ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ ν. SFORZESCO HOLDINGS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 171/16, 30/6/2016

ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ ν. SFORZESCO HOLDINGS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 171/16, 30/6/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A126 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 171/16 Μεταξύ: ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ Ενάγοντες και

1. SFORZESCO HOLDINGS LIMITED
2. ΧΡΙΣΤΟΥΔΟΥΛΟΥ ΕΛΛΗΝΑ Εναγόμενων Αίτηση Ημερομηνίας: 25/1/16 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 30 Ιουνίου 2016 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για ενάγοντα: κα Κωνσταντίνου Για εναγόμενους: κος Α. Πετρίδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 25 Ιανουαρίου εξέδωσα προστακτικό προσωρινό διάταγμα όπως οι εναγόμενοι να μην συνεχίζουν να μην παρέχουν νερό μέσω του συστήματος άρδευσης στην οικία όπου κατοικά ο ενάγοντας με την οικογένεια του. Υπήρχε περαιτέρω όρος στο διάταγμα ότι αυτό θα είχε ισχύ με την προϋπόθεση ότι ο λογαριασμοί νερού που αφορούσε το σύστημα άρδευσης της οικίας είχαν πληρωθεί. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της αίτησης ο ενάγοντας είναι ένοικος της οικίας. Δικαιούχος της οικίας είναι η εταιρεία Delirio Investments η οποία την αγόρασε το 2005 όμως διαμένει μόνιμα ο ενάγοντας στην οικία με την οικογένεια του ως διευθυντής της εταιρείας Delirio δυνάμει συμφωνίας που έγινε με την εταιρεία το 2008 που επιτρέπει στην οικογένεια μόνιμη διαμονή στην οικία. Η εναγόμενη 1 είναι το νομικό πρόσωπο που πώλησε την οικία στην Delirio και που ανέλαβε έναντι αμοιβής την διάχειρηση των κοινόχρηστων χώρων του συγκροτήματος συμπεριλαμβανομένου και την παροχή αρδευτικού νερού. Ο εναγόμενος 2 είναι το πρόσωπο που ελέγχει την εναγομένη 1 παρόλο που στα αρχεία του Έφορου Εταιρειών δεν φαίνεται ως διευθυντής της εταιρείας. Απόδειξη ότι ο εναγόμενος 2 είναι το πρόσωπο που ελέγχει πλήρως την εναγομένη 2 είναι το γεγονός ότι αυτός διεξήγαγε τις διαπραγματεύσεις για την αγορά της οικίας. Η εναγομένη 1 εγκατέστησε σύστημα άρδευσης στο συγκρότημα και το διαχειρίζεται και για την εγκατάσταση αυτού του συστήματος στον κήπο της οικίας ο ενάγοντας έχει πληρώσει χρήματα στην εναγομένη
3. Η εναγομένη 1 ελέγχει αυτή την παροχή νερού με τον έλεγχο του ρουμπινέτου ανοίγματος και κλεισίματος του συστήματος. Τα προβλήματα άρχισαν το 2010 όταν ο ενάγοντας μεσω της Delírio καταχώρησε αγωγή εναντίον της εναγομένης
4. Στα πλαίσια της αγωγής εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση για την πληρωμή από την εναγομένη 1 συγκεκριμένου ποσού χρημάτων. Επειδή η εναγόμενη δεν συμμορφώθηκε με τους όρους της απόφασης ο ενάγοντας μέσω της εταιρείας Delirio έδωσε οδηγίες να γίνει εγγραφή της απόφασης κατά της περιουσίας της εναγομένης 1 στο κτηματολόγιο. Ο εναγόμενος 2 ενημερώθηκε για την εγγραφή στις 21.1.2016 και σε αντίδραση ο εναγόμενος 2 επικοινώνησε με τον ενάγοντα και τον απείλησε ότι θα του απέκοπτε το νερό άρδευσης εάν δεν απέσυρε την εγγραφή. Το επόμενο πρωί ο ενάγοντας διαπίστωσε ότι η παροχή του αρδευτικού νερού είχε διακοπεί και δεν είχε πλέον παροχή νερού ο κήπος της οικίας. Ο συντηρητής του συγκροτήματος τον πληροφόρησε ότι είχε διακόψει το νερό κατόπιν οδηγίων του εναγόμενου
5. Ο λόγος που ζητούσε επειγόντως την έκδοση του προστακτικού διατάγματος είναι επειδή oι κήποι του δεν είχαν παροχή νερού και ότι η βλάστηση του κήπου που περιλαβμάνει ακριβά και σπάνια φυτά κινδύνευε επειδή ο ενάγοντας δεν είχε τεχνικές γνώσεις να επιδιορθώσει το πρόβλημα. Θέση των εναγόμενων στην ένσταση ήταν ότι η οικία δεν ανήκει στον ενάγοντα αλλά στην εταιρεία Delirio που είναι σε διαχείριση εξαιτίας οφειλών σε τράπεζα. Ο διαχειριστής της εταιρείας δυνάμει ομολόγου επιβάρυνσης έχει αναφέρει ότι ο ενάγοντας δεν είναι συνεργασιμος οφειλέτης και ότι τον θεωρεί παραβάτη στην οικία. Ο διαχειριστής της εταιρείας δεν είναι το προσωπο που έδωσε οδηγίες για την εγγραφή της απόφασης. Η απόφαση που εκδόθηκε εκ συμφώνου το 2015 είναι το αποτέλεσμα απάτης του ενάγοντα διότι κατά την έκδοση της απόφασης η εταιρεία ήταν ήδη υπο διαχείριση γεγονός που ο ενάγοντας δεν αποκάλυψε στους εναγόμενους. Περαιτέρω, άλλο γεγονός που δεν απεκάλυψε στο Δικαστήριο είναι ότι το ποσό της απαίτησης έχει ήδη πληρωθεί με επιταγές τις οποίες τις αποδέχθηκε ο ενάγοντας χωρίς να διαμαρτυρηθεί ότι οι εναγόμενοι δεν είχαν συμμορφωθεί με το χρονοδιάγραμμα της απόφασης. Απορρίπτουν τον ισχυρισμό ότι οι εναγόμενοι οφείλονται για την διακοπή του νερού καθώτι το συγκρότημα πλέον διαχειρίζεται από διαχειριστική επιτροπή. Στις αρχές του 2013 ο ενάγοντας παρακάλεσε την εναγομένη 1 να διασωληνώσει την αυλή με την παροχή μη πόσιμου νερού εξαιτίας των ψηλών λογαριασμών νερού. Ο ενάγοντας θα πλήρωνε για την εγκατάσταση και θα πλήρωνε για την παροχή του νερού ανάλογα με την κατανάλωση. Μπήκε και μετρητής για να μετριέται η κατανάλωση του νερού. Ο ενάγοντας δεν ήταν συνεπής με τις πληρωμές ως αποτέλεσμα το κόστος του αρδευτικού νερού μετακυλίστηκε στους υπόλοιπους κατοίκους του συγκροτήματος. Μετά την διατύπωση των πιο πάνω ο ενάγοντας ζήτησε να καταχωρησει συμπληρωματική ένορκη δήλωση με την οποία θα ανέφερε ότι είχε πληρώσει στην διαχειριστική επιτροπή του συγκροτήματος το ποσό των €281.
6. Αυτό έγινε μεταγενέστερα της έκδοσης του διατάγματος μονομερώς και ήταν θέση του ενάγοντα ότι δεν έλαβε γνώση αυτού του λογαριασμού προ της έκδοσης του διατάγματος. Επειδή ως ανέφερε στα πλαίσια ενδιάμεσης απόφασης αυτό θα ήταν σημαντικό γεγονός να το γνώριζε το Δικαστήριο πρωτού εκδοθεί το διάταγμα και ο ενάγοντας είχε εγείρει ισχυρισμό ότι δεν γνώριζε αυτό τον λογαριασμό επέτρεψα την καταχώρηση της ένορκης δήλωσης υπο την προϋπόθεση ότι οι καθ'ων η αίτηση θα είχαν το δικαίωμα αντεξετάσης επί της ένορκης δήλωσης. Κατά την αντεξέταση ο ενάγοντας είχε αναφέρει ότι ουδέποτε του είχε δοθεί οποιοσδήποτε λογαριασμός του νερού προ της έκδοσης του διατάγματος παρά μόνο όταν οι καθ'ων η αίτηση ελάβαν γνώση του διατάγματος έσπευσαν να εκδώσουν ένα λογαριασμό τον οποίο ο ενάγοντας αμέσως πλήρωσε. Επίσης ήταν θέση του ότι πράγματι δεν υπήρχε παροχή νερού στον κήπο μετά τις 22 Ιανουαρίου επειδή ο κήπος είχε διασωληνωθεί μέσω της εγκατάστασης στο αποχετευτικό σύστημα και έτσι δεν υπήρχε παροχή νερού. Πρόσφατα επειδή δεν έχει αποκατασταθεί η παροχή νερό από το μη πόσιμο νερό έδωσε οδηγίες στον κ. Μυτιληνέο να αλλάξει την εγκατάσταση και η παροχή νερού στον κήπο να γίνεται από το πόσιμο νερό. Αυτό το νερό βέβαια είναι πολύ ακριβό. Επέμενε ότι η διαχειριστική επιτροπή του συγκροτήματος είναι διακοσμητική και ότι όλες οι αποφάσεις γίνονται από τον εναγομενο 2 ο οποίος είναι και το πρόσωπο που είπε στον κ. Μυτιληνέο να διακόψει την παροχή νερού από τον κήπο. Αναφορικά με την οικία ανέφερε ότι η συμφωνία διαμονής στην οικία με την εταιρεία Delirio χρονολογείται και προηγείται του διορισμού του διαχειριστή. Εις απάντηση των ισχυρισμών του ενάγοντα οι ενάγοντες ανέφεραν ότι ο λογαριασμός αφορά οφειλές για τον μήνα Αυγουστο
7. Το σύστημα εγκατάστασης είχε μετρητή έτσι δεν είναι δυνατόν να μην γνώριζε ότι όφειλε να πληρώσει το νερό αφού γινόταν κατανάλωση. Περαιτέρω, με ένορκη δήλωση ο Δήμος Μυτινηλέος που είναι συντηρητής του συγκροτήματος ανέφερε ότι έχει αποταθεί στον ενάγοντα για πληρωμή του υπολοίπου αρκετές φορές χωρίς αποτέλεσμα, με αποτέλεσμα να διαμαρτύρονται οι υπόλοιποι ιδιοκτήτες του συγκροτήματος. ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΟΥΣΙΩΔΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ Υπάρχουν τρία ζητήματα τα οποία οι καθ'ων η αίτηση ισχυρίζονται αν τα γνώριζε το Δικαστήριο κατά την έκδοση του διατάγματος quia timet μονομερώς θα επηρεάζαν αρνητικά την κρίση του Δικαστηρίου. Αυτά τα τρία ζητήματα είναι ως εξής: - Πρώτο, ο ισχυρισμός ότι ο ενάγοντας δεν έχει δικαιώμα να διαμένει στην οικία αλλά σε εταιρεία η οποία βρίσκεται υπό διαχείρηση του διαχειριστή παραλήπτη πιστωτή της εταιρείας. - Δεύτερο, ότι η δικαστική απόφαση που εκδόθηκε εκ συμφώνου μεταξύ των μερών την οποία προχώρησε ο ενάγοντας και ενέγραψε στο κτηματολόγιο είναι το προϊόν απάτης επειδή οι εναγόμενοι δεν γνώριζαν κατά τον χρόνο έκδοσης της απόφασης ότι η εταιρεία ήταν υπό διαχείρηση. - Τρίτο και πιο σημαντικό, επειδή ήταν και όρος του Δικαστηρίου κατά την έκδοση του διατάγματος, ο ενάγοντας δεν πλήρωσε τον λογαρισμό του νερού για τον Αυγουστο 2015 παρόλο που είχε μετρητή του νερού. Η έκδοση μονομερούς διατάγματος είναι εξαιρετικό μέτρο εφόσον παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης χωρίς να δοθεί ευκαιρία στον αντίδικο να ακουστεί. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο διάδικος που επιζητεί την επιχορήγηση τέτοιας θεραπείας οφείλει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη όλων των γεγονότων τα οποία μπορεί να επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Στην απόφαση Global Cruise Lines v Metro Shipping [1] λέχθηκε ότι το καθήκον για αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων συναρτάται προς την καλή πίστη που πρέπει να έχει ο διάδικος όταν ζητεί την έκδοση θεραπείας χωρίς να ακουσθεί η άλλη πλευρά. Το κριτήριο, για τα ποιά γεγονότα είναι ουσιώδης και που τείνουν να επηρεάζουν την κρίση του Δικαστηρίου να δεν αποκαλυφθούν, είναι αντικειμενικό. " Ουσιώδεις για τους σκοπούς αυτούς είναι κάθε γεγονός το οποίο άπτεται και μπορεί εξ'αντικειμένου να επιδράσει στην άσκηση της διακριτκής ευχέρειας του Δικαστηρίου για τη χορήγηση ή όχι της αιτούμενης θεραπείας" Είναι σημαντικό ο ενάγοντας να έχει αποκαλύψει στο Δικαστήριο όλα τα ουσιώδη γεγονότα που ενδεχομένως θα επιδρούσαν στην κρίση του Δικαστήριο κατά την έκδοση του μονομερούς προσωρινού διατάγματος. Το καθήκον αυτό είναι συνυφασμένο με την καλή πίστη που πρέπει να επιδείξει ο ενάγοντας κατά την έκδοση του προσωρινού διατάγματος, κυρίως επειδή το διάταγμα εκδίδεται χωρίς να εισακουσθεί η άλλη πλευρά. Όπως λέχθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση M & Ch Mitsingas Trading Ltd. v Timberland [2] η σημασία της μη αποκάλυψης έγκειται στην αποστέρηση του Δικαστηρίου γνώσης ουσιωδών γεγονότων. Το τι είναι ουσιώδη γεγονός προσδιορίζεται με αναφορά των επίδικων θεμάτων που εγείρονται στα πλαίσια του αιτήματος για απαγορευτικό διάταγμα όπως καθορίζονται από το άρθρο 32 του Ν. 14/
8. Επίσης στην πιο πάνω απόφαση επισημαίνονται και τα ακόλουθα: 'Το κριτήριο για τα γεγονότα που πρέπει να αποκαλυφθούν είναι αντικειμενικό. Το ηθελημένη ή μη της παράλειψης δεν είναι σημαντικό ούτε η πρόθεση εξαπάτησης αποτελεί προυπόθεση για την ακύρωση του διατάγματος για τη μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων... Αυτά που πρέπει να αποκαλυφθούν από τον ενάγοντα είναι γεγονότα γνωστά σ'αυτόν η γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογη προσπάθεια τα οποία σχετίζονται με: (α) το βάσιμο του δικαιώματος του όπως διαγράφεται στο δικογραφο του (β) τη σοβαρότητα του ζητήματος που εγείρεται καθώς και (γ) την πιθανότητα της επιτυχίας Η υποχρέωση για αποκάλυψη γεγονότων δεν περιλαμβάνει μόνο τα ουσιώδη γεγονότα που είναι γνωστά στον αιτητή αλλά και αυτά τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογη έρευνα (Βλ. Ρένα Αριστοτέλους Λτδ.)[3]. Εάν ανακαλύψει το Δικαστήριο ότι παραπλανήθηκε για να επιτευχθεί η έκδοση μονομερούς διατάγματος τότε έχει την διακριτική εξουσία άμεσης ακύρωσης του διατάγματος. Σε σχέση με τα πρώτα δύο ζητήματα κρίνω ότι ο ενάγοντας έχει δώσει εξηγήσεις κατά την αντεξέταση του. Για το ζήτημα της εταιρείας δηλαδή το καθεστώς διαχείρισης της εταιρείας ανέφερε ότι υπήρχε προγενέστερη συμφωνία στην οποία η εταιρεία παραχώρησε στον ενάγοντα την κατοχή της οικίας για να διαμένει ο ενάγοντας. Σ' αυτό το στάδιο το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε λεπτομερή ανάλυση της μαρτυρίας για την εξαγωγή πραγματικών ευρημάτων επί περίπλοκων γεγονότων και δεδομένων. Σημασία έχει ότι ο ενάγοντας θεωρεί ότι νόμιμα διαμένει στην οικία και ως τέτοιο πρόσωπο έχει το δικαίωμα να καταναλώνει νερό που το προμηθεύεται με συμφωνία άρδευσης που σύναψε με τους εναγόμενους. Όμως ο ενάγοντας ενώ είχε την ευκαιρία να το κάνει δεν αποκάλυψε αυτή την συμφωνία. Αυτό το ζήτημα θα ήταν ίσως σημαντικό να το γνωρίζει το Δικαστήριο κατά την έκδοση του διατάγματος ώστε να κρίνει κατά πόσο στην περίπτωση που ήθελε αποτύχει η απαίτηση του ενάγοντα με την αποπεράτωση της αγωγής θα ήταν σε θέση να αποκαταστήσει την διαχειριστική επιτροπή για την αξία του νερού που είχε παραχωρηθεί στον ενάγοντα. Παρόλο τούτο, επειδή πρόκειται για διφορούμενου ζήτημα για το οποίο ο ενάγοντας έχει δώσει καποιες απαντήσεις δεν θεωρώ ότι αυτοί οι ισχυρισμοί να είναι τέτοιοι που να δικαιολογούν την ακύρωση του διατάγματος εξαιτίας μη αποκάλυψης τους. Το ίδιο ισχύει για το ζήτημα που αφορά την απόφαση που εκδόθηκε εκ συμφώνου. Γεγονος παραμένει, ότι υπάρχει δικαστική απόφαση σε ισχύ που ο κάθε διάδικος που την εξασφαλιζει έχει το δικαίωμα και να την εκτελέσει. Εκτός και εάν παραμερισθεί αυτή η απόφαση ως το προϊόν εξαπάτησης δεν θα καθοδηγηθώ από ισχυρισμούς που δεν έχουν ακόμη αποδειχθεί ώστε να εξετάσω τις συνθήκες έκδοσης της απόφασης και αυτό να αποτελέσει λόγος για την ακύρωση του διατάγματος. Το ζήτημα της πληρωμής του οφειλόμενου ποσού ήταν μείζον ζήτημα κατά την έκδοση του προσωρινού προστακτικού διατάγματος ώστε αυτός να είναι και προϋπόθεση για την έκδοση του διατάγματος. Δια να εκδοθεί το προσωρινό διάταγμα το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του ότι μοναδικός λόγος διακοπής του νερού ήταν εκδικητική και παράνομη συμπεριφορά του εναγόμενου 1 όταν πληροφορηθηκε για την εγγραφή της δικαστική απόφασης στο κτηματολόγιο. Από τις πραγματικές παραστάσεις των καθ'ων η αίτηση και συγκεκριμένα την ένορκη δήλωση του Δήμου Μυτιληναίου προκύπτει ότι επανειλημμένα κάλεσε τον ενάγοντα να πληρώσει τον λογαριασμό του νερού το υπόλοιπο του οποίου αναγκάζονταν οι υπόλοιποι χρήστες του συγκροτήματος να το καταβάλουν. Ο αιτητής δεν ζήτησε να αντεξετάσει τον Δήμο Μυτιληνέου γι' αυτά που ισχυρίστηκε αλλά ούτε και αντεκρουσε αυτόν τον ισχυρισμό ο ενάγοντας στην συμπληρωματική του ένορκη δήλωση ημερομηνίας 11.4.
9. Ενόρκως κατά την αντεξέταση παραδέχθηκε ότι έχει μετρητή για το νερό μαλιστά ανέφερε ότι μόνο ο ίδιος έχει μετρητή του νερού από όλους τους χρήστες και ότι είχε παράπονο ότι οι υπόλοιποι χρήστες κατανάλωναν το νερό χωρίς μετρητή. Πρώτη φορά πλήρωσε το νερό όταν εκδόθηκε το τιμολόγιο μετά την έκδοση του διατάγματος. Επομένως, κατά τον χρόνο έκδοσης του διαταγμάτος γνώριζε ότι ήταν καταναλωτής του νερού και ότι δεν είχε πληρώσει για την κατανάλωση του νερού. Παρόλο τούτου, δεν το απεκάλυψε αυτό στο Δικαστήριο και άφησε να νοηθεί ότι ο μόνος πιθανός λόγος για την διακοπή του νερού είναι παράνομη και εκδικητική συμπεριφορά του εναγόμενου
10. Μεταγενέστερα της έκδοσης του διατάγματος προέκυψε ότι υπήρχε νερό που κατανάλωσε ο ενάγοντας και που δεν είχε πληρώσει μέχρι την έκδοση του διατάγματος και ότι ο κ. Μυτιλινέος είχε αποταθεί κοντά του κατ' επανάληψη προς αποπληρωμή του νερού που είχε καταναλώσει χωρίς αυτός να το πράξει αυτό. To γεγονός ότι ο ενάγοντας έσπευσε να πληρώσει τον λογαριασμό για την κατανάλωση του νερού μετά την έκδοση του διατάγματος αποδεικνύει ότι γνώριζε ότι είχε καταναλώσει νερό που δεν είχε πληρώσει. Είναι φανερό ότι εάν γνώριζε το Δικαστήριο ότι υπήρχε οφειλόμενο ποσό για κατανάλωση του νερού δεν θα έκδιδε το διάταγμα μονομερώς διότι σε τέτοια περίπτωση δεν θα έπειθε ο ενάγοντας ότι πραγματικός και μοναδικός λόγος διακοπής του νερού ήταν εκδικητική ενέργεια του εναγόμενου
11. Μόνο γι' αυτό τον λόγο είναι ορθό να ακυρωθεί το διάταγμα. Όμως αυτό το ζήτημα επηρεάζει και την ουσία και την ορθότητα εκδοσης του διατάγματος. Η εξουσία του Δικαστηρίου να εκδώσει προσωρινά διατάγματα πηγάζει από το άρθρο 32 του Ν. 14/
12. Με βάση το πιο πάνω άρθρο, το Δικαστήριο έχει ευρεία εξουσία σε σχέση με την έκδοση τέτοιας φύσεως διαταγμάτων. Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου πρέπει να ασκείται με γνώμονα τις πιο κάτω προϋποθέσεις: Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση Η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία Η διαπίστωση ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Στην Αγγλική υπόθεση American Cyanamid v Ethican Ltd.[4] επεξηγήθηκε ότι η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν από του να αποδέιξει ο ενάγοντας ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα και του δικαιώματος που προσπαθεί να προστατεύσει. Το Δικαστήριο δεν πρέπει να επιχειρήσει να επιλύσει τα διάφορα πραγματικά ζητήματα που εγείρονται στην απαίτηση με βάση τα πραγματικά γεγονότα που εκτίθενται στις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις που έχουν καταχωρηθεί προς υποστήριξη της αίτησης και ένστασης για την έκδοση του απαγορευτικού διατάγματος. Ο ρόλος του Δικαστηρίου δεν επεκτείνεται πέραν από του να αποφασίσει εάν εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Επομένως, δεν πρέπει το Δικαστήριο να εισέλθει σε εις βάθος εξέταση της ουσίας της υπόθεσης. Το Δικαστήριο εξετάζει την απαίτηση του ενάγοντα στο βαθμό που απαιτείται για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η απαίτηση του ενάγοντα δεν είναι επιπόλαια με βάση τις πραγματικές παραστάσεις που τίθενται ενώπιον του ως και επίσης εξετάζει κατά πόσο η θεραπεία που αναζητεί ο ενάγοντας θεμελιώνεται στον νόμο. Εδώ ο ενάγοντας ζήτησε όπως εκδοθεί το διάταγμα προληπτικά επειδή καταλόγισε στους εναγομενους ότι διαπράττουν αστικό αδίκημα εις βάρος του και γι' αυτό έπρεπε το Δικαστήριο να χορηγήσει το διάταγμα ώστε να προστατεύσει τον ενάγοντα από την παρανομία. Στην περίπτωση που αποδειχθεί ότι ο εναγόμενος 2 ενεργούσε παράνομα και αυθαίρετα στην διακοπή του νερού ήταν κατάλληλη περίπτωση έκδοσης του προστακτικού διατάγματος διά να διατηρηθεί η ισχύουσα επικρατούσε κατάσταση για την πρόκληση της λιγότερης ζημιάς. Στην περίπτωση όμως που ήθελε αποδειχθεί ότι ο ενάγοντας δεν τηρούσε τις συμβατικές του υποχρεώσεις με την πληρωμή του νερού το οικοδόμημα επί του οποίου βασίζεται η αίτηση του ενάγοντα για την χορήγηση θεραπείας καταρρέει. Για να είναι σοβαρό το ζήτημα προς εκδίκαση συνεπάγεται και ότι υπάρχει και η προοπτική της επιτυχίας. Επειδή ο ενάγοντας δεν προέβη σε πλήρη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων και δεν έχει προσφέρει καμία μαρτυρία για να αντικρούσει ισχυρισμό του διαχειριστή του συγκροτήματος ότι ζήτησε πριν την έκδοση του διατάγματος τα οφειλόμενα ποσά χωρίς όμως ο ενάγοντας να ανταποκριθεί δεν υπάρχει σπουδαία προοπτική επιτυχίας της υπόθεσης ώστε να θεμελιώνεται η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκασης. Ο ενάγοντας ζητούσε και εξασφάλισε προστακτικό διάταγμα όπως οι εναγόμενοι 1 και 2 χορηγήσουν στον ενάγοντα απροσκοπτή ροή νερού από το σύστημα άρδευσης. Τέτοιου είδους διάταγμα πρόκειται για δραστική θεραπεία και δικαιολογείται μόνο όταν ο ενάγοντας αποδείξει ότι προκαλείται εις βάρος του αστικό αδίκημα η παρανομία με δυσμενείς συνέπειες και που πρέπει το Δικαστήριο να προλάβει για να μην συμβούν ή και να συνεχίσουν. Στην υποθεση Parico Alumninium Designs Ltd. v Muskita Aluminium[5] το Εφετείο στο πλαίσιο σχόλιων της απόφασης ανέφερε ότι η έκδοση διατάγματος quia timet πρόκειται για προληπτική αρωγή που δίδεται στον διάδικο όταν στοιχειοθετείται ότι εις βάρος του διαπράττεται αστικό αδίκημα. Σύμφωνα με τους Halsbury's Laws of England[6], όπου ένας ενάγοντας αποδεικνύει ότι έχει δικαίωμα το οποίο έχει παραβιασθεί και ότι επαπειλείται περαιτέρω παραβίαση σε σημαντικό βαθμό, δικαιούται σε απαγορευτικό διάταγμα για να εμποδίσει την επαπειλούμενη παραβίαση με βάση τις συνηθισμένες αρχές χορήγησης απαγορευτικών διαταγμάτων. Δεν με βρίσκει σύμφωνη η εισήγηση της κα Κωνσταντίνου ότι δεν είναι βαρύνουσας σημασίας το γεγονός ότι άλλοι ένοικοι του συγκροτήματος πιθανόν να έχουν επιβαρυνθεί για την παροχή του νερού σε σχέση με τις οφειλές του ενάγοντα. Ο ενάγοντας είχε απρόσκοπτη ροή του πόσιμου νερού στον κήπο του και έκανε συμφωνία για να συνδεθεί με νερό του αρδευτικού συστήματος που είναι φθηνότερο. Η σχέση του με τα πρόσωπα που χορηγούσαν το νερό ήταν και είναι συμβατική. Στην περίπτωση που πρόσωπο που δεν έχει σχέση με την συμβατική σχέση του ενάγοντα και της διαχειριστικής επιτροπής παρέμβει παράνομα στην παροχή του νερού , όπως ο εναγόμενος 1, αυτό προκειται για δολιοφθορά και ορθά σε τέτοια περίπτωση γίνεται επίκληση της βοήθειας του Δικαστηρίου για να προληφθεί το κακό ακόμη και με διάταγμα προστακτικό. Όμως στην παρούσα περίπτωση έχει προκύψει ως γεγονός μεταγενέστερα της έκδοσης του διατάγματος μονομερώς ότι ο ενάγοντας δεν είχε πληρώσει το νερό που είχε καταναλώσει και υπάρχουν ισχυρισμοί των καθ' ων η αίτηση που παραμένουν αναντίλεκτοι ότι ο πραγματικός λόγος μη παροχής του αρδευτικού νερού με τον παροχέα που είναι η διαχειριστική επιτροπή είναι η άρνηση του ενάγοντα να πληρώνει τον λογαριασμό, τους κοινόχρηστους λογαριασμούς και παράπονο των άλλων ενοίκων που έχουν επιβαρυνθεί τα έξοδα για την κατανάλωση του ενάγοντα. Σε τέτοια περίπτωση το όλο οικοδόμημα για την χορήγηση τέτοιας δραστικής θεραπείας προς όφελος του ενάγοντα καταρρέει. Παρόλο που οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του Άρθρου 32 δεν ικανοποιούνται θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο ο ενάγοντας πρόκειται να υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά στην περίπτωση μη χορήγησης αυτής της θεραπείας κατ' επειγόντως και πριν την επίλυση της αγωγής. Κατά την αντεξέταση ο ενάγοντας ανέφερε ότι ήδη έχει αλλάξει τις εγκαταστάσεις της οικίας για να εξασφαλίζει απρόσκοπτη παροχή νερού από το πόσιμο νερό. Συνεπώς, είναι πρόδηλο ότι η φύση της απαίτησης του ενάγοντα είναι χρηματική εάν ήθελε να αποδειχθεί ότι ο εναγόμενος 2 έχει προβεί σε δολιοφθορά ή σε παράνομη διακοπή του νερού με αποτέλεσμα αυτή να ειναι αποκλειστική αιτία για την διακοπή του νερού. Εκείνο που λαμβάνεται υπόψη σε σχέση με το μη επανορθώσιμο της ζημιάς σε υποθέσεις αυτής της φύσεως είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο είναι ιδιαίτερα εμφανής (Timberland Co. v. Evans & Sons Ltd κ.ά.)[7] Πιο συγκεκριμένα παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη για να εκτιμηθεί το μη αναστρέψιμο της ζημιάς, ως επεξηγήθηκε στην υπόθεση Parico, πιο πάνω, είναι ως ακολουθως:
13. Ισοζύγιο της ευχέρειας. Αν το δικαστήριο βρίσκεται σε αμφιβολία ως προς την επάρκεια των αντίστοιχων θεραπειών σε αποζημιώσεις που προσφέρονται είτε στον ενάγοντα είτε στον εναγόμενο είτε και στους δύο εγείρεται το θέμα του ισοζυγίου της ευχέρειας. Στην American Cyanamid Co. v. Ethicon Ltd[8] η Δικαστική Επιτροπή των Λόρδων έχει καθιερώσει ορισμένες κατευθυντήριες αρχές για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Κατά την αξιολόγηση του που κλίνει το ισοζύγιο της ευχέρειας ένας σημαντικός παράγων είναι η έκταση κατά την οποία τα μειονεκτήματα του κάθε μέρους θα είναι αδύνατο να αποζημιωθούν με αποζημιώσεις. Αν για παράδειγμα η έκταση της μη δυνάμενης να αποκατασταθεί ζημιάς του κάθε μέρους δεν θα διαφέρει σε μεγάλο βαθμό, το δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη τη σχετική δύναμη της υπόθεσης του κάθε μέρους όπως αποκαλύπτεται από τις ένορκες δηλώσεις που έχουν παρουσιασθεί κατά την ακρόαση της αίτησης. Αυτός όμως είναι ο τελευταίος και όχι ο πρώτος παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη. Είναι μόνο σ' αυτό το στάδιο που το δικαστήριο δικαιούται να εξετάσει κατά πόσο υπάρχει ουσιαστική ανισότητα επί της ουσίας και ποιός από τους διαδίκους έχει περισσότερη πιθανότητα επιτυχίας. Το δικαστήριο δεν δικαιούται, ακόμη και σ' αυτό το στάδιο, να εμπλακεί σε οτιδήποτε που μοιάζει με προκαταρκτική εκδίκαση της αγωγής πάνω σε συγκρουόμενες ενόρκες δηλώσεις για να αξιολογήσει τη δυνατότητα της υπόθεσης του κάθε μέρους. Μπορεί να υπάρχουν υποθέσεις στις οποίες είναι εμφανές από τη μαρτυρία ότι δεν υπάρχει αξιόπιστη αμφισβήτηση ότι η δύναμη της υπόθεσης ενός μέρους είναι δυσανάλογη από εκείνη του άλλου μέρους. Γενικά όμως η διαδικασία στις παρεμπίπτουσες αιτήσεις δεν είναι η πρέπουσα για τη διεξαγωγή έρευνας σε αμφισβητούμενα γεγονότα.
14. Status Quo. Όπου οι άλλοι παράγοντες φαίνονται να είναι ισοζυγισμένοι το δικαστήριο συνήθως θα λάβει τέτοια μέτρα τα οποία σκοπό έχουν τη διατήρηση του status quo. Αν, από την άλλη, ο εναγόμενος εμποδίζεται προσωρινά από του να κάμει κάτι το οποίο δεν έκαμνε προηγουμένως, η μόνη επίδραση του παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος, σε περίπτωση που θα πετύχει στη δίκη του, είναι η αναβολή της ημερομηνίας κατά την οποία θα είναι σε θέση να εμπλακεί σε μια δραστηριότητα την οποία προηγουμένως δεν την είχε θεωρήσει αναγκαία να αναλάβει. Αν, από την άλλη, ο εναγόμενος διακόπτεται στη διεξαγωγή μιας καθιερωμένης επιχείρησης το απαγορευτικό διάταγμα θα του προκαλέσει πολύ μεγαλύτερη δυσχέρεια εφόσον θα έχει να αρχίσει πάλι να τη δημιουργεί σε περίπτωση που πετύχει στη δίκη. Η διατήρηση του status quo συγκεκριμένα ευνοεί τη χορήγηση απαγορευτικού διατάγματος σε εκείνες τις περιπτώσεις όπου ο εναγόμενος έχει μόλις αρχίσει να εμπλέκεται στην επίδικη πράξη και όπου οι πωλήσεις του και οι επενδύσεις του σε κεφάλαια ήταν μικρές ενώ ο ενάγων έχει μια δημιουργημένη επιχείρηση. Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πάντοτε πιο εύκολο να γίνει ο υπολογισμός της ζημιάς την οποία ο εναγόμενος θα υποστεί λόγω του απαγορευτικού διατάγματος παρά ο υπολογισμός της ζημιάς την οποία θα υποστεί η επιχείρηση του ενάγοντα και η εμπορική του εύνοια αν ο εναγόμενος δεν εμποδιστεί. Υπάρχουν όμως ορισμένες υποθέσεις στις οποίες τα δικαστήρια θα είναι της άποψης ότι η ζημιά στον ενάγοντα μπορεί ευχερώς να υπολογιστεί με αναφορά στις πωλήσεις που έκαμε ο εναγόμενος και ότι η ζημιά η οποία θα προκληθεί στον εναγόμενο όταν τον εμποδίζεις να συμμετέχει στην αγορά το συντομότερο δυνατό δεν είναι εύκολα υπολογίσιμη. Όπου υπάρχει μόνο ο κίνδυνος για μη δυνάμενη να προσδιοριστεί ζημιά του ενάγοντα και βεβαιότητα για μη δυνάμενη να προσδιοριστεί ζημιά στον εναγόμενο το δικαστήριο συχνά θα αρνηθεί να διατηρήσει το status quo και να απορρίψει αξίωση για απαγορευτικό διάταγμα. Η πορεία που ακολουθεί το δικαστήριο σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η άρνηση χορήγησης του απαγορευτικού διατάγματος και η διαταγή για σύντομη εκδίκαση της αγωγής.
15. Ικανότητα πληρωμής αποζημιώσεων. Το δικαστήριο θα λάβει υπόψη το γεγονός ότι ο εναγόμενος δεν είναι σε οικονομική θέση να αντιμετωπίσει αξίωση για σημαντικές αποζημιώσεις εναντίον του και ότι ο ενάγων είναι πιθανόν να υποστεί ζημιές πέραν από εκείνες που μπορεί ο εναγόμενος να του καταβάλει. Από την άλλη το δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη την ικανότητα ή άλλως πως του ενάγοντα να αποζημιώσει τον εναγόμενο με την ανάληψη υποχρέωσης για πληρωμή αποζημιώσεων. Το απλό γεγονός ότι ένα μέρος διαθέτει πενιχρά μέσα δεν είναι συμπερασματικό για τη χορήγηση ή άρνηση απαγορευτικού διατάγματος. Το δικαστήριο θα είναι προσεκτικό να εξετάσει αυτά τα ζητήματα όταν οι διάδικοι είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης και όπου ο ενάγων είναι άτομο ο οποίος διαμένει εκτός δικαιοδοσίας. Το μόνο βάσιμο επιχείρημα του ενάγοντα για την έκδοση παρεμπίπτον διατάγματος είναι θέση ότι θα προξενηθεί μη αναστρέψιμη ζημιά σ'αυτόν και ότι αυτό δεν θα διορθώνεται με το να του αποδοθούν αποζημιώσεις σε κατοπινό στάδιο. Αντιθέτως, εάν αδίκως αξιώνει την χορήγηση τέτοιας θεραπείας οι καθ'ων η αίτηση θα υποχρεωθούν να του παρέχουν νερό από το αρδευτικό σύστημα ασχέτως και εάν τηρεί τις συμβατικές του υποχρεώσεις εις βάρος των άλλων ενοίκων που πληρώνουν γι' αυτό το σύστημα. Περαιτέρω, ιδιοκτήτρια της οικίας είναι μία εταιρεία υπο διαχείριση και ο πιστωτής της εταιρείας διεκδικεί αδίκως ή όχι την κατοχή και κυριότητα της οικίας προς εξόφληση του χρέους. Επειδή ήδη υπάρχει σοβαρό ζήτημα που έχει αναδειχθεί ότι ο ενάγοντας δεν πλήρωνε για το νερό που κατανάλωνε μέχρι και που υποχρεώθηκε με την έκδοση του διατάγματος θα ήταν άδικο να υποχρεωθεί η διαχειριστική επιτροπή που χορηγεί αυτό το νερό σε όλα τα μέλη του συγκροτήματος να επιδοτεί τις αρδευτικές ανάγκες του ενάγοντα υποχρεωτικά ανεξάρτητα εάν πληρώνει ή όχι και με κίνδυνο στο τέλος αυτό το ποσό να μην ανακτηθεί, Στην περίπτωση που εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα που ειναι προστακτικά, και γίνει λάθος από το Δικαστήριο, η αδικία τότε για τους εναγόμενους θα είναι μεγαλύτερη. Ο ενάγοντας ήρθε στο Δικαστήριο για να ζητήσει την προστασία του Δικαστηρίου χωρίς καθαρά χέρια αφού δεν αποκάλυψε όλη την αλήθεια. Αυτός είναι και ουσιαστικός λόγος που το αίτημα του αποτυγχάνει παταγωδώς. Απέτυχε και δεν έχει καταδειξει ούτε στο ελάχιστο ότι δικαιούται τις αιτούμενες θεραπείες δεν είναι κατάλληλη περίπτωση άσκησης της εξουσίας του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης αυτων των διαταγμάτων. Το διάταγμα ακυρώνεται και η αίτηση απορίπτεται και τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται εναντίον του ενάγοντα αιτητή όπως αυτά υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Ν. Ταλαρίδου- Κοντοπούλου, Ε.Δ. [1] 1 ΑΑΔ 607