Ευριπίδη Π. Νούρου ν. ΣΠΕ Ημιορεινής Λεμεσού, Αρ. Έφεσης / Αίτησης: 284/2012, 28/4/2016

(2). Καθώς και στις Γενικές και Συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του ίδιου του Αιτητή ο οποίος αναφέρει ότι επιθυμεί να παρουσιάσει στο Δικαστήριο αντίγραφα επιστολής που στάληκε με τηλεομοιότυπο από τον δικηγόρο του στις 29/05/2014 στους Εφεσίβλητους - Καθ' ων η αίτηση («οι Καθ' ων η αίτηση») και έγγραφα τα οποία απέστηλαν οι Καθ' ων η αίτηση επίσης με τηλεομοιότυπο στους δικηγόρους του Αιτητή στις 18/6/2016 .Συγκεκριμένα ο Αιτητής επιθυμεί να καταχωρήσει έντυπο που τιτλοφορείται ως τύπος αρ. 46Α, καθώς και έγγραφο που τιτλοφορείται ως «Θεσμός 79», την απόφαση του διαιτητή ημερομηνίας 7/7/2011. Ο λόγος που αναφέρει ο ενόρκως δηλών ότι επιθυμεί να καταθέσει δια συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης τα έγγραφα αυτά είναι για να στηρίξει τον ισχυρισμό του ότι υπήρχε ουσιώδη παράβαση της διαδικασίας διαιτησίας κατά την οποία όπως λέει ο ίδιος εμφανίστηκε με τον Δικηγόρο του στην Διαιτησία και αμφισβήτησε το χρέος του, αλλά και έθεσε θέμα περί πλαστογραφίας της υπογραφής του. Αναφέρει ο ενόρκως δηλών ότι λαμβάνει ενημέρωση από τον δικηγόρο του ότι η παράληψη τήρησης πρακτικών κατά την διαδικασία ακρόασης υπόθεσης ενώπιον διαιτητή αποτελεί λόγω ακύρωσης της απόφασης του διαιτητή. Ισχυρίζεται δε ότι το θέμα της μη τήρησης των πρακτικών προέκυψε μετά την καταχώρηση αίτησης έφεσης. Στην κατά κλείδα του ο ενόρκως δηλών ζητά από το Δικαστήριο να του επιτρέψει την καταχώρηση της συμπληρωματικής ένορκος δήλωσης ούτως ώστε το Δικαστήριο να έχει ενώπιον του όλα τα γεγονότα και τις πληροφορίες που αφορούν το κύρος της επίδικης απόφασης ώστε κατά τα λεγόμενα του ιδίου να αποδοθεί δικαιοσύνη. Επισυνάπτει δε στην Ένορκη του Δήλωση προς υποστήριξη της αίτησης του αντίγραφο της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η αίτηση αναπόφευκτα προσέκρουσε στην ένσταση των Καθ' ων η αίτηση οι οποίοι καταχώρησαν στις 16/02/2016 ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως («η Ένσταση»). Η ένσταση βασίζεται πάνω στον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο Ν. 22/85άρθρα 2, 21, 23, 52

(4)53, 56, στους Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς, Θεσμοί 58, 59, 61, 78, 79, 81 και 90, στον Περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4 άρθρα 19, 20, 21, 22, 30, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Δ.39, Δ.48, Θ 1- 4, 8 και 9, Δ.64 στη Νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι της ένστασης είναι οι ακόλουθοι: Η παρούσα αμφισβητούμενη αίτηση γίνεται κατά παράβαση των σχετικών Κανονισμών και της Νομολογίας και/ή είναι παράτυπη και/ή αντινομική και/ή ελαττωματική και/ή αντικανονική και/ή νομικά και/ή πραγματικά αβάσιμη. Η άδεια για συμπληρωματική ένορκη δήλωση την οποία αιτείται ο Αίτητης δεν δικαιολογείται και/ή δεν επιτρέπεται υπό τις περιστάσεις. Η Αίτηση - Έφεση είναι εναρκτήρια πρωτογενής αίτηση και όχι ενδιάμεση αίτηση και ως εκ τούτου δεν επιτρέπεται η προσαγωγή περαιτέρω μαρτυρίας με τη μορφή συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αλλά προφορικής μαρτυρίας κατά την ακρόαση. Ο Αιτητής δεν απέσεισε το βάρος που φέρει αναφορικά με την ύπαρξη καλού και/ή επαρκούς λόγου για την καταχώρηση Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης. Η φύση της εναρκτήριας αίτησης του Αιτητή ημερομηνίας 26/03/2012 στα πλαίσια της οποίας έγινε η παρούσα αμφισβητούμενη αίτηση, δεν νομιμοποιεί και/ή δεν παρέχει το δικαίωμα για έγκριση των αιτούμενων θεραπειών. Η αμφισβητούμενη αίτηση δεν μπορεί να ευδοκιμήσει και/ή δεν προνοείται τέτοιο διάβημα στα πλαίσια της Πρωτογενούς γενικής αίτησης ημερ. 26/03/

1. Τυχόν έγκριση του αιτήματος θα προδιαγράψει και/ή θα επηρεάσει την φύση της διαδικασίας ακροάσεως της Πρωτογενούς Γενικής Αίτησης ημερ. 26/03/
2. Τυχόν έγκριση της αμφισβητούμενης αίτησης θα παραβλέψει τα δικαιώματα των Εφεσιβλήτων / Καθ' ων η Αίτηση. Τυχόν έγκριση της αμφισβητούμενης αίτησης θα οδηγήσει σε αντικανονικότητα την διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου. Η Κυρίως αίτηση ημερ. 26/03/2012 συνιστά Πρωτογενή Εναρκτήρια Αίτηση και όχι ενδιάμεση αίτηση με αποτέλεσμα να μην παρέχεται δυνατότητα εφαρμογής της νομικής βάσης της παρούσας αμφισβητούμενης αιτήσεως και/ή εγκρίσεως αυτής. Η εκδίκαση της Πρωτογενούς Εναρκτήριας Αίτησης ημερ. 26/032012 δεν μπορεί να περιορίζεται στα περιορισμένα πλαίσια ως διαλαμβάνει το νομικό πλαίσιο που έθεσε ο Αιτητής με την παρούσα αμφισβητούμενη αίτηση του. Σε κάθε περίπτωση η αμφισβητούμενη αίτηση είναι πολύ καθυστερημένη, κακόπιστη και/ή αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας. Σε κάθε περίπτωση ο αιτητής επιχειρεί να εξασφαλίσει την άδεια του Δικαστηρίου για καταχώρηση Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης, παραπλανώντας το Δικαστήριο αφού στην ουσία επιδιώκει: α) να επαναλάβει αχρείαστα τις θέσεις και ισχυρισμούς του που διατύπωσε στην Εναρκτήρια Αίτηση / Έφεση ημερ. 26/03/12 και β) να προσθέσει ισχυρισμούς τους οποίους παρέλειψε να διατυπώσει στην αρχική Ένορκη Δήλωση του, ημερομηνίας 26/03/
3. Παραβιάζεται θεμελιώδες δικαίωμα των Καθ' ων η αίτηση για εκδίκαση εντός εύλογου χρόνου, δυνάμει του Άρθρου 30.2 του Συντάγματος και του Άρθρου 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Προασπίσεως Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση της Άννας Τσαγγάρη, δικηγορικής υπαλλήλου στην δικηγορική εταιρεία που αντιπροσωπεύει τους καθ' ων η αίτηση. Η ομνύουσα αναφέρει συγκεκριμένα στην ένορκη δήλωση ότι η διαδικασία που ακολούθησε ο Αιτητής είναι εσφαλμένη για τον λόγο ότι η κυρίως αίτηση είναι πρωτογενής εναρκτήρια αίτηση που ακολουθεί το πρότυπο της ακροαματικής διαδικασίας σε αγωγή και συνεπώς δεν χωρεί ενδιάμεσο δικαστικό διάβημα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η ομνοίουσα εισηγήθηκε ότι λόγω αυτής της παρατυπίας η υπό εξέταση αίτηση είναι αντικανονική. Η ομνύουσα ισχυρίζεται περαιτέρω ότι τυχόν έγκριση του αιτήματος θα προδιαγράψει και θα επηρεάσει την φύση της διαδικασίας ακροάσεως και τυχόν έγκριση της θα βλάψει τα δικαιώματα των Καθ' ων η αίτηση αφού θα οδηγήσει στην αντικανονικότητα τη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου. Στην κατακλείδα της αναφέρει ότι στην ουσία η αίτηση επιδιώκει να επαναλάβει αχρείαστα σχέσεις και ισχυρισμούς που διατυπώθηκαν στην εναρκτήρια αίτηση και να προσθέσει ισχυρισμούς τους οποίους παρέλειψε να διατυπώσει στην αρχική ένορκη δήλωση ο Αιτητής. Νομική πτυχή Σύμφωνα με τη Δ.48, Θ.4

(2): «Το Δικαστήριο, ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρούμενης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39». Πολύ επιγραμματικά θα παραθέσω στη συνέχεια τις βασικές αρχές της νομικής πτυχής των αιτήσεων αυτής της φύσης. Σύμφωνα με τον πιο πάνω διαδικαστικό κανονισμό αλλά και την νομολογία μας, το κατά πόσο θα επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση σε μία αίτηση ενδιάμεσης φύσεως, εμπίπτει σαφώς στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (Αίτηση Certiorari Αρ. 29/2008 Αναφορικά με την Αίτηση του Φιλόκυπρου Ματθαίου κ.ά.

(2008)1 (Α) Α.Α.Δ. 510). Με την καταχώρηση της συμπληρωματικής ένορκη δήλωση επιδιώκεται η ολοκληρωμένη παρουσίαση είτε της αίτησης είτε της ένστασης ώστε η υπόθεση να οδηγηθεί σε ακρόαση στη βάση της ολοκληρωμένης εικόνας της διαφοράς. Στοχεύετε δηλαδή η παρουσίαση ενώπιον του Δικαστηρίου όλων εκείνων των γεγονότων που είναι αναγκαία για να υποστηριχθούν οι εκατέρωθεν θέσεις των διαδίκων. Εφόσον το Δικαστήριο καλείται να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια για να εγκρίνει ένα τέτοιο αίτημα θα πρέπει στην ένορκη δήλωση η οποία υποστηρίζει μια αίτηση για άδεια καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης να εξειδικεύονται οι λόγοι για τους οποίους η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωση κρίνεται αναγκαία και θα ήταν προτιμότερο το Δικαστήριο να έχει υπόψη του το περιεχόμενο της απαντητικής ή συμπληρωματικής δήλωσης ώστε να μπορεί να κρίνει καλύτερα κατά πόσο υπάρχει καλός λόγος ώστε να επιτραπεί να εισαχθεί ως μαρτυρία. Το τι συνιστά «καλό λόγο» ούτως ώστε να επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωση, όπως φαίνεται από τη νομολογία θα εξαρτηθεί από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Από τον πιο πάνω διαδικαστικό θεσμό όπως και από τη νομολογία προκύπτει ότι θα πρέπει να υπάρχει «καλός λόγος» ο οποίος να έχει καταδειχθεί με θετικό τρόπο προτού ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ της καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η νομολογία καταδεικνύει ότι ο καλός λόγος ερμηνεύεται σε συνάρτηση με το γενικότερο δικαίωμα του διαδίκου να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου όλο το αναγκαίο υλικό πριν την ακρόαση μιας αίτησης. Είναι αρκετό να καταδείξει ο αιτητής για να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι το αίτημα του εδράζεται σε καλό λόγο την αναγκαιότητα παράθεσης γεγονότων που θα μπορούσαν να στοιχειοθετήσουν ή να ενισχύσουν ένα νομικό επιχείρημα. Σημειώνω επίσης ότι η αρχή ότι με τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση δεν μπορούν να αναφερθούν γεγονότα μεταγενέστερα της αίτησης για να επανορθωθεί πρωθύστερη παράληψη για να μεταβληθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο δικαστήριο. Σχετική είναι η υπόθεση Stavros Georghiou & Son (Scrap Metals) Ltd v. του πλοίου LIRA

(2001)1 Α.Α.Δ. 1220. Στην υπόθεση A. Messios & Sons Ltd και άλλος v. Λεωνίδα (αρ,1),

(2010)(1 Α) Α.Α.Δ. σελ.195 το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι θα πρέπει να αποκλειστεί ανεπίτρεπτη μαρτυρία αλλά και επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών. Μελέτη της νομολογίας μας δείχνει ευνοϊκή στάση του Δικαστηρίου απέναντι σε αιτήματα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Αυτή όμως θα πρέπει να αποσκοπεί στο να απαντηθούν αμφισβητούμενα γεγονότα τα οποία τέθηκαν μέσω ενόρκων δηλώσεων ή να απαντηθεί θέση του αντιδίκου η οποία δεν ήταν πιθανό να προβλεφθεί. Κάθε περίπτωση εξαρτάται βέβαια από τα δικά της ιδιαίτερα γεγονότα, αλλά όπου δεν παρατηρείται υπέρμετρη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση, δεν υπάρχει δυσμενής επηρεασμός των δικαιωμάτων της άλλης πλευράς και ο αιτητής δεν ενεργεί κακόπιστα το αίτημα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης για θέματα τα οποία είναι σχετικά θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ευνοϊκά αφού είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα γεγονότα που είναι σχετικά με το επίδικο θέμα. Αυτό από μόνο του μπορεί να αποτελέσει ¨καλό λόγο¨ για την παροχή άδειας για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης.» Οι εκατέρωθεν θέσεις των Διαδίκων-Αξιολόγηση Αμφότερες οι πλευρές κατέθεσαν στο Δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Η πλευρά του Αιτητή ισχυρίζεται ότι ο περί Διαιτησίας Νόμος προβλέπει την εφαρμογή των διαδικαστικών κανονισμών της Πολιτικής Δικονομίας σε αιτήσεις - εφέσεις εναντίον αποφάσεων διαιτητή οι οποίες εκδίδονται δυνάμει του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου (Ν. 22/85). Συνεπώς ισχυρίζεται ότι ορθά υποβλήθηκε στον τύπο ενδιάμεσης αίτησης με βάση την Δ.48 Θεσμός 4

(2). Υποστηρίζει εντόνως στην γραπτή του αγόρευση ότι υπάρχει στην υπό εξέταση αίτηση καλός λόγος για να ασκήσει το Δικαστήριο την διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έγκρισης του αιτήματος του Αιτητή. Απορρίπτει τους ισχυρισμούς για υπέρμετρη καθυστέρηση και επισημαίνει ότι η καταχώρηση άδειας στην υπό εξέταση περίπτωση καθίσταται αναγκαία για να τύχει ο Αιτητής δίκαιης δίκης. Στον αντίποδα οι Καθ' ων η αίτηση αναφερόμενοι σε εκτεταμένη Νομολογία υποστηρίζουν τους λόγους ένστασης εμμένοντας σε δύο θέματα. Το πρώτο είναι η καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης και το δεύτερο η παρατυπία στην προσαγωγή περαιτέρω μαρτυρίας με την μορφή ενόρκου δηλώσεως σε ακροάσεις εναρκτήριων πρωτογενών αιτήσεων οι οποίες ακολουθούν το πρότυπο των ακροαματικών διαδικασιών σε αγωγές. Θα εξετάσω πρώτα το δεύτερο θέμα και ακολούθως το θέμα της καθυστέρησης Η Αίτηση/Έφεση ημερ. 26.3.12 αποτελεί Εναρκτήρια Πρωτογενή Αίτηση η οποία εξισώνεται με αγωγή και ως εκ τούτου τα διαφιλονικούμενα θέματα θα αποσαφηνιστούν με προφορική μαρτυρία κατά την ακρόαση. Η διαδικασία για την ακύρωση μιας απόφασης Διαιτητή, με βάση τις πρόνοιες του αρ. 52

(4)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου, Ν.22/85γίνεται με Έφεση ως η παρούσα. Η Έφεση εναντίον της απόφασης του διαιτητή γίνεται με ειδοποίηση Έφεσης (notice of appeal) σύμφωνα με τον καθορισμένο τύπο που προβλέπεται στο Δεύτερο Παράρτημα των Κανονισμών συνοδευόμενη με αντίγραφο της εφεσιβαλλόμενης απόφασης. Η ακολουθητέα διαδικασία είναι εκείνη των πρωτογενών αιτήσεων, στα πλαίσια της οποίας εντάσσεται και η εξεταζόμενη αίτηση/έφεση. Σχετική προς τούτο είναι η Διαταγή 1 της Πολιτικής Δικονομίας, σύμφωνα με την οποία πρωτογενής κλήση (Originating summons) ορίζεται ως κάθε κλήση και δεν αφορά εκκρεμούσα διαδικασία (cause of matter). Ως εκ τούτου δεν χωρεί αμφιβολία ότι η υπό εξέταση Αίτηση/Έφεση είναι Πρωτογενής Αίτηση. Τίθεται ευθέως στην εμπεριστατωμένη και ικανή αγόρευση της Καθ'ης η Αίτηση ότι δεν η Δ.48 Θ4.2 δεν μπορεί να βρει εφαρμογή στην παρούσα αίτηση αφού αυτή εφαρμόζεται μόνο σε ενδιάμεσες αιτήσεις. Συμφωνώ με την θέση αυτή της δικηγόρου της Καθ'ής η Αίτηση και θεωρώ ότι η δυνατότητα που παρέχεται για προσαρμογή της Δ.48 σε εναρκτήριες αιτήσεις δεν μπορεί να εκληφθεί και ως δυνατότητα χρήσης των δικονομικών διατάξεων που αφορούν ενδιάμεσες αιτήσεις. Το γεγονός ότι η αίτηση-έφεση βασίζεται και στη Δ.48 δεν δίδει κατά την άποψή μου και δυνατότητα χρήσης των δικονομικών διατάξεων που αφορούν αποκλειστικά ενδιάμεσες αιτήσεις. Στην υπόθεση Τράπεζα Κύπρου Λτδ ν. Dynacon Ltd

(1998)1 A.A.Δ. 1978 αναγνωρίσθηκε νομολογιακά ότι παρέχεται δυνατότητα προσαρμογής της Δ.48 και σε εναρκτήριες αιτήσεις, αλλά η αναγνώριση αυτή έγινε για σκοπούς υποβολής της ίδιας της Εναρκτήριας Αίτησης και δεν μπορεί να εκληφθεί ότι σε τέτοιου είδους αιτήσεις παρέχεται δυνατότητα χρήσης δικονομικών διατάξεων, όπως είναι ο θ.4

(2)της Δ.48, που εφαρμόζονται αποκλειστικά σε ενδιάμεσες αιτήσεις. Στην παρούσα όμως περίπτωση ζητείται ενεργοποίηση του Θ.4

(2)της Δ.48 για άδεια καταχώρισης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης σε σχέση με εναρκτήρια αίτηση και όχι ενδιάμεση. Τέτοια δυνατότητα κατά την δική μου κρίση, δεν μπορεί να παρασχεθεί. Ο Αιτητής είναι ελεύθερος να προσκομίσει την μαρτυρία που επιθυμεί κατά την ακρόαση της εναρκτήριας αίτησης. Κατ΄ ακολουθία των πιο πάνω κρίνω ότι δεν υπάρχει δικονομική δυνατότητα έγκρισης του αιτήματος για άδεια καταχώρισης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, αλλά δεν θα ήταν χωρίς σημασία να παρατηρήσω ότι ακόμη και στην περίπτωση που υπήρχε τέτοια δυνατότητα και πάλιν η αίτηση θα απορριπτόταν λόγω της υπέρμετρης καθυστέρησης στην υποβολή της. Η αίτηση - έφεση καταχωρήθηκε στις 26/03/

1. Η ένσταση των καθ' ων η αίτηση καταχωρήθηκε στις 17/09/
2. Έκτοτε η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση σε διάφορες ημερομηνίες αφού προηγήθηκαν και άλλες αιτήσεις ενδιάμεσες για προσέλευση των ενόρκων δηλούντων των καθ' ων η αίτηση στο Δικαστήριο η οποία απερρίφθηκε από το Δικαστήριο στις 11/02/
3. Από την πιο πάνω ημερομηνία η υπόθεση ορίστηκε εκ νέου για ακρόαση σε δέκα διαφορετικές δικασίμους και αναβλήθηκε είτε ελλείψεως χρόνου του Δικαστηρίου είτε κατόπιν αιτήματος των διαδίκων. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση δεν δίνεται καμία εξήγηση για τον λόγιο της καθυστέρησης στην υποβολή του αιτήματος αλλά και για τον λόγο που έγραφα τα οποία βρίσκονται στην κατοχή του Αιτητήή/και των Δικηγόρων του από τον Ιούνιο 2014 ζητείται να προσκομισθούν στο Δικαστήριο με αίτηση που καταχωρήθηκε ενάμισι χρόνο μετά. Εδώ πρέπει να παρατηρήσω ότι ακόμα και να δεχθώ ότι τα πρακτικά που ζήτησαν οι δικηγόροι του Αιτητή δεν μπορούσαν να ζητηθούν πριν την καταχώρηση έφεσης κυρίως λόγο του περιορισμένου χρόνου (21 ημέρες) που δύναται από τον Νόμο για την καταχώρηση τέτοιων αιτήσεων σίγουρα δεν μπορώ να δεχθώ το γεγονός ότι τα έγγραφα αυτά δεν ζητήθηκαν άμεσα μετά την καταχώρηση της αίτησης - έφεσης αλλά δύο και πλέον χρόνια αργότερα για να προσκομισθούν στο Δικαστήριο τέσσερα χρόνια αργότερα. Πρέπει επίσης να τονίσω ότι οι καθ' ων η αίτηση ουδόλως καθυστέρησαν να απαντήσουν στο αίτημα για παραχώρηση των πρακτικών αφού ανταποκρίθηκαν στην επιστολή του δικηγόρου του Αιτητή 20 ημέρες αργότερα. Η δε εισήγηση που έγινε στο Δικαστήριο ότι η καθυστέρηση αυτή οφείλετε σε κακό χειρισμό του προηγούμενου δικηγόρου του Αιτητή ο οποίος έχει αποβιώσει κατατροπώνεται από την ειδοποίηση αλλαγής δικηγόρου για τον Αιτητή η οποία καταχωρήθηκε στις 20/03/2014 άρα ουδόλως μπορώ να δεχθώ τον ισχυρισμό ότι η καθυστέρηση τουλάχιστον σε ότι αφορά την καταχώρηση της παρούσας αίτησης οφείλεται στον προηγούμενο κακό χειρισμό της υπόθεσης για τον Αιτητή. Με αυτά τα δεδομένα το Δικαστήριο θεωρεί ότι η πλευρά του Αιτητή καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση πολύ καθυστερημένα και συγκεκριμένα τρία χρόνια και τρεις μήνες μετά την καταχώρηση της ένστασης και 18 μήνες μετά που είχαν στην κατοχή τους τα έγγραφα τα οποία επιδιώκουν να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου δια της συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως Κατάληξη Ενόψει των όσων ανέφερα η αίτηση δεν μπορεί παρά να αποτύχει. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα προς όφελος των-Καθ' ων η Αίτηση και σε βάρος του Αιτητή όπως θα αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ). ................. Ε. Ευθυμίου - Ανδρέου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο