ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ν. ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΛΟΚΑΣΙΔΗΣ, Αρ. Αγωγής: 875/2011, 25/5/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A92 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 875/2011 ΜΕΤΑΞΥ: ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Ενάγοντας/ καθ΄ου η αίτηση και ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΛΟΚΑΣΙΔΗΣ Εναγόμενος/αιτητής Ημερομηνία: 25 Μαΐου, 2016 Για τον ενάγοντα /καθ΄ ου η αίτηση: Η κα Καραμανή για Αντώνης Δημητρίου Για εναγόμενο / αιτητή : Η κα Λοϊζου για Ανδριάννα Κλαϊδη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Σε αίτηση για τροποποίηση της Υπεράσπισης με ημερομηνία 4.02.2016) Αντικείμενο της παρούσας απόφασης μου είναι η αίτηση του εναγόμενου - αιτητή (στη συνέχεια «ο αιτητής»), για παροχή σε αυτόν άδειας για τροποποίηση της Υπεράσπισής του. O ενάγοντας - καθ' ου η αίτηση (στη συνέχεια «ο καθ΄ου η αίτηση»), καταχώρησε ένσταση στην αίτηση και ως εκ τούτου η αίτηση ορίστηκε για ακρόαση και ακούστηκε την 11.05.
- Ο αιτητής επιζητεί την προσθήκη και παράθεση στην Έκθεση Υπεράσπισης του των ακόλουθων ισχυρισμών στις παραγράφους 8,9 και 10 και την ανάλογη αναρίθμηση των υπόλοιπων παραγράφων της: «
- Ο εναγόμενος άνευ βλάβης των ως άνω εγείρει την υπεράσπιση της συντρέχουσας αμέλειας (Contributory Negligence), καθ΄ότι ο Ενάγοντας ήταν εκείνος που έχει προκαλέσει το επεισόδιο που είχεν ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό του. Ο Ενάγοντας έσπρωξε τον Εναγόμενο εις το έδαφος όπου άρχισεν να τον χτυπά και να τον κλωτσά. Ο Εναγόμενος αναφέρει και ισχυρίζεται ότι προσπάθησε προηγουμένως και-ή προγενέστερα με κάθε δυνατόν τρόπο να αποφύγει το επεισόδιο και τον Ενάγοντα, ήτοι με την αποχώρηση του από το σημείο του club και/ή από το χώρο στάθεμευσης.»
- Λεπτομέρειες συντρέχουσας αμέλειας: (Α) Ο Ενάγοντας προκάλεσεν τον Εναγόμενο με υβρισίες και/ή ανάρμοστη συμπεριφορά. (Β) Ο Ενάγοντας παράνομα επιτέθηκε στον Εναγόμενο. (Γ) Ο Ενάγοντας αμελώς και χωρίς νόμιμη δικαιολογία και εξουσία έσπρωξε και επιτέθηκε τον Εναγόμενο. (Δ) Ο Ενάγοντας προκάλεσεν το επεισόδιο και ευθύνεται με βάση της αρχής της συντρέχουσας αμέλειας, αφού βρισκόταν σε κατάσταση μέθης και κάτω από την επήρεια αλκοόλης. (Ε) Η Συντρέχουσα Αμέλεια συνιστά την έλλειψη και υποχρέωση του ενάγοντα και/ή παράλειψη ένδειξης εύλογης προσοχής και/ή την δημιουργία του κινδύνου και/ή του επεισοδίου. (ΣΤ) Η παράλειψη του Ενάγοντα για ληψη μέτρων προφύλαξης και το μερίδιο και/ή ποσοστό της ευθύνης του Ενάγοντα είναι μεγαλύτερο από αυτό του Εναγόμενου. (Ζ) Ο βαθμός υπαιτιότητας του Ενάγοντα είναι μεγαλύτερος από αυτόν του Εναγόμενου.
- Άνευ βλάβης των ως άνω, τα τραύματα που υπέστην ο Ενάγοντας δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και ο Εναγόμενος καλεί τον Ενάγοντα εις αυστηρήν απόδειξην των ισχυρισμών του.» Η εξ αρχής αναφορά στην πορεία της υπόθεσης είναι χρήσιμη για την εξέταση του προβαλλόμενου λόγου ένστασης για καθυστερημένη υποβολή του αιτήματος, για αυτό και προχωρώ αμέσως σε αυτή. Η αγωγή καταχωρήθηκε την 18.03.
- Καταχωρήθηκε σημείωμα εμφάνισης του εναγόμενου από τον 1ο δικηγόρο που τον εκπροσώπησε στην παρούσα διαδικασία την 5.04.
- Μετά από καταχώρηση αίτησης εκ μέρους του ενάγοντος για απόφαση λόγω μη καταχώρησης Υπεράσπισης την 18.05.2011 καταχωρήθηκε τελικά η Υπεράσπιση την 13.10.
- Ορίστηκε για οδηγίες για 1η φορά την 30.03.2012 και στη συνέχεια την 21.05.2012 με τον ενάγοντα να συμμορφώνεται με διάταγμα για καταχώρηση ένορκης δήλωσης αποκάλυψης εγγράφων την 11.04.
- Ορίστηκε για ακρόαση για 1η φορά την 6.03.
- Εκείνη την ημερομηνία ο μέχρι τότε δικηγόρος του εναγόμενου ζήτησε την άδεια του Δικαστηρίου να αποσυρθεί από την εκπροσώπηση του στην παρουσία του και έτσι η ακρόαση της υπόθεσης αναβλήθηκε για την 9.04.2013 για οδηγίες με σκοπό να διορίσει, όπως ζήτησε ο εναγόμενος, άλλο δικηγόρο όπως και έγινε στη συνέχεια με την εμφάνιση νέου δικηγόρου. Ορίστηκε για ακρόαση ξανά η υπόθεση την 27.
- Στη συνέχεια έγινε ξανά αντικατάσταση δικηγόρου με τον εναγόμενο να αιτείται αναβολή της ακρόασης η οποία ορίστηκε ξανά την 29.05.2014, ημερομηνία κατά την οποία αναβλήθηκε ξανά για την 31.03.2015 και ακολούθως την 25.11.
- Εκείνη την ημερομηνία για 4η φορά έγινε αντικατάσταση του δικηγόρου του εναγόμενου και ταυτόχρονα μετά από εξαίρεση και του Δικαστηρίου υπό την νέα του σύνθεση, η υπόθεση προγραμματίστηκε από το παρών Δικαστήριο για ακρόαση την 4.02.2016 μετά και από σχετικό αίτημα της πλευράς του εναγόμενου για το λόγο ότι εξεταζόταν το ενδεχόμενο τροποποίησης της υπεράσπισης του και με σκοπό να καταχωρηθεί στο μεταξύ η αίτηση . Την 4.02.2016 ζητήθηκε εκ νέου αναβολή καθώς μόλις την ίδια ημερομηνία καταχωρήθηκε η υπό εκδίκαση αίτηση τροποποίησης. Η υπόθεση παρέμεινε για οδηγίες την 23.02.2016 και στο μεταξύ την 17.02.2016 καταχωρήθηκε και η ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως εκ μέρους του καθ΄ου η αίτηση. Η πιο πάνω πορεία της υπόθεσης φανερώνει ότι η αίτηση καταχωρήθηκε όταν η αγωγή ήταν ορισμένη για ακρόαση για 6η φορά και αυτό 5 έτη μετά την καταχώρηση της αγωγής αλλά και 3 μήνες από την ημερομηνία που ανέλαβε η κα Κλαϊδη ως η νέα δικηγόρος του αιτητή και εξέφρασε προς τούτο την πρόθεση της να υποβάλει αίτηση τροποποίησης. Η αίτηση βασίζεται στη Διαταγή 25 Θεσμός 1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία προνοεί τα ακόλουθα: «The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, allow either party to alter or amend his indorsement or pleadings, in such manner and on such terms as may be just, and all such amendments shall be made as may be necessary for the purpose of determining the real questions in controversy, between the parties.» Στην υπόθεση Νικολάου Ιωάννης ν. Ζωής Μιλτιάδους κ.α. υπό την ιδιότητά τους ως διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντος Παύλου Κ. Μιλτιάδους,
(2007)1 Α.Α.Δ. 1005 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η εξουσία για έκδοση άδειας για τροποποίηση περιέχεται στην Δ.25 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, όπου προνοείται ότι, σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας μπορεί να δοθεί η άδεια, ούτως ώστε να γίνουν όλες οι αναγκαίες τροποποιήσεις για να εκδικαστούν όλα τα επίδικα θέματα που εγείρονται μεταξύ των διαδίκων. Το κυρίαρχο στοιχείο στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου είναι το συμφέρον της δικαιοσύνης. Κατά την εξέταση του θέματος, το δικαστήριο βασίζεται σε διάφορους παράγοντες, αλλά τελικά ο κρίσιμος παράγων είναι η ανάγκη για προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων και η διατύπωση των θέσεων των διαδίκων.» Στην πρόσφατη απόφαση IKOS CIF LTD ν. MARTIN COWARD κ.α., ECLI:CY:AD:2014:A205, Πολιτικές Εφέσεις Αρ. 137/2013 και 138/2013, 20/3/2014, το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την έφεση των Εφεσειόντων αναφορικά με την απόφαση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου δια της οποίας απορρίφθηκε το αίτημα τους για τροποποίηση της Έκθεσης Απαιτήσεως και το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα ακόλουθα: «Με δεδομένο, λοιπόν, το πραγματικό υπόβαθρο, είναι ξεκάθαρο ότι με τις αιτούμενες τροποποιήσεις επιδιωκόταν η προσθήκη νέας βάσης αγωγής και, ταυτόχρονα, η δημιουργία αγώγιμου δικαιώματος εναντίον των νέων διαδίκων, Εφεσιβλήτων 2-13. Υπό αυτές τις συνθήκες, τυχόν ικανοποίηση του αιτήματος τροποποίησης θα είχε ως αποτέλεσμα τη διαφοροποίηση της αγωγής, κατά τρόπο που θα μετέβαλλε εξολοκλήρου το χαρακτήρα της.» Στην υπόθεση Ταξί Κυριάκος Λτδ ν. Παύλου,
(1995)1 Α.Α.Δ. 560 αναφέρθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι το γεγονός ότι υπάρχει δυνατότητα καταβολής αποζημιώσεων προς τον καθ' ου η αίτηση δεν αποτελεί από μόνο του λόγο για να επιτραπεί η αιτούμενη τροποποίηση: «Όσο φιλελεύθερη και αν δικαιολογείται να είναι η προσέγγιση, το ζήτημα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Γνώμονας για την άσκηση αυτής της διακριτικής εξουσίας είναι το σύνολο των περιστατικών και η εισήγηση των εφεσειόντων, στην έκταση που τη θέλει να ασκείται μόνο με αναφορά στο επανορθώσιμο των συνεπειών της τροποποίησης, ανεξάρτητα δηλαδή από οτιδήποτε άλλο, δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Όταν η αγωγή άχθηκε ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου τις 6 Δεκεμβρίου 1988, υποβλήθηκε αίτημα για αναβολή προς υποβολή αίτησης για τροποποίηση της υπεράσπισης. Το Δικαστήριο ανέβαλε τότε την υπόθεση, παρά την ένσταση του εφεσίβλητου, για να καταχωρισθεί αίτηση για τροποποίηση εντός δυο μηνών. Δεν υποβλήθηκε τέτοια αίτηση ούτε και ήλθε εκ νέου το θέμα στο προσκήνιο μέχρι της 13ης Δεκεμβρίου 1990 όταν, μετά από σειρά εμφανίσεων ενώπιον του Δικαστηρίου, η υπόθεση ορίστηκε ξανά για ακρόαση.» Σε σχέση με το ζήτημα της καθυστέρησης, στην ένορκη δήλωση του ο αιτητής αναφέρει ότι η Υπεράσπιση του καταχωρήθηκε από άλλο δικηγορικό γραφείο και προφανώς λόγω αβλεψίας δεν συμπεριλήφθηκαν οι ισχυρισμοί που αιτείται όπως προστεθούν με την παρούσα αίτηση. Παρόλα αυτά ο αιτητής σε κανένα σημείο της ένορκης του δήλωσης δεν σχολιάζει το γεγονός ότι έχει προβεί σε αλλαγή τεσσάρων δικηγόρων και παρόλο που η Υπεράσπιση του καταχωρήθηκε από το πρώτο δικηγορικό γραφείο που τον αντιπροσώπευε, στην πορεία όχι μόνο άλλαξε ακόμα τρεις δικηγόρους αλλά εκπροσωπήθηκε επίσης και από τον δικηγόρο κ. Δημήτρη Καλλένο, ο οποίος ήταν ο δικηγόρος που τον αντιπροσώπευσε στην ποινική υπόθεση που καταχωρήθηκε εναντίον του και ο οποίος γνώριζε πολύ καλά όλα τα γεγονότα της παρούσας αγωγής αλλά και τη γραμμή Υπεράσπισης του εναγόμενου. Στην υπόθεση Γραμμές Στρίντζη ν. Επίσημου Παραλήπτη,
(1995)1 Α.Α.Δ. 607 αναφέρθηκε ότι η αλλαγή δικηγόρου δεν αποτελεί καλό λόγο για να δικαιολογεί την τυχόν έγκριση αιτήματος για τροποποίηση όπως επίσης δεν αποτελεί δικαιολογία για την καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος. Συγκεκριμένα, ο Πικής, Δ. όπως ήταν τότε, ανέφερε τα ακόλουθα: «Η μόνη εξήγηση η οποία παρέχεται στην ένορκη ομολογία η οποία υποστηρίζει την αίτηση, για την καθυστέρηση υποβολής του αιτήματος για τροποποίηση, αφορά την αλλαγή του δικηγόρου των εναγομένων. Ο νέος δικηγόρος των εναγομένων κρίνει την τροποποίηση αναγκαία μετά από επαναθεώρηση της υπόθεσης των πελατών του. Τα γεγονότα τα οποία θεμελιώνουν την τροποποίηση ήταν γνωστά ή, εύλογα, μπορούσαν να εντοπισθούν από τους εναγόμενους από τα πρώτα στάδια της διαδικασίας. Η αλλαγή δικηγόρου διαδίκου δεν παρέχει, αφ' εαυτής, λόγο για την τροποποίηση της δικογραφίας, ούτε δικαιολογία για την καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος. Διαπιστώνω ότι δεν έχει καταδειχθεί βάσιμος λόγος, ο οποίος να δικαιολογεί την τροποποίηση. Αντίθετα, αυτή θα επέφερε μεταβολή του πλαισίου της δίκης και θα επέβαλλε την επανακρόαση της υπόθεσης. Έγκριση του αιτήματος θα έπληττε ανεπανόρθωτα, όχι μόνο τα συμφέροντα των εναγόντων, αλλά και της δικαιοσύνης, συνυφασμένα με τη βεβαιότητα των διαδίκων για το αντικείμενο της δίκης και λογική προσδοκία για το χρόνο αποπεράτωσής της.» Όπως και στην πιο πάνω υπόθεση Γραμμές Στρίντζη έτσι και στην παρούσα υπόθεση, τα γεγονότα τα οποία θεμελιώνουν την τροποποίηση ήταν γνωστά ή εύλογα μπορούσαν να εντοπισθούν από τον εναγόμενο από τα πρώτα στάδια της διαδικασίας και σίγουρα όχι τέσσερα και πλέον έτη αργότερα και μάλιστα όταν για κάποιο χρονικό διάστημα εκπροσωπήθηκε και από τον ίδιο το δικηγόρο που τον εκπροσώπησε στην ποινική υπόθεση. Ο καθ΄ου η αίτηση επικαλούμενος σχετική νομολογία αιτείται όπως αποφασιστεί ότι συντρέχει στην παρούσα υπόθεση παραβίαση των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων του λόγω καθυστέρησης υποβολής της αίτησης τροποποίησης και έτσι αυτή θα πρέπει να απορριφθεί. Στην υπόθεση Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation,
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 33 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «.Το αποδεικτικό βάρος για τη αιτιολόγηση του αιτήματος και της καθυστέρησης στην διατύπωση των θέσεων του αιτητή ποικίλλει ανάλογα με το στάδιο κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα επαυξάνει και το βάρος το οποίο πρέπει να αποσείσει ο αιτητής για την έκδοση διατάγματος για την τροποποίηση.» Στην δε υπόθεση Astor Manufacturing & Exporting Co κ.α. ν. A & G Leventis & Company (Nigeria) Ltd κ.α.,
(1993)1 Α.Α.Δ. 726 αναφέρθηκε επίσης ότι όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα μεγαλύτερο είναι το βάρος το οποίο πρέπει να αποσεισθεί για να γίνει δεκτή η αίτηση για παροχή θεραπείας και ότι κάθε καθυστέρηση πρέπει να αιτιολογείται. Με όσα αναφέρει ο αιτητής στην ένορκη δήλωση του, δικαιολογώντας το στάδιο στο οποίο υποβάλλει το αίτημα του, κρίνω ότι δεν έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης και δεν έχει προσφέρει την οποιαδήποτε αιτιολογία για την υπέρμετρη καθυστέρηση όπως αυτή διακρίνεται από την μελέτη του ιστορικού της υπόθεσης. Η αλλαγή δικηγόρου από μόνη της δεν είναι αρκετή για να δικαιολογήσει το αίτημα. Παρατηρείται παρελκυστική τακτική από μέρους του εναγόμενου με αποτέλεσμα τον εκτροχιασμό της υπόθεσης κάτι που αντίκειται στα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα του ενάγοντα για εκδίκαση της υπόθεσής του εντός εύλογου χρόνου. Στην υπόθεση Φοινιώτης (ανωτέρω) λέχθηκε επίσης ότι σε αιτήσεις τροποποίησης, το Δικαστήριο όταν προσδιορίζει τα συμφέροντα της δικαιοσύνης, θα πρέπει να συνεκτιμήσει τις επιπτώσεις της τροποποίησης στα συμφέροντα και δικαιώματα του αντίδικου καθότι η διεξαγωγή της δίκης εντός εύλογου χρόνου καθιερώνεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος ως θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διαδίκου. Η παραβίαση συνταγματικών δικαιωμάτων αποτελεί ανεπανόρθωτη ζημιά η οποία δεν μπορεί να αποζημιωθεί με την επιδίκαση εξόδων και/ή αποζημιώσεων. (βλ. Federal Bank of Lebanon (SAL) v. Ν. Σιακόλα,
(1999)1 Α.Α.Δ. 44, Milouca Motor Trading Ltd. v. Χρύσανθου Κούρτη,
(1997)1 Α.Α.Δ. 941, Λουκαΐδου ν. Γερολέμου,
(2000)1 ΑΑΔ 333 και Παπανικολάου v. Κότσαπα,
(2004)1 ΑΑΔ σελ. 1800). Στην υπόθεση Μουγής ν. Σπανούδη,
(1996)1 Α.Α.Δ. 997 έχουν λεχθεί τα εξής από τον Καλλή, Δ.: «Το δικαίωμα του εφεσείοντα να ακουσθεί - το οποίο επικαλείται - διασφαλίζεται από το άρθρο 30.3 (β) και (γ) του Συντάγματος. Ωστόσο αυτό το δικαίωμα πρέπει να συμβαδίζει με το δικαίωμα της ακρόασης μέσα σε εύλογο χρόνο. Έχει δε νομολογηθεί ότι η απονομή της δικαιοσύνης μέσα σε εύλογο χρόνο, η οποία διασφαλίζεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος, συνιστά θεμελιώδες δικαίωμα του ανθρώπου και συγχρόνως εχέγγυο για τη διασφάλιση της λειτουργικότητας της δικαστικής εξουσίας (Αρέστη ν. Ηλία
(1991)1 Α.Α.Δ. 984, 988).» Ο καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται στην ένορκη δήλωση του ότι τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται τόσο η παρούσα αγωγή όσο και η παρούσα αίτηση του αιτητή συνέβησαν πριν 6 χρόνια και τυχόν έγκριση της παρούσας αίτησης θα σημαίνει εξ' αντικειμένου δυσκολία σε αυτόν να ερευνήσει και να αντικρούσει με μαρτυρία τους ισχυρισμούς του εναγόμενου. Στην υπόθεση Χρίστου ν. Αζά,
(1992)1 Α.Α.Δ. 704, αναφέρθηκε ότι αίτηση τροποποίησης δικογράφου θα πρέπει να απορριφθεί όταν η τροποποίηση δυνατό να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο. Στη δε υπόθεση Kallice Hold. Co. Ltd v. MTR Metals (Overs) Ltd (Αρ. 1)
(1996)1 ΑΑΔ 162 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η προβολή νέας υπεράσπισης, στο προχωρημένο στάδιο που έφθασε η υπόθεση, μεταβάλλει το πλαίσιο της δίκης, ανατρέπει την πορεία της διαδικασίας, και επιβάλλει τον επανακαθορισμό της θέσης των εναγόντων με ορατές ζημιογόνες συνέπειες για τα δικαιώματα τους και την απόδειξη της υπόθεσης τους. Η τροποποίηση επιζητείται, παρά τις συνέπειες της στη δίκη, χωρίς να έχει παρασχεθεί καμιά εξήγηση ως προς το γιατί η υπεράσπιση δεν προβλήθηκε εξαρχής ή σε οποιοδήποτε προγενέστερο στάδιο.» Ένας ακόμα παράγοντας ο οποίος προσμετράται, είναι η γνώση που είχε ο αιτητής των επίδικων ισχυρισμών που επιχειρεί να εισαγάγει στο δικόγραφο του σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας. Συγκεκριμένα, το επίδικο συμβάν έλαβε χώρα το έτος 2010 και ο αιτητής με την παρούσα αίτηση προσπαθεί να προσθέσει στην Υπεράσπισή του ισχυρισμούς οι οποίοι εξ' αντικειμένου ήταν σε γνώση του πριν ακόμα την καταχώρηση της αγωγής, πόσο μάλλον από της καταχώρησης της Υπεράσπισής του και ακολούθως την επανειλημμένη αντικατάσταση των δικηγόρων του αλλά και την αναβολή της προγραμματισμένης ακρόασης της υπόθεσης Στην υπόθεση Αζά (ανωτέρω), αναφέρθηκε ότι αίτηση για τροποποίηση υπόκειται σε απόρριψη όταν υπάρχει κακή πίστη εκ μέρους του αιτητή. Στην δε υπόθεση Saba Co. (TMP) ν. TMP Agents,
(1994)1 Α.Α.Δ. 426 αναφέρθηκε ότι η καλοπιστία στην υποβολή της αίτησης είναι ιδιάζουσας σημασίας ως προς το αποτέλεσμα της αίτησης. Στο δε σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob´s "Precedents of Pleadings", 12η έκδ., στην σελ. 130, έχει επεξηγηθεί ο όρος «καλή πίστη» ως ακολούθως: «The first and in a way the paramount consideration is whether the application for leave to amend is made in good faith. For this purpose, good faith means that the amendment is sought for the purpose of raising "the real question in controversy between the parties" and is not dishonest or intended to overreach the opposite party, or made for any other ulterior motive and relies on facts which are substantially true and germane to the matters in controversy between the parties. If, therefore, the court is not satisfied as to the truth and substantiality of the proposed amendment, it will be refused.» Στην παρούσα υπόθεση είναι φανερή εκ προοιμίου η κακή πίστη του αιτητή στην υποβολή της παρούσας αίτησης. Η κακοπιστία του δε εμφαίνεται από τα ακόλουθα γεγονότα τα οποία επισημαίνει η πλευρά του καθ΄ου η αίτηση και τα οποία συμμερίζομαι: i. Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε τέσσερα και πλέον έτη μετά την συμπλήρωση των δικογράφων και την ίδια ημέρα που η αγωγή ήτο ορισμένη για ακρόαση όταν είχε τονιστεί από το Δικαστήριο ότι η ακρόαση της αγωγής θα ξεκινούσε. ii. Με την παρούσα αίτηση ο αιτητής αιτείται όπως συμπεριλάβει στην καταχωρηθείσα Υπεράσπιση του ισχυρισμούς τους οποίους γνώριζε πριν την καταχώρηση της αγωγής πόσο μάλλον της Υπεράσπισης και τους οποίους ουδέποτε επικαλέστηκε προηγουμένως, ειδικότερα κατά την ακρόαση της ποινικής υπόθεσης εναντίον του η οποία αφορούσε το ίδιο συμβάν. iii. Η παρούσα αίτηση αποτελεί προσπάθεια του αιτητή να εκτροχιάσει την υπόθεση και/ή να καθυστερήσει περαιτέρω την εκδίκαση της. iv. Ο αιτητής έχει καταδικαστεί τόσο Πρωτόδικα όσο και κατ' έφεση για την επίθεση και πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης εναντίον του καθ΄ου η αίτηση, παράγοντας ο οποίος προσμετρά εναντίον του στην εκδίκαση της παρούσας αγωγής το οποίο σε συνάρτηση με τις πράξεις και/ή συμπεριφορά του και/ή την καταχώρηση της παρούσας αίτησης στο παρών στάδιο, δεικνύει την κακοπιστία του. v. Οι τραυματισμοί που υπέστη ο καθ' ου η αίτηση είναι σοβαρής μορφής και ο αιτητής καταχώρησε την παρούσα αίτηση κακόπιστα με σκοπό να εκτροχιάσει την υπόθεση και/ή να καθυστερήσει την εκδίκαση αυτής σε μια προσπάθεια αποφυγής των νόμιμων υποχρεώσεών του έναντι του για τους τραυματισμούς και τις ζημιές που του προκάλεσε. Στην προκείμενη περίπτωση ο αιτητής δεν προσθέτει απλά ισχυρισμούς αλλά επιχειρεί την εισαγωγή μιας εντελώς καινούριας γραμμής Υπεράσπισης και συγκεκριμένα αυτής της συντρέχουσας αμέλειας του καθ΄ού η αίτηση, κάτι το οποίο προσομοιάζει με τη δημιουργία νέας βάσης αγωγής. (βλ. IKOS CIF LTD ανωτέρω). Ο αιτητής με την παρούσα αίτηση του προσπαθεί να εισαγάγει ισχυρισμούς και/ή Υπερασπιστική γραμμή βασιζόμενη επί γεγονότων τα οποία ήταν γνωστά του πριν από την καταχώρηση της αγωγής. Προβάλει δε κατά τον καθ΄ου η αίτηση ισχυρισμούς οι οποίοι είναι άκρως αντίθετοι με την γραμμή Υπεράσπισης του στην ποινική υπόθεση με αριθμό 11529/2011 του Ε.Δ. Λάρνακας η οποίας αφορούσε τους ίδιους διάδικους και τα ίδια γεγονότα. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται και στην ένορκη δήλωση του καθ΄ου η αίτηση η οποία υποστηρίζει την ένστασή του ημερ. 17.02.2016, ο αιτητής με την παρούσα αίτησή του επιζητά όπως αντικρούσει τους ισχυρισμούς του ενάγοντα αναφορικά με τους τραυματισμούς που αυτός υπέστη και ισχυρίζεται ότι τα τραύματα του ενάγοντα δεν έχουν ως δικογραφούνται, παρά το γεγονός ότι αυτά δηλώθηκαν εκ μέρους του ως παραδεκτό γεγονός στη πιο πάνω ποινική υπόθεση, και τα εν λόγω παραδεκτά γεγονότα αντικατοπτρίζουν σχεδόν αυτολεξεί την έκθεση απαιτήσεως του καθ΄ ου η αίτηση αναφορικά με τους τραυματισμούς που αυτός υπέστηκε ένεκα της επίθεσης που δέχθηκε από τον εναγόμενο. Τα πιο πάνω επισημαίνω και είναι σημαντικό αυτό ως προς την αντίκριση του αιτήματος, δεν αντικρούστηκαν από μέρους του αιτητή και παρέμειναν αναντίλεκτα για τη σημασία δε αυτού του παράγοντα βλ. την υπόθεση Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ κ.ά.
(2006)ΑΑΔ 1013. Είναι ουσιαστικής σημασίας όπως ο διάδικος ο οποίος αιτείται την τροποποίηση, να παραθέσει στην αίτησή του και/ή στην ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει, τόσο την ύπαρξη καλού λόγου, προσδιορίζοντας αυτόν, ως επίσης και το γιατί είναι αναγκαία η τροποποίηση (βλ. Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου,
(1991)1 Α.Α.Δ. 934, SABA & CO (T.M.P.) v. T.M.P. Agents,
(1994)1 Α.Α.Δ. 426, Ιωάννης Νικολάου ν. Ζωής Μιλτιάδους κ.α.,
(2007)1 Α.Α.Δ. 1005). Στην παρούσα περίπτωση ο αιτητής δεν αναφέρει τόσο στην αίτηση του όσο και στην ένορκη δήλωση που την συνοδεύει την ύπαρξη καλού λόγου ως επίσης και την ανάγκη για τροποποίηση της καταχωρηθείσας Υπεράσπισης του. Είναι δε σημαντικό να υποδειχθεί ότι δεν προβάλλεται ισχυρισμός εκ μέρους του αιτητή για ύπαρξη καλού λόγου για την αιτούμενη τροποποίηση ούτε εμφαίνεται ο οποιοσδήποτε λόγος επί του οποίου να εξαχθεί το οποιοδήποτε ασφαλές συμπέρασμα ότι η παρούσα αίτηση τροποποίησης είναι αναγκαία για τον καθορισμό των πραγματικών επίδικων Στην υπόθεση IKOS CIF LTD (ανωτέρω), αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Πάγια νομολολογία διαμόρφωσε τον κανόνα ότι αίτηση τροποποίησης δεν είναι δυνατό να επιτύχει αν το υλικό, το οποίο σκοπείται να εισαχθεί, ήταν σε γνώση του αιτητή ή μπορούσε με εύλογη επιμέλεια να εντοπιστεί έγκαιρα. Η δε αλλαγή δικηγόρου διαδίκου δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δικαιολογία για παρατηρούμενη καθυστέρηση που οδηγεί σε εκτροχιασμό της δίκης και δεν παρέχει, αφ΄εαυτής, λόγο για την τροποποίηση της δικογραφίας. (Γραμμές Στριντζή Αιγαίου ΝαυτικήΕταιρεία v. AlwaysTravel Holidays Ltd
(1995)1 Α.Α.Δ. καιUnited Sea Transport Ltd v. Zakou,
(1980)1 A.Α.Δ.501, 510). Η γραμμή αυτή της νομολογίας συναρτάται απόλυτα με την φειδώ με την οποία το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια, ιδίως στις περιπτώσεις όπου η όποια καθυστέρηση ενέχει καταλυτικές επιπτώσεις στα δικαιώματα του αντιδίκου. Στην υπό εξέταση, το συμφέρον της δικαιοσύνης δεν θα ήταν συμβατό με την παροχή άδειας για τροποποίηση, λόγω των ιδίων των δεδομένων της υπόθεσης, τα οποία επιμαρτυρούν κίνδυνο πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς στην αντίδικη πλευρά. Τα βασικά γεγονότα ήταν γνωστά στην Εφεσείουσα, όπως εύκολα μπορεί να διαπιστωθεί και από την ανάγκη που οδήγησε στο αίτημα για προσθήκη νέων διαδίκων και τους λόγους που επικαλέστηκε προκειμένου να θεμελιώσει την αξίωση αυτή. Η αναφορά σε αλλαγή των δικηγόρων της Εφεσείουσας, στην προσπάθεια στήριξης της αναγκαιότητας για τροποποίηση, δε συνιστούσε βάσιμο λόγο αλλά ούτε και δικαιολογία της παρατηρηθείσας, ήδη, καθυστέρησης.» Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι η αίτηση χαρακτηρίζεται από γενικότητα και αοριστία. Τα γεγονότα και/ή ισχυρισμοί που στοιχειοθετούν την παρούσα αίτηση τροποποίησης ήταν εις γνώσιν του αιτητή πριν την καταχώρηση της αγωγής αλλά και της Υπεράσπισης του καθότι αφορούν τα γεγονότα της επίδικης ημερομηνίας της 28.11.2010 όταν δηλαδή συνέβη το επίδικο επεισόδιο από το οποίο ο ενάγων ισχυρίζεται ότι υπέστη βλάβες και ζημιές. Συγκεκριμένα, ο αιτητής με την παρούσα αίτηση τροποποίησης, προσπαθεί να εισαγάγει ισχυρισμούς συντρέχουσας αμέλειας εκ μέρους του καθ΄ου η αίτηση, η οποία στηρίζεται εξ' ολοκλήρου επί των γεγονότων που έλαβαν χώρα την επίδικη ημερομηνία του συμβάντος και τα οποία εξ' αντικειμένου εμφαίνεται ξεκάθαρα ότι ήταν γνωστά στον αιτητή έκτοτε και σίγουρα πριν από την καταχώρηση της Υπεράσπισής του. Ως εκ τούτου και στη βάση της υπόθεσης IKOS CIF LTD (ανωτέρω), σε συνάρτηση με την υπέρμετρη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση εκ μέρους του αιτητή στην υποβολή και/ή καταχώρηση της παρούσας αίτησης, η αίτηση του είναι έκθετη σε απόρριψη. Με όσα προσπάθησα πιο πάνω να εξηγήσω αναπόφευκτα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η αίτηση του αιτητή υποβλήθηκε καθυστερημένα, κακόπιστα και κατά τρόπο που οδηγεί σε εκτροχιασμό της αγωγής από την πορεία που είχε τα τελευταία χρόνια οριζόμενη επανειλημμένα για ακρόαση. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του ενάγοντα - καθ΄ου η αίτηση και εναντίον του εναγόμενου - αιτητή, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής οπότε και θα είναι πληρωτέα. (Υπογρ.).............. Χρήστος Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο