EVAND TRADING LIMITED ν. KOLTE ENTERPRISES LTD, Αρ. Αγωγής: 94/2015, 29/1/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A21 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ηλ. Γεωργίου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 94/2015 Μεταξύ: EVAND TRADING LIMITED Ενάγουσα -και- KOLTE ENTERPRISES LTD Εναγομένων Αίτηση ημερ. 9.6.2015 29 Ιανουαρίου, 2016 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες - Αιτητές: κ.Ν. Κουκούνης για Γεώργιος Κουκούνης ΔΕΠΕ Για Εναγόμενους - Καθ΄ων η αίτηση: κ. Γ.Παγιάσης δια Παπαντωνίου & Παπαντωνίου ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
- Με την παρούσα αίτηση, η ενάγουσα-καθ΄ης η αίτηση επιζητεί διάταγμα Δικαστηρίου με το οποίο να διαγράφει την αίτηση για παραμερισμό της απόφασης που καταχώρησε η εναγομένη στις 7.4.2015 ως επίσης και το σημείωμα εμφάνισης που καταχωρήθηκε από μέρους της, την επομένη ημέρα.
- Η αίτηση βασίζεται μεταξύ άλλων στις Δ.9 θ.1-13, Δ.16 θ.1-11, Δ.19 θ.1-25, 26, 27,Δ.27 θ.1-4, Δ.48 θ.1-13, των Θεσμών περί Πολιτικής Δικονομίας, ως επίσης στις αρχές τις επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου.
- Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κ. Σ. Αντωνίου, διευθυντή των εναγόντων, στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρονται τα ακόλουθα: (α) Στις 16.1.2015 καταχωρήθηκε κλητήριο ειδικώς οπισθογραφημένο, το οποίο επιδόθηκε στην εναγομένη εταιρεία. Δεν καταχώρισε σημείωμα εμφάνισης και έτσι στις 10.2.2015 εκδόθηκε απόφαση υπέρ της ενάγουσας και εναντίον της εναγομένης για το ποσό των €209.281,60 με νόμιμο τόκο από 10.10.2014 μέχρι εξόφλησης πλέον έξοδα. (β) Στις 10.3.2015 οι ενάγοντες καταχώρισαν αίτηση για έκδοση εντάλματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου και στις 8.4.2015 εκδόθηκε εναντίον της εναγομένης σχετικό διάταγμα για το ποσό των €107.214.- το οποίο βρισκόταν στα χέρια της μεσεγγυούχου Hellenic Bank Public Company Ltd. (γ) Στις 7.4.2015 καταχωρήθηκε αίτηση για παραμερισμό της πιο πάνω απόφασης και στις 8.4.2015 καταχωρήθηκε σημείωμα εμφάνισης. Αναφέρθηκε σε γεγονότα που διαδραματίστηκαν στα πλαίσια της αίτησης δια κλήσεως των εναγόντων για έκδοση εντάλματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου, ημερ. 10.3.2015, όπου ο κ. Χ. Χαμπή, διευθυντής, γραμματέας και μέτοχος της εναγομένης, δήλωσε ότι δεν έχει ληφθεί απόφαση από την εναγομένη για διορισμό του κ.Παπαντωνίου ως συνηγόρου των εναγομένων. (δ) Το Διοικητικό Συμβούλιο της εναγομένης εταιρείας αποτελείται από δύο διευθυντές τους Κωστάκη Σοφιανό και Χαράλαμπο Χαμπή. Ο τελευταίος είναι επίσης και γραμματέας της εταιρείας. Είναι η θέση των εναγόντων ότι η εναγόμενη εταιρεία δεν έχει λάβει απόφαση και δεν εξουσιοδότησε την καταχώριση της αίτησης για παραμερισμό της απόφασης ως επίσης και του σημειώματος εμφάνισης.
- Στην πιο πάνω αίτηση φέρει ένσταση η εναγομένη εταιρεία καθότι, μεταξύ άλλων, συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας, δεν προσδιορίζει με σαφήνεια το δικονομικό πλαίσιο στο οποίο βασίζεται, προσβάλει το δικαίωμα της καθ΄ης η αίτηση για πρόσβαση στο Δικαστήριο και δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Η δε ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κ.Κώστα Σοφιανού, διευθυντή της εναγομένης, ο οποίος αναφέρει μεταξύ άλλων ότι είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβεί στην ένορκη δήλωση. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση παραμερισμού της απόφασης αναφέρει ότι είναι εκ των διευθυντών της εναγομένης εταιρείας και ότι υπήρξε συμπαιγνία μεταξύ του άλλου διευθυντή της εναγομένης Χ. Χαραλάμπους και της ενάγουσας για την έκδοση απόφασης εναντίον της εναγομένης στην παρούσα υπόθεση. Ο δε Χ. Χαραλάμπους ήταν διευθυντής της ενάγουσας μέχρι 1.6.2013 και από τότε αυτός μαζί με την θυγατέρα του ασκούν την ουσιαστική διοίκηση της ενάγουσας. Τόσον η ενάγουσα όσο και η εναγομένη έχουν το ίδιο εγγεγραμμένο γραφείο. Το δε κλητήριο επιδόθηκε στον διευθυντή της εναγομένης Χ. Χαραλάμπους ο οποίος απέκρυψε την ύπαρξη του από τον άλλο διευθυντή. Αναφέρει δε ότι υπήρξε συμπαιγνία για να υπεξαιρεθεί το ποσό των €107.000.- που υπήρχε στο λογαριασμό της εναγομένης.
- Αγορεύοντας ο συνήγορος της ενάγουσας - αιτήτριας εισηγήθηκε ότι τόσο το σημείωμα εμφάνισης όσο και η αίτηση παραμερισμού που καταχωρήθηκε από μέρους της εναγομένης θα πρέπει να διαγραφούν με την επίδικη αίτηση καθότι δεν υφίσταται οποιαδήποτε απόφαση της εναγομένης εταιρείας για καταχώριση της πιο πάνω αίτησης. Εκ διαμέτρου αντίθετη ήταν η εισήγηση του συνηγόρου της εναγομένης ο οποίος στο στάδιο των αγορεύσεων αναγνώρισε ότι διορίστηκαν από ένα από τους δύο διευθυντές της εναγομένης. Περαιτέρω δε εισηγήθηκε μεταξύ άλλων ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί και για τους λόγους που εκτίθενται στους λόγους ένστασης. 6.1 Κατ΄ αρχήν θα εξεταστεί η εισήγηση του συνηγόρου της καθ΄ης η αίτηση ότι δεν προσδιορίζεται με σαφήνεια το δικονομικό πλαίσιο στο οποίο βασίζεται και έτσι η αίτηση είναι έκθετη σε απόρριψη. 6.2 Η αίτηση βασίζεται μεταξύ άλλων στην Δ.27 θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία προνοεί την διαγραφή δικογράφων για τον λόγο ότι δεν αποκαλύπτουν λογική βάση αγωγής ή ότι η αγωγή είναι επιπόλαια και ενοχλητική και παρέχει το δικονομικό πλαίσιο για την κίνηση μηχανισμού για την διαγραφή αγωγής εκ μέρους ανύπαρκτου προσώπου ως και προσώπου που δεν νομιμοποιείται στην καταχώρηση της (βλ. Lioufis and Co. Ltd v Ανδρονίκου κ.ά.
(1996)1Β ΑΑΔ 773 και Χαραλάμπους ν Αχιλλέως κ.ά.
(2001)1Β ΑΑΔ 1058). Η Δ.27 θ.3 αναφέρεται στην διαγραφή δικογράφου. 6.3 Στο δε Annual Practice 1952, σελ.421 αναφέρονται τα ακόλουθα: «If the Court becomes aware that the plaintiff is incapable of giving a retainer, it will strike out the action at the trial without any formal application (Daimler Co. v Continental Tyre Co.,
(1916)2 A.C. 337). But if the defendant desires to question the authority to sue in the plaintiff's name, he must apply to strike out the plaintiff's name at an early stage; he cannot by his defense dispute the authority, nor can he do so at the trial (Russian, etc., Bank v Comptoir de Mulhouse,
(1925)A.C. 112; Richmond v Branson
(1914)1 Ch. 968, where allegations denying the unsoundness of mind of plaintiff who sued by a next friend where disregarded at the trial ..)». 6.4 Στην υπόθεση Airways Ltd v Bowen and another
(1985)C.A. 355, το Δικαστήριο απέρριψε την αγωγή, μετά από σχετική αίτηση που καταχωρήθηκε καθότι η αγωγή καταχωρήθηκε χωρίς προηγουμένως να έχει ληφθεί απόφαση από το διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας. Επισημάνθηκε ότι το εν λόγω ζήτημα θα έπρεπε να εξεταζόταν εξ αρχής. 6.5 Στην δε υπόθεση Lioufis and Co. Ltd v Ανδρονίκου κ.ά.
(1996)1Β ΑΑΔ 773, ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Γ.Μ. Πικής, επισήμανε ότι η αντιδικία προϋποθέτει την ύπαρξη των διαδίκων. Αν διάδικος δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο, φυσικό ή νομικό, δεν τίθεται ούτε θα μπορούσε να τεθεί ζήτημα αντιδικίας με άλλο πρόσωπο. Αγωγή εκ μέρους ανύπαρκτου προσώπου συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και όπως επισημάνθηκε το μέσο για την αμφισβήτηση της οντότητας ενός διαδίκου είναι αίτηση για διαγραφή. Στην πιο πάνω υπόθεση γίνεται αναφορά στην Russian Commercial and Industrial Bank v Comptoir de Mulhouse,
(1925)A.C. 112 (HL), στην οποία κρίθηκε ότι η αμφισβήτηση εξουσίας του ενάγοντα να κινήσει αγωγή εξ ονόματος της ενάγουσας εταιρείας δεν μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο αντιδικίας, με την έγερση του θέματος στην υπεράσπιση. Η δε θεραπεία έγκειτο στην λήψη μέτρων σε αρχικό στάδιο της διαδικασίας, για την διαγραφή του ενάγοντα και τον τερματισμό της διαδικασίας. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση που αμφισβητείται η ύπαρξη του ενάγοντα (βλ. Annual Practice 1958, σελ. 574-575). Έχει ήδη επισημανθεί στην υπόθεση Lioufis, ανωτέρω, ότι η κίνηση του μηχανισμού για την έγερση αγωγής προϋποθέτει την ύπαρξη του διαδίκου και ότι η Δ.27 Θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας παρέχει το δικονομικό πλαίσιο για την κίνηση του μηχανισμού και την διαγραφή αγωγής εκ μέρους ανύπαρκτου διαδίκου. 6.6 Στην αγωγή 190/14 Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν Ορφανίδης Δημόσια Εταιρεία Λτδ,/ημερ. 14.10.2014 ο Π.Ε.Δ. Λάρνακας, Χ.Μαλαχτός, υπέδειξε ότι σύμφωνα με την Δ.16 θ.11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας το σημείωμα εμφάνισης για εναγόμενο πρέπει να συνοδεύει έντυπο διορισμού δικηγόρου το οποίο πρέπει να προέρχεται από το πρόσωπο ή πρόσωπα που νομιμοποιούνται να διορίσουν δικηγόρο και το εκδικάζον Δικαστήριο έχει σύμφυτη εξουσία να παραμερίσει οποιοδήποτε σημείωμα εμφάνισης που δεν συνοδεύεται με έντυπο διορισμού δικηγόρου. 6.7 Έχει νομολογηθεί ότι σύμφυτη είναι η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου η οποία ενυπάρχει λόγω της ταύτισης της με το Δικαστήριο και της αναγκαιότητας ύπαρξης της για τη λειτουργία του Δικαστηρίου ως Δικαστηρίου δικαίου. Δεν επεκτείνεται πέραν του ορίου τούτου ούτε αποτελεί πηγή εξουσίας ανεξάρτητα από το Νόμο και τους θεσμούς (Τουβλοποιεία Παλαίκυθρου Γίγας Λτδ ν Μαρούλας Πολυδώρου Ουστά,
(1994)1 ΑΑΔ 109 και επί τοις αφορώσι την Εταιρεία Evand Promotions Ltd κ.ά. Αίτηση 19/98/ημερ. 27.4.1998). Η καταχώριση και η προώθηση δικονομικού διαβήματος χωρίς εξουσιοδότηση όπως έχει νομολογηθεί συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας (βλ. Lioufis and Co. Ltd, ανωτέρω) και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου είναι ευρεία για την παρεμπόδιση της. 6.8 Με βάση όλα τα πιο πάνω, στην περίπτωση που λαμβάνεται δικονομικό διάβημα το μέσο για την αμφισβήτηση της εξουσιοδότησης του εν λόγω διαβήματος είναι αίτηση για διαγραφή η οποία θα πρέπει να εξετάζεται εξ αρχής. Έτσι και στην προκείμενη περίπτωση, η ενάγουσα είχε το δικαίωμα να καταχωρίσει την επίδικη αίτηση επιζητώντας την διαγραφή της αίτησης παραμερισμού λόγω έλλειψης εξουσιοδότησης από μέρους της εναγομένης. 7.1 Στη συνέχεια θα εξεταστεί κατά πόσο η επίδικη αίτηση συνιστά κατάχρηση των δικαστικών διαδικασιών αφού ως εισηγήθηκε ο συνήγορος της εναγομένης η επίδικη αίτηση συνιστά παράλληλo μέσο για επιδίωξη του ίδιου σκοπού. 7.2 Έχει νομολογηθεί ότι τα Δικαστήρια έχουν την εξουσία να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της δικαστικής διαδικασίας. Η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές και ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδιση της (βλ.Constantinides v Vima Ltd
(1983)1 CLR 348 και Διευθυντής των Φυλακών ν Τζεννάρο Περρέλλα,
(1995)1 ΑΑΔ 217). Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου. 7.3 Στην προκείμενη περίπτωση όπως έχει ήδη αναφερθεί καταχωρήθηκε αίτηση για παραμερισμό της απόφασης στις 7.4.2015 και καταχωρήθηκε ένσταση από μέρους της ενάγουσας στην οποία, μεταξύ άλλων, προβάλλεται ως λόγος ένστασης ότι δεν υφίσταται απόφαση του διοικητικού συμβουλίου της εναγομένης για καταχώριση της πιο πάνω αίτησης. Η ενάγουσα στις 9.6.2015 καταχώρισε την παρούσα αίτηση με την οποία μεταξύ άλλων επιζητεί διάταγμα του Δικαστηρίου για διαγραφή της πιο πάνω αίτησης δια κλήσεως για παραμερισμό της απόφασης και του σημειώματος εμφάνισης της εναγομένης για τον πιο πάνω λόγο. Με την αίτηση παραμερισμού επιδιώκεται, ο παραμερισμός της απόφασης και στα πλαίσια τέτοιων αιτήσεων, το Δικαστήριο καθηκόντως θα εξετάσει και θα εξισορροπήσει διάφορους παράγοντες όπως η επάρκεια της δικαιολογίας για τη μη εμφάνιση, η ανάγκη διασφάλισης του δικαιώματος ακρόασης, την ανάγκη διασφάλισης της τελεσιδικίας της απόφασης ως επίσης και κατά πόσο η αιτήτρια αποκάλυψε εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση. Άλλος ο σκοπός της επίδικης αίτησης. Με αυτήν επιδιώκεται ο παραμερισμός της εν λόγω αίτησης λόγω μη εξουσιοδότησης από μέρους της εναγομένης. Το γεγονός ότι στην ένσταση που συνοδεύει την αίτηση παραμερισμού καθορίζεται ως λόγος ένστασης, η μη εξουσιοδότηση από μέρους της εναγομένης για τη λήψη του συγκεκριμένου δικονομικού διαβήματος και ότι με την αίτηση παραμερισμού θα μπορούσε να εξεταστεί κατά πόσο υπήρξε απόφαση της εταιρείας για καταχώριση της πιο πάνω αίτησης δεν συνιστά κατάχρηση διαδικασίας αφού όπως έχει ήδη επεξηγηθεί άλλος ο σκοπός της αίτησης παραμερισμού και άλλος ο σκοπός της παρούσας αίτησης η οποία καταχωρήθηκε από την ενάγουσα. Δεν επιδιώκεται η υιοθέτηση παράλληλων μέσων και δεν πρόκειται για πολλαπλότητα διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου. Όπως έχει ήδη αναφερθεί και πιο πάνω η καταχώρηση της επίδικης αίτησης είναι το ορθό δικονομικό διάβημα. Στην προκείμενη περίπτωση για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι δεν υφίσταται κατάχρηση της διαδικασίας και συνακόλουθα η σχετική εισήγηση δεν με βρίσκει σύμφωνο. 8.1 Ακολούθως θα εξεταστεί κατά πόσο η εναγομένη εξουσιοδότησε την καταχώρηση της αίτησης παραμερισμού της απόφασης και του σημειώματος εμφάνισης. 8.2 Σύμφωνα με τη νομολογία, μια εταιρεία δεν έχει φυσική υπόσταση αλλά αποτελεί μια ανεξάρτητη νομική οντότητα διαφορετική τόσο από τους μετόχους όσο και από τους διευθύνοντες συμβούλους της (Salomon v Salomon
(1897)A.C.22). Η ευθύνη διοίκησης μιας εταιρείας βρίσκεται στα χέρια του διοικητικού της συμβουλίου. Ιδιοκτήτες μιας εταιρείας είναι οι μέτοχοι αυτής. Είναι δυνατόν οι μέτοχοι να είναι ταυτόχρονα και μέλη του διοικητικού συμβουλίου, όπως συμβαίνει μερικώς και στην παρούσα περίπτωση, αλλά αυτό δεν αποτελεί κανόνα. Στο σύγγραμμα Pennington's Company Law, 4η έκδ., σελ. 523-525, αναφέρεται ότι το διοικητικό συμβούλιο και η γενική συνέλευση των μετόχων μιας εταιρείας δύνανται μεταξύ τους να ασκήσουν και να αναλάβουν την ευθύνη άσκησης όλων των εξουσιών της εταιρείας. Υπό την αίρεση των προνοιών του περί Εταιρειών Νόμου, με βάση τις οποίες ορισμένες εξουσίες πρέπει να ασκούνται από τη γενική συνέλευση, ο διαμοιρασμός των εξουσιών μεταξύ διοικητικού συμβούλιου και μελών καθορίζεται αποκλειστικά από το καταστατικό της εταιρείας ή οποιαδήποτε τροποποίηση αυτού (Palmer's Company Law, 23d Ed. Vol.1. σελ. 797, παρ.61-05). Η γενική συνέλευση των μετόχων και το Διοικητικό Συμβούλιο μπορούν μεταξύ τους να ασκούν όλες τις εξουσίες της εταιρείας (βλ. Pennington's Company Law, 4η έκδ., σελ. 523-525). Το δε καταστατικό της εταιρείας διαμοιράζει αυτές τις εξουσίες η τροποποίηση των οποίων δυνατόν να διαφοροποιεί την κατάσταση, υπό το φως πάντοτε και των προνοιών των περί εταιρειών Νόμου, Κεφ.113 που δίνει ορισμένες εξουσίες αποκλειστικά στην γενική συνέλευση. Κατά το εταιρικό δίκαιο, στην ενάσκηση των εξουσιών του το διοικητικό συμβούλιο δεν ενεργεί ως αντιπρόσωπος της πλειοψηφίας ή ακόμη και όλων των μετόχων της εταιρείας, οι οποίοι δεν μπορούν με ψήφισμα ομόφωνο ή πλειοψηφικό να υπερνικήσουν την εξουσία του διοικητικού συμβουλίου ή να του δίνουν οδηγίες πώς να ασκεί τις εξουσίες του, (βλ. John Shaw & Sons (Salford) Ltd v Shaw
(1935)2 K.B. 133). Είναι όμως δυνατό το καταστατικό της εταιρείας να δίνει την ίδια εξουσία τόσο στα μέλη, όσο και στους διευθυντές ταυτόχρονα, σε περίπτωση δε διαφωνίας υπερισχύει η απόφαση των μετόχων, δεδομένου ότι η γενική συνέλευση είναι το ανώτατο όργανο στην εταιρεία. (βλ. Αίτηση Αρ. 58/2012/Ημερ. 20.6.2012 αναφορικά με το άρθρο 154.4 του Συντάγματος και αναφορικά με την αίτηση των Montrago Trustees Ltd κ.ά.) 8.3 Στο σύγγραμμα Gower's Principles of Modern Company Law, 6th Edition, σελ.195-196 αναφέρονται τα εξής: «Where powers are conferred on the directors under articles such as those considered above in the Tables A, they are conferred upon the directors collectively as a board. Prima Facie, therefore, they can be exercised only at board meetings of which due notice has been given and at which a quorum is present. But unless the regulations provide to the contrary, due notice must be given to all of them and a quorum must be present at a meeting which must be convened as such. And although majority decision prevails, a meeting of the majority without notice to the minority is ineffective, for it could be that the persuasive oratory of the minority would have induced the majority to change their minds. It follows that prima facie neither an individual director nor any group of directors has any powers conferred on him or them. It seems that in the absence of an express authorization in the articles of other appropriate constitutional document the board will not be entitled to delegate such powers.» 8.4 Μια από τις σημαντικές εξουσίες του διοικητικού συμβουλίου μιας εταιρείας είναι και η απόφαση για έγερση αγωγής από την εταιρεία εναντίον οποιουδήποτε τρίτου προσώπου. Ο Κανονισμός 80 του Πίνακα Α του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 προνοεί ρητά ότι οι εργασίες της εταιρείας θα τυγχάνουν διαχείρισης από τους διοικητικούς συμβούλους, οι οποίοι και θα ασκούν τις εξουσίες αυτές κατά το δοκούν, εφόσον βέβαια οι εξουσίες αυτές δεν ασκούνται είτε με βάση τις πρόνοιες του Νόμου, είτε με βάση τις πρόνοιες άλλων κανονισμών του Πίνακα Α, από την εταιρεία σε γενική συνέλευση. Στην υπό κρίση αίτηση ο Κανονισμός 80 βρίσκεται σε ισχύ εφόσον, με βάση το ιδρυτικό Έγγραφο και Καταστατικό της Ενάγουσας, το οποίο έχει κατατεθεί ως τεκμήριο στην αίτηση, δεν έχει αποκλεισθεί ή περιοριστεί με οποιοδήποτε τρόπο. Ο Κανονισμός 80 του Μέρους 1 του Πίνακα Α έχει ως ακολούθως: «Οι εργασίες της εταιρείας διεξάγονται από τους σύμβουλους, οι οποίοι δύνανται να πληρώνουν όλα τα έξοδα που προκαλούνται για την προώθηση και εγγραφή της εταιρείας, και δύνανται να ασκούν όλες αυτές τις εξουσίες της εταιρείας που δεν απαιτούνται από το Νόμο ή τους κανονισμούς αυτούς, να ασκούνται από την εταιρία σε γενική συνέλευση, τηρουμένων, όμως, οπωσδήποτε, οποιωνδήποτε από τους κανονισμούς αυτούς, των διατάξεων του Νόμου και των κανονισμών αυτών, που δεν έρχονται σε σύγκρουση με τους προαναφερθέντες κανονισμούς ή διατάξεις, όπως δυνατό να θεσπιστούν από την εταιρεία σε γενική συνέλευση, αλλά κανένας κανονισμός που θεσπίστηκε από την εταιρεία σε γενική συνέλευση, δεν καθιστά άκυρη οποιαδήποτε προηγούμενη πράξη των συμβούλων η οποία θα ήταν έγκυρη αν ο κανονισμός εκείνος δεν είχε γίνει.» (Η έμφαση δική μου) 8.5 Στην υπόθεση Airways Ltd v Bowen and another, ανωτέρω, στην οποία αμφισβητήθηκε από τους εναγομένους η εξουσία της ενάγουσας εταιρείας να εγείρει αγωγή εναντίον δύο εκ των διοικητικών συμβούλων αυτής, καθότι απουσίαζε η σύγκληση του διοικητικού συμβουλίου για τη λήψη τέτοιας απόφασης, το Αγγλικό Εφετείο ανέφερε τα ακόλουθα στη σελ.359: «First, that there was no resolution of the Board of Airways Ltd which had authorized these proceedings in the name of the Company, Second, which goes still further, that the action had been improperly constituted when it was brought and remained improperly constituted at the date when the judge heard the defendant's application. In other words, it was properly conceded on the evidence that the respondent solicitors had had no authority from the plaintiff company to bring this action.» 8.6 Στο σύγγραμμα Pennington's Company Law, 3η έκδ., σελ. 502, αναφέρονται: «Directors can only exercise their powers collectively at board meetings, unless the articles otherwise provide (e). But if all the directors agree informally on a certain matter without a board meeting being held, their unanimity is equivalent to a resolution passed at a board meeting and is binding on the company (f). Table A provides expressly that this shall be so if the informal but unanimous resolution is reduced to writing and is signed by all the directors (g). Notice of board meetings should be given t all the directors sufficiently early to enable them to attend ..». 8.7 Στην υπόθεση Mitchell & Hobbs (UK) v Mill,
(1996)2 BCLC 102, η αγωγή εγέρθηκε από διευθυντή στο όνομα της εταιρείας και διαγράφηκε από το Δικαστήριο με απόφαση του αφού ο Κανονισμός 70 του Πίνακα Α του Αγγλικού Companies Act, κρίθηκε ότι είχε ως στόχο να παρέχει την εξουσία της διεύθυνσης των υποθέσεων της εταιρείας στο διοικητικό της συμβούλιο συλλογικά και όχι αποσπασματικά και η εξουσία καταχώρησης διαδικασίας στο όνομα της εταιρείας δεν μπορούσε να ασκηθεί από ένα διευθυντή μόνο. Στην εν λόγω υπόθεση αναφέρθηκαν μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: «There be no evidence of any resolution of the board of the plaintiff company to institute proceedings, I asked myself how it comes about that they can be validly instituted .. I do not read reg 70 as empowering a single director, where there is a board of directors, to institute proceedings without reference to his co-directors. I believe that reg 70, in its proper intent, means that the power to manage the company (and in this respect the business of the company (to use the wording of reg 70) must include the institution of proceedings in its name) is a power to be exercised by the board of directors. I do not believe that such business, and in particular the institution of such proceedings, can be carried on by a single director acting, as it were, as the board of directors.» (η έμφαση δική μου) 8.8 Στην προκείμενη περίπτωση διευθυντές της εναγομένης είναι δύο πρόσωπα, οι Κωστάκης Σοφιανός και Χαράλαμπος Χαμπή. Ο τελευταίος είναι και ο γραμματέας. Μέτοχοι της εναγομένης εταιρείας είναι η εταιρεία A.CH Travel & Tours Ltd σε ποσοστό 50% ως επίσης και τα δύο πιο πάνω πρόσωπα σε ποσοστό 25% (βλ.τεκμ.16). Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση στα πλαίσια της επίδικης αίτησης ο κ. Κ. Σοφιανός ισχυρίζεται ότι είναι διευθυντής της εναγομένης και δεόντως εξουσιοδοτημένος από αυτήν για να προβεί στην ένορκη δήλωση. Δεν καθορίζει τον τρόπο που εξουσιοδοτήθηκε ως ισχυρίζεται. Στην δε περίπτωση που υπήρξε γραπτή εξουσιοδότηση δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Στην δε ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ημερ. 7.4.2015 για παραμερισμό της απόφασης, εκείνο που αναφέρει είναι ότι είναι διευθυντής της εναγομένης εταιρείας και ότι γνωρίζει καλά τα γεγονότα της υπόθεσης. Δεν αναφέρει ότι είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από την εναγομένη να προβεί στην καταχώρηση της αίτησης παραμερισμού και της σχετικής ένορκης δήλωσης. Ο δε συνήγορος της εναγομένης στο στάδιο των αγορεύσεων αναγνώρισε ότι έλαβε οδηγίες να προχωρήσει με το συγκεκριμένο δικονομικό διάβημα από ένα διευθυντή. Όπως έχει ήδη επισημανθεί το εταιρικό δίκαιο διαφυλάσσει την ξεχωριστή νομική οντότητα της εταιρείας και το δε συμβούλιο της εταιρείας ενεργεί ως σώμα. Στην περίπτωση που ο κάθε διευθυντής ενεργούσε από μόνος του διορίζοντας ο κάθε ένας τον δικό του δικηγόρο για εκπροσώπηση της εταιρείας τότε θα δημιουργείτο κατ΄ ελάχιστον σύγχυση. Στην προκείμενη περίπτωση δεν έχει ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση του διοικητικού συμβουλίου ή της γενικής συνέλευσης της εναγομένης για καταχώριση της αίτησης παραμερισμού και του σημειώματος εμφάνισης.
- Καθορίζεται ως λόγος ένστασης ότι τυχόν έγκριση της επίδικης αίτησης θα αποστερούσε την εναγομένη του δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο. Το κάθε πρόσωπο, είτε φυσικό είτε νομικό, έχει δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο. Στην προκείμενη περίπτωση δεν παραβιάζεται το δικαίωμα της εναγομένης για πρόσβαση στο Δικαστήριο αφού όπως έχει ήδη αναφερθεί δεν υφίσταται οποιαδήποτε απόφαση αυτής για έγερση της πιο πάνω διαδικασίας. Η εναγομένη δεν εμποδίζεται καθοιονδήποτε τρόπο, αρκεί η ίδια να το αποφασίσει. Ο διευθυντής της εναγομένης ο οποίος ισχυρίζεται ότι υπήρξε συμπαιγνία μεταξύ ενάγουσας και του άλλου διευθυντή για έκδοση της πιο πάνω απόφασης και ακολούθως υπεξαίρεση σημαντικού ποσού από την εναγομένη έχει ελεύθερη πρόσβαση στο Δικαστήριο με άλλα ορθά όμως δικονομικά διαβήματα. Συνεπώς η πιο πάνω εισήγηση δεν με βρίσκει σύμφωνο και απορρίπτεται.
- Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω κρίνω ότι δεν υφίσταται οποιαδήποτε απόφαση της εναγομένης εταιρείας για καταχώρηση της αίτησης παραμερισμού και του σημειώματος εμφάνισης. Συνακόλουθα η αίτηση επιτυγχάνει και εκδίδεται διάταγμα διαγραφής της αίτησης παραμερισμού ημερ. 7.4.2015 και του σημειώματος εμφάνισης ημερ. 8.4.
- 11.1 Αναφορικά με τα έξοδα έχοντας υπόψη το αποτέλεσμα τα έξοδα θα πρέπει να επιδικαστούν υπέρ της ενάγουσας. Επί τούτου ο συνήγορος της τελευταίας εισηγήθηκε ότι θα πρέπει να καταβληθούν από τον δικηγόρο που προχώρησε στην καταχώρηση της αίτησης αφού ενήργησε χωρίς εξουσιοδότηση της εναγομένης εταιρείας. Εκ διαμέτρου αντίθετη ήταν η εισήγηση του άλλου συνηγόρου επί του συγκεκριμένου ζητήματος. 11.2 Η Δ.59 θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο, εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις που τίθενται σ΄ αυτήν, να διατάξει συνήγορο να καταβάλει τα έξοδα ή μέρος των εξόδων της δίκης. Η άσκηση της εξουσίας αυτής προϋποθέτει την παροχή ευκαιρίας στον επηρεαζόμενο δικηγόρο να ακουστεί επί του θέματος πριν την έκδοση οποιασδήποτε καταδικαστικής ως προς την καταβολή των εξόδων απόφασης (βλ. Σιβιτανίδης ν Χαραλάμπους
(1993)1Α ΑΑΔ 179). 11.3 Στο Annual Practice 1958, σελ. 3076-3077, αναφέρονται τα ακόλουθα: «Solicitors acting in proceedings without authority. On the above principle solicitors are ordered to pay personally the costs of proceedings taken by them without a client's authority. This principle applies where proceedings are instituted without authority or an appearance is entered (Re Gray
(1891), 65 L.T. 743; The Neptune,
(1919)P.21), . or may be a limited company which has no directors properly appointed or other officers capable of giving instructions to institute proceedings (see West End Hotels Syndicate v Bayer
(1912), 29 T.LR. 92), or the instructions may have come from minority directors (Fergus Navigation Co. v Kingdom
(1861), 4L.T.262). .... The want of authority of the plaintiff's solicitor cannot be raised as a defense; it should be raised promptly to avoid the answer that it was ratified (Reynolds n Howell
(1873), L.R. 8Q.B. at p.400; Danish Mercantile Co. v Beaumont,
(1951)1 All E.R. 925), and should be made by application (Russian, etc., Bank v Comptoir de Mulhouse,
(1925)A.C. 112) to a Judge in the Chancery Division and a Master in the Q.B.D. Nevertheless if in the course of an action the Court becomes aware that the plaintiff is incapable of giving any retainer at all, it will not allow the action to proceed (Daimler Co. Ltd v Continental Tyre & Rubber, etc. Ltd,
(1916)2 A.C. at p.337.» 11.4 Στην προκείμενη περίπτωση η αίτηση παραμερισμού της απόφασης καταχωρήθηκε από δικηγορική εταιρεία χωρίς σχετική εξουσιοδότηση από την εναγομένη και επί του ζητήματος των εξόδων δόθηκε η ευκαιρία στον επηρεαζόμενο δικηγόρο να ακουστεί. Έτσι τα έξοδα της παρούσας αίτησης θα πρέπει να καταβληθούν από την δικηγορική εταιρεία που καταχώρισε την αίτηση. Συνακόλουθα τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ της ενάγουσας και εναντίον των Παπαντωνίου & Παπαντωνίου ΔΕΠΕ όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Αναφορικά με τα έξοδα της αίτησης παραμερισμού αυτά επιδικάζονται υπέρ της ενάγουσας και εναντίον της πιο πάνω δικηγορικής εταιρείας για τις εμφανίσεις μέχρι την 9.6.2015 (ημερομηνία καταχώρισης της παρούσας αίτησης) όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Καμιά διαταγή για έξοδα αναφορικά με τις εμφανίσεις μετά την 9.6.2015 στα πλαίσια της αίτησης παραμερισμού, αφού και οι δύο αιτήσεις ήταν ορισμένες την ίδια ημέρα και η αίτηση παραμερισμού οριζόταν μέχρι και την διεκπεραίωση της παρούσας αίτησης. (Υπ.): .......... Ηλ. Γεωργίου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο