Συνεργατική Οικοδομική και Ταμιευτηρίου Δημοσίων Υπαλλήλων Κύπρου Λτδ ν. Ανδρέα Παφίτη κ.α., Γενική Αίτηση: 16/2016, 20/7/2016

(1)και

(2)του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στον Περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4 άρθρα 2,21 και 52, στον Περί Τόκου Νόμο, Άρθρο 30

(2)του Συντάγματος και στο Άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), στην Αρχή της Ισότητας των Όλων και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι Ένστασης παρατίθενται αυτούσιοι πιο κάτω: 1.Η έκδοση και/ή τυχόν έγκριση των αιτούμενων Διαταγμάτων θα έχει ως αποτέλεσμα να θέσει ως άνευ αντικειμένου την έφεση ημερ. 03/02/2016 των Καθ' ων η Αίτηση αρ. 2-7 εναντίον της Πρωτόδικης Απόφασης ημερ. 29/12/2015 στην Γενική Αίτηση αρ. 779/2013 για ακύρωση και/ή παραμερισμό της εναντίον τους εκδοθείσας Διαιτητικής Απόφασης 2.Οι Καθ' ων η Αίτηση αρ. 2-7 ουσιαστικά θα στερηθούν του νομικού δικαιώματος τους να προωθούν την Έφεση τους ημερ. 03/02/2016 και σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης τους δεν θα μπορεί να απονεμηθεί δικαιοσύνη. 3.Η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος ουσιαστικά θα στερήσει το αναφαίρετο δικαίωμα των Καθ' ων η αίτηση αρ. 2-7 για δίκαιη δίκη και ουσιαστικά σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης τους θα τους αποστερήσει τα δικαίωμα στην υπεράσπιση τους. 4.Η παρούσα αίτηση γίνεται κακόπιστα και/ή καταχρηστικά εκκρεμούσης της Έφεσης των Καθ' ων η Αίτηση αρ. 2-7 στο Ανώτατο Δικαστήριο εναντίον της Πρωτόδικης Απόφασης με την οποία απερρίφθη η Γενική Αίτηση τους αρ. 779/2013 για ακύρωση και/ή παραμερισμό της εναντίον τους εκδοθείσας Διαιτητικής Απόφασης. 5.Με την Έφεση ημερ. 03/02/2016 εγείρεται συζητήσιμη υπόθεση με γεγονότα που στοιχειοθετούν μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας της υπ' αναφορά Έφεσης. 6.Οι Αιτητές δεν θα υποστούν οποιαδήποτε ζημιά και/ή βλάβη από την μη έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων. 7.Γενικά δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης ως νομολογιακά έχουν καθοριστεί Η Ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Καθ' ου η αίτηση 3 ο οποίος ως αναφέρει ότι είναι εξουσιοδοτημένος από τους Καθ' ων η Αίτηση για να ορκιστεί προς υποστήριξη της Ένστασης αναφέροντας εν συντομία το ιστορικό της έκδοσης διαιτητικής απόφασης και της Αίτησης - Έφεσης 779/2013 το οποίο συμφωνεί με το ιστορικό που έχουν παραθέσει οι Αιτητές. Αναφέρει επιπρόσθετα ότι την απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση τους 779/2013 για παραμερισμό της διαιτητικής απόφασης έχει εφεσιβληθεί από τους Καθ'ων η Αίτηση και επισυνάπτει την σχετική ειδοποίηση έφεσης ημερομηνίας 03/02/2016 ως τεκμήριο στην ένορκη του δήλωση. Ο ισχυρισμός του επί τούτου είναι ότι η απόφαση δεν έχει καταστεί τελεσίδικη Εκφράζει την πεποίθηση ότι η έφεση των Καθ'ών η Αίτηση έχει σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας ως και η νομική συμβουλή που λαμβάνει από τους δικηγόρους του. Στηρίζει δε την πεποίθηση του αυτή σε προγενέστερη απόφαση του Δικαστηρίου και συγκεκριμένα στην πολιτική έφεση 280/2009 η οποία κατά την θέση του έχει θέσει αρχές που τυγχάνουν απόλυτης εφαρμογής για την έφεση των Kαθ' ων η αίτηση. Βασιζόμενος στην ύπαρξη αυτής της έφεσης ζητά από το Δικαστήριο να μην αποδεχθεί την υπό εξέταση αίτηση αφού τυχόν επιτυχία της θα σφράγιζε την τύχη της έφεσης δημιουργώντας τετελεσμένα και μη αναστρέψιμα. Εκφράζει δε την θέση ότι οι εφέσεις αποπερατώνονται συντόμως συνεπώς δεν θα δημιουργηθεί οποιαδήποτε βλάβη στα δικαιώματα των Aιτητών αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα αφού θα διατηρείται το δικαίωμα τους να αιτηθούν εκ νέου στο Δικαστήριο σε περίπτωση που η έφεση αποτύχει. Ως εκ των ανωτέρω στην κατακλείδα του αναφέρει ότι δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης εκκρεμούσης της έφεσης. Ισχυριζόμενος ότι θα αποστερήσει από τους Kαθ' ων η αίτηση κάθε δικαίωμα για δίκαιη δίκη και για ακρόαση της επί της ουσίας διαφοράς ζητά από το Δικαστήριο να απορρίψει την Αίτηση. Τα μέρη αγόρευσαν γραπτώς με αναφορά στα γεγονότα της υπό εξέταση περίπτωσης αλλά και σε νομολογία επί του αντικειμένου της αίτησης. Οι θέσεις των Αιτητών είναι ότι το Δικαστήριο πρέπει να απορρίψει τους ισχυρισμούς τους αφού στην ουσία προσπαθούν να εισάγουν πλαγίως και δια της ενστάσεως τους αίτημα για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης στην υπ' αριθμό αίτηση 779/2013, κάτι ανεπίτρεπτο στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας ισχυριζόμενοι ότι η διαιτητική απόφαση πληροί όλα τα απαραίτητα στοιχεία και προϋποθέσεις ούτως ώστε να δύναται να εγγραφεί προς εκτέλεση. Οι Καθ' ων η αίτηση παραπέμποντας σε νομολογία καλούν το Δικαστήριο να εφαρμόσει τις αρχές των υποθέσεων Πολιτική Έφεση 357/08 Χ' Γεωργίου Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζίας ημερομηνίας 11/04/2012 και Πιττάκα ν. Γ. & Β. Χατζηδημοσθένους Λτδ

(2004)1 Α.Α.Δ. 1895. Η βασική θέση των Καθ' ων η αίτηση είναι ότι η παρούσα αίτηση δεν αποτελεί μια απλή και τυπική περίπτωση για την οποία επιζητείται εγγραφή της διαιτητικής απόφασης αλλά μια ιδιάζουσα περίπτωση. Εδράζει την άποψη του αυτή στο γεγονός ότι το άρθρο 52

(5)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/85 θέτει ως προϋπόθεση να έχει καταστεί η διαιτητική απόφαση τελική. Ερμηνεύοντας το εν λόγω εδάφιο ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ' ων η Αίτηση επιχειρηματολογεί ότι μια διαιτητική απόφαση καθίσταται τελική μόνο αν η αναφερόμενη έφεση εναντίον της διαιτητικής απόφασης :Α) Δεν ασκηθεί, Β) Έχει εγκαταληφθεί ή Γ) Έχει αποσυρθεί. Επεκτείνει την σκέψη του αυτή λέγοντας ότι ο λόγος για τους περιορισμούς του άρθρου 52

(5)είναι να επιτρέψει το δικαίωμα και να παρέχει την δυνατότητα στους επηρεαζόμενους από την διαιτητική απόφαση να επετύχουν την επαναδιεξαγωγή της διαδικασίας. Με βάση αυτήν την επιχειρηματολογία ο συνήγορος των Kαθ' ων η Αίτηση διεκδικεί ότι η διαιτητική απόφαση δεν έχει καταστεί τελεσίδικη και συνεπώς δεν πληροί μια από τις βασικές προϋποθέσεις για να δικαιούνται οι Αιτητές σε εγγραφή της. Συνδέει άρρηκτα το εν λόγω θέμα με όλους τους λόγους που προβάλλονται στην ένσταση επιμένοντας ότι τυχόν έγκριση της Αίτησης θα θέσει άνευ αντικειμένου την έφεση των πελατών του αφού θα καταστήσει την διαιτητική απόφαση, απόφαση Δικαστηρίου υποβιβάζοντας οποιαδήποτε πιθανή επιτυχία της έφεσης των Καθ'ών η Αίτηση σε πύρρειο νίκη. Στην κατακλείδα της αγόρευσης του ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση αναφέρει ότι έν' αντιθέσει με την βλάβη που θα προκληθεί στους πελάτες του οι Αιτητές δεν έχουν να υποστούν ζημιά αφού θα διατηρούν πάντα το δικαίωμα για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης σε περίπτωση αποτυχίας της έφεσης. Νομική Πτυχή Σύμφωνα με το άρθρο 52

(1)(α) του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου Ν. 22/85, όταν προκύπτει διαφορά μεταξύ Συνεργατικής Εταιρείας και μελών, καταθετών, οφειλετών ή των εγγυητών τους η διαφορά αυτή θα παραπέμπεται από την εταιρεία ή από οποιοδήποτε από τα πιο πάνω πρόσωπα στον Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών. Το εδάφιο 2 του ίδιου άρθρου προνοεί τα ακόλουθα: «

(2)Ο Έφορος δύναται, με τη λήψη της δυνάμει του εδαφίου

(1)παραπομπής:(α) να επιχειρήσει συνδιαλλαγή της διαφοράς ή(β) να παραπέμπει τη διαφορά προς επίλυση σε διαιτησία η οποία διεξάγεται σύμφωνα με τις διατάξεις των Θεσμών που εκδίδονται δυνάμει του εδαφίου

(6).» Σύμφωνα δε με το εδάφιο

(4)του άρθρου 52, οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του διαιτητή δύναται να υποβάλει Έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο εντός 21 ημερών από την ημερομηνία γνωστοποίησης της απόφασης. Σε περίπτωση δε που η απόφαση δεν εφεσιβληθεί, σύμφωνα με το εδάφιο 5 του άρθρου 52 καθίσταται τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως οι αποφάσεις του πολιτικού δικαστηρίου. Το δε άρθρο 21 του Περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4, επί του οποίου ορθά στηρίζεται η αίτηση, παρέχει την δυνατότητα και καθορίζει την διαδικασία εγγραφής μετά από άδεια του Δικαστηρίου διαιτητικής απόφασης για σκοπούς εκτέλεσης της κατά τον ίδιο τρόπο όπως εκτελούνται οι αποφάσεις του Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, το άρθρο 21 του περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4, οι πρόνοιες του οποίου σχετίζονται με την παρούσα αίτηση έχουν ως εξής: «21. Διαιτητική απόφαση που εκδίδεται με βάση συνυποσχετικό δύναται, με άδεια του Δικαστηρίου, να εκτελεστεί κατά τον ίδιο τρόπο όπως δικαστική απόφαση ή διάταγμα με την ίδια ισχύ και σε τέτοια περίπτωση δύναται να καταχωρηθεί δικαστική απόφαση με περιεχόμενο εκείνο της διαιτητικής απόφασης.» Η διαδικασία που ακολουθείται στα πλαίσια αίτησης για εγγραφή διαιτητικής απόφασης για σκοπούς εκτέλεσης εξετάστηκε και ερμηνεύτηκε σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην σχετικά πρόσφατη απόφαση ημερομηνίας 11.4.2012 στην Πολιτική Έφεση 357/2008, Ανδρέας Χατζηγεωργίου Νικολάου ν Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς, αναφέρθηκαν σχετικά τα ακόλουθα: «Το επαρχιακό δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Από την άλλη όμως, η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική εφόσον δι' αυτής επιδιώκεται η πρόσδοση δικαστικής ισχύος στη διαιτητική απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων. Γι΄ αυτό ακριβώς το λόγο κάθε αίτηση που υποβάλλεται στο επαρχιακό δικαστήριο πρέπει να επιδίδεται στο πρόσωπο προς το οποίο στρέφεται η διαιτητική απόφαση ώστε να έχει την ευκαιρία να προβάλλει οτιδήποτε που ενδεχομένως έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε άλλα θέματα αναγόμενα στην ουσία κλπ της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση.». Προκύπτει, λοιπόν, από την σχετική επί του θέματος νομολογία ότι το θέμα της εγγραφής μιας διαιτητικής απόφασης είναι ουσιαστικά τυπικό και οποιεσδήποτε ενστάσεις πρέπει να έχουν σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της. Το Δικαστήριο δεν έχει καμία αρμοδιότητα, σε αυτό το στάδιο, να εξετάσει την ουσία της διαφοράς που παραπέμφθηκε σε διαιτησία ούτε και να αναθεωρήσει την διαιτητική απόφαση. Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην Αναφορικά με την Αίτηση Σωτηρούλλας Κωνσταντινίδου

(1995)1 Α.Α.Δ. 827: «Αντικείμενο της αίτησης είναι το διάταγμα που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο για την καταχώρηση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή. Δεν έχει εξηγηθεί όμως ποια είναι η σύνδεση της δικαστικής απόφασης, η οποία αφορούσε μόνο στην καταχώρηση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή και συνακόλουθα της παροχής άδειας για εκτέλεση, με το πιο πάνω ζήτημα ουσίας που εγείρεται. Δεν είναι αντικείμενο αυτής της διαδικασίας η απόφαση του Διαιτητή και, εν πάση περιπτώσει, επισημαίνω πως το άρθρο 52

(4)του Ν. 22/85 παρέχει σε οποίον θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του Διαιτητή δικαίωμα έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο που πρέπει να ασκείται μέσα στην προθεσμία που τάσσει.» Η νομολογία έχει διασαφηνίσει ότι η αίτηση για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης προτού ληφθούν μέτρα εκτέλεσής της αποτελεί «ζήτημα τύπου». Παραπέμπω συναφώς στην απόφαση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας ν. Άντυ Κυριακίδη κ.α.

(2008)1 Α.Α.Δ. 716, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι, κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί» δηλαδή στα αρχεία του Πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Γι' αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης.».(Η υπογράμμιση δική μου.) Επομένως, και όπως επιτάσσει η νομολογία, ζητήματα που αφορούν την ουσία της διαιτητικής απόφασης δεν μπορούν να εξεταστούν στα πλαίσια αίτησης για εγγραφή και εκτέλεση της. Τέτοια θέματα μπορούν να εγερθούν μόνο σε διαδικασία έφεσης κατά της διαιτητικής απόφασης και η δυνατότητα προσώπου που αμφισβητεί την ορθότητα διαιτητικής απόφασης να την εφεσιβάλει παρέχεται από το άρθρο 52

(4)του Νόμου 22/85. Στην Αίτηση αρ. 14/2008 Αλέκου Αλεξάνδρου απόφαση ημερομηνίας 21.03.2008 (υπόθεση έκδοση προνομιακού εντάλματος τύπου certiorari) τονίστηκε πως η αίτηση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης στο Επαρχιακό Δικαστήριο θα έπρεπε να είχε γίνει όχι μονομερώς, αλλά δια κλήσεως, ώστε να δινόταν το δικαίωμα να ακουστεί και η άλλη πλευρά. Έχοντας στο μυαλό μου τις πιο πάνω νομικές αρχές καθώς και το συναφές νομοθετικό πλαίσιο, προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα πως στην περίπτωση εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης πρέπει να ικανοποιούνται σωρευτικά οι εξής προϋποθέσεις: 1.Να έχει εκδοθεί διαιτητική απόφαση. 2.Η διαιτητική απόφαση να έχει κοινοποιηθεί στους διαδίκους έτσι ώστε να λάβουν γνώση γι' αυτήν και το περιεχόμενο της. 3.Να έχει εκπνεύσει ο χρόνος των 21 ημερών από της γνωστοποιήσεως στους διαδίκους της διαιτητικής αποφάσεως, την οποίαν θέτουν τα εδάφια

(4)και

(5)του άρθρου 52 του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου του 1985, Ν.22/1985μετά των συναφών τροποποιήσεων και να μην έχει ασκηθεί οποιαδήποτε έφεση επί της εν λόγω αποφάσεως ή σε περίπτωση που ασκηθεί να έχει απορριφθεί από το Δικαστήριο. 4.Η αίτηση για εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης να έχει γίνει δια κλήσεως. Αξιολόγηση των Εκατέρωθεν Θέσεων Οι συνήγοροι των Καθ' ών η Αίτηση αναπτύσσουν στην ουσία επιχειρηματολογία για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης εκκρεμούσης της Έφεσης που έχουν καταχωρήσει. Δεν μπορώ όμως να αντιληφθώ που εδράζεται η θέση τους ότι η απόφαση του διαιτητή δεν έχει καταστεί τελεσίδικη. Η απόφαση εφεσιβλήθηκε με αίτηση-έφεση η οποία απορρίφθηκε από το Δικαστήριο. Σίγουρα δεν μπορεί να εννοείται ότι η καταχώρηση έφεσης για την απορριπτική απόφαση της αίτησης έφεσης έχει καταστήσει την απόφαση του Διαιτητή μη τελεσίδικη. Το επιχείρημα του ευπαιδευτου συνήγορου ότι ο λόγος πίσω από την θέσπιση του άρθρου 52

(5)του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/85 είναι για να μπορεί να παραχωρηθεί το δικαίωμα σε επηρεαζόμενους από την Διαιτητική Απόφαση να επιτύχουν επαναδιεξαγωγή της Διαιτησίας είναι κατά την κρίση μου ορθό και αντανακλά την πραγματική πρόνοια του Νομοθέτη. Αυτή όμως η προσπάθεια για επίτευξη επαναδιεξαγωγή της Διαιτησίας μπορεί να επιτευχθεί με την καταχώρηση Αίτησης -Έφεσης. Εκείνη είναι η αίτηση που θα θέσει κάτω από τον φακό εξέτασης του Δικαστηρίου την Διαιτητική Απόφαση και αν το Δικαστήριο κρίνει ότι συντρέχουν οι εκ του Νόμου και της Νομολογίας προϋποθέσεις θα παραμερίσει την Διαιτητική απόφαση. Στην υπό εξέταση περίπτωση οι Καθ'ών η Αίτηση, καταχώρησαν αίτηση-έφεση η οποία και εκδικάστηκε από το Δικαστήριο χωρίς όμως το επιθυμητό για εκείνους αποτέλεσμα. Τουτέστιν η Διαιτητική Απόφαση που εκδόθηκε εναντίον τους είναι πλέον τελεσίδικη για σκοπούς Εγγραφής της προς Εκτέλεση. Το επιχείρημα των Καθ'ών η Αίτηση να αναστέιλουν την εκτέλεση της Διαιτητικής Απόφασης είναι κατά την κρίση μου πρόωρο. Αφού αυτό που επιθυμούν είναι την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης εκκρεμούσης της έφεσης τους, κρίνω ότι το αίτημα τους θα πρέπει να προκύψει μετά την εγγραφή της απόφασης ουτοσώστε να επιτευχθεί, νοουμένου ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις προς τούτο, η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης. Σε αυτό όμως το στάδιο της εγγραφής της προς εκτέλεση έχει υποδείχθεί από την Νομολογία ότι η εκτέλεση δικαστικής απόφασης απαιτεί εμπλοκή του δικαστηρίου, που αφενός διατάσσει την εκτέλεση και αφετέρου την εποπτεύει. Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης, ως δικαστικής απόφασης, είναι θέμα τύπου και θα πρέπει με κάποιο τρόπο να καταχωρηθεί, να εγγραφεί δηλαδή στα βιβλία ως απόφαση του δικαστηρίου ώστε να προχωρήσει η εκτέλεση της. Το δικαστήριο οφείλει να εξετάσει την απόφαση του διαιτητή ως προς τον τύπο και στο κατά πόσο αυτή μπορεί να εκτελεστεί. Όπως αναφέρθηκε και στην υπόθεση Σ.Π.Ε Αγίας Νάπας ν. Κυριακίδη κ.ά (ανωτέρω), για να μπορεί να εκτελεστεί η απόφαση του διαιτητή θα πρέπει με κάποιο τρόπο να εγγραφεί στα σχετικά βιβλία ως απόφαση του δικαστηρίου και μετά να ακολουθήσει η εκτέλεση της. Κατά συνέπεια και πριν εγγραφεί στα βιβλία ως απόφαση του δικαστηρίου, δεν εγείρεται θέμα αναστολής της εκτέλεσης της και συνεπακόλουθα στο στάδιο εξέτασης της αίτησης για εγγραφή δεν μπορεί να εγείρεται ως λόγος ένστασης. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους πιο πάνω λόγους που έχουν εξηγηθεί και αναλυθεί οι ενστάσεις των Καθ' ων η αίτηση απορρίπτονται. Το δικαστήριο έχει μελετήσει την απόφαση του διαιτητή και καθοδηγούμενη από τις αρχές που έχω παραθέσει πιο πάνω κρίνω ότι πληρούνται συσσωρευτικά οι προϋποθέσεις για εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης. Κατ΄ ακολουθίαν η παρούσα Αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται διάταγμα για καταχώρηση και εγγραφή στο σχετικό αρχείο του Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού της απόφασης του Διαιτητή ημερομηνίας 21/6/2012 Τεκμήριο Α στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την κριθείσα Αίτηση ημερομηνίας 25/1/2016 αναφορικά με τους Καθ' ων η Αίτηση 2-7. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, οι Αιτητές δικαιούνται τα έξοδα τους. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας επιδικάζονται λοιπόν σε βάρος των Καθ'ων η Αίτηση 2-7 (ένα σετ εξόδων) και υπέρ των Αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Ε.Ευθυμίου-Ανδρέου. Ε.Δ ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο