ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚO ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΛΤΔ ν. ΧΡΥΣΤΑΛΛΑ ΣΩΤΗΡΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ κ.α., Αρ. Αίτησης: 142/2015, 27/1/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:A38 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε.ΕΥΘΥΜΙΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 142/2015 Μεταξύ: ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑΣ ΝΟΜΟ ΚΕΦ.4 ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΙΩΝ ΝΟΜΟ 22/85,68/87 ΚΑΙ 179(Ι)/2000 ΑΡΘΡΑ 52 ΚΑΙ 53 ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΙΩΝ ΘΕΣΜΟΥΣ -ΚΑΙ- ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚO ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΛΤΔ, εκ Λεμεσού Αιτητή -ΚΑΙ- ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΟΥΣ: 1.ΧΡΥΣΤΑΛΛΑ ΣΩΤΗΡΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ 2.ΗΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΟΥΜΗ 3.ΣΩΤΗΡΗ ΜΙΛΤΙΑΔΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ 4.ΜΑΡΙΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ 5.ΜΙΛΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Καθ΄ων η Αίτηση 27 Ιανουαρίου 2016 Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές: κα Ζορπανου για Νάσος Α. Κυριακίδης Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Καθ' ου η αίτηση αρ. 2: κα Πιερούδη ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΕΓΓΡΑΦΗ ΔΙΑΙΤΗΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 9.3.2015 Με την υπό κρίση αίτηση ημερομηνία 9.3.2015 οι Αιτητές αιτούνται: «α. 'Aδεια ή/και διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να επιτρέπει την εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 24.2.2014, εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση δυνάμει του Περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ. 4 και των Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμών ». Η Αίτηση βασίζεται στον Περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4 Άρθρα 21 και στο Πρώτο Παράρτημα , στον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο και τις τροποποιήσεις αυτού Άρθρα 52 και 53, στους Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς Θ. 79, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.55, Δ.48, θ.θ. 1 ως 3 καθώς και επί της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η Αίτηση εκτίθενται στην Ένορκη Δήλωση του Χρίστου Δημητρίου (αφέξης Ε/Δ Δημήτριου) ο οποίος όπως δηλώνει είναι υπάλληλος των Αιτητών στο τμήμα διαχείρισης και ανάκτησης δανείων του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού και ως εκ τούτου έχει γνώση των περιστατικών της υπόθεσης. Ο ομνύων δηλώνει ότι στις 24.2.14 εκδόθηκε διαιτητική απόφαση εναντίον όλων των Καθ' ων η Αίτηση για το ποσό των € 11.867,37 με τόκο προς 9 % ετησίως από 24.2.14 μέχρι τέλειας εξοφλήσεως του τόκου κεφαλαιοποιημένου 2 φορές ετησίως ανά εξαμηνία πλέον €150 έξοδα διαιτησίας. Η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε δυνάμει γραμματίου υπ' αρ. 7340250-
- Η ρηθείσα Διαιτητική Απόφαση επισυνάπτεται στην Ε/Δ Δημήτριου ως Τεκμήριο
- Η διαιτητική απόφαση γνωστοποιήθηκε με επίδοση μέσω ιδιώτη επιδότη προς όλους τους Καθ' ων η Αίτηση, Τεκμήρια τα οποία επισυνάπτονται στην Ε/Δ Δημήτριου ως Τεκμήρια 2, 3, 4, 5 και
- Αναφέρει περαιτέρω ο ομνύων ότι η διαιτητική απόφαση δεν έχει εφεσιβληθεί εντός των προβλεπόμενων στον Νόμο, 21 ημερών από την ημερομηνία της γνωστοποίησης της προς του Καθ' ων η Αίτηση. Στα πλαίσια της Αίτησης εκδόθηκε διάταγμα ως το παρακλητικό Α της Αίτησης σε ό,τι αφορούσε τους Καθ' ων 1, 3 , 4 και 5 στις 7.10.2015 . Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 (αφ'εξής ο «Καθ'ού η αίτηση») διά της δικηγόρου του καταχώρησε στις 30.6.2015 ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης στην υπό κρίση αίτηση (αφ'εξής η «Ένσταση») Ο Καθ'ού η αίτηση επικαλείται 15 λόγους ένστασης οι οποίοι εμφαίνονται στο κείμενο της ένστασης και δεν κρίνεται σκόπιμο όπως επανηληφθούν. Κατά την 12/1/16 που η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση ο Καθ'ού δια δηλώσεως της συνηγόρου του περιορίστηκε στην προώθηση των λόγων ένστασης 3 και 15 οι οποίοι έχουν ως ακολούθως «
- H ειδοποίηση διεξαγωγής διαιτησίας κατά την 24/2/2014 ουδέποτε επιδόθηκε προς τον καθ' ου η αίτηση αρ. 2 προσωπικά ή άλλως πως και/ή ουδέποτε επιδόθηκαν προς αυτόν κατάλληλα και νόμιμα, ώστε ο καθ' ου η αίτηση 2 να λάβει γνώση της επικειμένης διαιτητικής διαδικασίας.
- Η διεξαγωγή της Διαιτησίας διεξήχθηκε παράτυπα και παράνομα αφού ο καθ' ου η αίτηση δεν έλαβε μέρος και/ή δεν έλαβαν γνώση της διεξαγωγής αφού τους ζήτησαν να παραμείνουν έξω από την αίθουσα που διεξάγετο και επιπλέον δεν του επιδόθηκε νομότυπα και/ή καθόλου καμιά ειδοποίηση διεξαγωγής της διαιτησίας πριν και μετά το πέρας αυτής.» Η ένσταση βασίζεται στις Γενικές Διατάξεις των περί Εργασιών Πιστωτικών Ιδρυμάτων Νόμων του 1997 έως (Αρ. 3) του 2013,στην εγκύκλιο του Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου ημερομηνίας 16/4/2013 στον Νόμο «η της Διαχείρισης Καθυστερήσεων Οδηγία του 2013» 102(Ι)/2013,στο άρθρο 6, 7, 8
(2)του νόμου 102(Ι)/201, στο άρθρο 6
(2)(στ) του ΜΕΡΟΥΣ IV, του Παραρτήματος 1, του νόμου 102(Ι)/2013, στο Παράρτημα 2, του Νόμου 102(Ι)/2013 του «Κώδικα Συμπεριφοράς για τον χειρισμό δανειοληπτών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες», στο άρθρο 3(β), του Μέρους ΙΙ, Παράρτημα 2, του Κώδικα Συμπεριφοράς για το Χειρισμό Δανειοληπτών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες του Νόμου 102(Ι)/2013, στην Διάταξη 48 Θεσμός 3 και 4, των Δικαστικών Θεσμών, στα άρθρα 2 και 21 του Νόμου περί Διαιτησίας Κεφ. 4, στην συμφυή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου τούτου. Οι πιο πάνω λόγοι ένστασης υποστηρίζονται από την παράγραφο 5 της Ένορκης Δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση (αφ' εξής Ε/Δ Κουμή) . Συγκεκριμένα ο Καθ'ού η αίτηση παραπονείται ότι ουδέποτε του επιδόθηκε προσωπικά η ειδοποίηση για την διεξαγωγή της διαιτησίας. Ακροαματική Διαδικασία Η υπόθεση αναπόφευκτα οδηγήθηκε σε ακρόαση και οι συνήγοροι των δύο πλευρών περιορίστηκαν στην κατάθεση γραπτών αγορεύσεων τις οποίες ετοίμασαν προς διευκόλυνση του Δικαστηρίου. Οι θέσεις των δύο πλευρών καταγράφονται αναλυτικά στις γραπτές αγορεύσεις τους και για το λόγο αυτό δεν κρίνω σκόπιμο να τις επαναλάβω. Αναφορά θα γίνει σε αυτές όπου δει. Νομική Πτυχή και αξιολόγηση των εκατέρωθεν θέσεων Σύμφωνα με το άρθρο 52
(1)(α) του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου Ν. 22/85, όταν προκύπτει διαφορά μεταξύ Συνεργατικής Εταιρείας και μελών, καταθετών, οφειλετών ή των εγγυητών τους η διαφορά αυτή θα παραπέμπεται από την εταιρεία ή από οποιοδήποτε από τα πιο πάνω πρόσωπα στον Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών. Το εδάφιο 2 του ίδιου άρθρου προνοεί τα ακόλουθα: «
(2)Ο Έφορος δύναται, με τη λήψη της δυνάμει του εδαφίου
(1)παραπομπής: (α) να επιχειρήσει συνδιαλλαγή της διαφοράς ή (β) να παραπέμπει τη διαφορά προς επίλυση σε διαιτησία η οποία διεξάγεται σύμφωνα με τις διατάξεις των Θεσμών που εκδίδονται δυνάμει του εδαφίου
(6).» Σύμφωνα δε με το εδάφιο
(4)του άρθρου 52, οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του διαιτητή δύναται να υποβάλει Έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο εντός 21 ημερών από την ημερομηνία γνωστοποίησης της απόφασης. Σε περίπτωση δε που η απόφαση δεν εφεσιβληθεί, σύμφωνα με το εδάφιο 5 του άρθρου 52 καθίσταται τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως οι αποφάσεις του πολιτικού δικαστηρίου. Το δε άρθρο 21 του Περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4, επί του οποίου ορθά στηρίζεται η αίτηση, παρέχει την δυνατότητα και καθορίζει την διαδικασία εγγραφής μετά από άδεια του Δικαστηρίου διαιτητικής απόφασης για σκοπούς εκτέλεσης της κατά τον ίδιο τρόπο όπως εκτελούνται οι αποφάσεις του Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, το άρθρο 21 του περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4, οι πρόνοιες του οποίου σχετίζονται με την παρούσα αίτηση έχουν ως εξής: «21. Διαιτητική απόφαση που εκδίδεται με βάση συνυποσχετικό δύναται, με άδεια του Δικαστηρίου, να εκτελεστεί κατά τον ίδιο τρόπο όπως δικαστική απόφαση ή διάταγμα με την ίδια ισχύ και σε τέτοια περίπτωση δύναται να καταχωρηθεί δικαστική απόφαση με περιεχόμενο εκείνο της διαιτητικής απόφασης.» Η διαδικασία που ακολουθείται στα πλαίσια αίτησης για εγγραφή διαιτητικής απόφασης για σκοπούς εκτέλεσης εξετάστηκε και ερμηνεύτηκε σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην απόφαση ημερομηνίας 11.4.2012 στην Πολιτική Έφεση 357/2008, Ανδρέας Χατζηγεωργίου Νικολάου ν Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς, αναφέρθηκαν σχετικά τα ακόλουθα: «Το επαρχιακό δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Από την άλλη όμως, η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική εφόσον δι' αυτής επιδιώκεται η πρόσδοση δικαστικής ισχύος στη διαιτητική απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων. Γι΄ αυτό ακριβώς το λόγο κάθε αίτηση που υποβάλλεται στο Επαρχιακό Δικαστήριο πρέπει να επιδίδεται στο πρόσωπο προς το οποίο στρέφεται η διαιτητική απόφαση ώστε να έχει την ευκαιρία να προβάλλει οτιδήποτε που ενδεχομένως έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε άλλα θέματα αναγόμενα στην ουσία κλπ της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση.». Προκύπτει, λοιπόν, από την σχετική επί του θέματος νομολογία ότι το θέμα της εγγραφής μιας διαιτητικής απόφασης είναι ουσιαστικά τυπικό και οποιεσδήποτε ενστάσεις πρέπει να έχουν σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της. Το Δικαστήριο δεν έχει καμία αρμοδιότητα, σε αυτό το στάδιο, να εξετάσει την ουσία της διαφοράς που παραπέμφθηκε σε διαιτησία ούτε και να αναθεωρήσει την διαιτητική απόφαση. Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην Αναφορικά με την Αίτηση Σωτηρούλλας Κωνσταντινίδου
(1995)1 Α.Α.Δ. 827: «Αντικείμενο της αίτησης είναι το διάταγμα που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο για την καταχώρηση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή. Δεν έχει εξηγηθεί όμως ποια είναι η σύνδεση της δικαστικής απόφασης, η οποία αφορούσε μόνο στην καταχώρηση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή και συνακόλουθα της παροχής άδειας για εκτέλεση, με το πιο πάνω ζήτημα ουσίας που εγείρεται. Δεν είναι αντικείμενο αυτής της διαδικασίας η απόφαση του Διαιτητή και, εν πάση περιπτώσει, επισημαίνω πως το άρθρο 52
(4)του Ν. 22/85 παρέχει σε οποίον θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του Διαιτητή δικαίωμα έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο που πρέπει να ασκείται μέσα στην προθεσμία που τάσσει.» Η νομολογία έχει διασαφηνίσει ότι η αίτηση για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης προτού ληφθούν μέτρα εκτέλεσής της αποτελεί «ζήτημα τύπου». Παραπέμπω συναφώς στην απόφαση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας ν. Άντυ Κυριακίδη κ.α.
(2008)1 Α.Α.Δ. 716, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι, κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί» δηλαδή στα αρχεία του Πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Γι' αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης.». (Η έμφαση και υπογράμμιση δική μου.) Επομένως, και όπως επιτάσσει η νομολογία, ζητήματα που αφορούν την ουσία της διαιτητικής απόφασης δεν μπορούν να εξεταστούν στα πλαίσια αίτησης για εγγραφή και εκτέλεση της. Τέτοια θέματα μπορούν να εγερθούν μόνο σε διαδικασία έφεσης κατά της διαιτητικής απόφασης και η δυνατότητα προσώπου που αμφισβητεί την ορθότητα διαιτητικής απόφασης να την εφεσιβάλει παρέχεται από το άρθρο 52
(4)του Νόμου 22/
- Στην Αίτηση αρ. 14/2008 Αλέκου Αλεξάνδρου απόφαση ημερομηνίας 21.03.2008 (υπόθεση έκδοση προνομιακού εντάλματος τύπου certiorari) τονίστηκε πως η αίτηση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης στο Επαρχιακό Δικαστήριο θα έπρεπε να είχε γίνει όχι μονομερώς, αλλά δια κλήσεως, ώστε να δινόταν το δικαίωμα να ακουστεί και η άλλη πλευρά. Έχοντας στο μυαλό μου τις πιο πάνω νομικές αρχές καθώς και το συναφές νομοθετικό πλαίσιο, προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα πως στην περίπτωση εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης πρέπει να ικανοποιούνται σωρευτικά οι εξής προϋποθέσεις:
- Να έχει εκδοθεί διαιτητική απόφαση.
- Η διαιτητική απόφαση να έχει κοινοποιηθεί στους διαδίκους έτσι ώστε να λάβουν γνώση γι' αυτήν και το περιεχόμενο της.
- Να έχει εκπνεύσει ο χρόνος των 21 ημερών από της γνωστοποιήσεως στους διαδίκους της διαιτητικής αποφάσεως, την οποίαν θέτουν τα εδάφια
(4)και
(5)του άρθρου 52 του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου του 1985, Ν.22/1985μετά των συναφών τροποποιήσεων και να μην έχει ασκηθεί οποιαδήποτε έφεση επί της εν λόγω αποφάσεως.
- Η αίτηση για εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης να έχει γίνει δια κλήσεως. Στην προκειμένη υπόθεση διαπιστώνω ότι έχει εκδοθεί διαιτητική απόφαση προς όφελος των Αιτητών και εναντίον του Καθ' ου η αίτηση για το ποσό των €11.867,37, πλέον τόκο προς 9 % ετησίως, από 24.2.2014 του τόκου κεφαλαιοποιημένου δύο φορές ετησίως , την 30η Ιουνίου και 31 Δεκεμβρίου μέχρι εξόφλησης πλέον €150,00 έξοδα διαιτησίας. Η διαιτητική αυτή απόφαση φέρει ημερομηνία έκδοσης την 24/2/2014 και τόπο έκδοσης της τη Λεμεσό (Τεκμήριο 1 της Ε/Δ Δημητρίου). Περαιτέρω, διαπιστώνω ότι πιστό αντίγραφο της διαιτητικής απόφασης αυτής επιδόθηκε στις 14.10.2014 στον Σωτήρη Χριστοδούλου, ο οποίος σύμφωνα με την Ένορκη Δήλωση του Ιδιώτη Επιδότη, είναι πεθερός του Καθ' ου η αίτηση και συγκατοικεί μαζί του (Τεκμήριο 3 της Ε/Δ Δημητρίου). Συνεπακόλουθα της επίδοσης του πιστού αντιγράφου της εκδοθείσας διαιτητικής απόφασης στον πεθερό του Καθ' ου η αίτηση διαπιστώνω ότι από την ημέρα επίδοσης έχει εκπνεύσει η προθεσμία των 21 ημερών που από το νόμο παρέχεται για τυχόν άσκηση δικαιώματος έφεσης επί της ουσίας, διαδικασίας και του περιεχομένου της διαιτητικής απόφασης, χωρίς το δικαίωμα αυτό να έχει ασκηθεί από τον Καθ' ου η αίτηση. Ως αποτέλεσμα αυτού, οι Αιτητές καταχώρησαν στις 9.3.2015 την υπό κρίση αίτηση δια κλήσεως, η οποία επίσης επιδόθηκε επίσης στον πεθερό του Καθ' ου η αίτηση στις 11.3.
- Ως εκ των ανωτέρω κρίνω ότι πληρούνται συσσωρευτικά οι προϋποθέσεις για εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης όπως αναλύονται πιο πάνω. Σε ό,τι αφορά τους λόγους ένστασης 3 & 5 με τους οποίους εγείρεται ζήτημα παρατυπίας στη διεξαγωγή της Διαιτησίας από μέρους του Καθ'ού με προβαλλόμενο λόγο την μη επίδοση της ειδοποίησης για διεξαγωγή της διαιτησίας στον ίδιο προσωπικά αλλά σε άλλο άτομο παρατηρώ ότι με βάση τις επιταγές της Νομολογίας όπως έχω παραθέσει ανωτέρω, το Δικαστήριο δεν εισέρχεται σε ζητήματα που αφορούν την διεξαγωγή της Διαιτησίας ή την ουσία της απόφασης του Διαιτητή σε αιτήσεις για εγγραφή και εκτέλεση της απόφασης. Εδώ πρέπει να τονίσω ότι παραδόξως ο Καθ'ού η αίτηση δεν παραπονείται για την επίδοση της διαιτητικής απόφασης η οποία επίσης έγινε στον πεθερό του , ούτε και για την επίδοση της υπό εξέτασης αίτησης η οποία ομοίως επιδόθηκε στον πεθερό του αλλά μόνο για την ειδοποίηση διεξαγωγής της διαιτησίας η οποία όπως ανέφερα ανωτέρω δεν είναι θέμα που μπορεί να απασχολήσει το Δικαστήριο στα πλαίσια της παρούσας αίτησης. Είναι νομολογημένο ότι θέματα που άπτονται παρατυπιών σε ότι αφορά την διεξαγωγή της διαιτησίας μπορούν να προσβληθούν μόνο με αίτηση-έφεση και δεν μπορούν να εξεταστούν στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας. Τέτοια θέματα μπορούν να εγερθούν μόνο σε διαδικασία έφεσης κατά της διαιτητικής απόφασης, δυνατότητα που παρέχεται στο Άρθρο 52
(4)του Ν. 22/
- Ως ανεδαφικοί οι λόγοι 3 και 5 απορρίπτονται. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ΄ ακολουθίαν των πιο πάνω η παρούσα Αίτηση επιτυγχάνει. Συνεπώς, εκδίδεται διάταγμα για καταχώρηση και εγγραφή στο σχετικό αρχείο του Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού της απόφασης του Διαιτητή ημερομηνίας 24/2/2014, Τεκμήριο 1 στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την κριθείσα Αίτηση ημερομηνίας 9/3/2015, αναφορικά με τον Καθ' ου η Αίτηση
- Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, οι Αιτητές δικαιούνται τα έξοδα τους. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας επιδικάζονται λοιπόν σε βάρος του Καθ' ού η Αίτηση 2 και υπέρ των Αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Εύη Ευθυμίου-Ανδρέου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο