BANK OF CYPRUS PUBLIC COMPANY LTD ν. RAJENDRA KUMAR PATEL κ.α., Αρ. Αγωγής: 4310/2013, 28/4/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A74 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ENΩΠΙΟΝ: Χρ. Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4310/2013 ΜΕΤΑΞΥ: BANK OF CYPRUS PUBLIC COMPANY LTD, εκ Λευκωσίας Ενάγοντες - καθ΄ων η αίτηση -και-
- RAJENDRA KUMAR PATEL
- PUSPA PATEL
- ROTOS DEVELOPERS LTD Εναγόμενοι - αιτητές .............. Ημερ. 28 Απριλίου,2016 Για ενάγοντες - καθ΄ων η αίτηση: Η κα Δ. Μιχαήλ για Αντώνης Ανδρέου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για εναγόμενους - καθ΄ων η αίτηση: Η κα Δ. Χριστοδούλου για Αναστάσιο Μυλωνά & Σία Δ.Ε.Π.Ε. ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό εξέταση αίτηση τους οι Εναγόμενοι 1 και 2 εις την ως άνω αγωγή (στη συνέχεια «οι Αιτητές») επιδιώκουν διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάζει όπως η παρούσα αγωγή συνενωθεί και συνεκδικασθεί με τις αγωγές με αριθμό 960/2014, 962/2014 και 4309/
- Σε κάθε μια από τις τρεις αυτές αγωγές υπάρχουν τρεις διαφορετικοί εναγόμενοι από τους οποίους ο ένας είναι κοινός σε δύο από αυτές (στην παρούσα και στην 4309/2013) που είναι η εταιρεία ROTOS DEVELOPERS LTD και στις 960/2014 και 962/2014 που είναι η CHRISTOS ROTOS DEVELOPERS LTD (EX CHRISTOS ROTOS & SON LTD). Οι πιο πάνω εταιρείες, ως εναγόμενες, από έρευνα μου σε κάθε έναν από τους φακέλους όλων των υποθέσεων αποδέχθηκαν και εκδόθηκαν εκ συμφώνου αποφάσεις εναντίον τους οι οποίες αφορούσαν διαφόρων μορφών διατάγματα τα οποία αξιώνονταν και σχετίζονται με τα διαμερίσματα που ανεγέρθηκαν στο ακίνητο τα οποία είχαν αγοράσει οι πρωτοφειλέτες - εναγόμενοι σε κάθε μια από αυτές τις υποθέσεις. Η αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.14 Θ.Θ.1 - 5 και Δ.48 Θ.Θ.1 - 4, 8 και 9 , στις συμφυείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, καθώς και στην Νομολογία του Ανώτατου Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση, όπως ισχυρίζονται οι αιτητές, φαίνονται στη Δικογραφία και έχουν ως ακολούθως:
- Οι πιο πάνω αγωγές εκκρεμούν ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας και ή οι τρείς εκ των τεσσάρων αγωγών ενώπιον του ιδίου Δικαστή και έχουν κινηθεί από τους ίδιους Ενάγοντες εναντίον διαφορετικών Εναγομένων.
- Είναι εμφανές από τα δικόγραφα που έχουν καταχωρηθεί ότι οι πιο πάνω Αγωγές πρέπει να συνενωθούν καθώς περικλείουν κοινά θέματα νόμου και γεγονότων και ότι είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να συνενωθούν.
- Είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης η συνένωση των πιο πάνω αγωγών καθώς θα αποφευχθούν τυχόν καταχρήσεις διαδικασίας και ή θα εξοικονομηθεί χρόνος και χρήμα καθώς και οι τέσσερις αγωγές αναφέρονται σε επίδικες συμφωνίες δανείου μεταξύ των Εναγόντων και ή Εναγομένων, οι οποίες έγιναν ακολουθώντας κοινή διαδικασία και αφορούν δανειοδότηση του τιμήματος αγοράς διαμερίσματος από την ίδια εταιρεία την ROTOS DEVELOPERS LTD. Οι Ενάγοντες (στη συνέχεια «οι Καθ'ών η Αίτηση»), καταχώρησαν ένσταση η οποία βασίζεται στην Δ.48 Θ.4 και Δ.14 Θ.Θ.2 - 5, στην σχετική νομολογία, στη διακριτική ευχέρεια και στις συμφυείς εξουσίες και την πρακτική του Δικαστηρίου. Οι Λόγοι ένστασης οι οποίοι προβάλλονται είναι οι ακόλουθοι:
- Η παρούσα αίτηση είναι παράτυπη και/ή αβάσιμη και/ή πάσχει νομικά και ή λανθασμένα καταχωρημένη και ή λανθασμένα η αίτηση προωθείτε στηριζόμενη στην παρούσα αγωγή.
- Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει ο Θεσμός 2 της Διαταγής 14 για την συνεκδίκαση των τεσσάρων αγωγών.
- Οι Εναγόμενοι σε κάθε περίπτωση και ή αγωγή δεν είναι οι ίδιοι και ή είναι άλλοι και ή ενάγονται υπό διαφορετική ιδιότητα και ή για διαφορετική εξασφάλιση και ή υπό διαφορετικούς όρους παροχής και ή χορήγησης πιστωτικής διευκόλυνσης.
- Δεν υπάρχουν κοινά πραγματικά ή νομικά ζητήματα τέτοιας σημασίας ούτως ώστε να καθιστούν αναγκαία την συνένωση των τεσσάρων αγωγών και/ή δεν παρατίθενται με λεπτομέρεια τα κοινά νομικά και πραγματικά γεγονότα που να καθιστούν αναγκαία την συνεκδίκαση των αγωγών.
- Οι αγωγές στις οποίες επιδιώκεται η συνένωση αφορούν διαφορετικά είδη πιστωτικών διευκολύνσεων που χορηγήθηκαν σε διαφορετικές ημερομηνίες οι οποίες απέχουν μεταξύ τους, με διαφορετικούς όρους χρήσης και στις οποίες επιδιώκονται διαφορετικές αξιώσεις από τους Ενάγοντες με διαφορετικό αριθμό Εναγομένων και/ή Εγγυητών.
- Τα γεγονότα που στοιχειοθετούν την κάθε υπόθεση δεν ομοιάζουν σε βαθμό που να υφίσταται ουσιαστική ταύτιση μεταξύ τους.
- Τυχόν διαταγή για συνεκδίκαση δεν θα βοηθήσει αλλά αντίθετα θα περιπλέξει την κατάσταση.
- Εν πάση περιπτώσει η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί καθότι δεν θα προκύψει όφελος από την συνεκδίκαση, ούτε θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων αλλά ούτε και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης στηρίζεται στην ένορκη δήλωση του κ. Μάριου Σωφρονίου υπαλλήλου των καθ΄ών η αίτηση και δεόντως εξουσιοδοτημένου από αυτούς να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση. Τα γεγονότα της υπόθεσης τα γνωρίζει τόσο προσωπικά όσο και από πληροφορίες που πήρε από το φάκελο της υπόθεσης αλλά και από νομική συμβουλή που έλαβε από τη δικηγόρο που χειρίζεται την υπόθεση κα Έλενα Ανδρέου. Εγείρει προδικαστική ένσταση και ισχυρίζεται ότι η αίτηση είναι παράτυπη και αβάσιμη και επιπλέον ότι πάσχει νομικά. Είναι της άποψης ότι η αίτηση δεν θα έπρεπε να εγερθεί στα πλαίσια της παρούσας αγωγής και επιπρόσθετα θα έπρεπε να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση, στην οποία ένορκη δήλωση να εκτίθενται όλα εκείνα τα γεγονότα και νομικά σημεία τα οποία όπως ισχυρίζονται οι αιτητές είναι κοινά και στις τέσσερις αγωγές. Άνευ βλάβης της προδικαστικής ένστασης είναι η θέση των καθ΄ων η αίτηση ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει η Δ.14 Θ. 2 έτσι ώστε να είναι επιθυμητή η συνεκδίκαση των αγωγών. Επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης όπου τονίζει ότι οι εναγόμενοι δεν είναι οι ίδιοι και τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης είναι παντελώς διαφορετικά καθώς διαφορετικές πιστωτικές διευκολύνσεις χορηγήθηκαν σε διαφορετικά πρόσωπα υπό διαφορετική ιδιότητα και σε διαφορετικές ημερομηνίες οι οποίες απέχουν μεταξύ τους με διαφορετικούς όρους και προϋποθέσεις με διαφορετικές εξασφαλίσεις και έτσι δεν υπάρχει ουσιαστική ταύτιση μεταξύ τους. Κατά την ακρόαση των αγωγών αυτών θα προσκομιστεί διαφορετικό μαρτυρικό υλικό από τους ενάγοντες καθότι επιπρόσθετα των πιο πάνω, οι αρμόδιοι υπάλληλοι των καθ΄ων η αίτηση κατά την ημερομηνία χορήγησης των επίδικων διευκολύνσεων σε κάθε περίπτωση ξεχωριστά ήταν διαφορετικοί. Επομένως διερωτάται ο κ. Μ. Σωφρονίου κατά πόσο είναι δυνατό να ζητείται η εν λόγω συνεκδίκαση την στιγμή που είναι ορατός ο κίνδυνος περιπλοκής των επίδικων θεμάτων λόγω των διαφορετικών γεγονότων της κάθε υπόθεσης, εφόσον τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα, όπως εμφαίνονται από τα δικόγραφα, δεν είναι σε καμία περίπτωση κοινά ούτως ώστε η συνένωση τους να ενδείκνυται και να θεωρείται απαραίτητη, λαμβάνοντας πρωτίστως υπόψη ότι η κάθε αγωγή αφορά διαφορετικούς και άλλους εναγόμενους και πρόσωπα. Η ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ: Η σχετική εξουσία για την συνένωση και συνεκδίκαση αγωγών παρέχεται από την Δ.14 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Η Δ.14 κ.2 προνοεί τα ακόλουθα: «When two or more actions are pending in the same Court, whether by the same or different plaintiffs against the same or different defendants, and the claims of such actions involve a common question of law or fact of such importance in proportion to the rest of the matters involved in such actions as to render it desirable that the actions should be consolidated, the Court or a judge may order that they be consolidated.» Σε μετάφραση: «Όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο είτε από τον ίδιο ή από διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον του ιδίου ή διαφορετικών εναγομένων, και οι αξιώσεις σε αυτές τις αγωγές περιέχουν κοινό ζήτημα νόμου ή πραγματικού γεγονότος τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα επίδικα ζητήματα που εγείρονται στις αγωγές αυτές, έτσι που να καθίστανται επιθυμητό οι αγωγές να πρέπει να συνενωθούν, το Δικαστήριο ή ο Δικαστής δύναται να διατάξει την συνένωσή τους.» Τόσο από το λεκτικό του ιδίου του καν. 2 της Δ.14 όσο και από την ερμηνεία που δόθηκε σ' αυτόν στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Μενελάου κ.α. v. Ξενοφώντος κ.ά.,
(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 371 σελ. 374 φαίνεται ότι το όλο θέμα είναι στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, το οποίο μάλιστα έχει και το δικαίωμα να διατάξει αν όχι την πλήρη συνένωση έστω και μερική, αν με αυτόν τον τρόπο ικανοποιείται ότι εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Ο σκοπός της εν λόγω Δ.14 επεξηγείται στην προαναφερθείσα υπόθεση Μενελάου κ.α. ν. Ξενοφώντος κ.ά. στη σελ. 374 όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: «Βασικός σκοπός της πιο πάνω πρόνοιας είναι ασφαλώς η αποφυγή της πολλαπλότητας στη δικαστική διαδικασία και έτσι να εξοικονομείται χρόνος και έξοδα. Οι νομικές αρχές που ισχύουν στην εφαρμογή της έτυχαν ευρείας συζήτησης στην υπόθεση Χατζηαθανασίου ν. Παρπερίδη κ.α.,
(1975)1 Α.Α.Δ. 401, στην οποία παραπέμπουμε απλώς γιατί τα νομικά ζητήματα καλύπτονται σε αυτή εκτενώς έτσι που η επανάληψη τους θα ήταν άσκοπη. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Παρπερίδη, και γενικά στη νομολογία, η άσκηση της δικαστικής ευχέρειας στην εφαρμογή της Διάταξης 14, εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα στην κάθε υπόθεση στα οποία ως εκ τούτου το Δικαστήριο θα πρέπει να αναφέρεται για να αιτιολογείται η τελική του κρίση.» Στην υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ. ν. 1. Apak Agro Industries,
(1999)1 Α.Α.Δ. 1721, στις σελ. 1726 - 1727, αναφέρθηκαν τα εξής: «Διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών προς εκδίκαση ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου είναι παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος. Βλ. Hadjiathanassiou v. Parperides and Others
(1975)1 C.L.R. και Healey and Others v. A. Waddington and Sons Ltd and Others
(1954)1 All E.R. 861." To ουσιώδες κριτήριο για την συνένωση αγωγών ως φαίνεται είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτό διαπιστώνεται αποκλειστικά από τις Εκθέσεις Απαιτήσεως των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των Υπερασπίσεων (βλ. Samata Enterprises Ltd. V. Γεωργίου Σταύρου,
(1998)1 (Δ) Α.Α.Δ. 1876). Υπάρχουν βέβαια και άλλοι παράγοντες οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη όπως η πολυπλοκότητα των εγειρόμενων θεμάτων ή η δυνατότητα εκπροσώπησης μέσω του ίδιου δικηγόρου (βλ. υπόθεση Lewis v. Faily Telegraph Ltd. (No.2)
(1964)1 All E.R. 705). Σύμφωνα με τον κ. 2 της Δ.14 οι προϋποθέσεις οι οποίες φαίνεται και/ή πρέπει να προϋπάρχουν για την συνένωση δύο ή περισσότερων αγωγών είναι οι εξής: Α. Ότι οι αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο. Στην περίπτωση μας δεν τίθεται έτσι θέμα αφού όλες οι αγωγές για τις οποίες επιδιώκεται η συνένωση τους είναι καταχωρημένες στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας. Β. Πρέπει να υπάρχει κοινό νομικό ή πραγματικό ζήτημα προς εκδίκαση και το κοινό ζήτημα πρέπει να είναι τέτοιας μορφής και τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα άλλα θέματα, που εγείρονται σε διάφορες αγωγές, ώστε να καθίσταται πράγματι επιθυμητό όπως συνενωθούν αυτές οι αγωγές. Αυτές είναι και οι προϋποθέσεις που αμφισβητείται ότι εκπληρούνται στην παρούσα περίπτωση. Όπως έχει παρατηρηθεί στην υπόθεση Αγαπίου v. Παναγιώτου,
(1988)1 ΑΑΔ σελ. 264, η συνένωση αποτελεί δικονομική τακτική σχεδιασμένη να οδηγεί σε αποφυγή πολλαπλών διαδικασιών και κατ' επέκταση σχεδιασμένη να οδηγεί σε εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων. Η συνένωση δεν ενσωματώνει τις διαφορετικές αιτίες αγωγών σε μία, ούτε και εξαφανίζει τη χωριστή φύση των αγωγών ή το χωριστό βάρος που πίπτει πάνω στους ώμους εκάστου διαδίκου. Και όπως έχει παρατηρηθεί στην υπόθεση Medcon v. Μαρνέρος,
(1997)1 ΑΑΔ 546, στη σελ. 548: «Το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία επί του προκειμένου, η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και ασκείται κατά τρόπο που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των διαδίκων, περιορίζοντας τα έξοδα και επιταχύνοντας την απονομή της δικαιοσύνης.» Περαιτέρω στην υπόθεση X"Αθανασίου v. Παρπερίδη κ.α.,
(1975)1 ΑΑΔ 401, η άσκηση της Δικαστικής Ευχέρειας στην εφαρμογή της Διαταγής 14 του Δικαστηρίου εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα στην κάθε υπόθεση στα οποία ως εκ τούτου το Δικαστήριο θα πρέπει να αναφέρεται για να αιτιολογείται η τελική του κρίση. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην προαναφερόμενη υπόθεση Παρπερίδης η έφεση απέτυχε για τον λόγο ότι παρόλο που ο στόχος των δύο αγωγών ήταν το επίδικο κτήμα, εντούτοις τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα, όπως εμφαίνονταν από τις έγγραφες προτάσεις, δεν ήταν κοινά ώστε η συνένωση τους να ενδείκνυται. Στην υπόθεση Samata Enterprises Ltd v. Γεωργίου Σταύρου,
(1998)1 ΑΑΔ 1876, η αδελφή Δικαστής κα Στ. Χατζηγιάννη - Ιωσήφ Ε.Δ. (όπως ήταν τότε), έκρινε πως οι δύο αγωγές στηρίζονταν σε ολωσδιόλου διαφορετική βάση, με μοναδικό κοινό γεγονός πως οι εργασίες των εργολάβων και η ετοιμασία των αρχιτεκτονικών σχεδίων αφορούσε στο ίδιο κτίριο. Περαιτέρω, ερμηνεύοντας την Δ.14 κ.2, είπε πως το ουσιώδες κριτήριο για την συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την Έκθεση Απαίτησης των αγωγών, και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των Υπερασπίσεων. Απέρριψε την αίτηση εκ μέρους των εναγομένων για συνένωση καθ΄ότι δεν ικανοποιείτο το ουσιώδες κριτήριο για συνένωση τους, ήτοι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος. Επικυρώθηκε κατ΄έφεση και το εφετείο συμφώνησε με την ερμηνεία που δόθηκε της Δ.14 κ. 2 η οποία αναφέρεται ρητά στις απαιτήσεις των αγωγών. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Οι δύο πλευρές προχώρησαν με αγορεύσεις και η κάθε μια υποστήριξε τη θέση της με παραπομπή σε νομολογία και αυθεντίες. Θα εξετάσω στη συνέχεια αφού έχω μελετήσει τις εκθέσεις απαιτήσεως σε όλες τις υπό αναφορά αγωγές και λαμβάνοντας υπόψη τις εισηγήσεις της κάθε πλευράς στην εξέταση των λόγων ένστασης. ΛΟΓΟΙ ΕΝΣΤΑΣΗΣ Οι Καθ'ών η αίτηση, ως αναφέρεται και στην ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την ένσταση τους εγείρουν μεταξύ άλλων προδικαστική ένσταση και ισχυρίζονται ότι η παρούσα αίτηση είναι παράτυπη και/ή αβάσιμη και/ή πάσχει νομικά. Είναι η θέση των Καθ΄ων η αίτηση ότι δεν θα έπρεπε να υποβληθεί η αίτηση στα πλαίσια της παρούσας αγωγής αλλά στα πλαίσια της παλαιότερης αγωγής που είναι η 4309/2013 και επιπρόσθετα θα έπρεπε η αίτηση να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση, στην οποία ένορκη δήλωση θα εκτίθενται όλα εκείνα τα γεγονότα και νομικά σημεία τα οποία όπως ισχυρίζονται οι εναγόμενοι οι οποίοι να σημειωθεί ότι είναι διαφορετικοί σε κάθε μια, ότι είναι κοινά και στις τέσσερις αγωγές. Είναι ο ισχυρισμός των καθ΄ων η αίτηση ότι οι εναγόμενοι 1 και 2 RAJENDRA KUMAR PATEL και PUSPA PATEL στην Αγωγή με αριθμό 4310/2013, στην οποία καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση, δεν είναι οι ίδιοι με τις άλλες αγωγές και ως εκ τούτου κωλύονται οι αναφερόμενοι εναγόμενοι να ενεργούν ως αιτητές και για τους άλλους εναγόμενους και χωρίς να αναφέρουν κατά πόσο είναι εξουσιοδοτημένοι ή όχι να το πράξουν από τους άλλους εναγόμενους. Ο λόγος που η αίτηση καταχωρήθηκε στα πλαίσια της παρούσας αγωγής, όπως εξήγησε η ευπαίδευτη συνήγορος για τους αιτητές και όχι στα πλαίσια της παλαιότερης που είναι η Αγ. 4309/2013, η οποία σημειώνω ότι καταχωρήθηκε την ίδια ημερομηνία με την παρούσα και έχουν την ίδια κλίμακα εξόδων, είναι ότι ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου εκκρεμούν και οι άλλες δύο αγωγές με αριθμούς 960/2014 και 962/
- Ως ζήτημα πρακτικής εφόσον στους διαδικαστικούς κανονισμούς δεν γίνεται οποιαδήποτε επί τούτου πρόνοια, δεν θα έλεγα ότι ήταν λανθασμένη η επιλογή της υπόθεσης στην οποία έγινε η αίτηση αν και συνήθως η αίτηση γίνεται είτε στη βάση της αρχαιότητας των αγωγών των οποίων επιζητείται η συνένωση είτε στη βάση της υψηλότερης κλίμακας, η ύπαρξη όμως των τριών υποθέσεων από τις τέσσερις στο πρόγραμμα του Δικαστηρίου με την παρούσα σύνθεση είναι ένας καλός λόγος για τον οποίο θα μπορούσε να θεωρηθεί ορθή η επιλογή. Θα συμφωνήσω όμως με τη θέση των Καθ΄ων η αίτηση ότι η αίτηση, αν και στους Περί Πολιτικής Δικονομίας θεσμούς γίνεται πρόνοια [βλ. Δ.48 Θ. 9 (e)] ότι δεν χρειάζεται να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση, κατά την άποψη μου ενόψει των θεμάτων που εγείρονται θα έπρεπε να είχε συνοδευτεί από τέτοια ένορκη δήλωση έτσι που να δηλώνεται από κατάλληλο ενόρκως δηλούντα αν υπάρχει εξουσιοδότηση από όλους τους εναγόμενους και των άλλων αγωγών για ένα τέτοιο διαδικαστικό διάβημα που τους αφορά. Επίσης θα έπρεπε να είχαν παρασχεθεί λεπτομέρειες των κοινών πραγματικών και νομικών γεγονότων έτσι που το Δικαστήριο να μπορεί να προσδιορίσει ακριβώς αυτούς λόγω της σημασίας τους. Το γεγονός ότι οι εναγόμενοι και στις τέσσερις αγωγές εκπροσωπούνται από το ίδιο δικηγορικό γραφείο δεν είναι κατά την άποψη μου αρκετό, καθώς στην πορεία των υποθέσεων μπορεί να ακολουθηθεί διαφορετική τακτική από κάθε εναγόμενο και κανένας δεν μπορεί να προδιαγράψει εκ των προτέρων ποια θα είναι εν τέλει η πορεία τους. Από την άλλη, από τον φάκελο της διαδικασίας δεν διαφαίνονται τα κοινά γεγονότα και νομικά σημεία όπως οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι υπάρχουν και στις τέσσερις αγωγές έτσι που η συνένωση τους θα εξυπηρετούσε τις ανάγκες απονομής της δικαιοσύνης. Η αόριστη αναφορά στα γεγονότα που παρατίθενται παρ. 2 ότι: ¨Είναι εμφανές από τα δικόγραφα που έχουν καταχωρηθεί ότι οι πιο πάνω Αγωγές πρέπει να συνενωθούν καθώς περικλείουν κοινά θέματα νόμου και γεγονότων και ότι είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να συνενωθούν¨ και στην επόμενη παράγραφο 3 ότι ¨οι αγωγές αναφέρονται σε επίδικες συμφωνίες δανείου μεταξύ των εναγόντων και/ή των εναγομένων, οι οποίες έγιναν ακολουθώντας κοινή διαδικασία και αφορούν δανειοδότηση του τιμήματος αγοράς διαμερίσματος από την ίδια εταιρεία την Rotos Developers Ltd¨ εκτός του ότι η τελευταία αναφορά δεν είναι ακριβής δεν παρέχουν το απαραίτητο υπόβαθρο για να ασκηθεί η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος. Επομένως εξ αυτού του λόγου κρίνω ότι η αίτηση πάσχει και θα απορριπτόταν. Στην προαναφερθείσα υπόθεση Μενελάου κ.α. v. Ξενοφώντος κ.ά. αποφασίστηκε ότι, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου όσο αφορά τη συνένωση αγωγών εξαρτάται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο πρέπει να γίνεται αναφορά σε αυτά. Για τους πιο πάνω λόγους η αίτηση κρίνεται ως παράτυπη, αβάσιμη και πάσχει νομικά και ως εκ τούτου η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Θα προχωρήσω όμως και θα την εξετάσω και επί της ουσίας της. Είναι η εισήγηση της πλευράς των καθ΄ων η αίτηση ότι ο κυριότερος λόγος για τον οποίο η παρούσα αίτηση πρέπει να απορριφθεί είναι διότι οι τέσσερις αγωγές, για τις οποίες επιζητείται η συνένωση, δεν παρουσιάζουν κοινά πραγματικά και νομικά θέματα. Προς τούτο και για να καταστήσουν τη θέση τους κατανοητή προχωρούν και καταγράφουν τα γεγονότα της κάθε μιας υπόθεσης ξεχωριστά. Η μελέτη μου για κάθε συμφωνία που αφορά την κάθε μια από τις υποθέσεις αυτές όπως καταγράφεται στην αγόρευση της πλευράς των καθ΄ων η αίτηση, κατέδειξε ότι αυτές υπογράφτηκαν από τους εναγόμενους που ήταν στην παρούσα αγωγή οι πρωτοφειλέτες, στην 960/2014 πρωτοφειλέτης ήταν μόνο ο εναγόμενος 1 και εκεί ο εναγόμενος 2 ήταν διαφορετική εταιρεία και η εναγόμενη 3 υπέγραψαν με ξεχωριστά έγγραφα εγγύηση ή και κάλυψη και ανέλαβαν αλληλεγγύως και ή κεχωρισμένως με τον εναγόμενο 1 την πληρωμή των υποχρεώσεων του για διαφορετικό κάθε φορά ποσό. Παρόμοια και στις υποθέσεις 962/2014 και 4309/
- Οι συμφωνίες υπογράφτηκαν σε διαφορετικές ημερομηνίες ενώπιον διαφορετικών αρμοδίων κάθε φορά υπαλλήλων όπως διατείνεται ο κ. Μ. Σωφρονίου στη παρ. 5 της ένορκης δήλωσης του και επομένως εκ μέρους των εναγόντων πιθανόν να χρειαστεί να παρουσιαστούν διαφορετικοί μάρτυρες, αφορούσαν όλες δάνεια που παραχωρήθηκαν σε Ελβετικά Φράγκα για διαφορετικά κάθε φορά ποσά και με διαφορετικούς όρους και προϋποθέσεις αποπληρωμής και αφορούσαν αγορά διαφορετικών διαμερισμάτων, έστω και να αυτά βρίσκονταν στο ίδιο κτιριακό συγκρότημα όπως διατείνεται η πλευρά των αιτητών. Σε όλες τις πιο πάνω συμφωνίες οι εναγόμενοι Rotos Developers Ltd και Christos Rotos Developers Ltd (Ex Christos Rotos & Son Ltd) δια εγγράφου και/ή εγγυητηρίου τους για περιορισμένα ποσά και/ή συμφωνία κάλυψης, ανέλαβαν αλληλεγγύως και ή κεχωρισμένως με τους εναγόμενους πρωτοφειλέτες την πληρωμή των ποσών των δανείων μέχρι κάποιου ποσού κάθε φορά μετά των αναλογούντων τόκων, προμηθειών και τραπεζικών δικαιωμάτων μέχρι τελείας εξοφλήσεως. Παρόμοια και οι άλλοι εγγυητές σε όλες τις υποθέσεις. Τα πιο πάνω φανερώνουν ότι το κοινό σημείο που υπάρχει και στις τέσσερις προαναφερθείσες αγωγές είναι η εξασφάλιση των παραχωρηθέντων τραπεζικών διευκολύνσεων από τους καθ' ων η αίτηση χωρίς αυτές οι τραπεζικές διευκολύνσεις να είναι οι ίδιες και/ή να έχουν οποιαδήποτε κοινά νομικά ζητήματα. Οι εναγόμενοι σε κάθε περίπτωση είναι διαφορετικοί και υπό διαφορετική ιδιότητα και σε κάθε περίπτωση είναι άλλοι οι πρωτοφειλέτες και άλλοι οι εγγυητές. Είναι εμφανές, εκ των ανωτέρω, ότι οι τέσσερις αγωγές στηρίζονται σε διαφορετική βάση και/ή αιτία αγωγής αφού αφορούν διαφορετικές τραπεζικές διευκολύνσεις, οι οποίες παραχωρήθηκαν σε διαφορετικούς εναγόμενους, υπήρξαν εγγυήσεις από διαφορετικούς εναγόμενους, δυνάμει διαφορετικών συμφωνιών, οι οποίες χορηγήθηκαν σε διαφορετικές ημερομηνίες οι οποίες απέχουν κατά πολύ μεταξύ τους, όπως αυτές φαίνονται να είναι και στα δικόγραφα και πιο συγκεκριμένα στις εκθέσεις απαιτήσεως, με την κάθε μια αγωγή να διέπεται από τους δικούς της ξεχωριστούς όρους και οι οποίες αναφέρονται σε διαφορετικές αξιώσεις και με διαφορετικές εγγυήσεις. Καταλήγω στο συμπέρασμα από τα πιο πάνω ότι ελλείπει κοινό νομικό ή πραγματικό ζήτημα προς εκδίκαση. Στην απόφαση Samata Enterprises Ltd v. Γεώργιου Σταύρου,
(1998)1 ΑΑΔ 1876 η Δ.14 ερμηνεύτηκε ότι το ουσιώδες κριτήριο για την συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την Έκθεση Απαιτήσεως των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των υπερασπίσεων. Σε κάθε περίπτωση, θα συμφωνήσω με την πλευρά των καθ΄ων η αίτηση ότι τα οιαδήποτε σημεία που μπορεί να συνυπάρχουν στις αγωγές δεν είναι τέτοιας σημασίας σχετικά με τα υπόλοιπα ζητήματα που εγείρονται σε αυτές τις αγωγές, έτσι ώστε να τις καταστήσουν επιθυμητές για συνένωση, καθότι η συνένωση τους στη βάση των πιο πάνω γεγονότων μόνο περιπλοκότητα και σύγχυση θα επιφέρουν. Περαιτέρω, όπως προκύπτει από τα ανωτέρω, η προϋπόθεση για να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, δηλαδή η ύπαρξη κοινού νομικού ή πραγματικού ζητήματος σε καμία περίπτωση δεν πληρείται καθότι και στις 4 αγωγές είναι διαφορετικοί οι εναγόμενοι, υπό διαφορετική ιδιότητα, υπάρχουν διαφορετικά έγγραφα με διαφορετικές ημερομηνίες με διαφορετικούς όρους και προϋποθέσεις η κάθε μία και τα ποσά που αξιώνονται δεν είναι του ιδίου ύψους και δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Επειδή προβάλλεται ότι η αίτηση αποσκποπεί και στην αποφυγή τυχόν καταχρήσεως της διαδικασίας χρήσιμη φρονώ ότι θα ήταν η παραπομπή στην Τσιακκλίδης v. Τράπεζας Κύπρου Λτδ,
(2003)1Β Α.Α.Δ 1031 όπου η καταχώρηση τριών αγωγών μεταξύ των ιδίων διαδίκων, οι οποίες αγωγές αφορούσαν τρία διαφορετικά τραπεζικά δάνεια τα οποία είχαν δοθεί κάτω από διαφορετικές συνθήκες κρίθηκε ότι δεν συνιστούσε κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου. Είναι φανερόν λοιπόν από τα πιο πάνω ότι τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης είναι παντελώς διαφορετικά και η μαρτυρία που θα δοθεί στην κάθε υπόθεση διαφέρει, έτσι που καμία ουσιαστική ταύτιση μεταξύ τους υφίσταται αφού ως λέχθηκε και πιο πάνω πρόκειται για διαφορετικές πιστωτικές διευκολύνσεις οι οποίες δόθηκαν σε διαφορετικούς δανειολήπτες, τους πρωτοφειλέτες εναγόμενους στις αγωγές σε διαφορετικές ημερομηνίες, με εγγυητές υπό διαφορετική κάθε φορά ιδιότητα και με διαφορετικό τρόπο εγγύησης, με διαφορετικούς τρόπους και όρους αποπληρωμής με διαφορετικό επιτόκιο και διαφορετικές αξιώσεις και με τους εναγόμενους να λειτουργούν στην κάθε περίπτωση υπό διαφορετική ιδιότητα. Με βάση τα πιο πάνω γεγονότα ενυπάρχει ο κίνδυνος περιπλοκής των επίδικων θεμάτων λόγω των διαφορετικών γεγονότων της κάθε υπόθεσης ένεκα της πολλαπλότητάς τους. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο από την δικογραφία ότι τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα δεν είναι κοινά ούτως ώστε η συνένωση των υπό αναφορά αγωγών να ενδείκνυται και να θεωρείται απαραίτητη, αφού κάτι τέτοιο ενδέχεται θα περιπλέξει την διαδικασία και το έργο του Δικαστηρίου. Η αίτηση απολήγει να μη εξυπηρέτηση τους σκοπούς της δικαιοσύνης. Ως εκ τούτου δεν εκπληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο κ. 2 της Δ.14. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω κρίνω ότι η αίτηση δεν μπορεί να εγκριθεί και ως εκ τούτου απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγόντων - καθ' ων η αίτηση και εναντίον των εναγομένων 1 και 2 - αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής οπότε και θα είναι πληρωτέα. (Υπογρ.)............ Χρήστος Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο