ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΚΟΝΤΟΣ, Ειδ. Πτώχευσης Αρ. 10/2016, 8/8/2016

(1)(ζ), 6, 9, 10, 87, 88, 90, 93, 102

(1)και

(2), 106, 108, 112 και 113, στους περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς κ.κ. 4, 7, 9, 16, 17, 18, 46, 50, 59 και 126

(2), στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 Θ.4 και στην εγγενή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι εξής: (α) Η ειδοποίηση πτώχευσης εκδόθηκε κατά τρόπο νομότυπο, μη καταχρηστικό και έγκυρο και σύμφωνα με τον Περί Πτωχεύσεως Νόμο Κεφ. 5 καθώς και τους σχετικούς πτωχευτικούς κανονισμούς. (β) Ο Αιτητής με την παρούσα αίτηση προσπαθεί να εξαπατήσει την πιστωτή και να εξασφαλίσει αθέμιτο πλεονέκτημα σε βάρος της. (γ) Η αίτηση παραμερισμού της ειδοποίησης πτώχευσης είναι νομικά αβάσιμη και ανεδαφική. (δ) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος και η νομολογία για την ακύρωση ή παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης. (ε) Η αίτηση για παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης δεν εγείρει κανένα ζήτημα που να προκαλεί σύγχυση ή αμηχανία ή αδικία στον Αιτητή. (στ) Η αίτηση βασίζεται σε γενικούς, αόριστους, ανυπόστατους και αβάσιμους ισχυρισμούς οι οποίοι θα πρέπει να απορριφθούν στην ολότητα του. (ζ) Η αίτηση για παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης καταχωρήθηκε κακόπιστα με σκοπό την παρεμπόδιση της πιστωτού στην εξασφάλιση των δικαιωμάτων της, δυνάμει των 2 Δικαστικών Αποφάσεων. (η) Η ειδοποίηση πτώχευσης συντάχθηκε και καταχωρήθηκε όπως ορίζει ο νόμος. (θ) Ο Αιτητής παρέλειψε να προβάλει με την αίτηση του οποιοδήποτε σοβαρό και/ή ουσιαστικό λόγο που να δικαιολογεί την ακύρωση ή τον παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης. (ι) Ορθά υπογράφεται η ειδοποίηση πτώχευσης από το δικηγόρο που ενάγει σύμφωνα με τον κανονισμό 40

(1)των πτωχευτικών κανονισμών. (ια) Ο Αιτητής δεν συμμορφώθηκε με τις πρόνοιες του άρθρου 3

(3)(β) του Κεφ. 5, και δεν αμφισβητεί το ποσό που ορίζεται στην ειδοποίηση ως το οφειλόμενο. Καμία ειδοποίηση δεν έδωσε στην Καθ' ης η Αίτηση με την οποία να αμφισβητεί την εγκυρότητα της ειδοποίησης πτώχευσης λόγω της αμφισβήτησης του οφειλομένου ποσού και αν έδωσε τέτοια ειδοποίηση, αυτή δεν ήταν εντός της προθεσμίας που προβλέπει ο νόμος. (ιβ) Η Αίτηση προσλαμβάνει μορφή κατάχρησης της διαδικασίας εφόσον ο Αιτητής την καταχώρησε μόνο για να καθυστερήσει και να εμποδίσει την διαδικασία πτώχευσης. (ιγ) Η ειδοποίηση πτώχευσης δεν είναι αντικανονική, δεν περιέχει κανένα ελάττωμα και αν ήθελε αποδειχτεί η ύπαρξη οποιουδήποτε ελαττώματος αυτό είναι τυπικό και μπορεί να θεραπευτεί με διάταγμα του Δικαστηρίου. Καμία όμως αδικία ή ουσιαστική αδικία δεν προκλήθηκε στον Αιτητή από την καταχώρηση της ειδοποίησης πτώχευσης ή από την τυχόν ύπαρξη τυπικού ελαττώματος. (ιδ) Σε περίπτωση απόδειξης ύπαρξης οποιασδήποτε παρατυπίας στην ειδοποίηση πτώχευσης αυτή είναι τυπική, καμία σύγχυση ή αμηχανία ή αδικία δεν έχει προκληθεί στον Αιτητή και αυτή μπορεί να θεραπευτεί με κατάλληλη διαταγή του Δικαστηρίου. (ιε) Ο τρόπος με τον οποίο αναφέρθηκε η ιδιότητα του πληρεξουσίου αντιπροσώπου, στην αίτηση και την ειδοποίηση πτώχευσης, είναι νομικά και πραγματικά, επαρκής και διόλου δεν επηρεάζεται με οποιονδήποτε τρόπο ο Αιτητής ή παραβλάπτονται τα δικαιώματα του. Οποιαδήποτε περαιτέρω αναφορά ή διευκρίνιση θα ήταν εκ του περισσού. Ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος της Καθ' ης η Αίτηση, ο κύριος Πολυκάρπου, ασκούσε και συνεχίζει να ασκεί όλες τις εξουσίες του γενικού πληρεξουσίου αντιπροσώπου, συμπεριλαμβανομένης της εξουσίας είσπραξης των οφειλόμενων ποσών προς την αντιπροσωπευομένη, ήταν διάδικο μέρος στις 2 δικαστικές διαδικασίες δυνάμει των οποίων εξασφαλίστηκαν οι επίδικες δικαστικές αποφάσεις, ο Αιτητής γνώριζε και αναγνώριζε την ιδιότητα του πληρώνοντας απευθείας προς τον κύριο Πολυκάρπου, τα εκάστοτε οφειλόμενα ενοίκια, και μετά την έκδοση των 2 εν λόγω δικαστικών αποφάσεων προέβαινε σε πληρωμές χρηματικών ποσών, έναντι των εξ' αποφάσεως χρεών, και εν πάση περιπτώσει δεν ήταν αναγκαίο να αναφερθεί στην αίτηση ή στην ειδοποίηση πτώχευσης ότι ο κύριος Πολυκάρπου, ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος, ήταν εξουσιοδοτημένος να εισπράττει τα οφειλόμενα από τις Δικαστικές Αποφάσεις ποσά. (ιστ) Σε καμία περίπτωση δεν περιέρχεται ο Αιτητής σε αμηχανία ή αδικείται καθ' οιονδήποτε τρόπο από τον τρόπο σύνταξης ή αναφοράς της ιδιότητας του πληρεξουσίου αντιπροσώπου, στην αίτηση για την έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης και στην ειδοποίηση πτώχευσης αλλά και αν ακόμα κριθεί από το Δικαστήριο ότι προκλήθηκε σύγχυση στον Αιτητή, αυτή αποτελεί τυπική παρατυπία που μπορεί να θεραπευτεί με διαταγή του Δικαστηρίου, χωρίς να προκληθεί αδικία, σπατάλη χρόνου και εξόδων στην Καθ' ης η Αίτηση/πιστώτρια. (ιζ) Ο Αιτητής, γνωρίζει προσωπικά τις λεπτομέρειες των πληρωμών που έγιναν έναντι των 2 εξ' αποφάσεως χρεών του και διόλου δεν αδικείται ή έρχεται σε αμηχανία από το υπόλοιπο των 2 εξ' αποφάσεως χρεών που αναφέρεται στην ειδοποίηση πτώχευσης. (ιη) Η ειδοποίηση πτώχευσης καταγράφει με σαφήνεια το οφειλόμενο υπόλοιπο, είναι συγκεκριμένο και πλήρως αιτιολογημένο, με αποτέλεσμα να γνωρίζει ο Αιτητής την πραγματική εικόνα ως προς το ύψος του ποσού που συνεχίζει να οφείλει. (ιθ) Η Καθ' ης η Αίτησης, επέδωσε πιστά αντίγραφα των Δικαστικών Αποφάσεων στον Αιτητή, στα οποία γίνεται αναφορά στα ποσά και το επιτόκιο που επιδικάστηκαν εναντίον του, με αποτέλεσμα να γνωρίζει με καθαρότητα και σαφήνεια το ύψος του ποσού που παραμένει οφειλόμενο. (ιι) Στην ειδοποίηση πτώχευσης αναφέρεται επαρκώς, με καθαρότητα και σαφήνεια ότι τα ποσά των αποφάσεων πρέπει να εξασφαλιστούν ή διασφαλιστούν και ο Αιτητής ενημερώνεται για το δικαίωμα που έχει εκ του νόμου και ότι μπορεί να το ασκήσει προκειμένου να αποφύγει την πράξη πτώχευσης, σύμφωνα με το άρθρο 3

(3)του Κεφ. 5 το οποίο προβλέπει ότι πρέπει να υπάρχει αυτή η αναφορά στο περιεχόμενο της ειδοποίησης πτώχευσης. Συνεπώς δεν υπάρχει καμία παράλειψη που να έχει προκαλέσει στον Αιτητή αδικία. (ικ) Σε καμία περίπτωση η πιστώτρια έχει προβεί σε ανακεφαλαιοποίηση τόκου ή τόκων ως ισχυρίζεται ο Αιτητής, γεγονός που πολύ εύκολα μπορεί να διαπιστώσει και ο ίδιος ο Αιτητής, προβαίνοντας σε υπολογισμό του επιτοκίου επί του εκάστοτε οφειλομένου υπολοίπου. Ο τρόπος δε κατανομής των διαφόρων ποσών που κατέβαλε ο Αιτητής έναντι των εξ αποφάσεως χρεών του, ήταν πάντοτε σε προσωπική του γνώση. Στην ένορκη του δήλωση ο ομνύων αναφέρει ότι είναι πληρεξούσιος αντιπρόσωπος της πιστώτριας και υπό τη ιδιότητα του αυτή κίνησε τις διαδικασίας εναντίον του Αιτητή. Αναφέρει ότι έχει νομικές γνώσεις και ασκεί τη δικηγορία από το 1984. Επαναλαμβάνει αυτούσιους τους λόγους ένστασης καθώς και προβάλλει τη δική του εξήγηση σε σχέση με το εξ αποφάσεως χρέος που δημιουργήθηκε από τις δικαστικές αποφάσεις. Επιβεβαιώνει την είσπραξη χρημάτων σε σχέση με τις δύο αποφάσεις αποδείξεις που μάλιστα επισυνάπτει στην ένορκη του δήλωση. Στην κατακλείδα του ζητά να απορριφθεί η Αίτηση με την ανάλογη διαταγή ως προς τα έξοδα. Οι θέσεις των μερών Η σκυτάλη δόθηκε απευθείας στους δικηγόρους των μερών οι οποίοι και αγόρευσαν γραπτώς προσφέροντας ο κάθε ένας τη δική του εκδοχή υπό το φως των νομολογιακών αρχών σε συνάρτηση με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Στη δική της αγόρευση η δικηγόρος του Αιτητή υποστηρίζει τη θέση της σε σχέση με τις παρατυπίες στην προώθηση της ειδοποίησης πτώχευσης και ζητά από το Δικαστήριο να παραμερίσει την ειδοποίηση πτώχευσης. Στον αντίποδα η αγόρευση της συνηγόρου για την Καθ' ής η Αίτηση εκφράζοντας την πεποίθηση ότι η Αίτηση προωθείται με μοναδικό σκοπό την πρόκληση καθυστέρησης και προσπάθεια προς αποφυγή των οικονομικών υποχρεώσεων του Αιτητή, προσδίδοντας σ' αυτόν κακοπιστία, ζητά από το Δικαστήριο να απορρίψει την Αίτηση. Νομική Πτυχή Ενόψει των όσων έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και τα οποία θα το απασχολήσουν, κρίνεται ορθό να παρατεθούν στη συνέχεια οι πρόνοιες των πιο κάτω διατάξεων: Άρθρο 3

(3)του Περί Πτωχεύσεων Νόμου, Κεφ.5: ............................ «3. Ειδοποίηση πτωχεύσης με βάση το νόμο αυτό θα γίνεται κατά τον καθορισμένο τύπο και θα καλεί το χρεώστη να πληρώσει το εξ αποφάσεως χρέος ή το ποσό που διατάχθηκε να πληρώσει σύμφωνα με τους όρους της απόφασης ή του διατάγματος, ή να εξασφαλίσει το χρέος ή να συμβιβάσει αυτό κατά τρόπο που να ικανοποιεί τον πιστωτή ή το Δικαστήριο, και να εκθέτει τις συνέπειες της μη συμμόρφωσης προς την ειδοποίηση και πρέπει να επιδίδεται κατά τον καθορισμένο τρόπο: Νοείται ότι ειδοποίηση πτώχευσης- (α) μπορεί να ορίζει αντιπρόσωπο που θα ενεργεί εκ μέρους του πιστωτή σχετικά με οποιαδήποτε πληρωμή ή για οτιδήποτε άλλο που απαιτείται από την ειδοποίηση να γίνει προς τον πιστωτή ή να τελεστεί με τρόπο που να ικανοποιεί τον πιστωτή· ..........................» Άρθρο 102

(1)του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ.5. «102

(1)Καμία πτωχευτική διαδικασία δεν ακυρώνεται εξαιτίας τυπικού ελαττώματος ή αντικανονικότητας, εκτός αν το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου υποβλήθηκε ένσταση εναντίον της διαδικασίας είναι της γνώμης ότι προκλήθηκε από το ελάττωμα ή την αντικανονικότητα ουσιαστική αδικία και ότι η αδικία δεν δύναται να θεραπευτεί από οποιοδήποτε διάταγμα του Δικαστηρίου εκείνου.» Κ.2 των Περί Πτωχεύσεως Κανονισμών «. Non - compliance with any of these rules, or with any rule of practice for the time being in force, shall not render any proceeding void unless the court shall so direct, but such proceeding may be set aside, either wholly or in part, as irregular, or amended or otherwise dealt with in such manner and upon such terms as the court may think fit." Σε μετάφραση: "Μη συμμόρφωση με οποιοδήποτε από τους παρόντες κανονισμούς ή με οποιοδήποτε κανόνα πρακτικής που τώρα ισχύει, δεν καθιστά οποιαδήποτε διαδικασία άκυρη εκτός αν το Δικαστήριο έτσι αποφασίσει, αλλά η διαδικασία αυτή δυνατό να παραμεριστεί, καθολοκληρίαν ή μερικώς, ως αντικανονική, ή τροποποιηθεί ή άλλως πως αντιμετωπισθεί κατά τρόπο και υπό όρους ως το Δικαστήριο ήθελε κρίνει ορθό." Στην υπόθεση Σιάτη ν. Λοϊζου,

(1994)1 Α.Α.Δ. 226 έγινε αναφορά στον Κ.2 των Περί Πτωχεύσεων Κανονισμών με τον οποίο υπάρχει δυνατότητα διάσωσης διαδικασιών που πάσχουν από ελάττωμα ή παρατυπίες και δεν προκαλείται ακυρότητα, εκτός αν δώσει τέτοιες οδηγίες το Δικαστήριο. Δίδεται συνεπώς η ευχέρεια να περισωθεί κάποια διαδικασία ανάλογα βέβαια με τις περιστάσεις της υπόθεσης. Στην υπόθεση Ιωάννης Βιολάρης ν. Marfin Popular Bank Public Co Ltd Πολιτική Έφεση 411/2008 ημερομηνίας 24.05.2012, γίνεται εκτενής ανάλυση για τα θέματα της αντικανονικότητας και/ή τυπικού ελαττώματος με ιστορική αναδρομή σε αγγλικές αποφάσεις. Συνοψίζοντας το Εφετείο ανέφερε τα πιο κάτω: «Η μελέτη των Αγγλικών αποφάσεων επί του θέματος αποκαλύπτει ότι τα Δικαστήρια επιδεικνύουν γενικά περισσότερη αυστηρότητα στην ανάγκη για πιστή και ακριβή τήρηση του Νόμου και των Κανονισμών στις περιπτώσεις όπου παρατηρείται ελάττωμα ή αντικανονικότητα στην ίδια την ειδοποίηση πτώχευσης παρά στην αίτηση για πτώχευση που ακολουθεί. Τούτο επειδή η ειδοποίηση πτώχευσης και η συμμόρφωση ή μη προς το περιεχόμενό της, είναι το θεμέλιο στη βάση του οποίου διαπράττεται η πράξη πτώχευσης που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για συνέχιση της διαδικασίας πτώχευσης. Όπως λέχθηκε και στην προαναφερθείσα υπόθεση Re a Debtor (No. 21 of 1950) (ανωτέρω), είναι προφανώς ευκολότερο να θεραπευθεί ένα ελάττωμα σε αίτηση πτώχευσης, παρά σε ειδοποίηση πτώχευσης. Περαιτέρω, για να θεωρηθεί ένα ελάττωμα ή μια αντικανονικότητα τέτοια ώστε να μπορεί να θεραπευθεί ή παραγνωριστεί αν δεν προκαλεί ουσιαστική αδικία, θα πρέπει να είναι τυπική (formal), δηλαδή τέτοια ώστε να μη μπορούσε εύλογα να προκαλέσει ουσιαστική αδικία στον χρεώστη και όχι κατ' ανάγκη να έχει προκαλέσει τέτοια αδικία.» Τα πιο πάνω νομολογηθέντα βρίσκονται προφανώς σε πλήρη αρμονία με την ουσία της διάταξης του άρθρου 102, παράγραφος 1 του ΚΕΦ.105 Αξιολόγηση των εκατέρωθεν θέσεων και συμπέρασμα Κρίνεται ορθό, στο στάδιο αυτό, το Δικαστήριο να αποφανθεί κατά πόσο τα όσα ή μέρος αυτών που ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι συνιστούν παρατυπία ή αντικανονικότητα όντως επαληθεύονται. Κατά δεύτερο λόγο για όσες περιπτώσεις υπάρχει παρατυπία ή αντικανονικότητα, εάν προκλήθηκε ή ήταν δυνατό να προκληθεί αδικία στον Αιτητή, αλλά και κατά πόσο τέτοια αδικία δε δύναται να θεραπευθεί με κατάλληλο διάταγμα Δικαστηρίου. Πριν προχωρήσω στην εξεταση των λόγων παραμερισμού που προβάλλονται από τον Αιτητή θα εξετάσω το ζήτημα ύπαρξης πολλαπλότητας στην ειδοποίηση πτώχευσης αφού αυτή αφορά δύο διαφορετικές αποφάσεις. Εφαρμογής επί τούτου τυγχάνει το άρθρο 3

(1)(ζ) του Περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5, το οποίο διαλαμβάνει ως εξής. «3.

(1)Ο χρεώστης διαπράττει πράξη πτώχευσης σε κάθε μια από τις ακόλουθες περιπτώσεις: .............................................................................................. (ζ) αν πιστωτής εξασφαλίζει εναντίον του τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα για οποιοδήποτε ποσό, και, ενώ δεν αναστάλθηκε η εκτέλεση της απόφασης ή του διατάγματος, επέδωσε σε αυτόν στην Κύπρο ή αλλού με άδεια του Δικαστηρίου, ειδοποίηση πτώχευσης βάσει του Νόμου αυτού και αυτός παραλείπει μέσα σε επτά ημέρες από την επίδοση της ειδοποίησης σε αυτόν, σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται στην Κύπρο και σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται αλλού μέσα στον καθορισμένο από το διάταγμα που παρέχει την άδεια για επίδοση χρόνο, να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης, ή να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει ανταπαίτηση, δικαίωμα συμψηφισμού ή ανταγωγή η οποία εξισώνεται ή υπερβαίνει το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους ή το ποσό που διατάχτηκε να πληρωθεί, και την οποία δεν ήταν δυνατό να προβάλει στην αγωγή ή τη διαδικασία στην οποία εξασφαλίστηκε η απόφαση ή το διάταγμα. Για τους σκοπούς του άρθρου αυτού οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο κατά τον εκάστοτε χρόνο νομιμοποιείται να εκτελέσει τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα, θα θεωρείται ότι είναι πιστωτής που εξασφάλισε τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα." (Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου). Προκύπτει από το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου ότι η αναφορά είναι σε απόφαση (ενικός) και όχι σε αποφάσεις (πληθυντικός). Στην εδώ περίπτωση η ειδοποίηση πτώχευσης, δεν εδράζεται σε μια απόφαση αλλά σε δύο, ήτοι την Ε230/2012 και Ε235/2012, αμφότερες του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεως Λεμεσού. Μια ειδοποίηση πτώχευσης, θα πρέπει να περιορίζεται και να απαιτεί την πληρωμή του χρέους μιας και μόνο δικαστικής απόφασης. Τούτο προκύπτει ξεκάθαρα όχι μόνο από το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου, αλλά και από τα όσα επί του σημείου αναφέρονται σε έγκυρα νομικά συγγράμματα. Συγκεκριμένα στο Halsburys Laws of England (3η έκδοση) Τόμος 2, παρ.522 αναφέρονται τα εξής: "Two or more judgment debts cannot be included in one notice and this defect cannot be amended." Σε ελεύθερη μετάφραση, "Δύο ή περισσότερα εξ αποφάσεως χρέη δεν μπορεί να περιληφθούν σε μια ειδοποίηση και αυτή η ελαττωματικότητα δεν μπορεί να τροποποιηθεί". (βλ. επίσης Atkins Court Forms (1η έκδοση), τόμος IV, σελ.47). Από τα προαναφερθέντα προκύπτει ότι η παρατυπία της Ειδοποίησης Πτώχευσης δεν μπορεί να θεραπευτεί και είναι εξ υπαρχής άκυρη. Τούτων λεχθέντων παρέλκει η εξέταση οποιουδήποτε άλλου λόγου ακύρωσης που προβάλλεται στο σώμα της Αίτησης και φυσικά η εξέταση της Ένστασης. Συνακόλουθα η Ειδοποίηση Πτώχευσης ημερομηνίας 10/3/2016 ακυρώνεται και η επίδοση αυτής στον Αιτητή παραμερίζεται. Τα έξοδα της επίδικης αίτησης η οποία επιτυγχάνει επιδικάζονται προς όφελος του Αιτητή και εναντίον της Καθ' ής η Αίτηση όπως αυτά υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Ε. Ευθυμίου-Ανδρέου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο