Επί τοις αφορώσι την Olympic Building and Metal Construction Limited, Αρ. Αίτησης: 90/13, 26/7/2016

(11)(ε) και 2

(12)(α) του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.

1. Εδράζουν την Αίτηση τους στα πιο πάνω αναφερόμενα Άρθρα του Περί Εταιρειών Νόμου και αναφέρουν ότι η Εταιρεία, περιορισμένης ευθύνης με μετοχές έχει συσταθεί στις 15.4.1980 με αρ. εγγραφής ΗΕ
2. Το εγγεγραμμένο γραφείο της Εταιρείας ευρίσκεται στη Λεμεσό και το μετοχικό της κεφάλαιο είναι €85.
3. Μεταξύ Αιτητών και Εταιρείας, η οποία δραστηριοποιείται κυρίως στον κατασκευαστικό τομέα, υπήρχε συνεργασία και εκτελούσαν για λογαριασμό τους υπηρεσίες. Στα πλαίσια αυτής της συνεργασίας μεταξύ των Αιτητών και της Εταιρεία, παρέμεινε οφειλόμενο ποσό €37.416,02 πλέον 15% Φ.Π.Α. Το εν λόγω υπόλοιπο εκκρεμεί από τις 11.5.
4. Οι Αιτητές αφού προσπάθησαν να εισπράξουν το οφειλόμενο ποσό χωρίς επιτυχία, επέδωσαν στην Εταιρεία Aπαίτηση Πληρωμής με ημερομηνία 21.11.2012 με την οποία ζητούσαν εξόφληση του οφειλόμενου ποσού. Παρελθουσών τριών εβδομάδων από την επίδοση της πιο πάνω Απαίτησης Πληρωμής, δεν πληρώθηκε κανένα ποσό και ως εκ τούτου οι Αιτητές θεωρούν ότι η παράλειψη της Εταιρείας να αποπληρώσει ή να εξασφαλίσει την αποπληρωμή της οφειλής της την καθιστά αναξιόχρεη και ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Με βάση τις αναφορές τους θεωρούν ότι η Εταιρεία πρέπει να διαλυθεί. Η Αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του διευθυντή των Αιτητών ο οποίος υιοθετεί την αίτηση και παρουσιάζει στο Δικαστήριο την Απαίτηση Πληρωμής συνοδευόμενη από Ένορκη Δήλωση επιδότη με ημερομηνία σύνταξης 21.11.12 και ημερομηνία επίδοσης 23.11.12., ως Τεκμήριο 1 και μηχανογραφημένη έρευνα του Εφόρου Εταιρειών σε σχέση με την Εταιρεία ως Τεκμήριο
5. Η Άίτηση αναπόφευκτα προσέκρουσε στην ένσταση της Εταιρείας η οποία καταχώρησε Ειδοποίηση Προθέσεως Ενστάσεως (στο εξής «η Ένσταση»)στις 9.5.
6. Η Ένσταση βασίζεται στον Περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113, Άρθρα 211, 212, 213, 214 στους Περί Εταιρειών διαδικαστικούς κανονισμούς Θεσμοί 3, 4, 6 και 8 στους Περί Εταιρειών (Διάλυση) Κανονισμούς 1933 - 1938 Κανονισμός 92, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48, Θ 1 - 6 και 9 στην νομολογία και στις εγγενείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι της Ένστασης είναι οι ακόλουθοι: α) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του σχετικού νόμου για καταχώριση αίτησης διάλυσης εναντίον της εταιρείας. β) Δεν στάλθηκε ποτέ ειδοποίηση πληρωμής σύμφωνα με τις Πρόνοιες του σχετικού Νόμου από τον Αιτητή προς τη Καθ' ης η αίτηση εταιρεία. γ) Η ειδοποίηση που απέστειλαν οι Αιτητές στους Καθ' ων η Αίτηση δεν επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. δ) Δεν λήφθηκε ποτέ οποιοδήποτε μέτρο εκτελέσεως από τον Αιτητή εναντίον της Καθ' ης η αίτηση εταιρείας, σε οποιαδήποτε δικαστική διαδικασία. ε) Δεν υπάρχει εκκαθαρισμένη και αδιαμφισβήτητη απαίτηση εναντίον της εταιρείας. στ) Οι Καθ' ων η Αίτηση δεν οφείλουν οποιοδήποτε ποσό στους Αιτητές και/ή σε καμία περίπτωση δεν οφείλουν τα ποσά που αναφέρονται στο Τεκμήριο 1 της Ένορκης Δήλωσης του κ. Πανίκου Ιωάννου, τα οποία είναι αμφισβητούμενα και οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν ανταπαιτήσεις και αξιώσεις από τους Αιτητές και οι σχέσεις των διαδίκων πρέπει να καθοριστούν και αποφασιστούν από αρμόδιο Δικαστήριο στα πλαίσια πολιτικής αγωγής. ζ) Δεν υπάρχει δικαστική απόφαση, εντολή ή διάταγμα οποιουδήποτε Δικαστηρίου εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση εταιρείας. η) Η αίτηση καταχωρήθηκε καταχρηστικά και αδικαιολόγητα και μοναδικό σκοπό έχει να πιέσει την εταιρεία και να δημιουργήσει έξοδα σε βάρος της. θ) Η αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική και δεν αναφέρεται στην αίτηση η νομική της βάση και οι σχετικοί νόμοι και κανονισμοί πάνω στους οποίους στηρίζεται. ι) Η αίτηση καταχωρήθηκε αντικανονικά και καταχρηστικά για περισσότερες από μία απαιτήσεις του Αιτητή οι οποίες δεν σχετίζονται και αμφισβητούνται. κ) Η νομική βάση είναι ελλιπής καθώς πουθενά στο σώμα της αίτησης δεν αναφέρεται το άρθρο 213 του Περί Εταιρειών Νόμου. λ) Η εταιρεία είναι αξιόχρεη και μπορεί να εξοφλήσει τα χρέη της και έχει περιουσία. μ) Οι Αιτητές δεν αποτελούν πιστωτή των Καθ' ων η Αίτηση όπως ορίζει ο Νόμο ώστε να μπορούν να προχωρήσουν με διάλυση των Καθ' ων η Αίτηση. Η Ένσταση συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση το υπεύθυνου Λογιστηρίου της Εταιρείας, ο οποίος αφού υιοθετεί τους λόγους Ένστασης, αναφέρεται στο ιστορικό της συνεργασίας της Εταιρείας με τους Αιτητές. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι η Εταιρεία ανέθεσε κατόπιν προσφορών στους Αιτητές την εκτέλεση ηλεκτρολογικών εργασιών για εμπορικά καταστήματα στο MY MALL Λεμεσού. Για κάθε κατάστημα στο οποίο θα γίνονταν ηλεκτρολογικές εργασίες υπογράφηκαν ξεχωριστές συμβάσεις, στο σύνολο τους εφτά συμβάσεις για εφτά καταστήματα. Ο ομνύων αναφέρει ότι στην πραγματικότητα η Εταιρεία δεν οφείλει κανένα ποσό στους Αιτητές αφού η συνολική αξία των προσφορών για όλα τα καταστήματα ήταν €80.392,00 και έχει καταβληθεί στους Αιτητές από την Εταιρεία το ποσό των €81.192,84, ποσό δηλαδή μεγαλύτερο από το οφειλόμενο εκ παραδρομής και λόγω κακών υπολογισμών. Ο ομνύων θεωρεί ότι η απαίτηση των Αιτητών δεν είναι εκκαθαρισμένη και ως εκ τούτου θεωρεί ότι δεν έχουν καταστεί πιστωτές της Eταιρείας. Αναφέρει περαιτέρω ότι η απαίτηση πληρωμής δεν επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ' ης η Αίτηση, το οποίο ευρίσκεται στην οδό Α. Τάσσου 3Α στο Ζακάκι, αλλά στον διευθυντή της Eταιρείας προσωπικά το οποίο ο ομνύων θεωρεί ως παρατυπία που δεν μπορεί να θεραπευθεί. Ενώ είχε ζητηθεί η αντεξέταση του ομνύοντα στην Ένσταση, με αίτηση από πλευράς των Αιτητών, η εν λόγω Αίτηση αποσύρθηκε στην 1.7.13 και έκτοτε η υπόθεση ορίστηκε αρκετές φορές για ακρόαση, είτε λόγω ελλείψεως χρόνου του Δικαστηρίου είτε κατόπιν αιτήματος των συνήγορων αμφότερων των μερών. Τα μέρη αγόρευσαν γραπτώς με αναφορά στο σκεπτικό της Νομολογίας, υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Ο συνήγορος των Αιτητών στη δική του αγόρευση υποστηρίζει ότι η εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της και αναφέρει επί τούτου ότι αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η Εταιρεία επέδωσε γραπτή απαίτηση πληρωμής 21.11.12 στην εταιρεία στις 23.11.12, παραπέμποντας στο Τεκμήριο 1 της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση. Αναφέρει ότι η εν λόγω επίδοση έγινε στο Διευθυντή της Εταιρείας ο οποίος είναι μέτοχος και εκπρόσωπος της, και ως εκ τούτου η Εταιρεία έλαβε γνώση. Κρίνοντας και επιχειρηματολογώντας για τους λόγους που η επίδοση της Απαίτησης Πληρωμής είναι καλή, μεταφέρει το σκηνικό στον παρόντα χρόνο για να ισχυριστεί ότι παρελθόντων τριών και πλέον χρόνων από την καταχώρηση της Αίτησης, η Εταιρεία δεν έχει καταβάλει ή εξασφαλίσει το ποσό που απαιτείται και ως εκ τούτου είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Επιπρόσθετα αναφέρει ότι από μέρους της Εταιρείας δεν έχει προσκομιστεί κανένα τεκμήριο που να αποδεικνύει τους ισχυρισμούς της ως αυτοί αναλύονται στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση. Ο συνήγορος των Αιτητών θεωρεί ότι η παρούσα είναι περίπτωση για την οποίαν η Εταιρεία έπρεπε να αποκρούσει την εκ πρώτης όψεως μαρτυρία ότι δεν δύναται να πληρώσει τα χρέη της, με απόδειξη ότι δύναται να πληρώσει τα χρέη της. Ζητά στην κατακλείδα του από το Δικαστήριο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα εισηγούμενος ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που τίθενται στο Νόμο και τη Νομολογία επί τούτου. Στη δική τους αγόρευση οι συνήγοροι της εταιρείας επιχειρηματολογώντας αρχικά σε σχέση με την επίδοση της απαίτησης και ακολούθως σε σχέση με την εκκαθαρισμένη και αδιαμφισβήτητη απαίτηση διατείνονται ότι η Αίτηση πρέπει να απορριφθεί καθότι οι θεραπείες που ζητούνται από τους Αιτητές δεν βρίσκουν έρεισμα στο Νόμο και τη Νομολογία. Επί του πρώτου σημείου και σε σχέση με την επίδοση, παραπέμπουν το Δικαστήριο στην υπόθεση C. PHASARIA (AUTOMOTIVE) LTD ν. ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΚΥΡΟΠΟΙΙΑΣ «ΛΕΩΝΙΚ» ΛΤΔ.

(2009)1(B) AΑΔ 1457 Βασιζόμενοι στην εν λόγω υπόθεση, υποστηρίζουν ότι από τη στιγμή που στην ίδια την Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση γίνεται αναφορά ότι η επίδοση της Απαίτησης Πληρωμής δεν έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της Εταιρείας, γεγονός που στην ουσία δεν αμφισβητείται, η Αίτηση πρέπει να απορριφθεί. Επί του δεύτερου ζητήματος οι συνήγοροι της Εταιρείας αναλύουν την έννοια του πιστωτή και επιχειρηματολογούν με αναφορά στη νομολογία ότι δεν έχει αποδειχθεί ότι η απαίτηση τους είναι αδιαμφισβήτητη εισηγούμενοι ότι ο μοναδικός τρόπος για προώθηση αυτής της Αίτησης θα ήταν με την αντεξέταση του Ενόρκως Δηλούντα στην Ένσταση. Αναφέρουν ότι οι Αιτητές δεν μπορούν και δεν εμπίπτουν στον όρο του πιστωτή ο οποίος ενώ είναι αρκετά ευρύς δεν μπορεί να συμπεριλάβει για σκοπούς καταχώρησης αίτησης εκκαθάρισης οποιοδήποτε πρόσωπο του οποίου η οφειλή τελεί υπό ουσιαστική αμφισβήτηση ανεξαρτήτως της φερεγγυότητας ή μη της Εταιρείας. Στην κατακλείδα του ο συνήγορος της Εταιρείας ισχυρίζεται ότι η Εταιρεία είναι φερέγγυα, επικαλούμενος ισχυρισμό στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση ο οποίος παρέμεινε αναντίλεκτος, και ισχυρίζεται ότι δεν έχουν παρουσιαστεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε στοιχεία που να αποδεικνύουν από μέρους της Εταιρείας ανικανότητα αποπληρωμής των χρεών της. Συνοψίζοντας στην κατακλείδα του εισηγείται ότι δεν έχει αποδειχθεί η ύπαρξη αδιαμφισβήτητου και ξεκαθαρισμένου χρέους προς όφελος των Αιτητών και ούτε έχει αποδειχθεί οποιαδήποτε ανικανότητα της Καθ' ης η Αίτηση για πληρωμή των χρεών της. Επιπρόσθετα δε εισηγείται ότι δεν έχει τηρηθεί η ορθή και προβλεπόμενη διαδικασία για την έναρξη της υπό εξέταση αίτησης. Νομική πτυχή Κρίνω σκόπιμο στο σημείο αυτό να αναφερθώ στο νομικό πλαίσιο και στην νομολογία που αφορούν αιτήσεις εκκαθάρισης. Σύμφωνα με το άρθρο 211(ε): «Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν: ..................................... (ε) η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της». ..................................... Σύμφωνα με το άρθρο 212: «Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της- 212. Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της- (α) αν πιστωτής, με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000), επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας απαίτηση η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό, και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή· ή (β) αν εκτέλεση ή άλλη διαδικασία που λήφθηκε με δικαστική απόφαση, εντολή ή διάταγμα οποιουδήποτε Δικαστηρίου προς όφελος πιστωτή της εταιρείας, επιστρέφεται ολικά ή μερικά ανικανοποίητη· ή (γ) αν αποδειχθεί, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται πληρωτέα και, για απόφαση κατά πόσο εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται πληρωτέα, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τις ενδεχόμενες και μελλοντικές υποχρεώσεις της εταιρείας ·ή (δ) αν αποδειχθεί, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου, ότι η αξία των στοιχείων του ενεργητικού της εταιρείας είναι μικρότερη από το ποσό των υποχρεώσεών της, λαμβάνοντας υπόψη τις ενδεχόμενες και μελλοντικές υποχρεώσεις της. Στην υπόθεση Αναφορικά με την Βesuno Ltd, ECLI:CY:AD:2014:A123, Πολιτική Έφεση 269/09, 20/2/2014, ο Δ. Λιάτσος συνόψισε την Κυπριακή νομολογία επί του θέματος ως ακολούθως: «Το εύρος εφαρμογής των άρθρων 211 και 212 του Κεφ. 113 αποτέλεσε αντικείμενο σειράς αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Εντοπίζεται ότι τα συγκεκριμένα άρθρα είναι πιστή αντιγραφή του τότε αντίστοιχου αγγλικού Νόμου. Διαπιστώνεται, επίσης, ότι η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών οφειλέτριας εταιρείας. Σημειώνεται, ως εκ τούτου ότι οι εξειδικευμένοι λόγοι του άρθρου 212 συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών, αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσκόμιση άλλης μαρτυρίας, η οποία θα ήταν δυνατό να οδηγήσει στο ίδιο αποτέλεσμα. Το άρθρο 212(a) εντάσσεται στα πλαίσια του γενικότερου άρθρου 211(e) ως προς την ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της και ορίζει μια συγκεκριμένη περίπτωση, ως εκ του Νόμου τεκμήριο, κατά την οποία η εταιρεία λογίζεται ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της. Το Δικαστήριο, κατ' ακολουθία του άρθρου 211(f), δύναται να εκδώσει διάταγμα εκκαθάρισης μιας εταιρείας, η οποία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, υπό την προϋπόθεση, όμως, ότι η εταιρεία αποδεδειγμένα δεν μπορεί να εξασφαλίσει τις οφειλές της. Η οφειλή πρέπει να είναι συγκεκριμένη και αδιαμφισβήτητη. Η δε ευρύτητα του όρου «πιστωτής» είναι τέτοια, που να περιλαμβάνει οποιοδήποτε πρόσωπο έχει να λαμβάνει καθορισμένο ύψος πίστωσης (G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(1991)1 Α.Α.Δ. 14, in RE LOUKOS MANUFACTURERS LTD

(1998)1 A.A.Δ. 2226, Μ. Moulettaris Machinery Co. Ltd v. Μιχάλης Ζήνωνος

(2001)1 Α.Α.Δ. 1649, PAN-AMAN HOTELS LTD v. ΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΥ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ

(2002)1 Α.Α.Δ. 1796).»(υπογραμμίσεις ανωτέρω δικές μου) Το βάρος απόδειξης είναι στον αιτητή ο οποίος οφείλει να αποδείξει στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, και όχι στην εταιρεία να αποδείξει ότι είναι φερέγγυα (βλ. Applications to Wind up Companies, Derek French, 1993, παρ. 6.3.2 σελ. 164[1] με αναφορά στην Re Wheal Lovell Mining Co.

(1849)1 Mac & G 1, Tecma Pty Ltd v Solah Blue Metal Pty

(1988)14 ACLR 358 και Australian Mid-Eastern Club Ltd v Yassim

(1989)1 ACSR 399). Όταν εταιρεία αμελεί να συμμορφωθεί με ειδοποίηση που επιδόθηκε σύμφωνα με το άρθρο 212 (α) του Νόμου τότε ο αιτητής μπορεί να στηριχθεί στην παράλειψη αυτή για να καταδείξει ότι η εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της (βλ. Applications to Wind up Companies, Derek French, 1993, παρ. 6.4.1 σελ. 173[2]). Εταιρεία στην οποία επιδόθηκε ειδοποίηση τεκμαίρεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της αν αμέλησε να πληρώσει το οφειλόμενο ποσό. Εάν παράσχει λογική εξήγηση τότε η μη πληρωμή δεν θεωρείται παράλειψη συμμόρφωσης και δεν θεωρείται ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της (βλ. Applications to Wind up Companies, Derek French, 1993, παρ. 6.4.6 σελ. 180[3] με αναφορά στην Re London and Paris Banking Corporation

(1874)LR 19 Eq 444). Στην Σπανού ν. G.I.P. Constructions Ltd

(1999)1Α ΑΑΔ 315 αναφέρθηκε (με αναφορά στην Mann v. Golstein [1968] 1 W.L.R. 1091, Re Lympne Investments [1972] 1 W.LR. 523, και Palmer' s Company Law, σελ. 1127, παρ. 85-14, Halsbury' s Laws of England, 4th Ed., Vol. 7, para. 1004) ότι ο όρος «πιστωτής», βάσει του ίδιου άρθρου του αγγλικού νόμου, δεν περιλαμβάνει «a person whose debt is substantially disputed even if the company is in fact insolvent» (σε ελεύθερη μετάφραση) πρόσωπο του οποίου η οφειλή τελεί υπό ουσιαστική αμφισβήτηση ακόμα και αν η εταιρεία είναι στην πραγματικότητα αφερέγγυα. Δεν περιλαμβάνει, δηλαδή, πρόσωπο του οποίου αμφισβητείται αυτή τούτη η ιδιότητα του πιστωτή. Κρίθηκε επίσης ότι δεν περιλαμβάνει, επίσης, πρόσωπο το οποίο έχει βέβαιη απαίτηση για αποζημιώσεις οι οποίες όμως δεν είναι εκκαθαρισμένες (Με αναφορά στην Re Pen-y-van Colliery Co. [1877] 6 Ch. D. 477). Εάν αμφισβητείται το χρέος για βάσιμο λόγο τότε το Δικαστήριο δεν θα εκδώσει διάταγμα εκκαθάρισης (βλ. Χατζηγιάννης ν. C. & J. Kyprianou Promotions Ltd, ανωτέρω). Αξιολόγηση των εκατέρωθεν θέσεων: Θα προχωρήσω πρώτα να εξετάσω το θέμα της επίδοσης της Απαίτησης Πληρωμής για το οποίο υπάρχει διάσταση απόψεων μεταξύ των μερών. Το τεκμήριο 1 που επισυνάπτεται στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, αναφέρει ότι η Απαίτηση Πληρωμής την οποία ονομάζει ως επιστολή ημερομηνίας 21.11.12, αφέθηκε έναντι υπογραφής του Άντρου Χ''Μιτσή στον ίδιο για λογαριασμό της εταιρείας Olympic Building & Metal Construction Ltd. Η Απαίτηση Πληρωμής η οποία αποτελεί και βασική προϋπόθεση για την καταχώρηση αιτήσεων με βάση το άρθρο 212 του Κεφ.113 είναι ένα έγγραφο κάπως ιδιάζον. Αφ' ενός το Άρθρο 212 του Περί Εταιρειών Νόμου αναφέρει ρητά ότι η εν λόγω Απαίτηση Πληρωμής πρέπει να επιδοθεί στην Εταιρεία με παράδοση στο εγγεγραμμένο της γραφείο. Στην υπόθεση C. PHASARIA (AUTOMOTIVE) LTD ν. ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΚΥΡΟΠΟΙΙΑΣ «ΛΕΩΝΙΚ» ΛΤΔ (ανωτέρω) τονίστηκε το γεγονός ότι το άρθρο 212(α) αναφέρει ως μόνο τρόπο δημιουργίας των προϋποθέσεων για καταχώρηση αίτησης διάλυσης μιας εταιρείας την επίδοση της Απαίτησης Πληρωμής στο εγγεγραμμένο γραφείο. Το ακόλουθο απόσπασμα είναι σχετικό: «Έτσι, ορθά το πρωτόδικο δικαστήριο δέχτηκε ότι η επίδοση στο διευθυντή της εταιρείας, χωρίς να αναφέρεται ότι αυτή έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της, δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως η δέουσα και η προβλεπόμενη από το Αρθρο 212 (α)...Όπως είπαμε και πιο πάνω, το Αρθρο 212 (α) σαφώς αναφέρει ως μόνο τρόπο δημιουργίας των προϋποθέσεων για καταχώρηση αίτησης διάλυσης μιας εταιρείας, την επίδοση της απαίτησης στο εγγεγραμμένο της γραφείο,,," Υπάρχει η δυνατότητα επιχειρηματολογίας ότι σε περίπτωση που το εγγεγραμμένο γραφείο εταιρείας δεν είναι προσβάσιμο ή ανοιχτό για να γίνει η επίδοση δεν υπάρχει θεραπεία αφού δεν μπορεί να ζητηθεί εναλλακτικός τρόπος επίδοσης από το Δικαστήριο καθότι δεν υπάρχει στο στάδιο εκείνο διαδικασία ενώπιον του. Μάλιστα η επίδοση της Απαίτησης Πληρωμής είναι και νομοθετικό προαπαιτούμενο για ενεργοποίηση του άρθρου 212 για την έναρξη διαδικασιών ενώπιον του Δικαστηρίου. Στην παρούσα περίπτωση αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι η Απαιτηση Πληρωμής επιδόθηκε μόνο στον διευθυντή της Εταιρείας και όχι στο εγγεγραμμένο γραφείο. Αν και η Απαίτηση Πληρωμής, ως έχω αναφέρει είναι ένα ιδιόμορφο έγγραφο, κατά την κρίση μου, η επίδοση της θα πρέπει να διασφαλίζει το συνταγματικώς κατοχυρωμένο δικαίωμα του αντιδίκου να λάβει γνώση για τη δρομολογούμενη δικαστική διαδικασία εναντίον του και τίποτα περισσότερο. (σχ. Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού v. Chr. P. Michaelides (Estates) Ltd

(2002)1 Α.Α.Δ. 43, J.Z. CLASSIC MUZIC PRO LTD. v. ALKADIA MUSIC LAND LTD.,

(2002)1.Α.Α.Δ. 1151 και Αντωνίου κ.α v. C. Poupakis Transport Ltd

(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 546, 43.) Δεν αντιλαμβάνομαι , ούτε έχει τεθεί επιχειρηματολογία από πλευράς των Αιτητών για ποιο λόγο πάσχει η επίδοση επι της ουσίας και συναφώς δεν παραπονιούνται ότι δεν έλαβαν γνώση για την ύπαρξη της επίδικης Απαίτησης Πληρωμής. Η προσέγγιση τους στο όλο θέμα είναι τυπολατρική. Οι επιταγές της νομολογίας επιτάσσουν να λαμβάνει γνώση ο διάδικος εναντίον του οποίου δρομολογείται το διάβημα ουτοσώστε να μην βρεθεί προ τετελεσμένου γεγονότος με την επίδοση Αίτησης εκκαθάρισης, όπερ και εγενετο, εξού και η Εταιρεία δεν παραπονείται ότι δεν έλαβε εγκαίρως γνώση. Το θέμα που εγείρεται στην προκειμένη υπό εξέταση περίπτωση θεωρώ ότι δεν είναι θέμα ουσίας και σίγουρα δεν μπορεί να είναι επιχειρηματολογία από μέρους της Εταιρείας να ισχυρίζεται ότι από τη στιγμή που το εν λόγω έγγραφο δεν αφέθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο η επίδοση του πάσχει. Εδώ προκύπτει, και πρέπει να σχολιαστεί, και ένα κάπως οξύμωρο σχήμα αφού οι Αιτητές δεν παραπονούνται για την επίδοση της ίδιας της Αίτησης Εκκαθάρισης η οποία ομοίως επιδόθηκε στο διευθυντή της Εταιρείας. Συνεπώς, σε ότι αφορά το θέμα της επίδοσης της Απαίτησης Πληρωμής, η ένσταση της Εταιρείας απορρίπτεται. Η πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου είναι μονόδρομος για την πορεία τέτοιων υποθέσεων. Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση, θα άνοιγε τον δρόμο σε κακόπιστους χρεώστες να φρόντιζαν τα εγγεγραμμένα τους γραφεία να είναι απρόσιτα ή ακόμα να επέλεγαν να τα εγκαταλείπουν για να καταστήσουν έτσι αδύνατη την επίδοση Απαίτησης Πληρωμής δυνάμει του άρθρου 212(α). Έχοντας ξεπεράσει τον σκόπελο της επίδοσης θα προχωρήσω να εξετάσω το δεύτερο σημείο που εγείρεται , τουτέστιν εάν η Αιτήτρια είναι πιστωτής εν τη εννοία του Νόμου και εάν υπάρχει εκκαθαρισμένη απαίτηση εναντίον της Εταιρείας. Τίθεται επομένως ευθέως το ερώτημα ποιος θεωρείται "Πιστωτής" ή πιο συγκεκριμένα κατά πόσο οι Αιτητές μπορουν να θεωρηθούν ως "Πιστωτές" της Εταιρείας. Παρόμοιο θέμα που αφορούσε στη διακρίβωση του ποιος μπορεί να θεωρηθεί ως "Πιστωτής" εξετάστηκε από το Εφετείο στη Σπανού ν. G.I.P. Constructions Ltd

(1999)1 (A) AAΔ.315. (ανωτέρω, βλ συγκεκριμένα σελίδα 321) Στην υπόθεση C.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(1991)1 ΑΑΔ 14 το σκεπτικό της οποίας υιοθετήθηκε και σε άλλες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφέρθηκε ότι η αδυναμία πληρωμής χρεών δεν εξαντλείται στις περιπτώσεις του άρθρου 212, το οποίο δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211(ε). Το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη μαρτυρία και να εκδώσει διάταγμα εκκαθάρισης όταν διαπιστώνεται αφερεγγυότητα της Εταιρείας δυνάμει του άρθρου 211(ε) και χωρίς να συντρέχουν οι ειδικές προϋποθέσεις που τάσσει το άρθρο 212 (βλ. M. Moylettaris Machin. Co. Ltd v. Ζήνωνος

(2001)1(Γ) 1649). Στην υπόθεση Pan-Aman Hotels Ltd v. Εφόρου Φ.Π.Α.

(2002)1(Γ) ΑΑΔ 1796 τονίστηκε ότι το άρθρο 212 δεν είναι αυτοτελές αλλά εξειδικεύει το άρθρο 211(ε) και δεν παρέχει "άλλους τρεις" λόγους για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης. Επισημάνθηκε επίσης ότι προκειμένου αίτηση εκκαθάρισης να επιτύχει στη βάση του άρθρου 212 (γ) επαρκής αναφορά και μαρτυρία πρέπει να παρουσιάζονται διά του σώματος της αίτησης. Λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελ. 1800: "Κυρίως όμως, η πλάνη έγκειται στην προσφυγή στο άρθρο 211(ε). Εδώ η μόνη αναφορά που υπήρχε στην αίτηση ήταν ότι: «Η Εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει το χρέος της». Τούτο ασφαλώς δεν είναι επαρκές, εφόσον θα έπρεπε να προσδιορίζετο για ποία από τις τρεις περιπτώσεις που προνοούνται στο άρθρο 212 επρόκειτο. Η ευπαίδευτη Πρόεδρος προφανώς θεώρησε ότι η αίτηση μπορεί να βασισθεί γενικά στο άρθρο 211(ε) και ότι ήταν προς τούτο επαρκές να καταδειχθεί ότι η Εφεσείουσα δεν επλήρωσε το εν λόγω χρέος της. Αν όμως επιδιώκεται να βασισθεί η αίτηση γενικά στην ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, τούτο μόνο σε συνάρτηση με το άρθρο 212(γ) μπορεί να γίνει, οπότε βέβαια δεν αρκεί αναφορά σε αποτυχία της εταιρείας να πληρώσει το χρέος της αλλά επιβάλλεται αναφορά στη συνολική κατάσταση της εταιρείας, λαμβανομένων υπ΄ όψη όλων των υποχρεώσεων της εταιρείας, περιλαμβανομένων ενδεχομένων και μελλοντικών, στα πλαίσια στάθμισης της συνολικής φερεγγυότητας της. Ήταν λοιπόν λανθασμένο να θεωρηθεί ότι η αίτηση μπορούσε να εξετασθεί στα πλαίσια του άρθρου 211(ε) γενικά, ουσιαστικά δηλαδή στη βάση του άρθρου 212(γ), εφόσον ούτε επαρκής αναφορά εγίνετο στην αίτηση ούτε σχετική μαρτυρία εδόθη, όπως ήταν βέβαια και ακόλουθα λανθασμένο να αποφασισθεί η επιτυχία της αίτησης στη βάση αυτή με μόνο δεδομένο την αποτυχία πληρωμής του συγκεκριμένου χρέους." Σχετική είναι επίσης η υπόθεση Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Εταιρεία Σκυροποιίας "ΛΕΩΝΙΚ" Λτδ, (ανωτέρω), η οποία πραγματεύεται το θέμα της εκκαθάρισης της Εταιρείας και παραθέτει τις προϋποθέσεις που μπορεί μια Εταιρεία να εκκαθαριστεί σύμφωνα με τα άρθρα 211(ε), 212(α), 212(β) και 212(γ) του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113. Σύμφωνα με την εν λόγω απόφαση διαφορετικές είναι οι προϋποθέσεις αποδοχής αίτησης εκκαθάρισης Εταιρείας δυνάμει των άρθρων 212(α) και 212(β) του Νόμου και πολύ περισσότερες και αφορούν και τις μελλοντικές υποχρεώσεις αυτής, για αποδοχή αιτήματος για εκκαθάριση Εταιρείας δυνάμει του γενικού άρθρου 211(ε) (σε συνάρτηση με το άρθρο 212[γ]). Επισημάνθηκε επίσης ότι το Δικαστήριο θα μπορεί να εξετάσει κατά πόσο οι πρόνοιες του άρθρου 212(γ) εφαρμόζονται σε υπόθεση, εφόσον γίνεται ρητή επίκληση του άρθρου και αυτό αναφέρεται στη νομική βάση της αίτησης. Έχω παραθέσει τη νομολογία επί της οποίας θα πρέπει να εξετάζεται μια αίτηση εκκαθάρισης. Αυτό είναι και το κυρίαρχο θέμα που καλείται να αποφασίσει το Δικαστήριο στην παρούσα, δηλαδή κατά πόσο η Αιτήτρια εμπίπτει στην έννοια του όρου "Πιστωτής" του άρθρου 212 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113. Δηλαδή αν η Αιτήτρια έχει μια συγκεκριμένη αδιαμφισβήτητη και εκκαθαρισμένη απαίτηση (Αναφορικά με την εταιρεία Loukos Manufacturers Ltd

(1998)1 AAΔ 2226) κατά της Εταιρείας ανεξάρτητα αν έχουν αποδείξει με τα γεγονότα που επικαλούνται στο σώμα της Αίτησης και τις Ένορκες Δηλώσεις που την συνοδεύουν και/ή συνάγεται ότι αυτή είναι αφερέγγυα. Για να γίνει αναγωγή των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης στο νομικό και νομολογιακό καθεστώς εκκαθάρισης μιας Εταιρείας διεξήλθα του φακέλου της υπόθεσης με μεγάλη προσοχή. Πουθενά στη αίτηση δεν αναφέρεται πως προέκυψε το κατ'ισχυριμόν οφειλόμενο ποσό (τιμολόγιο, σύμβαση, γραμμάτιο, διατακτικό πληρωμής κτλ), ούτε και έχει επισυναφθεί στην Αίτηση οτιδήποτε που να διευκρινίζει πως προέκυψε. Στην δε Ένσταση γίνεται ρητή αναφορά ότι υπεγράφησαν μεταξύ Αιτητών και Εταιρείας επτά στο σύνολό τους συμβάσεις για εργασίες που εκτελέστηκαν σε μεγάλη κατασκευαστική μονάδα στην Λεμεσό, μετά από προσφορές που υπέβαλαν οι πρώτοι στην Εταιρεία. Το Δικαστήριο δεν έχει καμιά άλλη πληροφόρηση για την μεταξύ τους σχέση. Δεν γνωρίζει πως προέκυψε το κατ'ισχυριμόν οφειλόμενο ποσό , ως εκ τούτου δεν μπορεί να αξιολογήσει το είδος της απαίτησης για να καταλήξει σε συμπέρασμα κατά πόσο είναι ή όχι εκκαθαρισμένη. Πόσο μάλλον όταν στην Ε/Δ που συνοδεύει την Ένσταση γίνεται ρητή αναφορά ότι δεν προκύπτει οφειλόμενο ποσό από τις μεταξύ των διαδίκων συμβάσεις αλλά πλεόνασμα. Σε περιπτώσεις εύλογης αμφισβήτησης χρέους, δεν δύναται να χρησιμοποιηθεί η διαδικασία διάλυσης ως μέθοδος άσκησης πίεσης και κάμψης της αντίστασης της Καθ' ης η Αίτηση (βλ. Χατζηγιάννης v. C & J Kyprianou Promotions Ltd

(2010)1(B) Α.Α.Δ. 991 και In re A Company [1982] 1 W.L.R. 1090). Ούτε και μπορεί ένα αμφισβητούμενο χρέος να αποτελέσει το αντικείμενο απαίτησης πληρωμής με βάση το άρθρο 212 του Κεφ.113 και κατ' επέκταση να αποτελέσει το υπόβαθρο αίτησης διάλυσης, αφού ο απαιτητής σε τέτοια περίπτωση δεν λογίζεται ως πιστωτής υπό την έννοια του Νόμου (βλ. Mann v. Goldstein [1968] 2 All E.R. 769 και Re Lympne Investment Ltd [1972] 2 All E.R 358). Από το υλικό που υπάρχει ενώπιον μου προκύπτει σαφώς ότι η απαίτηση τελεί υπό καλόπιστη αμφισβήτηση και αυτή δεν αποτελεί εκκαθαρισμένη απαίτηση σε αντίθεση με το τι ισχυρίζονται οι Αιτητές. Κατά συνέπεια κρίνω ότι οι Αιτητές δεν είναι Πιστωτές της Εταιρείας εν τη εννοία του Νόμου. Τέλος και ανεξαρτήτως των πιο πάνω επισημαίνω ότι δεν υπάρχει ενώπιον μου μαρτυρία ως προς την ανικανότητα της Εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της. Απλή δήλωση ότι η Καθ' ης η Αίτηση είναι «αναξιόχρεη και ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της» (παράγραφος 10 της αίτησης), δεν είναι επαρκής μαρτυρία. Στην απουσία οποιασδήποτε μαρτυρίας εκ μέρους της Αιτήτριας ως προς την ανικανότητα της Καθ' ης η Αίτηση να πληρώσει τα χρέη της, δεν θα ήταν επιτρεπτή η εξέταση της Αίτησης στα πλαίσια του άρθρου 211 του Κεφ. 113. Ενόψει της κατάληξής μου σε ότι αφορά τα πιο πάνω θέματα παρέλκει η εξέταση των υπόλοιπων λόγων ένστασης . Κατάληξη Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των Αιτήτών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Ε. Ευθυμίου-Ανδρέου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other actions/Final/ Winding Up/ Αναφορά: Αίτηση /Εκκαθάριση Εταιρείας [1] 'On the hearing of a winding-up petition alleging inability to pay debts, the onus is on the petitioner to prove that the company is unable to pay its debts (to he civil standard of proof on balance of probabilities), not on the company to prove its solvency'. [2] 'If a company which has been served a statutory demand neglects to comply with it, then a petitioner for the company's winding up may rely on the neglect to show that the company is unable to pay its debts'. [3] 'A company on which a statutory demand has been served by a creditor is deemed unable to pay its debts if it 'has neglected' to pay the sum due to the creditor. If the company has a reasonable excuse for not paying then it has not 'neglected' to pay and is not deemed unable to pay its debts'. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο