ΠΕΤΡΟΣ ΠΕΤΡΟΥ ν. ADBOARD MEDIA LTD, Αρ. Αγωγής: 4361/12, 30/9/2016

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), στην πρακτική και στη νομολογία που διέπει το θέμα της δίκαιης δίκης και της εξαίρεσης Δικαστηρίου, στους Δικονομικούς Κανόνες, στην Δ.48, Θ.Θ. 1 - 9 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του ιδίου του αιτητή, ο οποίος αναφέρει ότι όταν ενημερώθηκε από τους δικηγόρους του σε σχέση με τις προοπτικές ακρόασης της υπόθεσης του λόγω του ότι η ηλικία του δεν του επέτρεπε να αναμένει εκδίκαση της υπόθεσης ως είχε οριστεί στις 16/6/16, απευθύνθηκε προσωπικά στον Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου ζητώντας την αρωγή του δια επιστολής ούτως ώστε να εξασφαλίσει πιο σύντομη εκδίκαση της υπόθεσης. Διευκρινίζει επί τούτου του σημείου ότι δεν προέβηκε σε παράπονο για το Δικαστή που είχε αναλάβει την υπόθεση, αφού ο ίδιος δεν γνώριζε ενωπιον ποιου Δικαστή εκκρεμούσε. Στην επιστολή του προς τον Πρόεδρο του Ανωτάτου, έλαβε απάντηση στις 11/1/16 με επιστολή στην οποία ενημερωνόταν ότι το αίτημα του θα ετίθετο για να ληφθεί υπόψην από το Δικαστή στο πινάκιο του οποίου εκκρεμούσε η υπόθεση. Αποτέλεσμα της επιστολής αυτής ήταν να κληθούν οι δικηγόροι και η ακρόαση της υπόθεσης να επαναοριστεί στις 24/3/16. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι πληροφορήθηκε από τους δικηγόρους του ότι στις 24/3/16,ημέρα που η υπόθεση ήταν ορισμένη για Ακροαση, το Δικαστήριο καταφέρθηκε εναντίον του εξαιτίας της ενέργειας του να απευθύνει επιστολή προς τον Πρόεδρο του Ανωτάτου. Περαιτέρω, αναφέρει ότι λίγες ημέρες πριν την έναρξη της ακρόασης το Δικαστήριο ενημέρωσε τους δικηγόρους του εκτός πρακτικού ότι ο Ενάγων εμφανίστηκε στο Δικαστήριο και απείλησε με το μπαστούνι του το Δικαστήριο κάτι που ο ίδιος αρνείται ότι έγινε. Τα παράπονα του συνεχίζονται και αναφέρει περαιτέρω ότι κατά την ίδια δικάσιμο στις 24/3/16, αντιμετώπισε προσβλητική και μεροληπτική συμπεριφορά από το Δικαστήριο. Αναφέρει συγκεκριμένα ότι κατά την αντεξέταση του ιδίου από τον δικηγόρο των Εναγομένων το Δικαστήριο έκανε παρεμβάσεις πέραν των επιτρεπόμενων ορίων όπως αυτά καθορίζονται από τους Δικονομικούς Κανόνες καθοδηγώντας το δικηγόρο των Εναγομένων ως προς τις ερωτήσεις που θα υπέβαλλε. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι κατά την αντεξέταση ο ίδιος θυμάται το δικαστήριο να απευθύνεται προς το δικηγόρο των Εναγομένων λέγοντας του « φαντάζομαι θα ρωτήσετε ποιος ήταν ο διαχειριστής.» και γενικά παραπονείται ότι το δικαστήριο επενέβηκε πολλάκις επαναδιατυπώνοντας τις ερωτήσεις του. Τονίζει μάλιστα ότι ουδέποτε απευθύνθηκε το δικαστήριο στον ίδιο προσωπικά αλλά στο δικηγόρο των Εναγομένων κατά τρόπο απαράδεκτο και όχι διευκρινιστικό. Ο ομνύων αναφέρει ότι ενημερώθηκε από την κα. Ιωάννου ότι στις 23/6/16 το Δικαστήριο καταφέρθηκε εκ νέου εναντίον του και εναντίον του δικηγόρου του και συγκεκριμένα εναντίον της κας. Αργεντούλας Ιωάννου προσωπικά. Μετά από αίτημα αναβολής που προέκυψε λόγω προβλήματος υγείας που αντιμετωπίζει η κα. Χαραλάμπους δικηγόρος που χειριζόταν την υπόθεση. Κατά τον ομνύοντα το Δικαστήριο θα έδιδε αναβολή εάν εμφανιζόταν ο ίδιος προσωπικά στο Δικαστήριο για να ενημερωθεί για την καθυστέρηση της υπόθεσης μετά την «καταγγελία» που ο ίδιος έκανε στο Ανώτατο Δικαστήριο. Αποτελεί κύρια θέση του ομνύοντα ότι το Δικαστήριο δεν ήταν δίκαιο, αμερόληπτο και αντικειμενικό ενώ σε σωρεία περιπτώσεων απευθύνθηκε απαξιωτικά προς το πρόσωπο του λόγω της επιστολής που ο ίδιος έστειλε. Στην παράγραφο 16 της ένορκης του δήλωσης αναφέρει ότι η αρνητική στάση του Δικαστηρίου ήταν έκδηλη καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας σε σημείο που δημιούργησε αμηχανία στον ίδιο και στους δικηγόρους του. Εκφράζει δε τη θέση ότι τα περισσότερα εξ αυτών δεν είναι καταγεγραμμένα στα πρακτικά της υπόθεσης αφού ενημερώνεται από τους δικηγόρους του ότι είτε αυτά έγιναν είτε πριν είτε μετά την ώρα της ακροαματικής διαδικασίας στην απουσία στενογράφου και ότι το ύφος του Δικαστηρίου δεν μπορεί να καταγραφεί στο πρακτικό. Στην κατακλείδα του ζητά την εξαίρεση του Δικαστηρίου για τους λόγους που αναφέρει. Αναπόφευκτα η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση των Εναγομένων (στο εξής «οι καθ' ων η αίτηση») οι οποίοι καταχώρησαν ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως (στο εξής «η ένσταση»). Η ένσταση βασίζεται στο άρθρο 30.2 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο άρθρο 6

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), στην πρακτική και στη νομολογία που διέπει το θέμα της δίκαιης δίκης και της εξαίρεσης Δικαστηρίου, στους Δικονομικούς Κανόνες, στην Δ.48, Θ.Θ. 1 - 9 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, ως και επί του περιεχομένου του φακέλου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: (α) Η παρούσα Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί, ως ουσία και/ή νόμω αβάσιμη και/ή ως παράτυπη και/ή ως αστήρικτη και/ή ως καταχρηστική. (β) Η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί ως κακόπιστη, λαμβανομένου υπόψη του χρόνου καταχώρησης της, ήτοι με το πέρας της ολοκλήρωσης της ακροαματικής διαδικασίας και του ορισμού της υπόθεσης για αγορεύσεις και αφού προηγήθηκε άλλη αίτηση του Ενάγοντα, ημ. 22/6/2016, διά της οποίας ο Ενάγοντας αιτείτο αναβολή της ακρόασης, η οποία ήταν ορισμένη τια τις 23/6/2016. (γ) Η ένορκος δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση δεν καλύπτει λόγους και/ή καλούς λόγους και/ή λόγους που, με βάση τη νομολογία, το Δικαστήριο θα πρέπει να εξαιρεθεί. (δ) Τυχόν εξαίρεση του Δικαστηρίου θα πλήττει τα δικαιώματα των Εναγομένων, οι οποίοι δικαιούνται σε σύντομη εκδίκαση και απόφαση στην υπόθεση τους, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος, ότι και οι δύο πλευρές έχουν ολοκληρώσει τη μαρτυρία τους και η υπόθεση ευρίσκεται στο στάδιο των τελικών αγορεύσεων. (ε) Υπό τις περιστάσεις, δεν είναι ορθό και δίκαιο και/ή δεν δικαιολογείται και/ή δεν είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, να εγκριθεί το αίτημα του Ενάγοντα. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του κ. Βασίλη Βασιλείου, νομίμου αντιπροσώπου Εναγομένων - Καθ΄ ων η Αίτηση. Ο ομνύων αναφέρει ότι ήταν παρών κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας και έχει προσωπική γνώση των γεγονότων. Θεωρεί την αίτηση ως κακόπιστη με σκοπό να ανατρέψει την ομαλή πορεία της δικαστικής διαδικασίας. Ο ομνύων στηρίζεται στο γεγονός ότι η αίτηση αναφέρεται σε γεγονότα που έλαβαν χώρα στις 24/3/16 χωρίς να έχει δικαιολογήσει το λόγο της μεγάλης καθυστέρησης στην καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης και ενώ εν τω μεταξύ μεσολάβησε ακόμα μια ημερομηνία ακρόασης αλλά και αίτηση για αναβολή της ακρόασης με ημερομηνία 23/6/16 με προβαλλόμενο λόγο αναβολής την ασθένεια του δικηγόρου που χειριζόταν την υπόθεση χωρίς οποιαδήποτε αναφορά σε μεροληπτική συμπεριφορά του δικαστηρίου. Περαιτέρω ο ομνύων αναφέρει ότι ενημερώνεται από το δικηγόρο του ότι κατά την ημερομηνία 23/6/16 που η πλευρά τους ήταν έτοιμη για συνέχιση της ακρόασης με την κατάθεση τελικών αγορεύσεων και ενώ το αίτημα για αναβολή υπεβλήθηκε στις 22/6/16, ενέκρινε το αίτημα του Ενάγοντα χωρίς μάλιστα να επιδικάσει προς όφελος των Εναγομένων τα έξοδα που κατά την άποψη του ομνύοντα δικαιούνταν λόγω του αιτήματος της αναβολής. Στην κατακλείδα του ο ενόρκως δηλών υποστηρίζει ότι το αίτημα του Ενάγοντα είναι παντελώς ανεδαφικό και ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να προχωρήσει στην ολοκλήρωση της δικαστικής διαδικασίας ζητώντας από το Δικαστήριο να απορρίψει την αίτηση με έξοδα. H αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση με τα μέρη να υποστηρίζουν δια των αγορεύσεων τους τις θέσεις τους και εμμένοντας σε αυτές. Το σκεπτικό του Δικαστηρίου στην υπόθεση Πίτσιλλος ν. Δημοκρατίας

(1994)1 Α.Α.Δ. 268 θεωρώ ότι συνοψίζει τις επιταγές της νομολογίας στο θέμα της εξαίρεσης Δικαστή λόγω ύπαρξης προκατάληψης. Το απόσπασμα είναι λακωνικό , εξού και παρατίθεται αυτούσιο: «Το κριτήριο για την εξαίρεση Δικαστή είναι η δημιουργία δικαιολογημένης εντύπωσης ύπαρξης πραγματικής πιθανότητας προκατάληψης από το Δικαστή στο νου του εχέφρονα πολίτη, ο οποίος γνωρίζει όλα τα γεγονότα. Εικασίες και καχυποψίες μόνο δεν είναι αρκετές..». Οι διάδικοι δεν μπορούν να καθορίζουν την σύνθεση του Δικαστηρίου ανάλογα με τις επιθυμίες τους. Ο διάδικος που επιθυμεί την εξαίρεση ενός Δικαστή θα πρέπει να στοιχειοθετήσει την ύπαρξη πραγματικής πιθανότητας προκατάληψης για να δικαιολογήσει τον ισχυρισμό του για παράβαση του άρθρου 6

(1)της σύμβασης». Είναι δύσκολο για τον καθένα να καλείται να κρίνει την αντικειμενικότητα και την αμεροληψία του. Στην προκειμένη περίπτωση, ο αιτητής, ο οποίος είναι εκτός του νομικού κόσμου, αμφισβητεί την αμεροληψία του δικαστηρίου. Θεωρώ πρώτιστη υποχρέωση μου να εξετάσω κατά πόσο τα όσα μου αποδίδονται έχουν λεχθεί από εμένα κατά την ακροαματική διαδικασία της 24.3.2016, και μάλιστα χωρίς να αντιδράσουν αιτητής και συνήγορος του κατά τον ουσιώδη χρόνο. Το πρακτικό ημερομηνίας 24/3/16, το οποίο ανεξαρτήτως των θέσεων που εκφράζονται από τους ομνύοντες, αποτελεί τον καθρέφτη της διαδικασίας δεν δείχνει την παρέμβαση που ισχυρίζεται ο Αιτητής στην παράγραφο 10 της ενόρκου δηλώσεως του ή οποιαδήποτε άλλη παρέμβαση του Δικαστηρίου στα πλαίσια της αντεξέτασης του αιτητή ως εκ τούτου οι ισχυρισμοί του αιτητή παραμένουν μετέωροι και απορρίπτονται. Ανεξαρτήτως των πιο πάνω, την αίτηση θα την απέρριπτα και για άλλο λόγο, την καθυστέρηση στην υποβολή της. Κατά τον ομνύοντα η μεγαλύτερη αδικία προς το πρόσωπο του και ένδειξη μεροληψίας έγινε στις 24/3/16 όταν έδωσε ένορκη μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου, όταν και κατά τα λεγόμενα του ιδίου το Δικαστήριο επενέβηκε σε πολλές περιπτώσεις για να βοηθήσει την πλευρά των καθ'ων η αίτηση κατά τρόπο ως ο ίδιος τον χαρακτήρισε ανεπίτρεπτο. Το θέμα αυτό τέθηκε για πρώτη φορά στα πλαίσια της υπό εξέταση αίτησης ενώ μεσολάβησε η ακροαματική διαδικασία στις 16/5/16 αλλά και η αίτησης του αιτητή για αναβολή της διαδικασίας στις 22/6/16. Σε καμία από τις δύο ημερομηνίες που ακολούθησαν αυτής της κατ' ισχυρισμό συμπεριφοράς δεν τέθηκε είτε ευθέως είτε πλαγίως οποιοδήποτε θέμα ή ζήτημα μεροληψίας του Δικαστηρίου. Δεν αποδέχομαι την θέση ως προβάλλεται από την πλευρά των συνηγόρων του αιτητή στην αγόρευσή τους ότι το θέμα προέκυψε κατά την ακροαματική διαδικασία στις 22/6/16, όταν η υπόθεση ήταν ορισμένη για αγορεύσεις. Το κύριο παράπονο του αιτητή και ενόρκως δηλούντα στην αίτηση αφορά την ακροαματική διαδικασία στις 24/3/2016. Η υποχρέωση ενός διάδικου να εγείρει ένα μείζον θέμα όπως αυτό της κατ' ισχυρισμό μεροληψίας του Δικαστηρίου εναντίον του είναι θέμα που έχει απασχολήσει το εφετείο στην Ποιν. Έφεση 161/12 Γεώργιος Σιακόλας v. Medousa Constructions Ltd απόφαση ημερομηνίας 20/5/14 με την οποία ουσιαστικά το εφετείο επιβεβαίωσε τα όσα ίσχυαν υιοθετώντας την θεμελιωμένη αρχή στην Μάντζιαρης v. Δημοκρατίας

(2010)3 ΑΑΔ 429). Συγκεκριμένα το Εφετείο ανάφερε όπου όταν υπάρχει πλήρης γνώση των γεγονότων που θεμελιώνουν την κατ' ισχυρισμό προκατάληψη του Δικαστηρίου ο διάδικος θα πρέπει να θέτει το θέμα με την πρώτη ευκαιρία ενώπιον του Δικαστή και όταν παραλείψει να πράξει αυτό τότε το δικαίωμα του θεωρείται εγκαταλειφθέν. Στη υπό εξέταση περίπτωση ως και το ιστορικό που έχει αναφερθεί ανωτέρω το ζήτημα τέθηκε διά της αιτήσεως και χωρίς να έχει προηγουμένως τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου με οποιοδήποτε άλλο τρόπο κατά τις δύο ακροαματικές διαδικασίες που ακολούθησαν της 24/3/16. Η δε ενημέρωση που ως αναφέρει ο αιτητής έτυχε από την κα Ιωάννου αφήνει και άλλες απορίες στο Δικαστήριο αφού ανατρέχοντας στα πρακτικά της διαδικασίας η κα. Ιωάννου ουδέποτε εμφανίστηκε προσωπικά ενώπιον του Δικαστηρίου για την υπόθεση του Ενάγοντα αλλά πάντα εκπροσωπείτο από δικηγόρους του γραφείου της. Η ύπαρξη προκατάληψης, ως ο αιτητής ισχυρίζεται, πηγάζει από επιστολή ο ίδιος έστειλε στον Έντιμο Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφέροντας του τις προσωπικές του συνθήκες και ζητώντας σύντομη εκδίκαση της υπόθεσης του. Ανταποκρινόμενος στην εν λόγω επιστολή, ο Πρόεδρος του Ανωτάτου έθεσε το θέμα ενώπιον του Δικαστηρίου χωρίς να επέμβει ή να διατάξει σύντομη εκδίκαση της υπόθεσης. Το παρόν Δικαστήριο έλαβε υπ'όψην τα γεγονότα κι προγραμμάτισε την υπόθεση για σύντομη ακρόαση, σεβούμενο τις ειδικές περιστάσεις του αιτητή. Διερωτούμαι πως αυτή η ενέργεια του Δικαστηρίου θεωρείται από τον αιτητη ότι δημιούργησε προκατάληψη εναντίον του. Ενδεχομένως η ενέργεια αυτή του Δικαστηρίου να ήταν πηγή παραπόνου για τους καθ'ών η αίτηση και όχι για τον αιτητή. Το Δικαστήριο άσκησε την διακριτική του ευχέρεια και έδωσε προτεραιότητα στην υπόθεση του αιτητή και το ίδιο ανέμενε και από τους δικηγόρους που εκπροσωπούσαν τις δύο πλευρές οι οποίοι, αφού έτυχαν της ανάλογης προειδοποίησης σε σχέση με την πρόθεση του Δικαστηρίου να αρχίσει την εκδίκαση της υπόθεσης έπρεπε να είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν. Παρά ταύτα το Δικαστήριο ενέκρινε αίτημα αναβολής για τη πλευρά του αιτητή όταν αναφέρθηκε ως λόγος η κατάσταση της υγείας ενός εκ των δικηγόρων που εκπροσωπούσε τον αιτητή, χωρίς μάλιστα να επιδικάσει εναντίον τους οποιοδήποτε ποσό εξόδων και έδωσε ολιγοήμερη αναβολή για την προετοιμασία των αγορεύσεων του αιτητή, λόγω του γεγονότος ότι η ασθενούσα συνήγορος ήταν μια εκ των δικηγόρων που αντιπροσώπευε τον αιτητή και ως εκ τούτου δεν υπήρχε αδυναμία ολοκλήρωσης της αγόρευσης από άλλο άτομο σε λογικά χρονικά πλαίσια και με δεδομένη την μικρή έκτασης της μαρτυρίας που δόθηκε. Συνεπώς τα παράπονα που εκφράζονται από τον αιτητή είναι ανεδαφικά και ουδόλως ανταποκρίνονται στις πραγματικές συνθήκες της υπόθεσης και φυσικά δεν αντικατοπτρίζουν την στάση του Δικαστηρίου στην υπόθεση του. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των καθ'ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) .............. Ε. Ευθυμίου-Ανδρέου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο