανταπαίτησης εξαρτάται με οποιοδήποτε τρόπο από την εκτέλεση της απόφασης επί της Απαίτησης ή το αντίθετο. Με το σκεπτικό του δικηγόρου της αιτήτριας στη γραπτή του αγόρευση εκείνο που επιδιώκεται είναι η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της απόφασης επί της Ανταπαίτησης που εφεσιβάλλεται, μέχρι την επιτυχή έκβαση της εκτέλεσης της υπέρ της αιτήτριας εκδοθείσης απόφασης, που δεν είναι ο σκοπός της Δ.35 θ.
2. Έχω την άποψη ότι το βάρος της αιτήτριας να καταδείξει ότι σε περίπτωση που δεν πετύχει η έφεση θα υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη δεν το έχει αποσείσει. Θα ήταν παράλογο στη βάση γενικών ισχυρισμών να αποστερηθεί ο διάδικος από τους καρπούς της επιτυχίας του. Σ' όσον αφορά το θέμα της επικινδυνότητας ή παρανομίας σε σχέση με το υποστατικό που κατέχει η ενάγουσα και αφορά στο διάταγμα του οποίου επιζητείται η αναστολή, που εγείρει στην ένσταση της η εναγόμενη, το Δικαστήριο στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας δεν μπορεί να το εξετάσει. Αυτό είναι θέμα που σαφώς θα έπρεπε να τεθεί αν δεν έχει τεθεί, κατά την ακρόαση της Αγωγής. Ενόψει όλων των γεγονότων που τέθηκαν ενώπιον μου δεν έχω εντοπίσει κανένα στοιχείο που να κατατάσσει την περίπτωση στις εξαιρετικές ώστε να δικαιολογείται η αναστολή. Επίσης δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε που να δείχνει ότι σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης δεν θα ήταν δυνατή η αποκατάσταση των πραγμάτων. Σ' όσον αφορά τη θέση του δικηγόρου της αιτήτριας στη γραπτή του αγόρευση ότι δεν φαίνεται στην ένορκη δήλωση του Έλληνα που συνοδεύει την ένσταση ότι η καθ' ης η αίτηση ενίσταται στη συνέχιση του διατάγματος, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Στην παράγραφο 14 της ένορκης δήλωσης του ο Έλληνας αναφέρει επί λέξει «Για όλους τους πιο πάνω λόγους οι εναγόμενοι αιτούνται την ακύρωση των διαταγμάτων αναστολής της απόφασης, απόρριψης της αίτησης των αιτητών, όπως και έξοδα σε βάρος τους και υπέρ των εναγομένων». Υπό το φως όλων των πιο πάνω είναι η κατάληξη μου ότι δεν δικαιολογείται η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 8.10.2015 στη βάση της Δ.35, θ.18, γι' αυτό και το διάταγμα που εκδόθηκε μονομερώς θα πρέπει να ακυρωθεί. Κατά συνέπεια η αίτηση για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης θα πρέπει να απορριφθεί όπως και απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της εναγόμενης-καθ' ης η αίτηση και εναντίον της ενάγουσας-αιτήτριας, όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Το διάταγμα που εκδόθηκε μονομερώς ακυρώνεται. (Υπ.) .............. Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Αίτηση για αναστολή εκτέλεσης απόφασης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο