ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ-ΑΜΑΘΟΥΝΤΑΣ ν. Αικατερίνη Χριστοδούλου Κυριακίδη, Αρ. Αγωγής: 4103/13, 4/10/2016

(1)του Κεφ. 6 προνοεί ότι: «Το Δικαστήριο δύναται, αν κρίνει τούτο σκόπιμο κατά ή μετά την εξέταση που γίνεται δυνάμει του Μέρους VIII, να διατάξει όπως το οφειλόμενο δυνάμει της απόφασης χρέος πληρωθεί με δόσεις κατά τις ημερομηνίες και στα ποσά που ήθελε κρίνει εύλογα και εντός των οικονομικών δυνατοτήτων του οφειλέτη.» Υπάρχει πλούσια νομολογία αναφορικά με τους παράγοντες που πρέπει να λαμβάνει υπόψη το Δικαστήριο όταν αποφασίζει κατά πόσο υπάρχει περίσσευμα από τα εισοδήματα ενός εξ αποφάσεως οφειλέτη το οποίο να μπορεί να διατίθεται για εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους με δόσεις. Υπάρχει επίσης πλούσια νομολογία από την οποία το Δικαστήριο μπορεί να αντλήσει καθοδήγηση για το πως αυτό το περίσσευμα υπολογίζεται, ποιες δαπάνες θεωρούνται αναγκαίες και ποιες όχι και ποια σειρά προτεραιότητας πρέπει να δίδεται σε άλλες υποχρεώσεις του οφειλέτη[2]. Στα πλαίσια κάθε αίτησης έρευνας όπου το Δικαστήριο καλείται να διακριβώσει αν ο εξ αποφάσεως οφειλέτης μπορεί να αποπληρώσει το χρέος με μηνιαίες δόσεις, το πρώτο και πρωταρχικό στάδιο είναι να διακριβωθεί αν ο οφειλέτης έχει εισοδήματα και, αν ναι, ποια είναι αυτά τα εισοδήματα. Αυτό επιβεβαιώνεται στην National Bank of Greece v Trihinas (ανωτέρω) όπου το Εφετείο αναφέρει ως τον πρώτο παράγοντα που θα καθορίσει την απόφαση του Δικαστηρίου ως «[t]he earnings of the judgement debtor» καθώς και στην Αντώνης Φλαγκοφάς ν Αταλεζα Λτδ (ανωτέρω) όπου το Εφετείο αναφέρει ότι το περίσσευμα των εισοδημάτων προκύπτει «μετά τον προσδιορισμό των μέσων του χρεώστη». Εάν από την οικονομική εξέταση του χρεώστη προκύπτει ότι αυτός δεν έχει εισοδήματα ή τα εισοδήματα του δεν μπορούν να καλύψουν τις βασικές του ανάγκες και δια της εις άτοπο απαγωγής δεν αφήνουν περίσσευμα, το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο. Παρακολούθησα την Καθ' ης η Αίτηση να καταθέτει ενόρκως και μου έκανε καλή εντύπωση. Από τα όσα κατέθεσε ενώπιον μου και τη στάση της στο εδώλιο του μάρτυρα κρίνω ότι κατέθεσε την αλήθεια αναφορικά με την οικονομική της κατάσταση. Κατά τις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν τόσο από τον ευπαίδευτο δικηγόρο των Αιτητών όσο και από το Δικαστήριο ήταν θετικές και σαφείς και οι απαντήσεις της και δεν έδειχναν διάθεση υπεκφυγής ή παραπλάνησης του Δικαστηρίου, απόκρυψης ή παραποίησης της αλήθειας. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Εναγόντων υπέβαλε στην ίδια ότι τα κατ' ισχυρισμό της έξοδα της είναι μεγαλύτερα από τα εισοδήματα της για να ξεκαθαρίσει ότι ενισχύεται οικονομικά από την μεγαλύτερη σε ηλικία κόρη της. Το μόνο που έχει αναφέρει ενώπιον του Δικαστηρίου το οποίο αξίζει σχολιασμού είναι ότι η ίδια καπνίζει 2-3 τσιγάρα κάτι το πολύ αμελητέο για να απασχολήσει το Δικαστήριο. Έχω αποδεχτεί τη μαρτυρία της Καθ' ής η Αίτηση και επομένως το ότι το μοναδικό της εισόδημα είναι €200 από την εργασία της και ότι βασίζεται στην οικονομική αρωγή της κόρης της για να καλύψει βασικές ανάγκες διαβίωσης. Αποτελεί περαιτέρω εισήγηση του ευπαιδεύτου συνηγόρου για τους Αιτητές ότι παρέχεται δυνατότητα καταβολής κάποιου ποσού αφού με την κατάθεση του ιδίου καπνίζει 2- 3 τσιγάρα την ημέρα. Συμφωνώ με τον συνήγορο των Αιτητών και δεν διαφεύγει του Δικαστηρίου ότι το κάπνισμα και το αλκοόλ έχουν κατηγοριοποιηθεί ξεκάθαρα ως μη απαραίτητες ανάγκες ζωής[3]. Παρά ταύτα τα ποσά που η Καθ'ής η αιτηση δαπανά σε τσιγάρα με βάση την δική της μαρτυρία δημιουργούν ένα ευτελές κονδύλι ευτελές αφού ούτε την πληρωμή των τόκων του εξ αποφάσεως χρέους δεν μπορεί να ικανοποιήσει. Ο σκοπός της παρούσας διαδικασίας, όπως προκύπτει ρητά από τις σχετικές πρόνοιες του Κεφ. 6, είναι να διερευνηθεί η δυνατότητα των οφειλετών να πληρώσουν εξ αποφάσεως χρέος με δόσεις. Θεωρώ ότι αν το Δικαστήριο θα καταλήξει στην έκδοση σχετικού διατάγματος, πρέπει το ποσό των δόσεων να είναι τέτοιο ώστε με την τακτική και συνεπή καταβολή των δόσεων αυτών από τον οφειλέτη το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους να μειώνεται σταδιακά, με τελική κατάληξη την εξόφληση του. Πιστεύω ότι το Δικαστήριο, αφού καταλήξει σε ποσό που ενδεχομένως ένας οφειλέτης μπορεί να διαθέτει προς εξόφληση εξ αποφάσεως χρέους, πρέπει μετά να εξετάσει αν το ποσό αυτό είναι ικανό να επιτύχει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, δηλαδή αν θα οδηγήσει τελικά στην πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους. Δεν υποτιμώ καθόλου το πόσο σημαντικό είναι οι δικαστικές αποφάσεις να εκτελούνται ούτε και το καθήκον του Δικαστηρίου να διαφυλάττει, να προστατεύει και να προωθεί το δικαίωμα εξ αποφάσεως πιστωτή να πάρει το λαβείν του. Οτιδήποτε αντίθετο θα επέφερε τεράστιο πλήγμα στο κύρος της δικαιοσύνης. Ταυτόχρονα, πιστεύω ότι θα ήταν παράλογο και θα καταστρατηγούσε τους σκοπούς του Κεφ. 6 αν ένα Δικαστήριο διέταζε την καταβολή μηνιαίας δόσης το ύψος της οποίας δεν θα επαρκούσε για την κάλυψη των τόκων του ποσού της απόφασης με αποτέλεσμα, ακόμα και αν οι μηνιαίες αυτές δόσεις καταβάλλονται κανονικά, το συνολικό ποσό του εξ αποφάσεως χρέους να αυξάνεται αντί να μειώνεται. Διαφωνώ δηλαδή με το ενδεχόμενο το Δικαστήριο να διατάξει την καταβολή δόσεων εάν δεν υπάρχει καμία προοπτική με τις δόσεις αυτές να πληρωθεί ποτέ το εξ αποφάσεως χρέος. Συνοψίζοντας, πριν το Δικαστήριο εκδώσει διάταγμα για πληρωμή εξ αποφάσεως χρέους με δόσεις πρέπει να ισοζυγίσει από τη μια τη δυνατότητα του οφειλέτη να πληρώνει τις δόσεις και από την άλλη την αξίωση του πιστωτή να λάβει το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους το συντομότερο δυνατό. Όλα τα αναγκαία στοιχεία πρέπει να είναι ενώπιον του Δικαστηρίου για να μπορέσει να καταλήξει αν πρέπει να εκδοθεί το διάταγμα και, αν ναι, το ύψος της δόσης[4]. Κανένα διάταγμα μηνιαίων δόσεων δεν πρέπει και δεν μπορεί να εκδίδεται αν, ως αποτέλεσμα, ο χρεώστης δεν θα μπορεί να αντιμετωπίσει τις ουσιαστικές και βασικές ανάγκες του ιδίου και των εξαρτώμενων του. Επιπρόσθετα, αντί το Δικαστήριο να διατάξει την πληρωμή μιας συμβολικής μηνιαίας δόσης για ευτελές ποσό, θα πρέπει να απορρίψει την αίτηση[5]. Με δεδομένα τα πιο πάνω καταλήγω ότι, στο παρόν στάδιο, η Καθ' ης η Αίτηση αντίστοιχα, δεν έχει τη δυνατότητα καταβολής οποιουδήποτε ποσού έναντι του Εξ Αποφάσεως Χρέους. Ως αποτέλεσμα η Αίτηση απορρίπτεται εναντίον της Καθ'ης η Αίτηση. Υπό τις περιστάσεις, θεωρώ ότι δεν πρέπει να εκδοθεί οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ........... Εύη Ευθυμίου-Ανδρέου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος ΑΕ ν Κωνσταντίνου

(2000)1 ΑΑΔ 1034 [2]National Bank of Greece v Nicos Trihinas

(1976)2 JSC 411, Αντώνης Φλαγκοφάς ν Αταλεζα Λτδ

(1989)1(Ε) ΑΑΔ 686, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος ΑΕ ν Κωνσταντίνου

(2000)1 ΑΑΔ 1034, Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αραδίππου ν Έλλης Ιακώβου

(1991)1 Α.Α.Δ. 2032, Anestos Adamou v Xenofon Ioannides

(1963)2 C.L.R. 468 [3] Σχετικές οι Rolandis, Louca & Soteriades Ltd v Andreas Koutsiou

(1970)1 CLR 25 και Chrysostomou v Athanasiou

(1981)1 C.L.R. 696 [4] Rolandis ανωτέρω. [5] Chrysostomou ανωτέρω. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο