Επί τοις αφορώσι τον Νίκο Δημοσθένους, Αρ. Αίτησης Πτώχευσης: 371/12, 24/3/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:A140 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Ε. Ευθυμίου - Ανδρέου, Ε.Δ. Αρ. Αίτησης Πτώχευσης: 371/12 Σε πτώχευση: Νίκος Δημοσθένους εκ Λεμεσού οδός Δημοκρατίας αρ. 32 Δ.Τ.
- Επί τοις αφορώσι τον Νίκο Δημοσθένους, οδός Δημοκρατίας αρ. 32 Δ.Τ.
- Ημερομηνία: 24/03/2016 Εμφανίσεις: Για τον Αιτητή: κ. Α. Γεωργίου Για τον Καθ' ου η Αίτηση: κα. Προδρόμου για κ. Χατζηστερκώτη ------------------------------ ΑΠΟΦΑΣΗ Αφορμή για τη σημερινή διαδικασία που εξελίχθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, ήταν το θέμα των εξόδων της αίτησης πτώχευσης η οποία έχει δηλωθεί κατά την προηγούμενη δικάσιμο ημερομηνίας 23/3/2016 ότι θα αποσύρετο, καθότι η απόφαση δυνάμει της οποίας καταχωρήθει παραμερίστηκε μετά από εκ συμφώνου απόφαση των μερών στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων ημερομηνίας 8/12/
- Από τις 2/12/2015 τα μέρη εμφανίστηκαν στο Δικαστήριο σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις. Στις 14/1/2016 όταν και δεν αναφέρθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου οποιοδήποτε θέμα σε σχέση με τον παραμερισμό της απόφασης, απλά ζητήθηκε μια ημερομηνία για οδηγίες. Τα μέρη εμφανίστηκαν ξανά στις 8/3/2016 όταν τέθηκε για πρώτη φορά το θέμα του παραμερισμού της απόφασης του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεως και των εξόδων και ορίστηκε στις 15/3/2016 για ακρόαση η ώρα 08:30 για να αναβληθεί μετά από κοινό αίτημα των μερών και να οριστεί στις 23/3/
- Η υπόθεση παρέμεινε ενώπιον του Δικαστηρίου εκ νέου στις 24/3/2016 ουτοσώστε να δoθεί η ευκαιρία στα μέρη να αγορεύσουν για το θέμα των εξόδων της αίτησης. Η ευπαίδευτη συνήγορος του Καθ' ου η Αίτηση παρέδωσε στο Δικαστήριο γραπτή αγόρευση ενώ ο ευπαίδευτος συνήγορος του Αιτητή αγόρευσε προφορικά στηριζόμενος κυρίως σε άτυπη προφορική συμφωνία που είχε με τους δικηγόρους της άλλης πλευράς όπως αμφότερες αιτήσεις, αίτηση παραμερισμού και πτώχευσης να διευθετηθούν και να αποσυρθούν χωρίς διαταγή για έξοδα. Υποστήριξε δε ότι από την στιγμή που ο ίδιος τήρησε την μεταξύ τους συμφωνία και αποδέκτηκε να αποσυρθεί η αίτηση παραμερισμού χωρίς έξοδα , το ίδιο πρέπει να γίνει και με την αίτηση πτώχευσης. Την ύπαρξη αυτής της συμφωνίας αρνούνται οι δικηγόροι του Καθ' ου η Αίτηση και υποστηρίζουν ότι δικαιούνται τα έξοδα καθώς η συμπεριφορά του Αιτητή ήταν τέτοια στην υπόθεση ώστε να καθυστερήσει με αποτέλεσμα να συσσωρευτεί μεγάλο ποσό δικηγορικών εξόδων. Θεωρώ σκόπιμο να αναφερθώ εν συντομία στο ιστορικό της αίτησης αυτής για να μπορέσω να εξηγήσω και το σκεπτικό για την κατάληξη του Δικαστηρίου. Στις 22/3/2011 εκδόθηκε κατόπιν μονομερούς αίτησης με ημερομηνία 14/3/2011 στην υπ' αριθμό Ε.15/11 Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων απόφαση εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση και άλλου προσώπου με την οποία επιδικάστηκαν υπέρ των Αιτητών το ποσό των €4.070 με τόκο 5% ετησίως από 17/1/2011 μέχρι εξοφλήσεως, ποσό που οφείλετο δυνάμει καθυστερημένων ενοικίων για συγκεκριμένη περίοδο καθώς και διαταγές για ενδιάμεσα οφέλη μέχρι παράδοσης του επίδικου στην Ε.15/11 αίτηση ακινήτου, πλέον διαταγή προς όφελος των εξόδων των Αιτητών. Με βάση την πιο πάνω απόφαση του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων καταχωρήθηκε και η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση στην παρούσα υπόθεση με την οποία ζητείται έκδοση διατάγματος παραλαβής εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση. Μετά την καταχώρηση και επίδοση της αίτησης πτώχευσης, η πλευρά του Καθ'ου η αίτηση προχώρησε σε καταχώρηση της αίτησης υπ΄αριθμό Κ67/12 στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεως με την οποία αιτείτο μεταξύ άλλων και τον παραμερισμό της απόφασης που εκδόθηκε στα πλαίσια της αίτησης Ε.15/
- Με την καταχώρηση της αίτησης Κ67/12 καταχωρήθηκε ενδιάμεση αίτηση στα πλαίσια της αίτησης πτώχευσης για αναστολή της πτωχευτικής Διαδικασίας μέχρι την εκδίκαση της αίτησης με αριθμό Κ.67/12 ενωπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. Με απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ημερομηνίας 31/7/2013 διατάχθηκε η αναστολή της διαδικασίας πτώχευσης μέχρι την εκδίκαση και έκδοση απόφασης στην αίτηση με αριθμό Κ.67/12 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. Είναι παραδεκτό ενώπιον του Δικαστηρίου ότι στην εν λόγω αίτηση Κ.67/12 εκδόθηκε εκ συμφώνου διάταγμα με το οποίο ακυρώθηκε και παραμερίστηκε η απόφαση ημερομηνίας 22/3/2011 που εκδόθηκε στην αίτηση με αριθμό Ε.15/11 από το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Έχοντας κατά νου αυτό το δεδομένο, δεν υπάρχει πλέον απόφαση εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση και αναπόφευκτα η αίτηση πτώχευσης συμπαρασύρεται σε απόρριψη. Σε κάθε περίπτωση η αίτηση πτώχευσης αποσύρθηκε σήμερα από τον Δικηγόρο του Αιτήτή. Τούτων λεχθέντων δεν εξάγεται αυτόματα το συμπέρασμα ότι η προώθηση της αίτησης πτώχευσης μέχρι και την ημέρα που αναστάληκε δυνάμει απόφασης του Δικαστηρίου δεν ήταν καλόπιστη ως είναι και ο ισχυρισμός του Καθ' ου η Αίτηση τον οποίο προβάλλει δια των συνηγόρων του. Οι Αιτητές είχαν στα χέρια τους έγκυρη απόφαση του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων δυνάμει της οποίας καταχώρησαν τόσο την ειδοποίηση πτώχευσης αλλά και την ίδια αίτηση πτώχευσης. Η εξουσία του Δικαστηρίου στο να επιδικάζει έξοδα σε σχέση με οιανδήποτε διαδικασία, εναπόκειται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου με μοναδική εξαίρεση την ρητή πρόβλεψη όσον αφορά τα έξοδα στον ίδιο το Νόμο. Αυτή η εξουσία του Δικαστηρίου πηγάζει από το άρθρο 43 των περί Δικαστηρίων Νόμων 14/60 καθώς και την Δ.59 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, που προνοούν τα εξής: «
- Τα έξοδα οιασδήποτε πολιτικής διαδικασίας ή τα σχετιζόμενα προς αυτήν, ενώπιον οιουδήποτε Δικαστηρίου, εκτός εάν άλλως προβλέπεται υπό οιουδήποτε Δικαστηρίου, εκτός εάν άλλως προβλέπεται υπό οιουδήποτε εκάστοτε ισχύοντος νόμου ή δευτερογενούς νομοθεσίας, θα τελούν υπό την διακριτικήν εξουσίας του Δικαστηρίου και το Δικαστήριον θα έχει πλήρη εξουσίαν να αποφασίζει υπό τίνος και κατά τίνα έκτασιν τα τοιαύτα έξοδα θα πληρωθώσι.» Δ.59 Κ.1: Subject to the provisions of any law or rules, the costs of an incident to any proceeding shall be in the discretion of the Court of Judge, who may authorize an executor, administrator or trustee who has not unreasonable instituted, or carried on, or resisted any proceeding, to have his costs paid out of a particular estate or fund.» Σύμφωνα με τη Δ.59, Θ.1, το θέμα των εξόδων οιασδήποτε διαδικασίας ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Όπως και κάθε άσκηση διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου και αυτή της επιδίκασης των εξόδων πρέπει να ασκείται δικαστικά και κατά συνέπεια η άσκηση αυτή υπόκειται και σε δικαστικό έλεγχο. Θα πρέπει δε να γίνεται αναφορά μόνο στους εσωγενείς παράγοντες της δίκης που περιλαμβάνουν όχι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και τα γεγονότα που έχουν σχέση με χειρισμούς των διαδίκων στην υπόθεση (Θρασυβούλου ν. Arto Estates Limited
(1993)1 A.A.Δ. 12). Τόσο βαθειά είναι θεμελιωμένη η αρχή ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, ώστε κατά κανόνα δεν δίδονται λόγοι όταν η διαταγή συνάδει με την αρχή (Χάσικος κ.α. ν. Χαραλαμπίδη, Π.Ε. 7414, ημερ. 28.5.1990) Όπου αποκλίνεται αυτής της αρχής δίδονται λόγοι οι οποίοι αιτιολογούνται. Στην υπόθεση Φιλίππου ν. Φιλίππου
(1990)1 Α.Α.Δ. 890 καθιδρύθηκαν οι προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να εκδίδει διατάγματα ανα φορικά με τα έξοδα. Λέχθηκαν σχετικά τα ακόλουθα: ".παρέχεται στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική εξουσία να εκδίδει διατάγματα σχετικά με έξοδα. Είναι καθιερωμένη πρακτική των Δικαστηρίων ότι συνήθως τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης εκτός εάν το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του εξουσία και με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης κρίνει διαφορετικά. Η διακριτική όμως αυτή εξουσία πρέπει να ασκείται δικαστικά και κατά συνέπεια η άσκησή της υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο. .Η συμπεριφορά των διαδίκων κατά τη διαδικασία δεν είναι στοιχείο άσχετο με την υπόθεση ώστε σε περίπτωση που λαμβάνεται υπόψη στην επιδίκαση εξόδων να θεωρηθεί ότι ισοδυναμεί με κακή άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστή (βλέπε σχετικά Baylis Baxter Ltd v. Sabath
(1958)2 All E. R. 209, Papakokkinou and Others v. Kanther
(1982)1 C.L.R. 65; Saab and Another v. The Holy Monastery Ayios Neophytos
(1982)1 C.L.R. 499).» Όπως λέχθηκε στην Αγγλική υπόθεση Donald Cambell and Co. Ltd v. Pollak [1927] A.C. 732 από τον Viscount Cave, L.C. (στις σελ. 811-812):- "This discretion, like any other discretion, must of course be exercised judicially, and the judge ought not to exercise it against the successful party except for some reason connected with the case. Thus, if - to put a hypothesis which in our Courts would never in fact be realized - a judge were to refuse to give a party his costs on the ground of some misconduct wholly unconnected with the cause of action or of some prejudice due to his race or religion or (to quote a familiar illustration) to the colour of his hair, then a Court of Appeal might well feel itself compelled to intervene. But when a judge, deliberately intending to exercise his discretionary powers, has acted on facts connected with or leading up to the litigation which have been proved before him or which he has himself observed during the progress of the case, then it seems to me that a Court of Appeal, although it may deem his reasons insufficient and my disagree with his conclusion, is prohibited by the statute from entertaining an appeal from it." (Η υπογράμμιση είναι δική μας). Στην υπόθεση Papakokkinou and Others v. Kanther (ανωτέρω) τονίστηκε και ο παράγοντας της συμπεριφοράς του διαδίκου στο κατά πόσο προωθεί δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου και αν με τον τρόπο του συμβάλλει στην αύξηση των εξόδων της δίκης, το Δικαστήριο δικαιολογείται όπως να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια ακόμη και εναντίον επιτυχόντα διάδικου. Στην παρούσα περίπτωση δεν υπάρχει επιτυχόν διάδικος, ούτε και αυτόματα η απόσυρση μιας αίτησης θεωρείται ότι έχει αποτύχει όταν αυτό γίνεται μετά από συμφωνία ή μετά από διευθέτηση. Έχω μελετήσει το φάκελο της υπόθεσης. Έχω μελετήσει τόσο την αίτηση πτώχευσης όσο και την ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση στην αίτηση πτώχευσης. Με βάση την εξέλιξη της υπόθεσης παρατηρώ ότι η αίτηση πτώχευσης καταχωρήθηκε στις 13/12/2012. Στις 25/02/2013 καταχωρήθηκε αίτηση για αναστολή της διαδικασίας δυνάμει της καταχώρησης της αιτήσεως παραμερισμού στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, ως ανέφερα πιο πάνω η αίτηση αυτή οδηγήθηκε σε ακρόαση και εκδόθηκε απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου στην οποία ο Καθ' ου η Αίτηση στην αίτηση πτώχευσης και Αιτητής στην αίτηση αναστολής δικαιώθηκε με αναστολή της αίτησης πτώχευσης αλλά και πέτυχε διαταγή ως προς τα έξοδα προς όφελος του. Η μεγάλη καθυστέρηση που όντως έχει παρουσιαστεί σε αυτήν την αίτηση προήλθε από αλλεπάλληλες αναβολές της, ενώ μετά την έκδοση της ενδιάμεσης απόφασης από το Δικαστήριο Λεμεσού στις 31/7/2013, η αίτηση οριζόταν μόνο για παρακολούθηση και δεν υπάρχει σε κανένα από τα πρακτικά διαταγή προς όφελος εξόδων υπέρ οιονδήποτε των διαδίκων. Συνεπώς το θέμα των εξόδων που προκύπτει σήμερα αφορά τα έξοδα μέχρι και την ημερομηνία έκδοσης της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου. Μελετώντας τον φάκελο της υπόθεσης θεωρώ ορθό και δίκαιο όπως η διαταγή που έχει εκδοθεί στα πλαίσια της ενδιάμεσης απόφασης ημερομηνίας 31/7/2013 διατηρηθεί, αφού ο Καθ' ου η Αίτηση και Αιτητής στη συγκεκριμένη αίτηση, πέτυχε την αναστολή και εκδόθηκε το ανάλογο διάταγμα. Σε ότι αφορά τα έξοδα που προηγήθηκαν της αίτησης καταχώρησης παραμερισμού και με δεδομένο ότι ο Αιτητής είχε στα χέρια του έγκυρη απόφαση του Δικαστηρίου η οποία σημειώνω ότι παραμερίστηκε εκ συμφώνου τέσσερα χρόνια μετά, θεωρώ ότι τα αρχικά έξοδα της αίτησης μέχρι και την ημερομηνία καταχώρησης ως έχω αναφέρει της αίτησης αναστολής ήτοι 25/02/2013 τα δικαιούται η πλευρά του Αιτητή. Εκδίδονται ανάλογες διαταγές ως προς τα έξοδα. (Υπ). ................. Ε. Ευθυμίου - Ανδρέου. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../Μ.Κ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο