Παναγιώτη Αντωνίου, (άλλως Ανδρέου) ν. Τάσου Αντωνίου, Αρ. Αγωγής: 2941/10, 26/7/2016

(2)(β), της φράσης «Ο Ενάγων, ως ιδιοκτήτης, ουδέποτε είχε την κατοχήν (occupation) της επιδίκου οικίας» και προσθήκης της φράσης «Ο Ενάγων, ως κατ' ισχυρισμόν ιδιοκτήτης, εάν και εφόσον ήθελε αποδειχθεί ως τέτοιος, ουδέποτε είχε την κατοχή (occupation) του εν λόγω ακινήτου». Β. Διά της διαγραφής, εις την παράγραφο

(2)(γ), της φράσης «Εις την επίδικον ακίνητο περιουσία» και προσθήκης της φράσης «Εις την, αγνώστων κτηματολογικών στοιχείων, οικίαν εις την οποία διέμενε και διαμένει ο Εναγόμενος». Γ. Διά της διαγραφής, εις την παράγραφο

(3), της φράσης «αγνοεί και ως εκ τούτου δεν παραδέχεται» και προσθήκης της φράσης «αρνείται». Δ. Διά της διαγραφής της τελείας, εις το τέλος της παραγράφου

(3)και προσθήκης κόμματος και της φράσης «ισχυριζόμενος περαιτέρω ότι η αγωγή δέον όπως απορριφθεί, διά τους ακόλουθους λόγους:» Ε. Διά της προσθήκης μετά την παράγραφον

(3)των ακόλουθων παραγράφων, ως υποπαραγράφων (α), (β), (γ), (δ) και (ε) της παραγράφου

(3): α) Ο Ενάγων κατέστη εξ αδιαιρέτου συνιδιοκτήτης ενός ακινήτου, αγνώστων προς τον Εναγόμενον κτηματολογικών στοιχείων, ευρισκομένου εις την περιοχή Σουνίου, εντός του οποίου ανηγέρθη μια οικία, ως θ' αναφερθεί κατωτέρω με λεπτομερεία. β) Τα αναφερόμενα εν τη παραγράφω

(1)της Αγωγής, κτηματολογικά στοιχεία του εκείθεν εμφαινομένου ακινήτου, αφορούν τίτλο ιδιοκτησίας ακινήτου, εις τον οποίον δεν υπάρχει καταγεγραμμένη οιαδήποτε οικία, ούτε και οιαδήποτε διεύθυνσις του ακινήτου, το οποίον περιγράφεται ως «χωράφι, διάφορα δέντρα». γ) Περαιτέρω, εις τον ανωτέρω τίτλο ιδιοκτησίας καταγράφεται ως ιδιοκτήτης κατ' 1/8 μερίδιον, ήτοι εξ' αδιαιρέτου, ο Ανδρέου Παναγιώτης Κύπρος και ουχί ο Ενάγων, με το όνομα ως εν τη Αγωγή εμφαίνεται. δ) Πέραν και επιπροσθέτως των ανωτέρω, εις τον εν λόγω τίτλον ιδιοκτησίας, καταγράφεται ότι το εκείθεν εμφαίνομενον αδιαίρετον και/ή αδιανέμητον ακίνητον, βαρύνεται δι' εμπραγμάτου βάρους, ήτοι υπόκειται κάποιο μερίδιο του εις το δικαίωμα επικαρπίας, κάποιας Ανδριανούς Τιμοθέου. ε) Συνεπεία και εν όψει των ανωτέρω, εάν και εφόσον ήθελε αποδειχθεί, ότι το εν τη παραγράφω

(1)της Αγωγής περιγραφόμενον ακίνητον, ταυτίζεται με το ακίνητον του οποίου τυγχάνει συνιδιοκτήτης ο Ενάγων, τότε ο τελευταίος εμποδίζεται και/ή κωλύεται να εγείρει την παρούσαν Αγωγήν, διά τον επιπρόσθετον λόγο, ότι δεν συμπεριελήφθησαν ως Ενάγοντες εις την Αγωγήν οι λοιποί συνιδιοκτήτες και η επικαρπωτής, ως ανωτέρω ανεφέρθη και/ή δεν ελήφθη προηγουμένως η γραπτή συγκατάθεσις των, ως νομολογιακά επιβάλλεται εν αναφορά με Αγωγήν, σχετιζομένην με εξ αδιαιρέτου συνιδιόκτητον ακίνητον, εντός του οποίου ανηγέρθη μια οικία, άγνωστον σε ποίου συνιδιοκτήτου το μερίδιον εμπίπτει. ΣΤ) Διά της διαγραφής, εις την παράγραφο

(4)(α) της φράσης «Η ανέγερσις της περιγραφομένης επιδίκου οικίας» και προσθήκης της φράσης «Η ανέγερσις της, ανωτέρω εν τη παραγράφω

(3)(α), περιγραφομένης οικίας». Ζ) Διά της διαγραφής, εις την 3η γραμμή της παραγράφου

(4)(γ), της φράσης «την επίδικον οικία» και προσθήκης της φράσης «την ανωτέρω, εν τη παραγράφω

(3)(α), οικίαν». Η) Διά της προσθήκης, εις την 7η γραμμή της παραγράφου

(4)(γ), μετά τη φράση «μετεβιβάσθη επ' ονόματι του Ενάγοντος» της φράσης «μερίδιο εξ αδιαιρέτου του όλου ακινήτου». Θ) Διά της διαγραφής, εις την παράγραφο

(4)(δ) της φράσης «της οικίας ως εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης, διαλειμματικά διαμένοντος εις την επίδικο οικία» και προσθήκης της φράσης «της εν λόγω οικίας, διαλειμματικά διαμένοντος εις αυτήν». Ι) Διά της διαγραφής, εις την 2η γραμμή της παραγράφου

(4)(ε), της φράσης «εις το να εκμεταλλευτή καθ' οιονδήποτε τρόπον την επίδικο οικία» και προσθήκης της φράσης «εις το να εκμεταλλευτή νομίμως, καθ' οιονδήποτε τρόπον, την εν λόγω οικία». Κ) Διά της διαγραφής, εις την 2η γραμμή της παραγράφου

(5), της φράσης «την επίδικον οικίαν» και προσθήκης της φράσης «την ανωτέρω, εν ταις παραγράφοις

(3)(α) και

(4), αναφερομένην οικίαν». Λ) Διά της διαγραφής, εις την παράγραφο

(7)της φράσης «Εις την επίδικον οικίαν» και προσθήκης της φράσης «Εις την ανωτέρω, εν ταις παραγράφοις

(3)(α) και

(4), αναφερομένην οικίαν». Μ) Διά της διαγραφής, εις το τέλος της παραγράφου

(8)της φράσης «εις την επίδικο οικία παρανόμως και/ή αυθαίρετως και ουδέποτε υπήρξε εκ μέρους του οιαδήποτε παράνομος επέμβασις» και προσθήκης της φράσης «εις την ανωτέρω, εν ταις παραγράφοις

(3)(α) και

(4)οικία παρανόμως και/ή αυθαιρέτως, ουδέποτε υπήρξε εκ μέρους του οιαδήποτε παράνομος επέμβασις, του κατ' ισχυρισμόν τερματισμού χαρακτηριζομένου ως παράνομου και/ή άνευ οιουδήποτε νομίμου αποτελέσματος, διά τους, εν ταις παραγράφοις

(3)και

(4), ανωτέρω αναφερομένους λόγους». Η Αίτηση βασίζεται επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.19, Δ.21, Δ.25 Κ.1-5, Δ.48 Κ.1-9 και επί της εν γένει εξουσίας και πρακτικής του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Αιτητή ο οποίος ζητά την τροποποίηση της Έκθεσης Υπεράσπισης του η οποία προέκυψε κατά την προετοιμασία για την ακρόαση της υπόθεσης και μετά από την παράδοση από τους δικηγόρους του Ενάγοντα/Καθ'ού η Αίτηση (στο εξής «ο Καθ' ου η Αίτηση») αντιγράφου του τίτλου ιδιοκτησίας για το επίδικο ακίνητο. Ο ομνύων αναφέρεται στον ίδιο τον τίτλο ιδιοκτησίας και εξηγεί τους λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι είναι απαραίτητη η τροποποίηση της Έκθεσης Υπεράσπισης του. Δικαιολογεί την καθυστέρηση στην υποβολή της υπό εξέταση αίτησης λέγοντας ότι το αντίγραφο του τίτλου ιδιοκτησίας ήρθε στα χέρια του στις 9/5/2016 ημέρα κατά την οποία η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση αναφέροντας ότι προηγουμένως είχε άγνοια για τα κτηματολογικά στοιχεία του ακινήτου. Στην παράγραφο 4 της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση ο Αιτητής αναφέρει ότι το Τεκμήριο το οποίο εδόθηκε στην δικηγόρο του κατά τις 9/5/2016 εδόθηκε και από τον προηγούμενο δικηγόρο του Καθ' ου η Αίτηση στη δικηγόρο του πολύ μεταγενέστερα όμως της καταχώρησης της Ένορκης Δήλωσης αποκάλυψης εγγράφων. Θεωρεί ότι η αιτούμενη τροποποίηση δεν επηρεάζει τα συμφέροντα του Καθ'ού η Αίτηση καθότι η ακρόαση της υπόθεσης δεν έχει αρχίσει και αφού διατηρεί το δικαίωμα του να αντικρούσει τους ισχυρισμούς της Υπεράσπισης διά της Απαντησης του. Στην κατακλείδα του ζητά από το Δικαστήριο όπως ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και εγκρίνει το αίτημα του. Η αίτηση προσέκρουσε αναπόφευκτα στην ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση ο οποίος και καταχώρησε ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως («η Ένσταση») στην οποία αναφέρονται ως συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης οι ακόλουθοι:

1. Η αίτηση του Αιτητή ημερομηνίας 03/062016 είναι νόμω και ουσία αβάσιμη και/ή τα γεγονότα που περιέχονται στην αίτηση του Αιτητή-Εναγομένου δεν συνηγορούν στην έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και/ή αξιώσεων.
2. Η αίτηση εισάγει ουσιαστικές τροποποιήσεις και νέα στοιχεία και/ή επίδικα θέματα.
3. Η αίτηση εισάγει μια νέα γραμμή υπεράσπισης η οποία συγκρούεται με την ήδη υπάρχουσα ενώπιον του Δικαστηρίου και/ή εισάγει νέα γεγονότα.
4. Η επιδιωκόμενη τροποποίηση υποβάλλεται με κακή πίστη και προς κατάχρηση της διαδικασίας και/ή κατά παράβαση του άρθρου 30.2 του Συντάγματος και του δικαιώματος του Καθ' ου η Αίτηση-Ενάγοντος για διεξαγωγή της δίκης εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος.
5. Δεν δόθηκε καμία επαρκής και/ή εύλογη δικαιολογία για την τόσο καθυστερημένη υποβολή της αίτησης τροποποίησης.
6. Δεν δικαιολογείται η μακρά καθυστέρηση υποβολής της αίτησης δεδομένου ότι τα γεγονότα ήσαν γνωστά εξ' αρχής.
7. Οι λόγοι που επικαλείται ο Αιτητής-Εναγόμενος δεν δικαιολογούν την τροποποίηση της Υπεράσπισης σε αυτό το στάδιο.
8. Η υπεράσπιση του Αιτητή-Εναγόμενος δεν δικαιολογούν την τροποποίηση της Υπεράσπισης σε αυτό το στάδιο.
9. Η αίτηση είναι καταχρηστική και γίνεται για να προκαλέσει περαιτέρω καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης.
10. Εάν επιτραπεί η αιτούμενη τροποποίηση θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη στον Καθ' ου η Αίτηση.
11. Η αίτηση γίνεται με κακοπιστία, καταχρηστικά και με αποκλειστικό σκοπό τον εκτροχιασμό και/ή καθυστέρηση της εκδίκασης της αγωγής.
12. Η αιτούμενη τροποποίηση δεν είναι αναγκαία για σκοπούς δίκαιας περάτωσης της υπόθεσης και/ή ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Η Ένσταση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, Δ.21, Δ.25 θ. 1-5 και 6, Δ.48 θ.4

(2)και 7, και Δ.30 θεσμοί 1-5, στην Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στην Αγγλική Νομολογία όπου είναι δυνατό, στην πρακτική διακριτική ευχέρεια και συμφυείς και σύμφυτες εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Ένσταση συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση ο οποίος υιοθετεί το κείμενο της Ένστασης και απορρίπτει τους ισχυρισμούς του ομνύοντα στην Αίτηση. Ο ομνύων ισχυρίζεται ότι οι αιτούμενες τροποποιήσεις δεν είναι σχετικές με τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης αλλά τουναντίον σκοπεί στο να εισάξει νέα στοιχεία και ισχυρισμούς 4 ½ χρόνια μετά την καταχώρηση της Υπεράσπισης του Αιτητή. Ο Καθ' ου η Αίτηση εστιάζεται στο γεγονός ότι η αιτούμενη τροποποίηση της Υπεράσπισης εισάγει νέα στοιχεία ενώπιον του Δικαστηρίου και νέα επίδικα θέματα τα οποία μάλιστα, κατά τη θέση του ιδίου, έρχονται σε σύγκρουση με τις θέσεις του ιδίου στην Υπεράσπιση. Ο ομνύων θεωρεί ότι η προσπάθεια του Αιτητή να πετύχει διά της υπό εξέταση αίτησης τροποποίηση των δικογραφημένων θέσεων του είναι ανεπίτρεπτη στα πλαίσια της Δ.25 αφού ουσιαστικά η Αίτηση αν τυχόν εγκριθεί θα αντικαταστήσει πλήρως την Υπεράσπιση του εισάγοντας νέα γραμμή κατεύθυνσης. Ο ομνύων αναφέρεται εν συντομία στο ιστορικό της υπόθεσης και επισημαίνει το γεγονός ότι η υπόθεση είχε οριστεί πολλάκις για ακρόαση με το αίτημα του Αιτητή να προκύπτει για πρώτη φορά προφορικά όταν το Δικαστήριο ανέφερε ότι είχε χρόνο για να ξεκινήσει την ακρόαση της υπόθεσης. Σ' ότι αφορά τη θέση του Αιτητή ότι η δικηγόρος του διορίστηκε στις 3/12/2014, ο ομνύων την απορρίπτει εξηγώντας ότι δεν έγινε αντικατάσταση της δικηγόρου του Αιτητή αλλά η ίδια χειριζόταν την υπόθεση από προηγουμένως και ενώ δούλευε σε δικηγορικό γραφείο συγγενικού της ατόμου και ανέλαβε την υπόθεση στο όνομα της όταν το εν λόγω άτομο συνταξιοδοτήθηκε. Με αυτό το δεδομένο θεωρεί ότι γίνεται προσπάθεια παραπλάνησης του Δικαστηρίου σ' ότι αφορά το βάθος χρόνου εντός του οποίου περιήλθε σε γνώση της πλευράς του Αιτητή η ύπαρξη του τίτλου ιδιοκτησίας. Επιμένει επί τούτου του σημείου ότι πέραν του γεγονότος ότι τα γεγονότα της υπόθεσης ήταν γνωστά από την αρχή η πάροδος της αδικαιολόγητης καθυστέρησης για την υποβολή της αίτησης είναι τέτοια που από μόνη της θα πρέπει να οδηγήσει το Δικαστήριο στην απόρριψη του αιτήματος. Κατά τη θέση του ομνύοντα μοναδικός στόχος για την καταχώρηση της αίτησης είναι η κωλυσιεργία της υπόθεσης. Ο ομνύων περαιτέρω προχωρεί στην παρ.9 της Ένορκης του Δήλωσης να εξηγήσει τις λεπτομέρειες του τίτλου ιδιοκτησίας που αποτέλεσε και την αφορμή για την καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης προσφέροντας τη δική του θέση σ' ότι αφορά την ερμηνεία του. Επιμένει ότι ο εν λόγω τίτλος αποκαλύφθηκε δεόντως και αντίγραφο αυτού δόθηκε σε άμεσο χρονικό διάστημα μετά την καταχώρηση της Ένορκης Δήλωσης αποκάλυψης εγγράφων από πλευράς του η οποία έγινε στις 28/2/2012. Ο ομνύων δίνει περαιτέρω έμφαση στη θέση του ότι ο Αιτητής στην καταχωρηθείσα Υπεράσπιση του παραδέχεται το ιδιοκτησιακό καθεστώς του επίδικου ακινήτου και εκφράζει την απορία του σε σχέση με την προώθηση αυτής της αίτησης την οποία θεωρεί κακόπιστη. Στην κατακλείδα του ζητά από το Δικαστήριο ν' απορρίψει την αίτηση με έξοδα εναντίον του Αιτητή. Νομική πτυχή Η Δ.25, Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί τα ακόλουθα: «The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, allow either party to alter or amend his indorsement or pleadings, in such manner and on such terms as may be just, and all such amendments shall be made as may be necessary for the purpose of determining the real questions in controversy between the parties». Οι αρχές τις νομολογίας συνοψίζονται ως ακολούθως:

(1)Η τροποποίηση της δικογραφίας επιτρέπεται σε κάθε στάδιο της διαδικασίας δεδομένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που την καθιστούν απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης (βλ. Φοινιώτης ν. Grenmar Navigation

(1989)1Ε 33 σελ 36 -37, Clive Preece κ.α. ν. Νάσου Θεοφίλου Ρωσσίδου,

(2011)1Γ ΑΑΔ 2138 και Αρτέμιος Παπαχρυσοστόμου ν. Κώστα Γρηγοριάδη και Συνεταίροι, Πολιτική Έφεση Αρ. 79/2009, ημερομηνίας 4/5/2012).

(2)Στον προσδιορισμό των συμφερόντων της δικαιοσύνης όπως διαγράφονται στη συγκεκριμένη υπόθεση συνεκτιμούνται και οι επιπτώσεις από την τροποποίηση στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου. Η διεξαγωγή της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο καθιερώνεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος ως θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διαδίκου (βλ. Φοινιώτης ν. Grenmar Navigation πιο πάνω).

(3)Η τροποποίηση επιτρέπεται κατά κανόνα εφόσον δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο δηλαδή ζημιά άλλη από εκείνη που μπορεί να θεραπευθεί με την έκδοση της κατάλληλης διαταγής ως προς τα έξοδα. Το αποδεικτικό βάρος για την αιτιολόγηση του αιτήματος και της καθυστέρησης στη διατύπωση των θέσεων του αιτητή ποικίλει ανάλογα με το στάδιο κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα επαυξάνει και το βάρος το οποίο πρέπει να αποσείσει ο αιτητής για την έκδοση διατάγματος για την τροποποίηση (βλ. Φοινιώτης ν. Grenmar Navigation πιο πάνω και Περικτιόνη Χρίστου ν. Αζά

(1992)1 ΑΑΔ 704 σελ 707).

(4)Η καθυστέρηση είναι σχετικός παράγοντας σε αιτήσεις για τροποποίηση της δικογραφίας, αλλά δεν είναι εκ προοιμίου και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας (βλ. Astor Manufacturing v. A & G Leventis Co.

(1993)1 ΑΑΔ 726 σελ 730, Ikos Cif Ltd v 1. Martin Coward κ.α. ECLI:CY:AD:2014:A205, Πολιτικές Εφέσεις 137/2013 και 138/2013, 20/3/2014).

(5)Η σημασία του θέματος της δικαιολόγησης της καθυστέρησης ποικίλλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και σχετίζεται με τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης (βλ. SABA & CO (T.M.P) v. T.M.P. Agents

(1994)1 AΑΔ 426 στη σελ 432, Ikos Cif Ltd v 1. Martin Coward κ.α., πιο πάνω).

(6)Αίτηση τροποποίησης δεν είναι δυνατό να επιτύχει αν το υλικό, το οποίο σκοπείται να εισαχθεί, ήταν σε γνώση του αιτητή ή μπορούσε με εύλογη επιμέλεια να εντοπιστεί έγκαιρα. (βλ. Γραμμές Στριντζή Αιγαίου Ναυτική Εταιρεία v. Always Travel Holidays Ltd

(1995)1 ΑΑΔ 607, United Sea Transport Ltd v. Zakou

(1980)1 AΑΔ 501, Ikos Cif Ltd v

1. Martin Coward κ.α., πιο πάνω). Η γραμμή αυτή της νομολογίας συναρτάται απόλυτα με την φειδώ με την οποία το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια, ιδίως στις περιπτώσεις όπου η όποια καθυστέρηση ενέχει καταλυτικές επιπτώσεις στα δικαιώματα του αντιδίκου (βλ. Ikos Cif Ltd v
2. Martin Coward κ.α., πιο πάνω).

(7)Η τροποποίηση είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για αποτροπή πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατό να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί που η κακή πίστη του Αιτητή είναι εμφανής (βλ. Περικτιόνη Χρίστου ν. Αζά πιο πάνω).

(8)Η σύγχρονη τάση είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες περιπτώσεις, ακόμα και αν η αναγκαιότητα τροποποίησης είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης, νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα. (βλ. Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου

(1991)1 ΑΑΔ 934 στη σελ 939 και Evripidou v. Kannaourou

(1985)1 CLR 21 στην σελ. 27). Ο κρίσιμος παράγοντας είναι η ανάγκη για προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων και η διατύπωση των θέσεων των διαδίκων (βλ. Ikos Cif Ltd v 1. Martin Coward κ.α., πιο πάνω).

(9)Όσο φιλελεύθερη και αν δικαιολογείται να είναι η προσέγγιση στο θέμα τροποποίησης δικογράφων το ζήτημα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Γνώμονας για την άσκηση αυτής της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου είναι το σύνολο των περιστατικών και όχι μόνο το επανορθώσιμο των συνεπειών της τροποποίησης ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο (βλ. Ταξί Κυριάκος Λτδ ν. Παύλου

(1995)1 ΑΑΔ 560).

(10)Το ότι με την τροποποίηση επιδιώκεται η εισαγωγή νέας βάσης αγωγής δεν σημαίνει αφ' εαυτού ότι η τροποποίηση δεν μπορεί να επιτραπεί (βλ. SABA & CO (T.M.P) v. T.M.P. Agents πιο πάνω, Ikos Cif Ltd v 1. Martin Coward κ.α., πιο πάνω).

(11)Όπου τα γεγονότα που ο αιτητής προτίθεται να εισαγάγει με την αίτησή του είναι γνωστά στον καθ' ου η αίτηση τότε το πλαίσιο της δίκης δεν μεταβάλλεται και ούτε επιφέρονται ζημιογόνες συνέπειες στα δικαιώματά του (βλ. BAUER SPEZIALTIENFBAU GMBH, και άλλος ν. DIVNOGORSK SHIPPING CO LTD

(2002)1Α ΑΑΔ 618 σελ. 625) ή όπου θα συγκεκριμενοποιηθούν υφιστάμενοι ισχυρισμοί που θα θέσουν τα δικόγραφα σε τάξη Federal Bank of Lebanon v. Σιακόλα

(1999)1 ΑΑΔ 44 ή όπου θα εισαχθούν περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες υφιστάμενου ισχυρισμού (βλ. Alexandrou Rent a Car v. Δήμητρας Α. Νεάρχου

(1992)1 ΑΑΔ 111). Οι θέσεις των διαδίκων Η αίτηση αναπόφευκτα οδηγήθηκε σε ακρόαση η οποία διεξήχθηκε στη βάση αγορεύσεων. Τα μέρη κατέθεσαν και υιοθέτησαν γραπτές αγορεύσεις με αναφορά στην Νομολογία και τα περιστατικά της υπόθεσης. Δεν θεωρώ χρήσιμο στο παρόν στάδιο να επαναλάβω τι εισηγήσεις της κάθε πλευράς τις οποίες έχω μελετήσει με πολλή προσοχή. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η καταχώρηση της παρούσας αίτησης από την πλευρά του Αιτητή έχει καθυστερήσει σημαντικά. Δεν μπορώ να αποδεκτώ την θέση της πλευράς του Εναγομένου ότι η Δικηγόρος του ανέλαβε την υπόθεση από τις 3/12/2014 όταν και καταχωρήθηκε η σχετική ειδοποίηση αλλαγής δικηγόρου. Υπάρχουν στο φάκελο του Δικαστηρίου πρακτικά στα οποία εμφανίζεται για τον Εναγόμενο η κα Πατσαλίδου πολύ πριν την καταχώρηση της ειδοποίησης αλλαγής Δικηγόρου. Θα κρατήσω και θα αποδεκτώ μόνο ότι η ευθύνη για την καθυστέρηση της υποβολής του αιτήματος είναι δικό της λάθος που δεν έγινε κακόπιστα. Είναι σε τέτοιες περιπτώσεις που η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου πρέπει να ασκηθεί και να «συγχωρεθεί» το λάθος του δικηγόρου του Αιτητή. Πόσον μάλλον όταν η θέση της άλλης πλευράς είναι ότι υπάρχει καλή θέση προς αντίκρουση των ισχυρισμών που αφορούν τον τίτλο ιδιοκτησίας και πόσο μάλλον όταν υπάρχει πρόθεση κατάθεσης του εν λόγω εγγράφου κατά την Ακρόαση. Με προβλημάτισε επίσης η αμφισβήτηση από πλευράς του Καθ'ού η Αίτηση της γνησιότητας του αιτήματος, ότι δηλαδή η Αίτηση καταχωρήθηκε με σκοπό τον εκτροχιασμό της διαδικασίας και την καθυστέρηση της. Είναι γεγονός ότι η διαδικασία αναπόφευκτα θα καθυστερήσει. Αντλώντας καθοδήγηση από την υπόθέση Ikos Cif Ltd v 1. Martin Coward κ.α. (ανωτέρω) όπου κρίθηκε ότι η καθυστέρηση δεν είναι εκ προοιμίου και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας αν και παράγοντας που πρέπει το Δικαστήριο να εξετάζει και ότι η σημασία του θέματος της δικαιολόγησης της καθυστέρησης ποικίλλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και σχετίζεται με τη γνησιότητα των προθέσεων του Αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης, κρίνω ότι τα περιστατικά της παρούσας δικαιολογούν την έγκριση του αιτήματος. Ως έχω αναφέρει η καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης βαραίνει τους ώμους της δικηγόρου του Αιτητή και ως εκ τούτου θεωρώ πως είναι άδικο να στερηθεί ο Αιτητής της τροποποίησης εξαιτίας λάθους της δικηγόρου του. Το άλλο σημείο που με έχει προβληματίσει είναι η εισαγωγή νέας γραμμής υπεράσπισης από μέρους του Αιτητή. Το εν λόγω θέμα πραγματεύτηκε το Αγγλικό Εφετείο στην υπόθεση στην υπόθεση Kettenman and Others -v-Hansel Properties Ltd and Others

(1987)2 W.L.R.312. Το Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση με την οποία δεν επιτράπηκε η τροποποίηση της Υπεράσπισης η οποία εισήγαγε νέα βάση Υπεράσπισης και συγκεκριμένα Υπεράσπιση περί παραγραφής. Στην Kettenman (βλ. πιο πάνω) η αίτηση για τροποποίηση της Υπεράσπισης έγινε κατά την διάρκεια των τελικών αγορεύσεων και αφού είχε ακουστεί όλη η μαρτυρία. Εκεί το δικαστήριο ισοζυγίζοντας τα γεγονότα της υπόθεσης απέρριψε το αίτημα Τροποποίησης καταλήγοντας ότι δεν είναι ανεπίτρεπτη η εισαγωγή νέας γραμμής Υπεράσπισης σε στάδιο πριν την ακροαματική διαδικασία αλλά είναι ανεπίτρεπτη σε στάδιο που έχει ακουστεί όλη η μαρτυρία αφού θα δημιουργούσε τυχόν έγκριση του Αιτήματος άδικο πλεονέκτημα στην πλευρά των Εναγόμενων. Κατά πόσον η τροποποίηση θα δημιουργήσει ουσιαστική υπεράσπιση σε ότι αφορά τις αξιώσεις του Αιτητή αυτό είναι θέμα που θα αποφασιστεί από το Δικαστήριο στα πλαίσια της Ακροαματικής Διαδικασίας και όχι στο στάδιο της υπό εξέτασης αίτησης. Ο Καθ'ού η Αίτηση μπορεί να αποζημιωθεί για οποιαδήποτε ζημιά ή καθυστέρηση θα προκληθεί συνεπεία της τροποποίησης με έξοδα. Στο στάδιο αυτό της διαδικασίας και με βάση τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου δεν τίθεται θέμα πρόκλησης σε βάρος του ανεπανόρθωτης ζημιάς. Δεν θεωρώ ότι ο Καθ'ού η Αίτηση επηρεάζεται ανεπανόρθωτα από την καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος με κύριο και αλληλένδετο γνώμονα ότι η Ακρόαση της υπόθεσης δεν έχει αρχίσει. Κατάληξη Υπό το φως όλων των ανωτέρω και συνεκτιμώντας όλα τα γεγονότα της υπόθεσης κρίνω ότι έχουν τεθεί οι προϋποθέσεις ούτως ώστε το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ του Αιτητή. Ως εκ τούτου η υπό κρίση Αίτηση εγκρίνεται και εκδίδεται Διάταγμα ως οι παράγραφοι Α) -Μ) αμφοτέρων συμπεριλαμβανομένων. Τροποποιημένη Έκθεση Υπεράσπισης να καταχωριστεί εντός 10 ημερών από τη σύνταξη του Διατάγματος. Τροποποιημένη Έκθεση Απάντησης στην Υπεράσπιση να καταχωριστεί εντός 10 ημερών από την παράδοση της Τροποποιημένης Έκθεσης Υπεράσπισης. Το διάταγμα να ζητηθεί εντός 3 ημερών από σήμερα. Τα έξοδα που θα σπαταληθούν λόγω της τροποποίησης (thrown away expenses) όπως και τα έξοδα της παρούσας αίτησης όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα-Καθ'ού η Αίτηση και εναντίον του Εναγόμενου-Αιτητή και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της διαδικασίας στην πιο πάνω αγωγή. (Υπ.) ............... Ε. Ευθυμίου-Ανδρέου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο