← Κύπρος

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΚΟΣΜΑ ν. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΕΡΑΤΙΚΟΥ, Αρ. Aγωγής: 1563/09, 11/1/2016

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΚΟΣΜΑ ν. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΕΡΑΤΙΚΟΥ, Αρ. Aγωγής: 1563/09, 11/1/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:A11 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Ε. Ευθυμίου-Ανδρέου , Ε.Δ. Αρ. Aγωγής: 1563/09 Μεταξύ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΚΟΣΜΑ, από την Λεμεσό Ενάγοντα -και- ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΕΡΑΤΙΚΟΥ, από την Λεμεσό Εναγόμενος Ως ετροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος ημερομηνίας 7/12/2009 Αρ. Aγωγής: 1563/09 Μεταξύ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΚΟΣΜΑ, από την Λεμεσό Ενάγοντα -και- 1.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΕΡΑΤΙΚΟΥ, από την Λεμεσό

  1. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΔΙΑ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Εναγόμενοι 11/1/16 Για τον Ενάγοντα : Κα Φ. Νικολάου Για Εναγόμενο 1 : Κα Μ. Δαμιανού Για Εναγόμενο 2 : Κα Δ. Νικολάτου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η ακρόαση της υπόθεσης ξεκίνησε στις 8.10.15 με την κατάθεση του Ενάγοντα και ορίστηκε για συνέχιση στις 10.11.
  2. Κατά την πιο πάνω ημερομηνία η συνήγορος για τον Εναγόμενο 1 προέβηκε στην ακόλουθη δήλωση: "Σήμερα δηλώνω ότι ο Εναγόμενος 1 δέχεται ευθύνη 100% για το περιστατικό επίθεσης που επεσυνέβηκε στις 10.4.03 εντός του σχολικού χώρου του Γυμνασίου Αγίου Αθανασίου και συγκεκριμένα ότι γρονθοκόπησε τον Ενάγοντα. Είμαι δε σε θέση να προσφέρω το ποσό των €20.000 ως γενικές και ειδικές αποζημιώσεις. Πρόταση την οποία έχω μεταφέρει και στην άλλη πλευρά.» Σε ό,τι αφορά την πρόταση για τις αποζημιώσεις αυτή απορρίφθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα διά μέσου της συνηγόρου του. Ενόψει της δηλώσεως της συνηγόρου του Εναγομένου 1 η συνήγορος για τον Εναγόμενο 2 εξέφρασε την πεποίθηση ότι αφή στιγμής ο Εναγόμενος 1 αποδέχεται ευθύνη στο 100% για το περιστατικό επίθεσης, δεν υπήρχε άλλο θέμα ευθύνης να εξεταστεί και ως εκ τούτου θα έπρεπε να δοθεί άδεια στον Εναγόμενο 2 να αποχωρήσει από την αγωγή και η υπόθεση να συνεχιστεί μεταξύ Ενάγοντα και Εναγομένου
  3. Η δήλωση αυτή προσέκρουσε στην ένσταση της συνηγόρου για τον Ενάγοντα η οποία εισηγήθηκε πως η αγωγή έπρεπε να προχωρήσει κανονικά και ανεξαρτήτως της δηλώσεως που έγινε αφού o Εναγόμενος 2 εναγόταν για το αστικό αδίκημα της αμέλειας και ως εκ τούτου δεν υπήρχε δυνατότητα απάλλαξης του από τη δήλωση που είχε κάνει ο Εναγόμενος
  4. Το Δικαστήριο επέτρεψε χρόνο στις δύο πλευρές για να αγορεύσουν προφορικώς επί των θεμάτων αυτών και η αγωγή ορίστηκε για το σκοπό αυτό στις 3.12.
  5. Αμφότερες οι πλευρές αγόρευσαν προφορικώς. Η δικηγόρος του Ενάγοντα υποστήριξε ότι ο Εναγόμενος 1 ενάγεται με σκοπό την αποζημίωση του Ενάγοντα για την επίθεση που του έκανε στις 10.4.03 ενώ ο Εναγόμενος 2 ενάγεται για το αστικό αδίκημα της αμέλειας με βάση τις λεπτομέρειες αμέλειας που δίνονται στην Έκθεση Απαίτησης. Παρέπεμψε δε το Δικαστήριο στην υπόθεση Νικηφόρος Σπύρου ν. Παντελίτσας Αντρέου και Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, 2001, 1 Α.Α.Δ.
  6. Στην εν λόγω υπόθεση, η οποία αφορούσε ζήτημα ιατρικής αμέλειας, η αγωγή που στράφηκε εναντίον ιδιώτη γιατρού (Εναγόμενος 1) και κυβερνητικού γιατρού τον οποίο εκπροσωπούσε ο Γενικός Εισαγγελέας (Εναγόμενος 2). Ο Εναγόμενος 1, στην εν λόγω υπόθεση, διενεργώντας αιματολογικές εξετάσεις, εξέδωσε πιστοποιητικά που βεβαίωναν ότι δύο άτομα, τα οποία είχαν πρόθεση να νυμφευθούν δεν ήταν φορείς του στίγματος της Μεσογειακής Αναιμίας. Ο Εναγόμενος 2, εξέδωσε βεβαιώσεις ότι αμφότερα τα άτομα είχαν υποβληθεί σε ιατρικές εξετάσεις για Μεσογειακή Αναιμία ενώ στην πραγματικότητα σε ουδεμία εξέταση είχαν υποβληθεί. Εναγόμενοι 1 και 2 κρίθηκαν ένοχοι αμέλειας όταν τα δύο άτομα γέννησαν παιδί με Μεσογειακή Αναιμία. Στην εν λόγω υπόθεση αναλύεται η έννοια του όρου «συναδικοπραγήσαντες» με βάση το Άρθρο 64 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου και καθορίζεται ο τρόπος καθορισμού αμέλειας μεταξύ συναδικοπραγησάντων με αναφορά στην αγγλική υπόθεσης Fitzgerald v. Lane

(1988)2 All E. R.
  1. Στην Fitzgerald , καθορίστηκε ότι το Δικαστήριο σε περιπτώσεις αμέλειας ,το πρώτο θέμα που αποφασίζει είναι εάν έχει αποδειχθεί αμέλεια σε βάρος των Εναγόμενων και εάν η απάντηση είναι καταφατική τότε εξετάζει με βάση το Άρθρο 57 του Κεφ. 148 αν ο Ενάγων έχει συντρέχουσα αμέλεια. Στην συνέχεια το Δικαστήριο αποφασίζει το ποσοστό ευθύνης μεταξύ Εναγομένων από τη μία και Ενάγοντα από την άλλη και ανάλογα με το ποσοστό της συντρέχουσας αμέλειας του Ενάγοντα, αν βρεθεί ότι υπάρχει, μειώνει το ποσοστό αποζημιώσεων. Εισηγήθηκε η συνήγορος του Ενάγοντα ότι η δήλωση που έγινε από τον Εναγόμενο 1, ότι δηλαδή αποδέχεται ευθύνη στο 100% για το περιστατικό επίθεσης σήμαινε μόνο ότι ο Εναγόμενος 1 αποδέχεται ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε συντρέχουσα αμέλεια για την επίθεση από τον Ενάγοντα, κάτι που πρέπει να τονίσω ότι εν πάσει περιπτώσει δεν δικογραφείται. Στον αντίποδα η δικηγόρος του Εναγομένου 2 διαφώνησε με την τοποθέτηση της συνηγόρου για τον Ενάγοντα και παραπέμψε το Δικαστήριο στην Πολ. Έφεση 127/09 Μάριος Βαττή -ν- Χρυστάλλα Αυξεντίου, Ηλία Κριτικάκη, 10.1.14 όπου σε απόφαση της μειοψηφίας ο Έντιμος Δικαστής Ναθαναήλ προχωρά σε μία σύνοψη του Κοινοδικαίου σε ό,τι αφορά την ευθύνη δύο ή περισσότερων συναδικοπραγούντων είτε αυτή είναι αλληλέγγυα είτε κεχωρισμένη με έμφαση στο τρόπο επίκλησης του παρακλητικού της αγωγής. Στην υπό αναφορά υπόθεση η αγωγή του Ενάγοντα στράφηκε εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 για ζημιές, τις οποίες αυτός υπέστη εξαιτίας τροχαίου δυστυχήματος. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, επιδίκασε υπέρ του Ενάγοντα το συμφωνηθέν ποσό των €100.000,00, ως ειδικές και γενικές αποζημιώσεις και αποφάσισε ότι την ευθύνη για το δυστύχημα είχε μόνον ο Εναγόμενος 2 και συνεπακόλουθα η Εναγόμενη 1 κρίθηκε ότι δεν έφερε οποιαδήποτε ευθύνη. Εναντίον της πρωτόδικης απόφασης καταχωρήθηκε έφεση, με την οποία αμφισβητήθηκε η ορθότητα της απόφασης ως προς τον καταμερισμό της ευθύνης εξ ολοκλήρου εναντίον του Εναγόμενου 2-Εφεσίβλητου 2, ομοίως με την αντέφεση του Εφεσίβλητου
  2. Κατά την ημερομηνία που ήταν ορισμένη η έφεση για ακρόαση, το Εφετείο έθεσε ερώτημα στους δικηγόρους των διαδίκων κατά πόσον ο Ενάγοντας, ως επιτυχών διάδικος στην αξίωσή του εναντίον ενός των Εναγομένων, είχε δικαίωμα να καταχωρίσει έφεση, ενόψει της δικογράφησης της αξίωσής του εναντίον των Εναγομένων ως υπευθύνων για το δυστύχημα από κοινού και/ή κεχωρισμένα. Το Εφετείο στην απόφαση της πλειοψηφίας αφού άκουσε τις εισηγήσεις των συνήγορων των δυο μερών αποφάσισε ως ακολούθως : (Βλ. Πολ.Εφ.127/2009 Μάριος Βαττής-ν-
  3. Χρυστάλλα Κρητικού,
  4. Ηλία Κρητικάκη 10/1/14 απόφαση της Έντιμης Δικαστού Ε. Παπαδοπούλλου.(απόφαση πλειοψηφίας) «Το γεγονός της διαζευκτικής δικογράφησης στο αιτητικό της αγωγής, δεδομένου ότι ο εφεσείων κατά την ακροαματική διαδικασία προώθησε την υπόθεσή του στη βάση και της από κοινού ευθύνης των εφεσιβλήτων, δεν καταργεί το δικαίωμα έφεσης. Ο εφεσείων ούτε εγκατέλειψε, ούτε παραιτήθηκε, καθ' οιονδήποτε στάδιο της πρωτόδικης διαδικασίας, τον ισχυρισμό του ότι για το δυστύχημα ευθύνονταν από κοινού οι εφεσίβλητοι. Η επιδίκαση στον εφεσείοντα του συμφωνηθέντος ποσού δεν επηρεάζει το δικαίωμα έφεσής του, εφόσον η εκκαλούμενη απόφαση είναι καθοριστική για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των διαδίκων. Αποδοχή της θέσης της εφεσίβλητης 1, ότι, δηλαδή, ο εφεσείων, επειδή έχει επιτύχει στην αξίωσή του σε σχέση με τις αποζημιώσεις, δεν έχει δικαίωμα έφεσης, θα οδηγούσε και στο εξής παράδοξο: Από τη μια, ο εφεσείων να μην έχει δικαίωμα να αμφισβητήσει την απόφαση σε σχέση με τον καταμερισμό της ευθύνης και, από την άλλη, να έχει τέτοιο δικαίωμα ο εφεσίβλητος 2.»(τονισμός δικός μου) Η κυρία Νικολάτου εστιάστηκε στην απόφαση της μειοψηφίας στην ίδια υπόθεση και εισηγήθηκε ότι τα όσα αναλύει σε αυτή ο Έντιμος Δικαστής Ναθαναήλ σε σχέση με την κατηγοριοποίηση των αδικοπραγούντων είναι σχετικά με την υπό εξέταση υπόθεση και πρέπει να ακολουθηθούν από το Δικαστήριο. Συγκεκριμένα ο Δικαστής Ναθαναήλ αναφέρει στην απόφαση του: «Η ταξινόμηση και κατηγοριοποίηση μεταξύ συναδικοπραγούντων («joint tortfeasors»),πολλών ταυτόχρονων αδικοπραγούντων («several concurrent tortfeasors») και άλλων αδικοπραγούντων, είναι ουσιώδης. Οι ταυτόχρονοι αδικοπραγήσαντες, είτε αλληλέγγυοι είτε κεχωρισμένοι είναι υπεύθυνοι, ο κάθε ένας, για ολόκληρη τη ζημιά που υπέστη ο ενάγων. Άλλου είδους αδικοπραγήσαντες ευθύνονται έκαστος για τη ζημιά που προκάλεσε. » (τονισμός δικός μου) Στην εν λόγω απόφαση γίνεται ειδική αναφορά στα συγγράμματα Salmond on the Law of Torts και Street on Torts, τα οποία επεξηγούν τις κατηγορίες των συναδικοπραγούντων. Στον μεν Salmond, διευκρινίζεται ότι όταν η ίδια ζημιά προκαλείται σε ένα άτομο από δύο ή περισσότερους αδικοπραγήσαντες, αυτοί δύναται να είναι από κοινού ή ξεχωριστά υπεύθυνοι, υπάρχουν δε τουλάχιστον τρεις κατηγορίες συναδικοπραγούντων, οι οποίοι θεωρούνται από κοινού υπεύθυνοι εφόσον ο Νόμος επιβάλλει για διάφορους λόγους την ταυτόχρονη συνυπευθυνότητα για την τέλεση της ίδιας αδικοπραξίας. Οι κατηγορίες αυτές αφορούν την αντιπροσωπεία, την εκ προστήσεως ευθύνη και το κοινό σχέδιο ή την κοινή επιδίωξη κάποιου σκοπού. Συνεχίζει σε να διευκρινίσει τα ακόλουθα, Salmond on the Law of Torts,seventeenth edition 1977, σελ 442: "In order to be joint tortfeasors there must be a concurrence in the act or acts causing damage not merely a coincidence of separate acts which by their conjoined effect cause damage. The injuria as well as the damnum must be the same. So that the presence of a particular mental intent is necessary to constitute liability each tortfeasor must be proved to have that intent. . But there are many cases in which the same damage is caused by independed and separate wrongful acts of several persons.» (τονισμός δικός μου) Σε ελεύθερη μετάφραση της υπογράμμισης: «Αλλά υπάρχουν και πολλές περιπτώσεις στις οποίες η ίδια ζημιά δημιουργείται από ανεξάρτητες και ξεχωριστές επιζήμιες πράξεις διαφόρων ατόμων» Στον δε Street , επεξηγούνται περαιτέρω οι κατηγορίες των συναδικοπραγούντων. προσθέτοντας τους «several concurrent tortfeasors» (πολλοί ταυτόχρονοι αδικοπραγούντες), όπου η υπευθυνότητα ενός εκάστου είναι διαφορετική έχοντας όμως επιφέρει συνδυαστικά την ίδια ζημιά και τους «several tortfeasors causing different damage» (πολλοί αδικοπραγούντες επιφέροντες διαφορετική ζημιά), άτομα δηλαδή που ενώ δεν ενεργούν με κοινό σκοπό, επιφέρουν διαφορετική ζημιά στον ίδιο παραπονούμενο. Είναι στην τελευταία εκ των προαναφερόμενων κατηγοριών για στην οποία αναφέρεται και η περικοπή παρατεθείσα ανωτέρω από τον Salmond, όπου γίνεται παρόμοια λόγος για περιστάσεις όπου η ίδια ζημιά είναι προϊόν ξεχωριστών και ανεξάρτητων παρανόμων πράξεων διαφορετικών προσώπων. Η κα Νικολάτου τόνισε ότι είναι πολύ σημαντικό σε αυτό το στάδιο να γίνει σωστή ταξινόμηση και κατηγοριοποίηση των δύο Εναγόμενων εξηγώντας ότι οι μεν ταυτόχρονοι αδικοπραγούντες είτε αλληλέγγυοι είτε κεχωρισμένοι είναι υπεύθυνοι ο κάθε ένας για ολόκληρη τη ζημιά που υπέστη ο Ενάγων, οι δε αδικοπραγούντες δε άλλου είδους ευθύνονται έκαστος για τη ζημιά που έχει προκαλέσει. Εστιάστηκε δε στο γεγονός ότι η θεραπεία που ζητείται από τον Ενάγοντα στην Έκθεση Απαίτησης του στην παράγραφο 17 αξιώνει εναντίον των Εναγομένων 1 και/ή 2 αλληλέγγυα και /ή κεχωρισμένα. Ως εκ τούτου με βάση την πιο πάνω απόφαση του Δικαστή Ναθαναήλ η δικογραφική αναζήτηση της αλληλέγγυας και/ή κεχωρισμένης ευθύνης είναι καθοριστικής σημασίας αφού διά της συνένωσης αυτής ο Ενάγων δηλώνει στην ουσία ότι δεν επιθυμεί να εγείρει ξεχωριστές αγωγές για το ίδιο αστικό αδίκημα. Συμφωνώ με τη θέση της κας Νικολάτου ότι το παρακλητικό της αγωγής του Ενάγοντα στην ουσία δηλώνει ότι ζητά αλληλέγγυα τις θεραπείες και από τους δύο Εναγομένους, παρατηρώ όμως ότι το αιτητικό Γ ζητά συγκεκριμένα γενικές και/ή ειδικές αποζημιώσεις για αμέλεια και/ή παράβαση καθήκοντος του Εναγομένου 2 μόνο. Περαιτέρω, θεωρώ στο στάδιο που βρισκόμαστε δεν μπορεί το Δικαστήριο να επιτρέψει σε οποιοδήποτε μέρος να αποχωρήσει από τη διαδικασία. Η κινητήριος δύναμη που κινεί την διαδικασία είναι ο Ενάγων , ο οποίος είναι φανερό ότι επιθυμεί να συνεχίσει την υπόθεση του εναντίον του Εναγόμενου 2 και να επιχείρησει να αποδείξει την κατ' ισχυρισμό ευθύνη του. Εάν το Δικαστήριο πρέπει να καθοδηγηθεί από το σκεπτικό μιας εκ των δύο αποφάσεων της υπόθεσης Μάριος Βαττή (ανωτέρω), αυτή μπορεί μόνο να είναι η απόφαση της πλειοψηφίας όπου το Εφετείο έκρινε ότι παρότι η απαίτηση του Ενάγοντα ήταν διαζευτική, θα έπρεπε να του επιτραπεί να εφεσιβάλει την απόφαση και ως εκ τούτου να διεκδικήσει αποζημιώσεις και από την Εφεσίβλητη
  5. Μεταφέροντας λοιπόν το σκεπτικό της πλειοψηφικής απόφασης στα γεγονότα της παρούσας και χωρίς να ειπησέρχομαι είτε στην ουσία της διαφοράς και χωρίς να κάνω οποιοδήποτε εύρημα ότι υπάρχει υπόθεση εναντίον του Εναγομένου 2, σε αυτό το στάδιο δεν μπορώ να επιτρέψω στον Εναγόμενο 2 να αποχωρήσει από την διαδικασία, και ως εκ τούτου η εισήγηση της συνηγόρου για τον Εναγόμενο 2 απορρίπτεται. Σε ότι αφορά τα έξοδα, αυτά θεωρώ ότι πρέπει να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της αγωγής αλλά σε καμία περίπτωση δε επιδικάζονται εναντίον του Εναγόμενου
  6. (Υπ). ................. Ε. Ευθυμίου - Ανδρέου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.