ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΡΙΝΟΣ ΛΑΧΑΝΑΓΟΡΑ ΛΙΜΙΤΕΔ, Αρ. Αγωγής: 127/15, 14/7/2016

(1870)L.R. 6 CH. App. 83 give the directors the whole powers of the company subject to the provision of the articles and of the companies Act and I cannot find anything in the articles or in the Act to prohibit their making a mortgage by deposit. The general clause in the articles vesting management of the company in the directors is of great practical importance it means that the directors have full powers of management and are only subject to control by the shareholders in manner laid down by statute and articles. (Palmers Company Law 20th edition CM Schmithoff Stevens and Sons Ltd. Chapter 52 The position and powers f directors.) Θέση των αιτητών είναι ότι οι τρεις σύμβουλοι πήραν την απόφαση για την καταχώρηση της αίτησης χωρίς την έγκριση του διοικητικού συμβουλίου στα πλαίσια νόμιμης συγκληθείσας συνέλευσης των συμβούλων ενώ θέση των καθ' ων η αίτηση είναι ότι δεν υπάρχει τίποτε στο καταστατικό της εταιρείας αλλά και στην συμφωνία μετόχων που να απαγορεύει τους συγκεκριμένους συμβούλους από το διενεργήσουν την συγκεκριμένη ενέργεια προς όφελος και εκ μέρους της εταιρείας Agromarkets. Οπότε εάν οι τρεις σύμβουλοι έχουν ενεργήσει ultra vires με την καταχώρηση της αίτησης διάλυσης είναι ζήτημα πραγματικό που δεν επιλύεται χωρίς αναφορά των πραγματικών παραστάσεων των μερών ως προς το ζήτημα αυτό και έτσι το ζήτημα που δεν μπορεί να αποφασισθεί εκ προοιμίου χωρίς εις βάθος ανάλυση όλων των γεγονότων συμπεριλαμβανομένου και αξιολόγησης του πλήρους κειμένου του καταστατικού, αποφάσεις του διοικητικού συμβουλίου για εξουσίες των διευθυντών. Επομένως, εφόσον δεν μπορώ να διαπιστώσω εκ προοιμίου ότι οι τρεις σύμβουλοι έχουν ενεργήσει ultra vires και η συγκεκριμένη ενέργεια αφορά ζήτημα που θα μπορούσε να εμπίπτει σε ζήτημα καθημερινής λειτουργίας της εταιρείας που επιτρέπεται με βάση γενικών εξουσιών που παρέχεται σε συμβούλους της εταιρείας δεν είναι ορθό προκαταρτικά και χωρίς να ακούσω την κυρίως αίτηση να αποφασίσω αυτό το ζήτημα και να απορρίψω την αίτηση.» Απόφαση 14 Ιουνίου 2016 «Επί της ουσίας οι αιτητές αμφισβητούν το δικαίωμα των τριών συμβούλων να εξουσιοδοτήσουν τους δικηγόρους τους να καταχωρήσουν αίτηση εκκαθάρισης εναντίον της εταιρείας Πρίνος Λαχαναγορά Λτδ. Η θέση τους είναι ότι τέτοια ενέργεια δεν εξουσιοδοτήθηκε από το Διοικητικό Συμβούλιο σε συνεδρία του. Έχω εξηγήσει στην απόφαση μου ημερομηνίας 24 Μαρτίου 2015 γιατί δεν αποδέχθηκα την θέση που προβλήθηκε από τους υπόλοιπους συμβούλους της Agromarkets ότι η αίτηση δεν πρέπει να ακουσθεί διότι δεν είχαν εξουσία να ενεργήσουν μ' αυτό τον τρόπο εκ μέρους της εταιρείας. Δεν είναι αναπόφευκτο συμπέρασμα ότι δεν είχαν το δικαίωμα οι τρεις σύμβουλοι να καταχωρήσουν την αίτηση και δημιουργείται μείζον ζήτημα δικαίου με βάση τις αρχές της επιείκειας εάν τους στερήσω το δικαίωμα τους να ακουσθούν. Αναλυτικότερα με βάση το καταστατικό της εταιρείας που επισυνάπτεται στην αίτηση υπάρχει ρητή πρόνοια ότι οι πρόνοιες του Πίνακα Α του μέρους 1 του Νόμου δεν εφαρμόζονται στην εταιρεία. Το άρθρο 122 του καταστατικού προνοεί ότι εξουσίες των συμβούλων μπορούν να μεταβιβασθούν σε επιτροπές των συμβούλων ή σε μέλη ή μέλος τους. Προκύπτει επίσης ότι η εταιρεία έχει γενικό σύμβουλο και ένας από τους γενικούς συμβούλους έχει εξουσιοδοτήσει την καταχώρηση της αίτησης εκκαθάρισης. Θεωρητικά κανένας μέτοχος εταιρείας δεν έχει δικαίωμα να προωθήσει νομικά δικαιώματα της εταιρείας. Αυτό το δικαίωμα το έχει μόνο η εταιρεία. Τα νομικά δικαιώματα της εταιρείας ανήκουν μόνο στην εταιρεία ως ξεχωριστό από τους μετόχους της πρόσωπο (βλ.Prudential Assurance Co Ltd v Newman Industries Ltd[1]). Οι αιτητές με έχουν παραπέμψει σε πρόνοια του καταστατικού που απαγορεύει την προώθηση απόφασης συμβούλου στην περίπτωση που υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων. Εκ πρώτης όψεως δεν μπορεί να αποφασισθεί κατά πόσο αυτή η πρόνοια έχει εφαρμογή και αντιθέτως, φαινομενικά προκύπτει ότι οι σύμβουλοι επειδή προωθούν αίτημα για εκκαθάριση άλλης εταιρείας που τους οφείλει χρήματα, δεν τίθεται ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων. Πρόσωπα του είναι σύμβουλοι Α όσο και σύμβουλοι Β εκτελούσαν με εξουσιοδότηση του Συμβουλίου χρέη Γενικού Διευθυντή της Εταιρείας. Γενικός Διευθυντής είναι υπεύθυνος για την καθημερινή λειτουργία της εταιρείας και δεν υπάρχει νόμος ή κανονισμός που να περιορίζει τις εξουσίες του Γενικού Διευθυντή ή που να καθορίζει τα καθήκοντα του. In large companies the day-to-day management and decisions are nowadays normally left to one or more managing directors. A managing director as such has no specific powers or duties recognized in the law. What powers and duties he is to have must be derived from the company itself (Βλ. Palmers Company Law[2]) I need not consider at length the law on the authority of an agent, actual, apparent, or ostensible. That has been done in the judgments of this court in Freeman & Lockyer v Buckhurst Park Properties (Mangal) Ltd. It is there shown that actual authority may be express or implied. It is express when it is given by express words, such as when a board of directors pass a resolution which authorises two of their number to sign cheques. It is implied when it is inferred from the conduct of the parties and the circumstances of the case, such as when the board of directors appoint one of their number to be managing director. They thereby impliedly authorise him to do all such things as fall within the usual scope of that office. Actual authority, express or implied, is binding as between the company and the agent, and also as between the company and others, whether they are within the company or outside it. Ostensible or apparent authority is the authority of an agent as it appears to others. It often coincides with actual authority. Thus, when the board appoint one of their number to be managing director, they invest him not only with implied authority, but also with ostensible authority to do all such things as fall within the usual scope of that office. Ως προκύπτει πιο πάνω στην υπόθεση Hely-Hutcinson Mangal Ltd[3] πολλές φορές δεν χρειάζεται να υπάρχει ρητή συγκατάθεση του Συμβουλίου για τις ενέργειες των Συμβούλων που θεωρείται ότι έχουν ληφθεί για να προωθήσουν τα συμφέροντα της εταιρείας ειδικά στην περίπτωση που έχουν αναθέσει την καθημερινή λειτουργία της εταιρείας σε ένα εκ των συμβούλων. Δεν είναι αβάσιμο το επιχείρημα ότι η προώθηση της αίτησης κατά άλλης οφειλέτριας εταιρείας προς διεκδίκηση χρέους είναι ενέργεια που γίνεται προς όφελος της εταιρείας από σύμβουλους που έχουν κατά τεκμήριο την εξουσία να προωθούν τα συμφέροντα της εταιρείας κατά την καθημερινή της λειτουργία. Τα πρόσωπα που εξουσιοδότησαν την καταχώρηση της κυρίως αίτησης είναι σύμβουλοι της εταιρείας. Ο ένας εκ αυτών ήταν και γενικός διευθυντής της εταιρείας. Συνεπώς, εκτός και εάν ακούσω μαρτυρία επί του ζητήματος είναι αδύνατο να αποφασίσω ότι αυτοί οι σύμβουλοι δεν είχαν το δικαίωμα να καταχωρήσουν αυτή την αίτηση εκ μέρους της εταιρείας. Είναι θέση των αιτητών ότι καμία απόφαση για την καταχώρηση δικαστικών διαδικασιών δεν μπορεί να παρθεί παρά με την εξουσιοδότηση του Διοικητικού Συμβουλίου και έχουν επικαλεσθεί την Αγγλική απόφαση Mitchell Hobbs (UK)[4] όπου διατυπώθηκε η αρχή ότι δεν μπορεί να νοηθεί ότι ένας συγκεκριμένος σύμβουλος εταιρείας ή συγκεκριμένοι σύμβουλοι εταιρείας έχουν την εξουσία να εγείρουν δικαστικές διαδικασίες εκ μέρους της εταιρείας. Η θέση που διατυπώθηκε στην υπόθεση Mitchell Hobbs ήταν ότι δεν συνεπάγεται αυτόματα χωρίς εξουσιοδότηση του Διοικητικού Συμβουλίου ότι ένα μέλος του Συμβουλίου έχει το δικαίωμα να εγείρει δικαστικές διαδικασίες εκ μέρους της εταιρείας. Όμως αυτή η απόφαση δεν αντικατοπτρίζει την επικρατούσα και ισχύουσα κατάσταση της νομολογίας σε σχέση με το ζήτημα αυτό στην Αγγλία. Επί παραδείγματι στην υπόθεση Hely -Hutchinson Mengol Ltd.[5] διατυπώθηκε η αρχή ότι γενικός και/ή εκτελεστικός διευθυντής εταιρείας ο οποίος έχει διοριστεί να διοικεί την εταιρεία έχει την εξουσία να πάρει όλα τα μέτρα και/ή ενέργειες απαραίτητες για να προωθεί τα συμφέροντα της εταιρείας μέσα στα συνηθισμένα πλαίσια των καθηκόντων της θέσης τους. Συνεπώς, ένα απλό θέμα διεκδίκησης χρέος που οφείλεται στην εταιρεία από άλλη νομική οντότητα με την καταχώρηση ακόμη και αίτηση εκκαθάρισης εναντίον εκείνης της εταιρείας θα μπορούσε θεωρητικά να ανήκει στην σφαίρα της καθημερινής λειτουργίας της εταιρείας και ενέργεια για την οποία δεν χρειάζεται ο σύμβουλος που χειρίζεται τις καθημερινές υποθέσεις της εταιρείας να εξασφαλίσει ρητή έγκριση από το Συμβούλιο στην ολότητα του μετά από συνεδρία. Αυτή η προσέγγιση φαίνεται να έχει επικρατήσει έναντι της αρχής που διατυπώθηκε στην Hobbs, πιο πάνω, ως προκύπτει και από πιο σύγχρονες αποφάσεις. Στην απόφαση Smith v Butler[6] λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με τις γενικές εξουσίες που έχει σύμβουλος να ενεργεί καθημερινά προς όφελος της εταιρείας χωρίς ρητή εξουσιοδότηση από το Διοικητικό Συμβούλιο σε συνεδρία. The implied powers of a managing director could include a power to commence legal proceedings, unless the board expressly or by implication decided that such proceedings ought not be taken or was unlikely to ratify commencement of proceedings. Υποθέτω, ότι θέση των αιτητών είναι ότι αυτή η αίτηση εκκαθάρισης δεν είναι μία συνηθισμένη και καθημερινή ενέργεια που έχει προωθηθεί από τους συμβούλους εκ μέρους της εταιρείας. Όμως για να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι αυτή ενέργεια των τριών συμβούλων ήταν εκτός του πεδίου της καθημερινής λειτουργίας της εταιρείας θα πρέπει να ακούσω και να αξιολογήσω μαρτυρία. Αντ' αυτού ζητείται ως θέμα δικαίου να τους στερήσω το δικαίωμα τους να ακουσθούν. Υπάρχει μείζον ζήτημα δικαίου προς εκδίκαση σ' αυτή την υπόθεση. Οι καθ' ων η αίτηση έχουν καταχωρήσει παραγωγή αγωγή εκ μέρους της εταιρείας στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας και έχουν εξασφαλίσει προσωρινό διάταγμα στην αγωγή 2490/15 που να υποχρεώνει την επίδικη εταιρεία να πληρώσει οφειλόμενα ποσά και υποχρεώνει συγκριμένους συμβούλους της εταιρείας να μην παρακωλύουν αυτή την πληρωμή. Τα ποσά που ισχυρίζονται ότι οφείλονται δεν έχουν πληρωθεί και σύμβουλοι Β της εταιρείας έχουν καταχωρήσει την αίτηση εκκαθάρισης για να διεκδικήσουν τα συμφέροντα της εταιρείας. Ισχυρίζονται ότι οι σύμβουλοι Α που καταχώρησαν την αίτηση ημερομηνίας 6 Νοεμβρίου, ένας εκ των οποίων είναι και διευθυντής της εταιρείας GDL, ενεργούν κακόπιστα με την καταχώρηση των συγκεκριμένων αιτήσεων που σκοπό έχουν να μην προωθηθούν τα συμφέροντα της εταιρείας Agromarkets η οποία κινδυνεύει από κατάρρευση επειδή δεν τις αποδίδονται τα κατ' ισχυρισμό οφειλόμενα ποσά. Συνεπώς, επειδή υπάρχει μείζον ζήτημα δικαίου το Δικαστήριο δεν θα τους απαγορεύσει το δικαίωμα να ακουσθούν. Στην περίπτωση που αληθεύουν αυτά που καταλογίζουν στους αιτητές και τους συμβούλους στην αίτηση ημερομηνία 1 Δεκεμβρίου το Δικαστήριο δεν θα είναι αρωγός στην προσπάθεια συμβούλων που έχουν αθετήσει το καθήκοντα τους ως σύμβουλοι μίας εταιρείας να παρεμποδίσουν άλλους συμβούλους που ισχυρίζονται ότι προωθούν τα συμφέροντα της εταιρείας να διεκδικήσουν τα δικαιώματα της εταιρείας. Παρόμοια θεώρηση των πραγμάτων είχε το Αγγλικό Δικαστήριο στην υπόθεση Fusion Interactive Communication Solutions Ltd. V Venture Investment PLacment[7] όπου τα γεγονότα ήταν παρόμοια με αυτά τα γεγονότα. Σε εκείνη την περίπτωση υπήρχαν ομάδες συμβούλων τάξης Α και τάξης Β και τα συμφέροντα αυτών των δύο ομάδων είχαν συγκρουστεί με αποτέλεσμα να υφίσταται αδιέξοδος καθότι η κάθε ομάδα κατείχε και 50% του μετοχικού κεφαλαίου καθώς και το 50% των θέσεων συμβούλων . Δύο από τους συμβούλους της μίας ομάδας στράφηκαν μέσω άλλης εταιρείας, στην οποία είχαν συμφέρον, εναντίον της εταιρείας Fusion. Η άλλη ομάδα συμβούλων διόρισε δικηγόρο για να προωθήσει τα συμφέροντα της εταιρείας Fusion. Η άλλη πλευρά ως ήταν αναμενόμενο ήγειρε ζήτημα ότι οι σύμβουλοι αυτοί δεν είχαν εξουσία να ενεργούν εκ μέρους της εταιρείας και κάλεσε το Δικαστήριο να αναστείλει την διαδικασία. Το Δικαστήριο ανέφερε τα εξής: There has been no Board resolution and self-evidently Messrs Bacon and Watts will not agree to commence any action against their company Pertemps. 49. This is of course bizarre. If Pertemps have behaved wrongly their appointed directors prevent Fusion from rectifying the wrong it will suffer caused by two of its own directors. There are of course ways to circumvent this. First the other shareholders and directors Messrs Seear, Hopkins and Butcher could present a section 459 petition and seek relief to protect Fusionʹs position in that petition. It could have been done by counter-application in existing petitions. Second they could have brought a Foss v Harbottle application and sought appropriately a Wallersteiner v Moir order to protect the costs. I adverted to this in the two previous hearings and suggested this was a matter of resolving the authority issue. No such applications have been made and Mr Collings boldly in his final submissions before me on 19th April 2005 said ʺFusion stands on its position on authorityʺ (albeit reserving the right if the draft judgment was against him to try and cure the position afterwards). 50. It must be borne in mind, in my view, that blocking of a legitimate cause of action Fusion might bring by Messrs Bacon and Watts given their conflict would in my view be a breach of the fiduciary duty of directors that they owe to Fusion. It cannot be right that they take advantage of their own breach of duty in blocking a legitimate challenge against a company in which they are also interested. The Courts will not allow such a position to happen. 51. It seems to me plain that Pertemps acknowledged there would be people who would represent Fusion defensively in the proceedings that it brought. That was despite there being no Board resolution. 52. For the present proceedings equally it seems to me clear that it was contemplated that somebody would represent Fusion to fight the issues. This much is plain for example from the letter of 31st December 2004 which has given rise to the issues. It is not sent to Fusion; it is sent to Maxwell Batley. In that letter Fusion is described as ʺYour clientsʺ. In the final paragraph the letter goes on to refer to the position if payment wasnʹt made and a challenge was to be made to the power to appoint. The letter says: ʺIn view of the Christmas period, we propose to extend the period of notice to 10 am on Tuesday 11th January 2005 [i.e. the notice to keep the appointment]. Should you advise your clients that they are in a position to seek to prevent our clients exercising their rights, we believe this gives you sufficient time to take whatever steps you deem appropriate. Please note however that any application to injunct our clients from exercising their rights should be issued on notice to us as we require to be in attendance before the Court on the hearing of any such application.ʺ 53. In my judgment nothing could be clearer. The indulgence granted there is in contrast, as I have said above, to the indulgence not given in respect of the payments. Nevertheless, the recipient of that letter could only conclude that Pertempsʹ solicitors expected a response (if necessary) by litigation by Maxwell Batleyʹs clients i.e. Fusion. 54. On the hearing before Rimer on 20th January 2005, as I have set out above, the question of authority was tentatively considered by him in favour of Fusion. Whilst there was a consent order made on 12th January 2005 dealing with a lifting of the stay (paragraph 2) I do not see that as being a general acknowledgement on the part of Pertemps that the authority issue was by that consent a dead letter. It is the type of consent on an interlocutory basis that is not contractual as set out in the well-known decision of the Court of Appeal in Siebe Gorman & Co Ltd -v- Pneupac Ltd [1982] 1 WLR 185 at page 189 per Lord Denning MR. 55. Nevertheless in addition to the letter of 31st December 2004 there are significant matters in the correspondence which show that it was plainly contemplated that Maxwell Batley should be allowed to receive instructions to raise a point on behalf of Fusion. As Rimer J observed it cannot be right to allow Pertemps to blow hot and cold on the issue. Having considered that Maxwell Batley were Fusionʹs solicitors for the purpose of the letter of 31st December 2004 and that letter itself having contemplated an injunctive application to prevent it being implemented, it can only have been on the basis that they well know that Fusion would continue to instruct Maxwell Batley, through the instructions of Messrs Seear and Hopkins, to ensure Fusion was given a fair opportunity to challenge Pertempsʹ actions. 56. This is demonstrated by the fact that I have determined against Pertemps the extension of time issue. Had Messrs Seear and Hopkins not instructed Maxwell Batley and had the present application to Fusion Interactive Communication Solutions Ltd v Venture Investment Placement Ltd [2005] ADR.L.R. 05/10 Alternative Dispute Resolution Law Reports. Typeset by NADR. Crown Copyright reserved. 8 restrain action on the letter not been taken Fusion would now be in administrative receivership when it would be quite wrong for it to be in that state of affairs. As such state of affairs would have been procured by breaches of fiduciary duty of two of its directors blocking any action it cannot be right that Pertemps should be advantaged by such actions. I cannot believe, therefore, that Pertemps did not expect Fusion to be able through Maxwell Batley to fight this issue. 57. I therefore accept Mr Collingsʹ submission that proceedings were properly authorised as against Pertemps to challenge to the letter of 31st December 2004. 58. As regards to the future it seems to me that Pertempsʹ points are well met from a procedural point of view but should not be used as obstacles to prevent legitimate claims that can and should be brought on behalf of Fusion. The way forward, in my view, hereafter is for Messrs Seear and Hopkins to seek to bring either a derivative action or 459 or other relief complaining about the actions of Messrs Bacon and Watts in blocking legitimate challenges to issues raised by Pertemps. 59. Accordingly issue

(3)is also determined in favour of Fusion» Το Δικαστήριο επεσήμανε ότι εάν δεν έδιδε την ευκαιρία στην εταιρεία Fusion να διεκδικήσει τα δικαιώματα της έναντι των ενεργειών εκείνων των συμβούλων που προωθούσαν άλλα συμφέροντα η εταιρεία Fusion δυνατόν να κατέληγε σε κατάσταση εκκαθάρισης. Συνεπώς, το Δικαστήριο εξαιτίας όλων των γεγονότων που πλαισίωναν την περίπτωση αναγνώρισε στους συμβούλους ότι είχαν το δικαίωμα να εκπροσωπούν την εταιρεία Fusion σε δικαστική διαδικασία παρόλο που το διοικητικό συμβούλιο δεν ενέκρινε την καταχώρηση της δικαστικής διαδικασίας. Στην περίπτωση που ήθελε ανασταλεί η διαδικασία τότε το Δικαστήριο έμμεσα αναγνωρίζει ότι εκείνοι που προωθούν τα συμφέροντα της εταιρείας είναι οι σύμβουλοι που καταχώρησαν την αίτηση ημερομηνίας 1 Δεκεμβρίου 2015, ήτοι οι σύμβουλοι A της εταιρείας Agromarkets. Αυτό σημαίνει ότι αναγνωρίζω μόνο τους Α συμβούλους ως η αληθινή φωνή της εταιρείας Agromarkets και έγκριση του αιτήματος τους σημαίνει ότι έχω αποφασίσει για την ουσία των ισχυρισμών στην κυρίως αίτηση χωρίς καν να ακούσω την άλλη πλευρά των Β συμβούλων . Οι αιτητές δεν έχουν αποδείξει ότι οι καθ' ων η αίτηση δεν είχαν την εξουσία να καταχωρήσουν την αίτηση εκκαθάρισης διά να προωθήσουν τα ζωτικά συμφέροντα της εταιρείας Agromarkets ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται και τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται εναντίον των αιτητών όπως αυτά υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.» Η αίτηση δηλαδή καταχωρήθηκε από σύμβουλο της εταιρείας και δεν αφορούσε εξουσία για την οποία ρητώς χρειαζόταν να υπάρχει εξουσιοδότηση του Συμβουλίου. Αντιθέτως, η διεκδίκηση χρεών ακόμη και με την λήψη δικαστικών μέτρων δεν είναι κάτι το ασυνήθιστο σε σχέση με την καθημερινή λειτουργία της εταιρείας. Είναι γι'αυτό που κατά φαινόμενο υπήρχε εξουσια για την καταχώρηση της αίτησης και είναι μόνο με την επίλυση των πραγματικών ζητήματων που εγείρονται στην αίτηση που θα μπορούσε να εξαχθεί συμπέρασμα ότι τελικά σ'αυτήν την εταιρεία που βρίσκεται σε αδιέξοδο η μία ομάδα συμβούλων έναντι της άλλης ομάδας είναι εκείνη που πραγματικά εκπροσωπεί την εταιρεία. Ομως αφ' ης στιγμής έχει καταχωρηθεί αίτηση από συμβούλους που αναφέρουν ότι η αίτηση ημερομηνίας 29.6.16 είναι της εταιρείας και μάλιστα μετά από απόφαση του Συμβουλίου εγείρεται ζήτημα αντιπροσώπησης της εταιρείας. Δεν μπορεί σε μία διαδικασία δύο διαφορετική δικηγόροι να αντιπροσωπεύουν τον ίδιο διάδικο οι σκοποί τους κατά την αντιπροσώπηση να είναι εκ διαμέτρου αντίθετοί και το Δικαστήριο να συνεχίσει την διαδικασία ως έχει. Δεν μπορεί το Δικαστήριο να μην επιλύσει το πραγματικό ζήτημα αυτό εκτός και εάν γνωρίζει ποιος από τους δύο δικηγόρους εμφανίζεται για την εταιρεία.Οπως επεξηγηθηκε στην υποθεση Union Des Cooperatives Agricoles de Cereale de Semences v Apak Agro Industries Ltd[8] το Δικαστήριο δεν μπορεί μετά την καταχώηρηση αυτής της αίτησης να συνεχίσει κανονικά με την διαδικασία χωρίς να επιλύσει το ζήτημα. Οπως εξήγησα και στην απόφαση ημερομηνίας 14 Ιουνίου 2016 η αρχή που διατυπώθηκε στην Αγγλική υποθεση Foss v Harbottle[9] δεν βοηθά στην επίλυση του προβλήματος στην παρουσα υποθεση. Στην Foss διατυπώθηκε η αρχή ότι στην περίπτωση που κάποιος σύμβουλος προκαλεί ζημιά σε μία εταιρεία εκείνος που πρέπει να ενεργήσει για να τον σταματήσει είναι η ίδια η εταιρεία. Παρόλο που μία εταιρεία αντιπροσωπεύει τα ιδιωτικά συμφέροντα διάφορων προσωπων δεν μπορεί ο καθένας ακόμη και στην περίπτωση που θεωρείται ότι ζημιώνει μία εταιρεία να κινήσει δικαστικές διαδικασίες εκ μέρους της εταιρείας. Η δεύτερη αρχή που διατυπώθηκε στην υποθεση Foss είναι ότι η συγκεκριμένη ενέργεια ακόμη και αυτή που θεωρείται ότι είναι ζημιογόνα δεν μπορεί να αναιρεθεί εάν έχει υιοθετηθεί από την πλειοψηφία των μετόχων της εταιρείας. Είναι γι'αυτό που μετά από αυτή την απόφαση το δίκαιο εξελίχθηκε και αναγνώρισε στα μέλη της μειοψηφίας που αδικούνται από παρανομία που διενεργείται εις βάρους των συμφερόντων τους το δικαίωμα να καταχώρησουν παραγωγή αγωγή εκ μέρους της εταιρείας. Ομως εδώ υπάρχει η εξής διαφορά διότι οι σύμβουλοι Α δεν κατέχουν το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών για να εφαμοζεται η αρχή στην Foss. Ακόμη και στις περιπτώσεις όπου υπάρχει ειδική προνοια στο καταστατικό ότι συγκεκριμένη εξουσία μπορεί να ασκηθεί μόνο από το Συμβούλιο στα πλαίσια συνέλευσης των συμβούλων τέτοιες προνοιες δεν έχουν εφαρμογή όταν το συμβούλιο βρίσκεται σε αδιέξοδο και αυτή η εξουσία δεν μπορεί να ασκηθεί από την εταιρεία. Παραπέμπω στην Αγγλική υπόθεση Baron ν Potter[10]. The question then arises, Was the resolution passed at the general meeting of the company a valid appointment? The argument against the validity of the appointment is that the articles of association of the company gave to the board of directors the power of appointing additional directors, that the company has accordingly surrendered the power, and that the directors alone can exercise it. It is true that the general point was so decided by Eve J in Blair Open Hearth Furnace Co v Reigart,[1] and I am not concerned to say that in ordinary cases where there is a board ready and willing to act it would be competent for the company to override the power conferred on the directors by the articles except by way of special resolution for the purpose of altering the articles. But the case which I have to deal with is a different one. For practical purposes there is no board of directors at all. Το ίδιο ισχύει και εδώ κάποιος πρέπει να ενεργήσει εκ μέρους της εταιρείας όταν δεν υπάρχει διοικητικό συμβούλιο λόγω αδιέξοδου. Δεύτερο, όταν δημιουργείται απάτη ή άλλη παρανομία εις βάρος της εταιρείας υπάρχουν εξαιρέσεις στον κανόνα που διατυπώθηκε στην Foss που δίδουν το δικαίωμα έναρξης δικαστικών διαδικασιών ακόμη και όταν η πλειοψηφία αρνείται να δράσει ή ενεργά αντιστέκεται σε μία τέτοια κίνηση από την μειοψηφία. Τρίτο, όπως αποφασίσθηκε στην Αγγλική υποθεση Edwards v Halliwell[11] δύναται να εγείρουν δικαστική διαδικασία εκ μέρους της εταιρείας τα ατομικά μέλη όταν παραβιάζεται το καταστατικό της εταιρείας και κατά συνέπεια τα ατομικά δικαίωματα των μελών. Θα ήταν κατά την άποψη μου τουλάχιστον επιπόλαιο και αδύνατον μόνο με δύο ένορκες δηλώσεις αντίθετες μεταξύ τους όπου και οι δύο πλευρές ισχυρίζονται ότι οι σύμβουλοι της αντίθετης τάξης συμβούλων έχει ενεργήσει κατά σύγκρουση των συμεφερόντων της εταιρείας να κάνω πραγματικά ευρήματα για το ποια πλευρά είναι αυτή που ενεργεί εκ μέρους της εταιρείας και να υιοθετήσω τις θέσεις εκείνης της πλευράς στην ολότητα της. Από την άλλη δεν μπορεί να είναι σωστή η θέση ότι κανείς εκ μέρους της εταιρείας δεν έχει το δικαίωμα να υποβάλει απαίτηση για χρέους όταν αυτό το χρέος είναι εκκαθαρισμένο και πράγματι οφείλεται και αυτός να καταχωρήσει και την σχετική αίτηση εκκαθαρισης εάν δεν πληρωθεί το οφειλόμενο ποσό. "where the alleged wrong is a transaction which might be made binding on the company or association and all its members by a simple majority of the members, no individual member of the company is allowed to maintain an action in respect of that matter for the simple reason that, if a mere majority of the members of the company or association is in favour of what has been done, then cadit quaestio. No wrong has been done to the company or the association and there is nothing in respect of which anyone can sue. If, on the other hand, a simple majority of members of the company or association is against what has been done, then there is no reason why the company or association itself should not sue. In my judgment, it is implicit in the rule that the matter relied on as constituting the cause of action should be a cause of action properly belonging to the general body of corporators or members of the company or association as opposed to a cause of action which some individual member can assert in his own right. The cases falling within the general ambit of the rule are subject to certain exceptions. It has been noted in the course of argument that in cases where the act complained of is wholly ultra vires the company or association, the rule has no application because there is no question of the transaction being confirmed by any majority. It has been further pointed out that where what has been done amounts to what is generally called in these cases, a fraud on the minority and the wrongdoers are themselves in control of the company, the rule is relaxed in favour of the aggrieved minority who are allowed to bring what is known as a Minority Shareholder's action on behalf of themselves and all others. The reason for this is that, if they were denied that right, their grievance would never reach the court because the wrongdoers themselves being in control, would not allow the company to sue. Those exceptions are not directly in point in this case, but they show, especially the last one, that the rule is not an inflexible rule and it will be relaxed where necessary in the interests of justice." There is a further exception which seems to me to touch this case directly. That is the exception noted by Romer J. in Cotter v National Union of Seamen. He pointed out that the rule did not prevent an individual member from suing if the matter in respect of which he was suing was one which could validly be done or sanctioned, not by a simple majority of the members of the company or association, but only by some special majority, as, for instance, in the case of a limited company under the Companies Act, a special resolution duly passed as such. As Romer J. pointed out, the reason for that exception is clear, because otherwise, if the rule were applied in its full rigour, a company, which, by its directors, had broken its own regulations by doing something without a special resolution which could only be done validly by a special resolution could assert that it alone was the proper plaintiff in any consequent action and the effect would be to allow a company acting in breach of its articles to do de facto by ordinary resolution that which according to its own regulations could only be done by special resolution. That exception exactly fits the present case inasmuch as here the act complained of is something which could only have been validly done, not by a simple majority, but by a two thirds majority obtained by ballot vote. In my judgment, therefore, the reliance on the rule in Foss v Harbottle in the present case may be regarded as misconceived on that ground alone.[2] Οι σύμβουλοι Α αναφέρουν στην αίτηση τους ότι αυτή είναι η πραγματική φωνή της εταιρείας παρόλο που κατέχουν μόνο το 50% του μετοχικού κεφαλαίου. Παραπέμπουν σε συνέλευση των συμβούλων στην οποία λήφθηκε απόφαση όχι με πλειοψηφία των συμβούλων στις 27 Ιουνίου 2016 με την οποία δώσαν εξουσιοδότηση στους δικηγόρους εκ μέρους της εταιρείας να αποσύρουν την αίτηση εκκαθάρισης ημερομηνίας 6 Νοεμβρίου 2015. Παραπέμπουν στο καταστατικό της ετιαρείας σε σχέση με απαρτία των συμβούλων. Η απαρτία σύμφωνα με το άρθρο 119 του καταστατικού εξασφαλίζεται όταν θα είναι παρόντες τουλάχιστον 4 σύμβουλοι, οι δύο οι οποίοι πρέπει να είναι τάξης Α σύμβουλοι. Στην περίπτωση που δεν υπάρχει απαρτία ως την παρούσα περίπτωση η συνέλευση αναβάλλεται για την ίδια ημέρα και ώρα της επόμενης εβδομάδας αφού ειδοποιηθούν τα μέλη για την συνεδρία. Για την συγκεκριμένη συνεδρία οι αιτητές έχουν καταχωρήσει επιστολή που απευθύνεται σε όλους τους συμβούλους ως και επίσης έγγραφο από το οποίο φαίνεται αυτή η επιστολή να στάληκε με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Στην ένσταση υπάρχει αμφισβήτηση αυτών των γεγονότων. Συνεπώς, ακόμη και να θεωρούσα ότι αυτή ήταν μία νόμιμη συνέλευση δεν θα μπορούσα να εγκρίνω το αίτημα των αιτητών για απόσυρση της αίτησης εκκαθάρισης χωρίς να αποφανθώ επί των γεγονότων της αίτησης εφόσον αντικρούονται μεταξύ τους. Όμως ακόμη και χωρίς αναφορά στην ένσταση δεν μπορώ με βάση το πραγματικό υλικό που υποστορίζει την αίτηση να αποφανθώ ότι λήφθηκε μία νομότυπη απόφαση της εταιρείας για απόσυρση της αίτησης. Δεν υπήρχε απαρτία κατά την συνέλευση και δεν φαίνεται να αναβλήθηκε η συνεδρία για την επόμενη εβδομάδα με ειδοποιήση στα μέλη του Συμβουλίου ώστε να διακρίνω ότι πράγματι υπάρχει έστω και τυπικά μία νόμιμη απόφαση σε επίπεδο συνέλευσης των συμβούλων που έλαβε την απόφαση για απόσυρση της αίτησης. Όμως εφόσον τίθεται επί τάπητος με την καταχώρηση της αίτησης το πραγματικό ζήτημα κατά πόσο η αίτηση εκκαθάρισης καταχωρήθηκε με νόμιμη εξουσιοδότηση της εταιρείας υπάρχουν και άλλα πολύ σοβαρά γεγονότα που πρέπει να ληφθούν υπόψη για να αποφανθώ. Στην ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης επισυνάπτεται απόφαση σε συνέλευση των συμβούλων ημερομηνίας 14 Οκτωβρίου 2015. Σ' αυτή την συνέλευση λήφθηκε απόφαση για την εξουσιοδότηση του δικηγορικού γραφείου Χρίστου Κληρίδη για την καταχώρηση της αίτησης εκκαθάρισης. Με δεδομένο το καταστατικό της εταιρείας που επισυνάπτεται στην αίτηση αλλά και την ένσταση των καθ' ου η αίτηση στα πλαίσια της αίτησης ημερομηνίας 1.12.2015 προκύπτει ότι ούτε σ' αυτή την συνέλευση επιτεύχθηκε απαρτία. Έχει προκύψει λοιπόν μία κλασσική περίπτωση αδιεξόδου στην οποία κανένα από τις δύο ομάδες δεν μπορεί να εξασφαλίσει την απαραίτητη πλειοψηφία για την έκδοση απόφασης με βάση τις πρόνοιες του καταστατικού. Παραπέμπω επίσης και σε πρακτικά της εταιρείας Agromarkets Ltd. ημερομηνίας 9 Δεκεμβρίου 2014 που επισυνάπτεται ως τεκμήριο στην αίτηση στην οποία υπήρχε απαρτία και στην οποία λήφθηκαν αποφάσεις νόμιμες στα πλαίσια της συνεδρίας μεταξύ άλλων και της διαπίστωσης ότι οι σύμβουλοι δεν είχαν θέσει σε ισχύ συμφωνία επίλυσης των αδιεξόδων που δυνατόν να είχαν προκύψει. Τίθεται το ερώτημα κατά πόσο αυτή η εταιρεία είναι ακυβέρνητη ενόψει αδιεξόδου. Η απάντηση σ' αυτό το ερώτημα πρέπει να είναι αρνητική διότι δεν μπορεί ως ισχυρίστηκαν οι καθ' ων η αίτηση η εταιρεία να είναι ένα νεκρό σώμα αδύνατο να λάβει οποιαδήποτε απόφαση ακόμη και όταν αυτό επιβάλλεται για να προωθηθούν τα ζωτικά συμφέροντα της εταιρείας. Δεν είναι ασυνήθιστο σε τέτοιες περιπτώσεις αδιέξοδου διάφοροι να πάρουν το λάβαρο της εταιρείας με την καταχώρηση δικαστικών υποθέσεων και να ισχυρίζονται ότι προωθούν τα συμφέροντα της εταιρείας και το Δικαστήριο να επιλαμβάνεται αυτές τις διαδικασίες ώστε να επιχειρήσει να δώσει δίκαιες θεραπείες σε προβλήματα που προκύπτουν ενόψει αδιεξόδου. Οι τρεις σύμβουλοι έλαβαν την συγκεκριμένη απόφαση στις 14.10.2015 επειδή ως ανέφεραν «οι Σύμβουλοι Α ευρίσκονται εις σύγκρουσιν συμφερόντων εφόσον διοικουν πλήρως ή και ουσιαστικά τις θυγατρικές και ουδέν ενδιαφέρον ή και θέληση έχουν δείξει προς διοίκηση ή και προώθηση των εργασιών της εταιρείας προς ζημιά της εταιρείας». Υπάρχει γενικό καθήκον του κάθε συμβούλου να ενεργεί προς το συμφέρον της εταιρείας και να ασκεί με επιμέλεια κατά την εκτελεση των καθηκόντων του προς προώθηση συμφερόντων της εταιρείας. (fiduciary duty). Με βάση τις αρχές του κοινοδικαίου αλλά και το άρθρο 191 του Κεφ. 113 και των Κανονισμών Εταιρειών για τις Εξουσίες των Συμβούλων σε σχέση με την διοίκηση της εταιρείας, ο σύμβουλος θα πρέπει να αποκαλύψει σύγκρουση συμφέροντος και να απέχει από ψηφοφορία κατά την οποία θα προωθήσει δικά του συμφέροντα εις βάρος των συμφερόντων της εταιρείας. Παραπέμπω στον Πρώτο Παράτημα Πινακα Α κάτω από την επικεφαλίδα των γενικών εξουσιών συμβούλων: 84.-

(1)Σύμβουλος που με οποιοδήποτε τρόπο, είτε άμεσα ή έμμεσα, έχει συμφέρον σε συμβόλαιο ή σε προτεινόμενο συμβόλαιο με την εταιρεία, θα δηλώνει τη φύση του συμφέροντος του σε συνεδρίαση των συμβούλων σύμφωνα με το άρθρο 191 του Νόμου.

(2)Σύμβουλος δεν ψηφίζει σε σχέση με οποιοδήποτε συμβόλαιο ή διευθέτηση στην οποία έχει συμφέρον, και αν ενεργήσει με τον τρόπο αυτό η ψήφος του δεν υπολογίζεται, ούτε και ο ίδιος θα υπολογίζεται για την απαρτία στη συνεδρίαση, αλλά καμιά από τις απαγορεύσεις αυτές δεν έχει εφαρμογή σε- (α) οποιαδήποτε διευθέτηση με την οποία δίνεται σε σύμβουλο εξασφάλιση ή αποζημίωση σε σχέση με χρήματα που ο ίδιος δάνεισε, ή υποχρεώσεις που ο ίδιος ανέλαβε προς όφελος της εταιρείας ή (β) σε οποιαδήποτε διευθέτηση για την παροχή από την εταιρεία εξασφάλισης σε τρίτο πρόσωπο σε σχέση με χρέος ή υποχρέωση της εταιρείας για την οποία ο σύμβουλος θα έχει προσωπικά αναλάβει συνολική ή μερική ευθύνη βάσει εγγύησης ή αποζημίωσης ή με την κατάθεση εξασφάλισης ή (γ) οποιοδήποτε συμβόλαιο από σύμβουλο για την εγγραφή ή για την εξασφάλιση πληρωμής μετοχών ή ομολόγων της εταιρείας ή (δ) οποιοδήποτε συμβόλαιο ή διευθέτηση με οποιαδήποτε άλλη εταιρεία στην οποία, το μόνο συμφέρον που έχει είναι ως αξιωματούχος της εταιρείας ή ως κάτοχος μετοχών ή άλλων χρεογράφων, και οι απαγορεύσεις αυτές δύνανται οποτεδήποτε να ανασταλούν ή χαλαρωθούν σε οποιαδήποτε έκταση, και είτε γενικά είτε σε σχέση με οποιοδήποτε συγκεκριμένο συμβόλαιο, διευθέτηση ή συναλλαγή, από την εταιρεία σε γενική συνέλευση. Κατά το κοινοδίκαιο ο κανόνας ήταν ότι μία εταιρεία δικαιούται να έχει την αμερόληπτη και αντικειμενική συμβουλή όλων των συμβουλων σε γενική συνέλευση και εάν κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό τότε το Συμβούλιο δεν μπορούσε να δεσμεύσει την εταιρεία σε σχέση με συγκεκριμένη πορεία πραγμάτων. (Principles of Modern Company Law 8th edition Paul. L. davies Sweet and Maxwell Conflicts of Interest pg. 568) Οι καθ'ων η αίτηση καταγγέλλουν τους σύμβουλους Α ότι έχουν παραβιάσει το καθήκον τους να προωθούν τα συμφέροντα της εταιρείας με την προώθηση δικών τους συμφερόντων εις βάρος της εταιρείας. Αυτός ο ισχυρισμός υποστηρίζεται από γεγονότα. Ισχυρίζονται ότι οι σύμβουλοι Α είναι αυτή που ελέγχουν την εταιρεία Πρίνος Λαχανογαγορα Λτδ. η οποία ισχυρίζονται ότι οφείλει χρήματα στην εταιρεία Agromárkets Ltd. και επειδή την ελέγχουν αρνούνται να πληρώσουν το κατ' ισχυρισμό οφειλόμενο ποσό. Η αίτηση εκκαθάρισης στρέφεται κατά της εταιρείας Πρινος Λαχαναγορά που είναι η οφειλέτρια εταιρεία. Εάν ήθελε αποδειχθεί ότι πράγματι πρόκειται για εκκαθαρισμένη οφειλή που οφείλεται στην Agromarkets και αποδειχθεί ότι οι σύμβουλοι Α παρακωλύουν ή αρνούνται να πληρώσουν το οφειλόμενο ποσό τότε αποδεικνύεται και η σύγκρουση συμφερόντων διότι οι σύμβουλοι δεν μπορεί να είναι αυτοί που προωθούν τα συμφέροντα της μητρικής εταιρείας όταν είναι τα ίδια πρόσωπα που έχουν συμφέρον με την μη πληρωμή του ποσού διά του ελέγχου τους της εταιρείας Πρίνος Λαχαναγοράς Λτδ. Περαιτέρω, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στα πλαίσια της παραγωγής αγωγής 2490/15 αναγνώρισε ότι οι σύμβουλοι Β ενεργούν προς όφελος της εταιρείας Agromarkets εξού και εξέδωσε προσωρινό διάταγμα εις βάρος των συμβούλων Α που συμπεριλάμβανε, μεταξύ άλλων, να μην παρακωλούν καθ' οιονδήποτε τρόπο την είσπραξη οφειλόμενων ποσών των θυγατρικών εταιρειών προς όφελος της μητρικής εναγομένης 1 εταιρείας. Συνεπώς, τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως φαίνεται να υπάρχει κατά φαινόμενο εξουσία (apparent authority) των συμβούλων Β να καταχωρήσουν την αίτηση εκκαθάρισης εφοσον επικαλούνται σύκγρουση συμφερόντων, δόλιες ενέργειες των συμβούλων Α εις βάρος της εταιρείας και οι σύμβουλοι Β ως ισχυρίζονται ενεργούν προς προστασία των συμφερόντων της εταιρείας. Αυτή η θεώρηση των πραγμάτων όμως ανατρέπεται την σιτγμή που τεκμηριώνονται οποιοιδήποτε ισχυρισμοί που έχουν τεθεί ενώπιον μου από τους συμβούλους Α. Εάν το Δικαστήριο κάνει εύρημα ότι το οφειλόμενο ποσό είναι αμφισβητούμενο ή ότι το οφειλόμενο ποσό θεμελιώνεται με πεπλανημένα ή ψευδή στοιχεία ή αν αποδειχθεί ότι η αίτηση έχει καταχωρηθεί καταχρηστικά από τους συμβούλους Β για να αποκτήσουν τον έλεγχο της εταιρείας και να εκβιάσουν τους συμβούλους Α για να προωθήσουν προσωπικά τους συμφέροντα η αίτηση θα απορρίφθει και οι αιτητές θα καταδικασθούν σε έξοδα . Όμως αυτό, δεν μπορεί όπως έχω αναφέρει για πολλοστή φορά, να αποφασισθεί εκ των προτέρων χωρίς να ακούσω την αίτηση και να κάνω ευρήματα γεγονότων επί των πραγματικών παραστάσεων των μερών. H παρούσα αίτηση δεν μπορεί να εμποδίσει τους καθ' ων η αίτηση να προωθήσουν ζωτικά συμφέροντα της εταιρείας. Ομως όπως λέχθηκε σε σχόλια του Δικαστή στην υπόθεση Fusion Interactive Communication Solutions Ltd., πιο πάνω, θεωρώ ότι όλα τα ζήτηματα που εγείρονται στην αίτηση εκκαθάρισης θα μπορούσε πολύ καλύτερα και πληρέστερα να προωθηθούν στα πλαίσια της παράγωγης αγωγής που έχει καταχωρηθεί ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. As regards to the future it seems to me that Pertempsʹ points are well met from a procedural point of view but should not be used as obstacles to prevent legitimate claims that can and should be brought on behalf of Fusion. The way forward, in my view, hereafter is for Messrs Seear and Hopkins to seek to bring either a derivative action or 459 or other relief complaining about the actions of Messrs Bacon and Watts in blocking legitimate challenges to issues raised by Pertemps. Συμμερίζομαι τις απόψεις του κ. Παπαχριστοδούλου και του κ. Ζαχαρίου ότι τα ζητήματα που εγείρονται πιθανόν να είναι τόσο περίπλοκα και δαιδαλώδης που το καταλληλότερο βήμα για να ακουσθούν θα ήταν στα πλασια αγωγής αλλά οι θέσεις των αιτητών δεν είναι αυταπόδεικτες και έτσι ως θέμα δικαίου δεν δικαιούνται στην αιτούμενη θεραπεία δηλαδή απόσυρση της αίτησης και ούτε μπορει να επικαλεσθούν ότι έχουν το δικαίωμα να αποσύρουν την αίτηση εκ μέρους της εταιρείας αφ' ης στιγμής οι πραγματικοί αιτητές στην αίτηση εκκαθάρισης έχουν παρουσιάσει τεκμηριωμένη υπόθεση με μαρτυρία που δεν έχει μέχρι στιγμής καταρριφθεί ότι δυνατόν να δικαιούνται την αιτούμενη θεραπεία. Εφόσον, ως θέμα δικαίου δεν μπορεί να αποσύρουν την αίτηση εκκαθάρισης δεν μπορώ να δεχθώ οι σύμβουλοι Α να παρουσιάζονται ταυτόχρονα ως αιτητές στην διαδικασία αλλά και παράλληλα ως καθ' ων η αίτηση να υπερασπίζονται τις θέσεις που έχουν εγείρει με την ένσταση τους. Θεωρώ ότι ήδη έχω δώσει δικαίωμα στους συμβούλους Α να ακουσθούν στα πλαίσια της ένστασης. Παρά το γεγονός ότι ως θέμα δικαίου οι αιτητές στην αίτηση εκκαθάρισης θα πρέπει να ακουσθούν σημειώνω ότι στα πλαίσια αίτησης εκκαθάρισης το Δικαστήριο πάντοτε διατηρεί την εξουσία να πράξει το δίκαιο και το ορθό υπο τις περιστάσεις με βαση την διακριτική του εξουσία. Το άρθρο 214 του Κεφ. 113 δίδει την διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να αναβάλει την ακρόαση της αίτησης εκκαθάρισης ή να εκδώσει διαταγή για αναβολή της αίτησης υπο όρους καθώς και να εκδώσει οποιαδήποτε έτερη διαταγή εάν κρίνει ότι αυτό πρέπει να γίνει επειδή είναι δίκαιο και ορθό. Η εκκαθάριση μίας δρώσας επιχείρησης είναι δρακόντιο μέτρο και διατάσσεται με βάση το άρθρο 212 (α) του Κεφ. 113 μόνο στην περίπτωση που αποδειχθεί ότι μία εταιρεία δεν μπορεί να πληρώνει τα χρέη της. Οι αιτητές στην αίτηση ημερομηνίας 29.6.16 έχουν καταθέσει ως τεκμήριο τα πρακτικά συνεδρίας του συμβουλίου της εταιρείας Πρινος Λαχαναγορα ημερομηνίας 22.10.

1. Προκύπτουν από τα πρακτικά οι σοβαροί λόγοι για τους οποίους υπάρχει αμφισβήτηση του χρέους και επίσης ισχυρίζονται στην παράγραφο 6.δ.i της αίτησης ότι η Πρίνος Λαχαναγορά πρόκειται για προσοδοφόρα επιχείρηση. Συνεπώς, αυτή δεν είναι συνηθισμένη διαδικασία εκκαθάρισης εταιρείας με βάση το άρθρο 212α υπό την έννοια ότι το θέμα δεν είναι μόνο ένα χρέος οφειλόμενο αλλά αφορά μία εταιρεία σε αδιέξοδο όπου η μία πλευρά κατηγορεί την άλλη για την διάπραξη σοβαρών ατασθαλειών εις βάρος της εταιρείας. Κατά τις τελευταίους δικασίμους έχω διαπιστώσει ότι έχουν εμφανίσθεί διάφοροι πιστωτές της εταιρείας που δεν θέτουν ζήτημα πρόβλημα ρευστότητας της εταιρείας αλλά αντιθέτως, έχουν έσνταση στην αίτηση επειδή η εταιρεία έχει δοσοληψίες μαζί τους που θα επηρεασθούν. Συνήθως σε αίτηση πιστωτή για χρέος η εκδίκαση της αίτησης είναι απλή διότι το μονο ζήτημα που αμφισβητείται είναι η ύπαρξη του χρέους και στην περίπτωση που το χρέος αμφισβητείται καλόπιστα πιθανόν να μην χρειάζεται αντεξέταση επί των ενόρκων δηλώσεων. Εάν επί παραδείγματι, το χρέος στην παρούσα περίπτωση προέκυπτε από δικαστική απόφαση η γραμμάτιο συνήθως τύπου δεν θα υπήρχε πρόβλημα να αναγνωρίσω από τις ένορκες δηλώσεις ότι οι σύμβουλοι Β έχουν εξουσία να ενεργήσουν εκ μέρους της εταιρείας ακόμη και ενόψει του αδιεξόδου διότι θα ήταν αυταπόδεικτο ότι ενεργούν προς όφελος της εταιρείας. Παράλληλα, στην περίπτωση που το χρεός θα προέκυπτε επί παραδείγματι, από συμφωνητικό έγγραφο και η ερμηνεία του εγγράφου ήταν θέμα μαρτυρίας και πάλι θα προέκυπτε από τις ένορκες παραστάσεις ότι δεν υπήρχε εξουσία για την καταχώρηση της αίτησης επειδή το χρέος είναι αμφισβητούμενο και οι σύμβουλοι Α ορθά ήγειραν προδικαστικά την ένσταση. Όμως στην παρούσα περίπτωση τα γεγονότα δεν είναι ξεκάθαρα και η μία πλευρά κατηγορεί την άλλη ότι δεν ενεργεί καλή τι πίστη αλλά δολίως με γνώμονα το προσωπικό συμφέρον. Είναι αδύνατον μόνο από τις ένορκες δηλώσεις των μερών το Δικαστήριο να αποφανθεί κατά πόσο είναι δίκαιο ή εύλογο υπό τις περιστάσεις να εκδώσω διάταγμα εκκαθάρισης επειδή η εταιρεία Πρίνος Λαχαναγορά αδυνατεί να πληρώνει τα χρέη της. Συνήθως, μαρτυρία ότι ο πιστωτής έχει ζητήσει το χρέος και αυτό δεν έχει πληρωθεί είναι εκ πρώτης όψεως μαρτυρία ότι η εταιρεία δεν μπορεί να πληρώνει τα χρέη της. A winding up petition is a perfectly proper remedy for enforcing payment of a just debt. It is the mode of execution the court gives to a creditor against a company unable to pay its debts. (βλ. PaLMERS Company precedents ,stevens seventeenth edtion part two winding up forms and practice,Compulsory winding up and right to petition pg. 25) Στην Αγγλική υπόθεση In Re World Industrial Bank[12] το Αγγλικό Δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα εκκαθάρισης εναντίον εταιρείας ακόμη και για μικρή οφειλή και ακόμη και εάν αποδείχθηκε ότι η εταιρεία είχε τα χρήματα να καλύψει το χρέος επειδή παραλληλα ήταν εύρημα του Δικαστηρίου ότι δεν πληρωνε το χρέος ετσιθελικά και αυθαίρετα όχι καλή τι πίστη. Όταν το Δικαστήριο διαπιστώσει ότι το χρέος είναι αμφισβητούμενο τότε η αίτηση απορρίπτεται. Ακόμη και εάν διαπιστωθεί ότι το χρέος οφείλεται σε κάποιες περιπτώσεις είναι ορθό να απορριφθεί η αίτηση επειδή η εταιρεία είναι φερέγγυα και δεν αδυνατεί να πληρώνει τα χρέη της. Για να εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης με βάση το άρθρο 212α είναι επειδή υπήρχαν λόγοι για τους οποίους το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η εταιρεία δεν ήταν σε θέση να πληρώνει τα χρέη της. Οι σύμβουλοι Α παρουσιάζουν τα γεγονότα ότι η εταιρεία Πρίνος Λαχαναγορά δεν έχει οικονομικό πρόβλημα αλλά ο λόγος που δεν πληρώνουν το ποσό είναι επειδή αυτό το ποσό είναι το προϊόν ψευδών λογαριασμών και επειδή είναι θέση τους ότι οι σύμβουλοι Β δεν είναι πραγματικοί πιστωτές, ούτε αντιπροσωπεύουν την εταιρεία αλλά και επειδή έχουν καταχωρήσει την αίτηση καταχρηστικά. Οι καθ' ων η αίτηση Σύμβουλοι Β ισχυρίζονται βέβαια ακριβώς το αντίθετο. Συνεπώς, τα δεδομενα ενώπιον μου σήμερα ειναι τέτοια που δεν μπορώ είτε να εκδώσω διάταγμα ή να απορρίψω την αίτηση χωρίς να επιληφθώ της αίτησης επί της ουσίας. Θα εξετάσω τώρα την διαζευκτική εισήγηση του κ Παπαχριστοδούλου να αναστείλω την διαδικασία μέχρι να διεξαχθεί συνέλευση των συμβούλων που να εξουσιοδοτεί την συνέχιση της εκδίκασης αυτής της αίτησης. Στην περίπτωση που τεθεί ενώπιον μου νομότυπη απόφαση ακόμη και μια που θα καταλήξει σε αδιέξοδο ή απόφαση στην οποία το ένα μέρος σκόπιμα δεν παρουσιάσθηκε (Boycott) στην συνεδρία. Τέτοια απόφαση θα είχε σημασία για το μέλλον της διαδικασίας και σε σχέση με την εξουσία των διευθυντών. Μια απόφαση πρέπει να ληφθεί υπόψη σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Όμως ως είναι τα δεδομένα που έχουν τεθεί ενώπιον μου μέχρις στιγμής υπάρχουν λίγες πιθανότητες να γίνει αυτό. Υπάρχει αδιέξοδο μεταξύ των δύο τάξεων συμβούλων και αυτές οι δύο τάξεις κατέχουν το 50% του μετοχικού κεφαλαίου. Επιπρόσθετα, οι σύμβουλοι Β καταγγέλλουν τους σύμβουλους Α ότι ενεργούν κατά των συμφερόντων της εταιρείας εφόσον αυτοί ελέγχουν την εταιρεία Πρίνος Λαχαναγορά Λτδ. και ετσιθελικά και αυθαίρετα για προσωπικό τους συμφέρον αρνούνται να πληρώσουν ποσό χρημάτων που οι Β σύμβουλοι ισχυρίζονται ότι οφείλεται στην εταιρεία. Οπότε δεν θα ήταν δίκαιο μ' αυτά τα δεδομένα να ανασταλεί επ' αόριστο η διαδικασία. Όμως επειδή οι αιτητές αμφισβητούν τα πάντα σε σχέση την κυρίως αίτηση συμπεριλαμβανομένου και το γνήσιο των προθέσεων των συμβούλων Β που ισχυρίζονται ότι ενεργούν εκ μέρους της εταιρείας θα εξέταζα το ενδεχόμενο να αναστείλω την διαδικασία στην περίπτωση που ήθελε η εταιρεία Πρίνος Λαχανογορά Λτδ. παραχωρήσει ανέκκλητη τραπεζική εγγύηση στην εταιρεία Agromarkets Ltd. για το κατ' ισχυρισμό οφειλόμενο ποσό που υπερβαίνει τις 5000ευρώ μέχρι την αποπεράτωση της παραγωγής αγωγής στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Αυτό θα ήταν ένα γεγονός που εάν ληφθεί υπόψη μαζί με τις υπόλοιπες πραγματικές παραστάσεις των αιτητών θα δικαιολογούσε αναστολή της διαδικασίας χωρίς να ακουσθεί η αίτηση εκκαθάρισης επί της ουσίας. Η παροχή τέτοιας εγγύησης είναι έμπρακτη απόδειξη ότι οι σύμβουλοι Α πραγματικά αμφισβητούν την οφειλή. Με την παροχή της εγγύησης αποδείκνυεται έμπρακτα ότι η εταιρεία είναι φερέγγυα και ότι πραγματικός λόγος που δεν αποδίδεται το ποσό στην εταιρεία είναι επειδή αμφισβητείται η ύπαρξη του. Περαιτέρω, οι σύμβουλοι Α αποδεικνύουν ότι ενεργούν προς όφελος της εταιρείας Agromarkets και ενδυναμώνεται η πραγματική τους θέση ως την εξέφρασαν στα πρακτικά της συνέλευσης ημερομηνίας 27 Ιουνίου
2. Τα γεγονότα αυτής της υπόθεσης είναι μοναδικά. Πρόκειται για εταιρεία που το διοικητικό της Συμβούλιο και μέτοχοι βρίσκεται σε αδιέξοδο. Οι σύμβουλοι που προωθούν την διαδικασία έχουν εκ πρώτης όψεως εξουσία να προωθήσουν αυτή την διαδικασία για όλους τους λόγους που ανέφερα προηγουμένως όμως και οι αιτητές έχουν θέσει υπόψη μου μαρτυρικό υλικό που αν αληθεύει ανατρέπει την πιο πάνω θεώρηση των πραγμάτων. Εάν εξασφαλισθεί το κατ' ισχυρισμό οφειλόμενο ποσό είναι ορθό οι διαφορές των δύο ομάδων να επιλυθούν στα πλαίσια της παραγωγής αγωγής. Συνεπώς, στην περίπτωση που παραχωρηθεί στην εταιρεία Agromarkets Ltd. ανέκκλητη τραπεζική εγγύηση από την εταιρεία Πρίνος Λαχαναγορά Λτδ. για το κατ' ισχυρισμό οφειλόμενο ποσό που υπερβαίνει τις €5000 και που να έχει ισχύ μέχρι την τελική αποπεράτωση της αγωγής 2490/15 και τραπεζική εγγύηση ή και άλλη εξίσου αξιόπιστη και αποτελεσματική εξασφάλιση που προταθεί και εγκριθεί από το Δικαστήριο που θα είναι πληρωτέα στην εταρεία Agromarkets στην περίπτωση που ήθελε πετύχει η αξίωση των εναγόντων στην αγωγή τότε αναστέλεται η παρούσα διαδικασία μέχρι αποπεράτωση εκείνης της αγωγής. Νοείται ότι η εταιρεία Πρίνος Λαχαναγορά θα έχει το δικαίωμα να εισπράξει τα δικαίωματα για την έκδοση της τραπεζικής εγγύσης στην περίπτωση που η αγωγή των συμβούλων Β απορρίφθεί. ­(Υπ.) .............. Ν. Ταλαρίδου- Κοντοπούλου, Ε.Δ. [1] 1982 ch. 204 [2] Ch. 54- Proceedings of directors pg. 548, 20th edition 1959 [3]

(1964)2 QBD 480 [4] 2 BCLC 102 [5] [1964] 2 QB 480 [6] [2012] EWCA Civ. 314 [7] [2005] EWHC 736 Ch. [8] 1 ΑΑΔ 542 [9]

(1843)2 Hare 461 [10] [1914] 1 Ch. 895 [11] [1950] 2 All ER 1064 [12] [1909] WN 148 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο