DE.ZO. Constructions & Developers Ltd ν. Άννα Χρίστου, Αρ. Αγωγής: 1517/12, 11/3/2016

DE.ZO. Constructions & Developers Ltd ν. Άννα Χρίστου, Αρ. Αγωγής: 1517/12, 11/3/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A41 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Ταλαρίδου - Κοντοπούλου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1517/12 Μεταξύ: DE.ZO. Constructions & Developers Ltd(Η.Ε. 62746) Αιτητές και Άννα Χρίστου Καθ΄ ης η αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 2/10/2015 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 11 Μαρτίου 2016 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Αιτητές: κ Μιχαηλίδης Για την καθ΄ ης η αίτηση: κ Γ. Κουμά Στις 25 Σεπτεμβρίου 2015 και ώρα 11.55 π.μ. το Δικαστήριο συνεδρίασε για την ακρόαση της αγωγής. Ο δικηγόρος των εναγομένων δεν εμφανίσθηκε καθόλου εκείνο το πρωινό, στις 12.00μ.μ φωνάχθηκε από το μεγάφωνο και επιβεβαιώθηκε η απουσία του, επίσης επιβεβαιώθηκε από το πρακτικό του Δικαστηρίου ότι ο δικηγόρος της εναγομένης ήταν παρών κατά την προηγούμενη δικάσιμο και άκουσε την ώρα και ημερομηνία της ακρόασης. Ενόψει των πιο πάνω αποφάσισα όπως προχωρήσω με ακρόαση της αγωγής ερήμην της εναγομένης. Ο ενάγοντας ορκίσθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου παρουσίασε την μαρτυρία του και ως εκ τούτου εκδόθηκε απόφαση στην απαίτηση εναντίον της εναγομένης για το ποσό των €6.2511.57 πλέον τόκοι καιν έξοδα και η ανταπαίτηση της εναγομένης απορρίφθηκε. Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε στις 2 Οκτωβρίου

1. Ο δικηγόρος που εκπροσωπεί την εναγομένη καταχώρησε ένορκη δήλωση της αίτησης με την οποία ισχυρίζεται ότι δεν σημείωσε την ημερομηνία ακρόασης και ως αποτέλεσμα αυτού δεν εμφανίσθηκε κατά την καθορισμένη ημερομηνία ακρόασης. Είναι θέση του ότι στις 29 Σεπτεμβρίου 2015 διαπίστωσε ότι δεν είχε σημειώσει την ημερομηνία ακρόασης της υπόθεσης και έτσι αποτάθηκε στο πρωτοκολλητείο να ενημερωθεί τι είχε γίνει η υπόθεση. Ανακάλυψε τότε ότι η απόφαση είχε εκδοθεί ερήμην της εναγομένης. Στην ένορκη δήλωση ισχυρίζεται ότι έχει καλή υπεράσπιση στην απαίτηση και ανταπαίτηση κατά των εναγόντων όμως δεν παρατίθενται συγκεκριμένα στοιχεία και γεγονότα για να καταδείξει αυτόν τον ισχυρισμό. Από το δικογραφικό φάκελο της υπόθεσης προκύπτει ότι η ημερομηνία ακρόασης της υπόθεσης είχε δοθεί από τις 8.5.2015 και ήταν παρών ο κ. Μιχαηλίδης εκείνη την ημέρα. Οι καθ' ων η αίτηση έχουν ενστεί στην αίτηση και έχουν παραθέσει όλο το ιστορικό της υπόθεσης για να καταδείξουν ότι η εναγομένη δεν έχει καλή υπεράσπιση αλλά και ούτε ανταπαίτηση στην αγωγή. Περαιτέρω ανέτρεξαν στα πρακτικά του Δικαστηρίου ημερομηνίας 25 Σεπτεμβρίου 2015 για να καταδείξουν ότι αμφισβητούν τα λεγόμενα του δικηγόρου σε σχέση με τους λόγους που προβάλει στην ένορκη δήλωση για μη εμφάνιση του εξαιτίας αβλεψίας. Το Δικαστήριο έχει την εξουσία να παραμερίσει απόφαση δυνάμει της Δ.33 Θ.
2. " Any judgment obtained where one party does not appear at the trial may in a proper case be set aside by the Court upon such terms as may seem fit, upon an application made within fifteen days after the trial." Η εξουσία του Δικαστηρίου να παραμερίσει την εκδοθείσα απόφαση που προέκυψε από το γεγονός ότι ένας διάδικος παρέλειψε να εμφανισθεί στην δική είναι διακριτική. Όπως επισημάνθηκε από την απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Θεμιστοκλή Χαραλαμπίδη ν. Ιακώβου Πέτρου,[1] στην περίπτωση που διάδικος παραλείψει να εμφανισθεί στο Δικαστήριο και εκδοθεί απόφαση εναντίον του η ορθή οδός για να παραμερισθεί η απόφαση είναι να αποταθεί ο διάδικος στο ίδιο το Δικαστήριο που είχε εκδώσει την απορριπτική απόφαση της αγωγής. Η δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου να παραμερίσει την απόφαση υπάρχει μόνο όταν το Δικαστήριο έχει απορρίψει την αγωγή χωρίς να επιληφθεί την ουσίας της αγωγής και χωρίς να ακούσει τον άλλο διάδικο σε σχέση με οποιοδήποτε ζήτημα που εγείρεται στην αγωγή. ( Βλ. Hession v. Jones [2]). Έφεση μπορεί να καταχωρηθεί μόνο μετά από απόρριψη αίτησης για παραμερισμό της απόφασης από το Επαρχιακό Δικαστήριο. Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Mesolongitis v. Koutas καθόρισε με σαφήνεια ποια ήταν τα όρια και έκταση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου με βάση την Δ.33 να αποκαταστήσει αγωγή που είχε απορριφθεί. Στην υπόθεση Mesolongitis ο ενάγοντας δεν είχε προσέλθει στο Δικαστήριο για να μαρτυρήσει στην αγωγή διότι δεν είχε ειδοποιηθεί έγκαιρα από τον δικηγόρο του. Το αποτέλεσμα ήταν να απορριφθεί η αγωγή λόγω μη προώθησης της. Ο ενάγοντας καταχώρησε αίτηση παραμερισμού της απόφασης στο Επαρχιακό Δικαστήριο. Το Επαρχιακό Δικαστήριο πείσθηκε ότι η απουσία του κατά την ακρόαση δεν ήταν λόγω αδιαφορίας αλλά λόγω συνθηκών που ήταν εκτός του ελέγχου του ενάγοντα. Ως εκ τούτου επαναφέρθηκε η αγωγή στον κατάλογο υποθέσεων που εκκρεμούσαν ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Επομένως, ο παραμερισμός της απόφασης στην παρούσα περίπτωση θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με αίτηση παραμερισμού με βάση την Δ.
3. Ο ρόλος του Δικαστηρίου είναι να εξετάσει κατά πόσο συντρέχουν οι κατάλληλες συνθήκες που να δικαιολογούν τον παραμερισμό της απόφασης και που να επιτρέπουν την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης διαταγής για τον παραμερισμό της απόφασης. Η αντίστοιχη αγγλική διάταξη της Δ.33 θ.5 είναι το O. 36 r.
4. Σύμφωνα με το Annual Practice Book 1958 σελ. 831 η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να παραμερίσει απόφαση λόγω παράλειψης ενός των διαδίκων να εμφανιστεί στην δίκη πρέπει να ασκείται μόνο όταν συντρέχουν ειδικές περιστάσεις. Δεν μπορεί ένας διάδικος να παραλείψει να εμφανισθεί στην δίκη και να περιμένει ότι το Δικαστήριο θα τον αντιμετωπίσει ευνοϊκά εκτός εάν η μη εμφάνιση του είναι δικαιολογημένη. Στην υπόθεση Burgoine v. Taylor[3] το Δικαστήριο αρνήθηκε να επαναφέρει αγωγή που απορρίφθηκε λόγω παράλειψης του ενάγοντα να εμφανισθεί κατά την ακρόαση της αγωγής. Ο δικηγόρος του ενάγοντα έκανε λάθος και δεν είχε προσέξει ότι η αγωγή είχε ορισθεί για ακρόαση και μεταφερθεί σε άλλο Δικαστήριο με αποτέλεσμα να μην εμφανισθεί στο Δικαστήριο. Παρά του γεγονότος ότι η εμφάνιση οφειλόταν αποκλειστικά σε σφάλμα του δικηγόρου του ενάγοντα, το Δικαστήριο θεώρησε ότι δεν θα ήταν ορθό κάθε φορά που ο δικηγόρος κάνει λάθος στον χειρισμό της υπόθεσης να το επικαλείται ο διάδικος ως δικαιολογία και να παραμερίζεται η απόφαση. Περαιτέρω, το Δικαστήριο επεσήμανε ότι σε τέτοια περίπτωση ο διάδικος είχε θεραπεία, ήτοι να κινήσει αγωγή εναντίον του δικηγόρου του για αμέλεια. " I am asked to set aside this judgment on the simple ground that the defendant's solicitor and his clerk were so negligent that they did not know of the order of transfer or that the action had come on the list for trial.If I were to accede to the application the result would be that a solicitor who asked to have a judgment obtained his client in default of appearance at the trial, set aside , would only have to show that he himself had been guilt of gross negligence . I do not think it right to encourage negligence to that extent." Η ίδια προσέγγιση υιοθετείται και από τα Κυπριακά Δικαστήρια. Αναγνωρίζεται μεν τον δικαίωμα κάθε διαδίκου να ακουσθεί και να δικασθεί από το Δικαστήριο σε σχέση με την ουσία της υπόθεσης με βάση το άρθρο 30.3 του Συντάγματος όμως αυτό το δικαίωμα δεν είναι απόλυτο και χωρίς αναφορά στον εύλογο χρόνο που δίδεται σε κάθε διάδικο για να προωθήσει την υπόθεση του. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Ibrahim v. Piller Enteprises Ltd.[4] αυτό που εξετάζεται από το Δικαστήριο για να διαπιστώσει εάν έχουν κατοχυρωθεί τα δικαιώματα του διαδίκου με βάση το άρθρο 30.3 του Συντάγματος είναι κατά πόσο, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις συνθήκες και γεγονότα, το Δικαστήριο παρείχε λογική ευκαιρία στο διάδικο να θέσει την υπόθεση του. Ακόμη στην υπόθεση Κυριάκου Πέτρου ν. Διευθυντή Κτηματολογίου Λεμεσού[5] το Εφετείο τόνισε ότι η αμέλεια του Δικηγόρου δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για τον διάδικο για να πετύχει αναγέννηση δικαστικών διαδικασιών. "Ο διάδικος δεν μπορεί κατά κανόνα να προβάλλει το λάθος, αμέλεια ή παράλειψη του δικηγόρου του για να πετυχαίνει την παράταση προθεσμιών ή την αναγέννηση δικαστικών διαδικασιών. Από τη συμμόρφωση προς τα χρονοδιαγράμματα αυτά εξαρτάται η απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης και συνακόλουθα το κύρος της. Διαφορετική αντιμετώπιση θα δημιουργήσει επικίνδυνα ρήγματα στην απονομή της δικαιοσύνης." Στην αγγλική υπόθεση Robinson v Chadwick[6] το Δικαστήριο απέρριψε αγωγή λόγω παράλειψης της εμφάνισης του ενάγοντα και κατά την ημερομηνία της δίκης. Διά να δικαιολογήσει την απόφαση του αυτή έλαβε σοβαρά υπόψη του το γεγονός ότι η αγωγή είχε αναβληθεί προηγουμένως ως επίσης το γεγονός ότι ο δικηγόρος του ενάγοντα δεν είχε αποταθεί πριν την ημερομηνία ακρόασης για αναβολή. Δεν δέχθηκε να ακούσει μαρτυρία ιατρού ο οποίος είχε παρουσιαστεί για να εξηγήσει ότι ο ενάγοντας απουσίαζε για λόγους υγείας. Η πιο πάνω νομολογία δείχνει ότι η παρουσία του διαδίκου κατά την ημερομηνία ακρόασης δεν είναι θέμα ευκολίας ή άνεσης του διαδίκου. Εάν το Δικαστήριο διαπιστώσει ότι η μη εμφάνιση δεν είναι δικαιολογημένη τότε αυτός που έχει επιδείξει αδιαφορία προς την δικαστική διαδικασία θα χάσει το δικαίωμα σε δίκη που του παρέχεται από το Σύνταγμα. Σύμφωνα με το Annual Practice Book 1958 η αίτηση παραμερισμού που βασίζεται στην Δ.33 (αντίστοιχη αγγλική διάταξη O.36) συνήθως δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση εις την οποία να εκτίθεται η ουσία της αγωγής .( Affidavit on the merits) "Application on the merits is not as a rule required in the case under O. 36 r. 33 but the judge may require such an affidavit if he thinks it necessary" Η ουσία της υπόθεσης είναι γνωστή στο Δικαστήριο κατά την ημερομηνία που είναι ορισμένη η υπόθεση για ακρόαση διότι τα δικόγραφα έχουν συμπληρωθεί. Επομένως, το έργο του Δικαστηρίου σε αίτηση για παραμερισμού της απόφασης είναι να διαπιστώσει κατά κύριο λόγο πόσο η μη εμφάνιση του διαδίκου στο Δικαστήριο την ημέρα της ακρόασης, για να προωθήσει την υπόθεση του, είναι δικαιολογημένη υπό τις περιστάσεις. Όμως δύναται το Δικαστήριο να λάβει υπόψη και κατά πόσο η εναγόμενη έχει αποδείξει ότι έχει καλή υπεράσπιση στην αγωγή. Η εναγομένη έχει το βάρος να αποδείξει ότι έχει καλή υπεράσπιση στην αγωγή. Να σημειωθεί ότι η εναγομένη δεν είναι ανάγκη να αποδείξει την αλήθεια των γεγονότων που περιέχονται στην ένορκη του δήλωση προς υποστήριξη της αίτησης παραμερισμού τα οποία θεμελιώνουν το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης περί της ύπαρξης καλής υπεράσπισης. Αυτό που θα πρέπει να αποδείξει η εναγομένη είναι ότι τα γεγονότα πού περιέχονται στην ένορκη δήλωση του δικηγόρου που εάν ήταν αλήθεια θα αποτελούσαν καλή υπεράσπιση στην αγωγή. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Λευκίδου ν. Αρίστου Κανναουρίδη[7], δια να αποδειχθεί η ύπαρξη καλής υπεράσπισης στην αγωγή σε αίτηση παραμερισμού της απόφασης δεν απαιτείται η απόδειξη της αλήθειας των ισχυρισμών με τον τρόπο που αντιμετωπίζεται η απόδειξη γεγονότων σε ενδιάμεσες αιτήσεις με βάση των προνοιών της Δ.48 θ.4 των Διαδικαστικών Κανονισμών της Πολιτικής Δικονομίας. Ο σκοπός της αίτησης παραμερισμού δεν είναι για να εκδικασθεί η ουσία της αγωγής επί των γεγονότων και να γίνει αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά να εξετάσει το Δικαστήριο κατά πόσο υπάρχουν ισχυρισμοί που βασίζονται σε κάποια γεγονότα που αποτελούν υπεράσπιση στην αγωγή. Είναι γι' αυτό τον λόγο που τα γεγονότα αυτά δεν είναι ανάγκη να αποδειχθούν για την αλήθεια των. Η νομολογία σε σχέση με την Δ.48 θ.4 που παραθέσαμε αφορά κάθε ενδιάμεση αίτηση, σε σχέση με γεγονότα τα οποία πρέπει να αποδεικνύονται. Δεν τέμνεται με την Evans v. Bartland και την Κυπριακή νομολογία ως προς τις αρχές που διέπουν το παραμερισμό απόφασης. Δεν επιβάλλει την απόδειξη γεγονότων που δεν χρειάζεται να αποδειχτούν. Όμως σε σχέση με τους λόγους μη εμφάνισης του εναγόμενου στην αγωγή είναι ανάγκη να αποδειχθούν τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση του. Τούτου λέχθηκε με σαφήνεια στην υπόθεση Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τράπεζα Κύπρου Λτδ. ν Μιχαήλ 1 ΑΑΔ 1044