← Κύπρος

CLAPPAS TRADING HOUSE LTD ν. TRANQUIL SEAS HOTEL LIMITED, Αρ. Αγωγής: 105/15, 27/7/2016

CLAPPAS TRADING HOUSE LTD ν. TRANQUIL SEAS HOTEL LIMITED, Αρ. Αγωγής: 105/15, 27/7/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A145 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Ταλαρίδου - Κοντοπούλου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 105/15 Επί τοις αφορώσι την Εταιρεία, TRANQUIL SEAS HOTEL LIMITED, (HE 94413) και Επί τοις αφορώσι τον Περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113 Αίτηση από τους κ.κ. CLAPPAS TRADING HOUSE LTD, εκ Τεύκρου Άνθια 21, 2251 Λευκωσία Αιτητές Αίτηση Ημερομηνίας: 4.9.2015 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 27 Ιουλίου 2016 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Αιτητή: κος Κούτρας Για Καθ' ου η αίτηση: κα Ζαχαρίου Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την αίτηση ζητείται διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας Tranquil Seas Hotels Ltd. επειδή έχει απαιτηθεί οφειλόμενο ποσό ύψους 10856.45 με βάση το άρθρο 212(α) του Κεφ. 113 και το ποσό παρά το γεγονός ότι έχει παρέλθει ο χρόνος των 21 ημέρων που προνοεί ο νόμος δεν έχει πληρωθεί. Είναι θέση των αιτητών ότι η εταιρεία θα πρέπει να τεθεί υπό εκκαθάριση επειδή δεν είναι σε θέση να πληρώνει τα χρέη της. Εκ μέρους των αιτητών έχει δώσει μαρτυρία η υπεύθυνη του λογιστηρίου της αιτήτριας της εταιρείας Μ.1 Έλενα Σάββα και ο Μ.2 διευθυντής της αιτήτριας εταιρείας Στέφανος Κλαππας. Σύμφωνα με το μαρτυρικό υλικό που έχει τεθεί ενώπιον μου η απαίτηση τεκμήριο 1.2 επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της καθ' ης η αίτηση εταιρεία στην Φωτεινή Πιερή που παρέλαβε το έγγραφο και είναι υπεύθυνη στα εγγεγραμμένα γραφεία της εταιρείας. Η επίδοση αυτή έγινε στις 21 Ιουλίου 2015 ενώ η αίτηση εκκαθάρισης καταχωρήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου

  1. Σύμφωνα με το λεκτικό της απαίτησης που επιδόθηκε απαιτήθηκε το ποσό των 10856.45 και επεξηγείται ότι αυτό το υπόλοιπο προκύπτει δυνάμει αναγνώρισης του χρέους καθώς και υπογραμμένων τιμολογίων. Κατά την ένορκη της μαρτυρία η Μ1 ανέφερε ότι απέστειλε την επιστολή στην καθ' ης η αίτηση εταιρεία ως υπεύθυνη του λογιστηρίου της αιτήτριας εταιρείας και ο υπεύθυνος του λογιστηρίου της καθ' ης η αίτηση εταιρεία αναγνώρισε διά της υπογραφής του το οφειλόμενο ποσό ύψους 11057.25 στις 21.1.2011 τεκμήριο 1.
  2. Αυτό το ποσό σύμφωνα με την Μ
  3. ήταν το υπόλοιπο από μεταφορά ως προκύπτει από τις 20.1.
  4. Στην συνέχεια παρουσίασε κατάσταση λογαριασμού από χρεώσεις και πιστώσεις από 20.1.2011 για τα επόμενα τριάμισι έτη για να καταδείξει ακριβώς πως διαμορφώθηκε το τελικό υπόλοιπο ποσό στις 22.10.2014 στο ποσό των 10586.
  5. Περαιτέρω, προς περαιτέρω απόδειξη του οφειλόμενου ποσού επισύναψε τα αντίστοιχα τιμολόγια που αφορούν την κατάσταση λογαριασμού τα οποία υπογράφθηκαν από αντιπροσώπους της καθ' ης η αίτηση εταιρείας κατά τον χρόνο της παράδοσης των προϊόντων, ήτοι ζωοτροφές που είχαν εισαχθεί, στην αποθήκη της καθ' ης η αίτησης εταιρείας. Σύμφωνα με την μαρτυρία της Μ1 κατά τον επίδικο χρόνο της επίδοσης της απαίτησης εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας ήταν η οδό Αρχιμήδους 12, Landways Mansions, Διαμ.3, 6031 Λάρνακα όπου υπεύθυνη εμφανίσθηκε η κα Φωτεινή Πιερή η οποία και παρέλαβε την απαίτηση για πληρωμή. Μεταγενέστερα της επίδοσης η καθ'ης η αίτηση υπέβαλε αίτημα στον έφορο εταιρειών για αλλαγή διεύθυνσης του εγγεγραμμένου γραφείου. Η μαρτυρία του Μ2 συγκλίνει με την μαρτυρία της Μ.
  6. Μόνη διαφορά είναι ότι η κατάσταση λογαριασμού που κατέθεσε το υπόλοιπο από μεταφορά αρχίζει από μεταγενέστερη ημερομηνία μέσα στο 2014 και αυτό εξηγεί γιατί υπάρχει μικρή απόκλιση μεταξύ το υπόλοιπο μεταφοράς στην κατάσταση λογαριασμού που κατέθεσαν οι δύο μάρτυρες. Μάλιστα με αναφορά το υπόλοιπο στην κατάσταση λογαριασμού 2.7.2014 τεκμήριο 1.3 προκύπτει ακριβώς το ίδιο υπόλοιπο με το τεκμήριο 2.3 ήτοι 12020.
  7. Οι καθ' ων η αίτηση δεν προσκόμισαν καμία μαρτυρία για να υποστηρίξουν την ένσταση τους. Συνεπώς, το μαρτυρικό υλικό που έλαβα υπόψη μου ήταν οι γενικοί και αόριστη ισχυρισμοί που περιέχονται στην ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης. Εγείρεται στην ένορκη δήλωση ένας γενικός ισχυρισμός ότι το ποσό δεν οφείλεται καθώς έχει εξοφληθεί και ότι η εταιρεία είναι σε θέση να πληρώνει τα χρέη της όμως αυτοί οι ισχυρισμοί δεν τεκμηριώνονται με έγγραφο υλικό ή με άλλο χειροπιαστό τρόπο. Συνεπώς, αυτοί οι αόριστοι και ασαφής ισχυρισμοί που έρχονται σε αντίθεση με την χειροπιαστή και συγκεκριμένη μαρτυρία των αιτητών δεν έχει την ίδια βαρύτητα. Περαιτέρω, οι καθ' ων η αίτηση έμμεσα παραδέχονται ότι υπάρχει πρόβλημα ρευστότητας στην εταιρεία διότι στην ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της έντασης αναφέρεται ότι η εταιρεία μπορεί να πληρώνει οποιοδήποτε οφειλόμενο ποσό έστω και σταδιακά. Παραπέμπει σε κινητή περιουσία της εταιρείας καθώς και σε οφειλέτες της εταιρείας. Όμως αυτή η περιουσία ή οφειλέτες δεν καθορίζεται ή κατονομάζεται ώστε να μπορώ να διαπιστώσω κατά πόσο ευσταθεί ο ισχυρισμός ότι η εταιρεία μπορεί να πληρώσει τα χρέη της. Κατά το στάδιο των τελικών αγορεύσεων τέθηκε ζήτημα ότι η κατάσταση λογαριασμού που παρουσίασε η αιτήτρια ήταν αντιφατική. Το ίδιο το έγγραφο έχει τεθεί ενώπιον μου και αποτελείται από 13 σελίδες. Στο κάτω μέρος της κάθε στήλης υπάρχει αναφορά στις συνολικές πιστώσεις και χρεώσεις της περιόδου και στην τελευταία στήλη καταγράφεται το υπόλοιπο (balance) που ως προκύπτει ταιριάζει με το ποσό της απαίτησης, ήτοι το ποσό των 10586.
  8. Επιπρόσθετα, επισυνάπτεται ως τεκμήριο το κάθε τιμολόγιο που θεμελιώνει το χρέος. Με βάση τις πραγματικές παραστάσεις των αιτητών κατάληξα στα ακόλουθα συμπεράσματα:
  9. Το υπόλοιπο το υπέγραψε υπεύθυνος λογιστηρίου της καθ' ης η αίτηση ότι αναγνωρίζει το ύψος της οφειλής. Ο Μ1 ανέφερε ότι το πρόσωπο που υπέγραψε την αναγνώριση της οφειλής ήταν υπεύθυνος του λογιστηρίου των καθ' ων η αίτηση και οι καθ' ων η αίτηση δεν προσκόμισαν καμία μαρτυρία για να αμφισβητήσουν αυτό τον ισχυρισμό.
  10. Τιμολόγια υπογραμμένα κατά την παράδοση των προϊόντων στην αποθήκη της εταιρείας
  11. Αναλυτική κατάσταση με χρεώσεις και πιστώσεις για να φαίνεται πως προκύπτει το υπόλοιπο.
  12. Το ποσό απαιτήθηκε και οι καθ' ων η αίτηση δεν πρόβαλαν κανένα ισχυρισμό κατά τον επίδικο χρόνο ότι το ποσό δεν οφειλόταν αλλά προχώρησαν με αίτηση στον έφορο να αλλάξουν διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου ώστε να φαίνεται ότι έγινε αλλαγή στην διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου στις 27.8.
  13. Αναφορικά με το ζήτημα της επίδοσης της απαίτησης αυτό προκύπτει από την μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου και συγκεκριμένα από την ένορκη δήλωση του επιδότη που πραγματοποίησε την επίδοση ότι αυτή έγινε τότε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Η απαίτηση του χρέους επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της αιτήτριας εταιρείας στην κα Φωτεινή Πιερή στις 21.7.2015 που έχει επισημανθεί στην ένορκη δήλωση του δικαστικού επιδότη ως υπεύθυνο πρόσωπο στο εγγεγραμμένο γραφείο της αιτήτριας εταιρείας. Περαιτέρω, κατά την επίδοση της απαίτησης δεν υπήρχε καμία διαμαρτυρία της Φωτεινής Πιερή για την επίδοση της απαίτησης. Η αίτηση εκκαθάρισης επιδόθηκε στην ίδια διεύθυνση και στις 22.9.2015 οι δικηγόροι της αιτήτριας εταιρείας επέδωσαν ειδοποίηση εμφάνισης στην αίτηση εκκαθάρισης χωρίς καμία αμφισβήτηση της επίδοσης. Έγιναν δημοσιεύσεις χωρίς να αμφισβητηθεί η επίδοση και αυτό το ζήτημα εγέρθηκε για πρώτη φορά όταν η αίτηση εκκαθάρισης ορίστηκε για ακρόαση. Στις 2.11.15 η αιτήτρια αναδρομικά και σκόπιμα και καταχρηστικά έχοντας κατά νου ότι η αίτηση εκκαθάρισης είχε ήδη καταχωρηθεί ενημέρωσε τον έφορο εταιρειών ότι επήλθε αλλαγή του εγγεγραμμένου γραφείου της εταιρείας από τις 2.8.
  14. Το θέμα για την ορθή επίδοση σε εταιρικό πρόσωπο διέπεται από το άρθρο 372 του Κεφ. 113 αλλά και από την Δ.2 κ. 5 των θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Αναφορικά με δικαστικά έγγραφα το Εφετείου στην απόφαση Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού ν Chr. Michaelides (Εstates) Ltd.[1] επεξήγησε ότι αυτές οι διατάξεις πρέπει να διαβασθούν και να ερμηνευθούν με αναφορά του άρθρου 30 του Συντάγματος ώστε να κατοχυρωθεί το δικαίωμα του διάδικου να λάβει γνώση της διαδικασίας που εκκρεμεί εναντίον του. Το επίμαχο άρθρ. 372, το οποίο βασικά επικαλείται η εφεσείουσα για να αποδείξει τη νομιμότητα της επίδοσης, προβλέπει ότι: "Έγγραφο δύναται να επιδοθεί σε εταιρεία με την άφεση του ή με την αποστολή του ταχυδρομικώς στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας." Η διάταξη αποτελεί αντιγραφή του άρθρ. 437

(1)του ομώνυμου αγγλικού νόμου του
  1. Η λέξη document (έγγραφο), που απαντάται στο άρθρο αυτό, περιλαμβάνει, σύμφωνα με την ερμηνεία που δόθηκε από τα αγγλικά δικαστήρια και κλητήριο ένταλμα αγωγής (Βλ. Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 6, παραγρ. 275 στη σελ. 131). Διευκρινίστηκε περαιτέρω από την αγγλική νομολογία ότι η επίδοση είναι νομότυπη έστω και αν δεν καθορίστηκε σε ποιόν αφέθηκε το κλητήριο (βλ. Annual Practice 1958, σελ. 115, το στοιχείο "Proof of Service"). Ο δικηγόρος της Ιεράς Μητρόπολης Λεμεσού (εφεσείουσας) πρόβαλε ακριβώς τα ισχύοντα στο αγγλικό δίκαιο για να προωθήσει τη θέση του ότι έχουν εκπληρωθεί, στην προκείμενη περίπτωση, οι προϋποθέσεις νομιμότητας της επίδοσης, που περιέχει η πανομοιότυπη διάταξη 372 του ημεδαπού εταιρικού δικαίου. Ο πρωτόδικος δικαστής κατέληξε ότι, προκειμένου για επίδοση κλητηρίου σε νομικό πρόσωπο, πρέπει να εγχειρίζεται το κλητήριο στον κατά τις διατάξεις της Δ.5, θ.7 εκπρόσωπο του νομικού προσώπου, όπως τον πρόεδρο ή άλλο ψηλόβαθμο αξιωματούχο του. Το ουσιαστικό μέρος της Δ.5, θ.7 έχει ως εξής: "Ιn the absence of any statutory provision regulating service of process upon a corporate body, service of an office copy of a writ of summons or other process on the president or other head officer, or on the treasurer or secretary of such body, or delivery of such copy at the office of such body, shall be deemed good service;" Είναι σημαντικό ότι ο δικαστής προέβη σε εύρημα, με βάση το υλικό που του προσκομίστηκε, χωρίς τούτο να αμφισβητηθεί με την έφεση, ότι πράγματι η εφεσίβλητη δε γνώριζε για την αγωγή που κατατέθηκε εναντίον της. Το πληροφορήθηκε όταν πήρε επιστολή του δικηγόρου της Μητρόπολης που την καλούσε να εξοφλήσει το εξ αποφάσεως χρέος της. Γι' αυτό λοιπόν ο πρωτόδικος δικαστής συμπέρανε ότι η απόφαση ήταν ακυρωτέα ex debito justitie "λόγω κακής επίδοσης και παράβασης των συνταγματικών δικαιωμάτων των εναγομένων να πληροφορηθούν για τη διαδικασία που εγέρθηκε εναντίον τους." .s. 372 providing "a document may be served on a company by leaving it or sending it by post to the registered office of the company." It is doubtful whether this rule applies to service of judicial proceedings. If that were the case it would appear to me to fall short of complying with the provisions of Article 30.3 (a)." Tο ίδιο πνεύμα επικράτησε και στην υπόθεση Lexicon, ανωτέρω. Στην Balm Maritime Co., η επίδοση έγινε σύμφωνα με τη διάταξη
  2. Το ναυτοδικείο εντούτοις ακύρωσε την απόφαση, που λήφθηκε ερήμην των εναγομένων, καθοδηγούμενο από τη συνταγματική αρχή του άρθρ. 30.3.(α). Δεν αμφιβάλλουμε για την ορθότητα των παραπάνω πρωτόδικων αποφάσεων και ότι το ζήτημα της κανονικής επίδοσης κλητηρίου σε αγωγή βάσιμα έχει συσχετισθεί με το άρθρ. 30.3(α) και (β), θα προσθέταμε, του Συντάγματος. Η καλή επίδοση συνδέεται αναπόφευκτα με τη δυνατότητα του ενδιαφερομένου να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους εγκαλείται στο δικαστήριο. Τότε μόνο του παρέχεται η δυνατότης να υπερασπισθεί. Πρόκειται για δικαίωμα που έχει αναχθεί σε θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα. Το άρθρ. 30.3(α) και (β) περιλαμβάνεται στο χάρτη των "θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών" του Συντάγματος. Η καταχώρηση αίτησης διάλυσης γίνεται με εναρκτήρια αίτηση η νομική βάση της οποίας θεμελιώνεται στο άρθρο 213 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.
  3. Οι πρόνοιες του άρθρου 213 είναι παρόμοιες με τις πρόνοιες του άρθρου 224 του Αγγλικού Companies Act
  4. Με βάση τον κανονισμό 3 των περί Εταιρειών Κανονισμών δύναται να χρησιμοποιείται η γενική πρακτική και διαδικασία που ισχύει στα Δικαστήρια στην Αγγλία εκτός εάν ο Νόμος ή οι κανονισμοί των εταιρειών προνοούν διαφορετικά. Στην υπόθεση Karaoglanian v Karaoglanian[2], ο Δικαστής Γ. Πικής εξέφρασε την άποψη ότι σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να έχουν εφαρμογή οι Αγγλικοί περί Εταιρειών (Εκκαθαρίσεις) Κανονισμοί
  5. Σε σχέση με το ζήτημα της επίδοσης ο κανονισμός 29 των Αγγλικών Κανονισμών προνοεί ότι η αίτηση διάλυσης εταιρείας κοινοποιείται στην εταιρεία αφού επιδοθεί στο εγγεγραμμένο της γραφείο της εταιρείας. Σε επεξηγηματικό σημείωμα (Schmitthoff and Thompson, Palmers Company Law[3]) του εν λόγω κανονισμού αναφέρεται ότι στην περίπτωση που το εγγεγραμμένο γραφείο είναι κλειστό ή εάν για κάποιους λόγους είναι αδύνατη η επίδοση της αίτησης στο εγγεγραμμένο γραφείο δύναται η αίτηση να επιδοθεί σε πρόσωπο υπεύθυνο που έχει σχέση με την εταιρεία. Στην περίπτωση που δεν έχει εφαρμογή ο κανονισμός 29 και έχουν εφαρμογή οι διατάξεις των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών (βλ. KMC Motors Ltd. Josephanco Trading[4]), ισχύουν οι πρόνοιες της διαταγής 5, κανονισμός 7 που προβλέπουν ότι επίδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας είναι καλή επίδοση. Με βάση την αξιόπιστη μαρτυρία του δικαστικού επιδότη προκύπτει ότι η επίδοση της απαίτησης έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Το συγκεκριμένο γραφείο δεν ήταν κλειστό αλλά παρoύσα ήταν η Φωτεινή Πιερή που δήλωσε υπεύθυνη και αποδέχθηκε την απαίτηση. Στην συνέχεια έγινε και επίδοση της αίτησης στην ίδια διεύθυνση στον Διευθυντή της εταιρείας χωρίς ποτέ να εγερθεί στην διαδικασία ζήτημα για παρατυπία στην επίδοση της απαίτησης. Το γεγονός ότι οι καθ' ων η αίτηση δεν πρόβαλαν τότε ζήτημα για την εγκυρότητα της επίδοσης και παράλληλα προέβηκαν σε ενέργειες ώστε να αλλάξουν την διεύθυνση του γραφείου αναδρομικά δείχνει ότι οι καθ' ων η αίτηση με τις ενέργειες τους προσπαθούσαν να αποφύγουν την επίδοση. Επομένως, η επίδοση της απαίτησης στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας στην παρουσία και εν γνώσει προσώπων που γνωρίζουν την εταιρεία και είχαν τον τρόπο να επικοινωνήσουν με την καθ' ης η αίτηση εταιρεία, θα πρέπει να θεωρηθεί καλή επίδοση καθώς και κρίνεται ότι έλαβαν γνώση και της απαίτησης. Η γραπτή απαίτηση για χρέος δεν είναι δικαστικό έγγραφο όμως από την μη συμμόρφωση του προκύπτουν δικαστικές διαδικασίες. Οπότε το ζήτημα της σωστής επίδοσης είναι πραγματικό. Θεωρώ ότι οι αιτητές λαμβάνοντας υπόψη όλο το πραγματικό υλικό της υπόθεσης απέδειξαν ότι έλαβαν γνώση της απαίτησης. Αυτό το συμπέρασμα εξάγεται εύλογα από τα γεγονότα. Η επίδοση της απαίτησης έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο και λήφθηκε από την Φωτεινή Πιερή που βρισκόταν εκεί και παρουσιάσθηκε ως υπεύθυνη χωρίς να αναφέρει ότι δεν ήταν εξουσιοδοτημένη να παραλάβει το έγγραφο. Στην συνέχεια έγινε επίδοση της αίτησης στην ίδια διεύθυνση και οι δικηγόροι των καθ' ων η αίτηση χωρίς να εγείρουν ζήτημα ενημέρωσαν ότι θα καταχωρήσουν εμφάνιση στην διαδικασία. Όμως ακόμη πιο ενδεικτικό ότι το ζήτημα της επίδοσης είναι σκέψη εκ των υστέρων είναι η κίνηση των καθ' ων η αίτηση μετά την καταχώρηση της αίτησης να προβούν σε αλλαγή στην εγγεγραμμένη διεύθυνση της εταιρείας και μάλιστα με αναδρομική ισχύ. Ως προκύπτει από την απόφαση Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού, πιο πάνω, καθοριστικό στοιχείο για να παραμερισθεί η επίδοση ήταν το εύρημα του Δικαστηρίου ότι πράγματι ο επηρεαζόμενος διάδικος δεν έλαβε γνώση της διαδικασίας. Εδώ δεν έχει αποδειχθεί κάτι τέτοιο αλλά αντιθέτως, προκύπτει ότι έλαβαν γνώση και προέβησαν σε ενέργειες υστερόβουλα για να καταστρατηγήσουν την έγκυρη επίδοση. Το δεύτερο ζήτημα είναι κατά πόσο οι αιτητές έχουν τεκμηριώσει επαρκώς την θέση ότι σ' αυτούς οφείλεται συγκεκριμένο και εκκαθαρισμένο χρέος που υπερβαίνει τις 5000 ευρώ. Δεν θεωρώ ότι δημιουργείται οποιαδήποτε σύγχυση από το λεκτικό της επιστολής απαίτησης του χρέους. Το ποσό που απαιτείται είναι 1085645 και αυτό το ποσό απαιτείται ρητώς και καταγράφεται αριθμητικά και λεκτικά. Το υπόλοιπο της επιστολής είναι επεξήγηση σε σχέση με το πώς προκύπτει το οφειλόμενο ποσό. Σε σχέση με την μαρτυρία αυτή αξιολογείται πιο πάνω και σ' αυτή δεν προκύπτει ότι το ποσό είναι αμφιλεγόμενο ή ότι οι αιτητές στηρίζονται σε διφορούμενα στοιχεία. Αντιθέτως, οι αιτητές αναφέρουν ότι αφορά υπόλοιπο σε λογαριασμό με αναλυτική λογιστική κατάσταση όπου σε κάθε σελίδα στην δεξιά γωνία αναγράφεται το υπόλοιπο. Περαιτέρω, επισυνάπτονται τα τιμολόγια που θεμελιώνουν αυτή την οφειλή. Σ' αυτή η θετική μαρτυρία οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν προσκομίσει καμία μαρτυρία για να αντικρούσουν τους ισχυρισμούς των αιτητών αλλά έχουν προβεί σε ένα αόριστο και ατεκμηρίωτο ισχυρισμό ότι το ποσό αυτό έχει εξοφληθεί. Στην αίτηση επισυνάπτεται τεκμήριο που περιέχει κατ' ισχυρισμό επιβεβαίωση χρέους που προκύπτει από το υπόλοιπο τιμολογίων που υπογράφθηκαν από υπεύθυνου του λογιστηρίου της καθ' ης η αίτηση εταιρείας για το ποσό των 11097.25 στις 21.11.
  6. Στην συνέχεια υπάρχει ισχυρισμός ότι έγιναν πληρωμές έναντι αυτού του ποσού με αποτέλεσμα η απαίτηση του χρέους να αφορά το ποσό των 10856 για τιμολόγια που παραδόθηκαν και υπογράφηκαν από την αιτήτρια εταιρεία για το συνολικό ποσό των 21913.
  7. Οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν θέσει υπόψη του Δικαστηρίου κανένα γεγονός που να τεκμηριώνει τον ισχυρισμό ότι το χρέος είναι αμφισβητούμενο.. Κάθε περίπτωση πρέπει να κρίνεται με τα δικά της γεγονότα ώστε το Δικαστήριο να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το χρέος είναι αμφισβητούμενο και όχι εκκαθαρισμένο. Επί παραδείγματι στην υπόθεση Ανδρέας Χατζηγιάννης ν CJ Kyprianou Promotions Ltd.[5] το Εφετείο επικύρωσε απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου που εκδίκασε την ουσία της αίτησης εκκαθάρισης και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το χρέος ήταν αμφισβητούμενο και κακώς χρησιμοποιήθηκε η διαδικασία εκκαθάρισης για να κριθεί κατά πόσο το χρέος πράγματι οφείλεται. Σε εκείνη την υπόθεση υπήρχαν περίπλοκα γεγονότα που έχρηζαν αξιολόγησης από το Δικαστήριο σε σχέση με την ύπαρξη της οφειλής, μεταξύ άλλων, και την διαπίστωση κατά πόσο υπήρξε διάρρηξη συμβατικής σχέσης εξ' υπαιτιότητας της 'οφειλέτριας' εταιρείας. Η απόφαση Χατζηγιάννης είναι βοηθητική διότι παραθέτει κατευθυντήριες γραμμές σε σχέση με παράγοντες που μπορεί να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο ώστε να καταλήξει σε συμπέρασμα κατά πόσο το χρέος είναι καλή τι πίστη αμφισβητούμενο ή εκκαθαρισμένο και οφειλόμενο. Οι αιτητές έχουν επιδώσει απαίτηση πληρωμής στην καθ' ης η αίτηση εταιρεία δυνάμει της διαδικασίας που προβλέπεται στο άρθρο 212(α) του Κεφ.
  8. Το χρέος υπερβαίνει το ποσό των 5000 και προκύπτει εκκαθαρισμένη οφειλή που προέκυψε μετά την παράδοση εμπορευμάτων διά τιμολόγιων που παραδόθηκαν στην εταιρεία κατά την παράδοση των προϊόντων. Το υπόλοιπο λογαριασμού αναγνωρίσθηκε από τον υπεύθυνο του λογιστηρίου των καθ' ων η αίτηση και οι αιτητές τήρησαν αναλυτική κατάσταση λογιστική που επεξηγεί πως προέκυψε το υπόλοιπο. Επομένως το χρέος οφείλεται. Οι καθ' ων η αίτηση δεν με έχουν πείσει ότι η οφειλέτιδα εταιρεία είναι σε θέση να πληρώνει τις τρέχουσες υποχρεώσεις. Το άρθρο 212(α) του Κεφ. 113 είναι παρόμοιο με το άρθρο 223 του Αγγλικού Companies Act 1949 στο οποίο απαριθμούνται οι περιπτώσεις βάση των οποίων μία εταιρεία θεωρείται ότι δεν είναι σε θέση να πληρώνει τα χρέη της. Στο σύγγραμμα Palmer's Company Law, σελ. 738, επεξηγείται ότι στην περίπτωση που ο αιτητής έχει αποστείλει απαίτηση πληρωμής δυνάμει του άρθρου 223 και η οφειλέτιδα εταιρεία αρνείται ή παραλείπει να πληρώσει το χρέος τεκμαίρεται ότι η εταιρεία δεν είναι σε θέση να πληρώνει τα χρέη της. Η μόνη δικαιολογία για την μη πληρωμή του χρέους είναι μία ουσιαστική και καλόπιστη αμφισβήτηση του χρέους. Εάν δεν αποδείξει η εταιρεία καλόπιστη και ουσιαστική αμφισβήτηση του χρέους είναι μάταιο να αρνηθεί να πληρώσει το χρέος και το Δικαστήριο δεν πρέπει να λάβει υπόψη του αυθαίρετη απόφαση της εταιρείας να μην πληρώσει το χρέος. Στην Κυπριακή απόφαση GIP Constructions v Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων[6], το Εφετείο επεξήγησε ότι η αποστολή απαίτησης πληρωμής με βάση το άρθρο 212 του Κεφ. 113 δημιουργεί τεκμήριο αδυναμίας της πληρωμής των χρεών της εταιρείας. Το Εφετείο επεξήγησε περαιτέρω τις νομικές συνέπειες της διαδικασίας που ακολουθείται δυνάμει των συγκεκριμένων προνοιών του άρθρου 212 του Κεφ.
  9. Μαρτυρία μπορούσε να γίνει αποδεκτή μέσα στα πλαίσια της γενικότερης εξέτασης του κατά πόσο η εφεσείουσα αδυνατούσε να πληρώσει τα χρέη της δυνάμει το άρθρου 211 του Κεφ. 113, έστω και αν η μαρτυρία κάλυπτε και μια από τις εξειδικευμένες περιπτώσεις του άρθρου 212 του Νόμου που δεν είχε εγερθεί στην αίτηση διάλυσης. Η διαφορά μεταξύ των δύο προνοιών συνίσταται στο ότι απόδειξη μιας των εξειδικευμένων περιπτώσεων του άρθρου 212 δημιουργεί τεκμήριο αδυναμίας πληρωμής χρεών, ενώ στην εξέταση με βάση τον γενικό ισχυρισμό του άρθρου 211 το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία, περιλαμβανομένων και εκείνων που τυχόν θα προβάλει η εταιρεία. Χρέος το οποίο καλόπιστα αμφισβητείται έχει ερμηνευθεί στην Αγγλική υπόθεση In re Gold Mines[7]. Σε εκείνη την υπόθεση η εργοδότηση υπαλλήλου είχε τερματισθεί για λόγους υπαιτιότητας του υπαλλήλου. Ο υπάλληλος απαίτησε πληρωμή για μισθούς διότι τερματίσθηκε η εργοδότηση του χωρίς προειδοποίηση. Η εταιρεία αμφισβητούσε την απαίτηση του υπαλλήλου, η οποία ανερχόταν στο ποσό των 110 Αγγλικών Στερλινών. Ο υπάλληλος καταχώρησε αίτηση για την διάλυση της εταιρείας και ισχυρίσθηκε ότι η εταιρεία δεν ήταν σε θέση να πληρώνει τα χρέη της. Η εταιρεία κατέθεσε το ποσό της απαίτησης σε μετρητά στο Δικαστήριο αφού αμφισβητούσε ότι ο υπάλληλος είχε δικαίωμα σε τέτοιο μισθό. Η πιο πάνω απόφαση δείχνει ότι δεν είναι αρκετό η απαίτηση πληρωμής να αμφισβητείται ότι οφείλεται αλλά η αμφισβήτηση πρέπει να είναι καλόπιστη και ουσιαστική. Οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν προβάλει ουσιαστικό λόγο γιατί αμφισβητούν το χρέος. Υπάρχει μόνο μία λιτή δήλωση στην ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης ότι η οφειλή έχει εξοφληθεί. Όμως δεν έχουν προσκομίσει κανένα αποδεικτικό στοιχείο να αποδείξουν τους ισχυρισμούς. Αντιθέτως, ο Μ2 ανέφερε ότι κατά τον χρόνο που δημιουργήθηκε η οφειλή οι καθ' ων η αίτηση δεν πρόβαλαν τότε ισχυρισμό ότι το ποσό της οφειλής αμφισβητείται. Αντιθέτως, ο Μ2 ανέφερε ότι έχει δύο χρόνια που οφείλεται το χρέος δεν πληρώνουν και δεν έχουν εγείρει παρά μόνο τώρα ισχυρισμό ότι το ποσό δεν οφείλεται. Επιπρόσθετα, ο υπεύθυνος του λογιστηρίου των καθ' ων η αίτηση υπέγραψε ότι αναγνώρισε την οφειλή. Δεν είναι νομικό το θέμα, δηλαδή, κατά πόσο αυτό τοι πρόσωπο αυτό ήταν εξουσιοδοτημένο αλλά πραγματικό. Ήταν σύμφωνα με την Μ1 που είχε δοσοληψίες μαζί του κατά τον επίδικο χρόνο ο υπεύθυνος του λογιστηρίου και πρόβηκε σε αναγνώριση της οφειλής. Αυτή είναι μαρτυρία προς απόδειξη της οφειλής. Για να αντικρούσουν αυτή την μαρτυρία οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν προσφέρει ίχνος μαρτυρίας. Συνεπώς, δεν τεκμηριώνεται καλή τι πίστη αμφισβήτηση του χρέους. Στην Αγγλική υπόθεση In re a Company[8] ο Δικαστής Chadwick είπε τα ακόλουθα σε σχέση με την πρακτική που πρέπει να ακολουθείται όταν το Δικαστήριο διαπιστώσει ότι το χρέος για το οποίο έχει καταχωρηθεί η αίτηση αμφισβητείται. "It is in my view important to re-emphasize that there is no rule of practice in this court that a petition will be struck out or dismissed merely because the company alleges that the debt is disputed. The true rule, which has existed for many years, is the rule of practice that this court will not allow a winding-up petition to be used for the purpose of deciding a substantial dispute raised on bona fide grounds." (Ελεύθερη μετάφραση:) 'Θεωρώ ότι είναι σημαντικό να τονίσω ότι δεν υπάρχει κανόνας πρακτικής της πτωχευτικής διαδικασίας που να καθορίζει ότι αίτηση διάλυσης θα πρέπει να απορριφθεί μόνο επειδή η καθ' ης η αίτηση εταιρεία ισχυρίζεται ότι το χρέος αμφισβητείται. Η πρακτική που ακολουθείται για πολλά χρόνια είναι ότι το Δικαστήριο δεν θα επιτρέψει στη διαδικασία αίτησης διάλυσης της εταιρείας να εγερθούν και να επιλυθούν διάφορα ζητήματα σε σχέση με αξίωση που αμφισβητείται καλόπιστα για λόγους ουσίας.' Συνεπώς, το Δικαστήριο έχει την διακριτική εξουσία να εκδώσει διάταγμα για τη διάλυση της εταιρείας ακόμη και εάν το χρέος που έχει απαιτηθεί αμφισβητείται. Μόνο στην περίπτωση που εγείρεται ζήτημα ουσίας που προκύπτει από καλόπιστη πεποίθηση των καθ' ων η αίτηση ότι δεν οφείλεται το εν λόγω ποσό δικαιολογείται η μη τήρηση των προνοιών του άρθρου 212(α) του Κεφ.
  10. Νοείται ότι το Δικαστήριο με βάση τις αρχές της επιείκειας δικαιούται να εξετάσει όλα τα δεδομένα. Δεν περιορίζεται από τις επιφανειακές παραστάσεις των μερών. Οι καθ' ων η αίτηση δεν με έχουν πείσει για το γνήσιο και το καλόπιστο της άρνησης τους να πληρώσουν το εν λόγο ποσό χρημάτων. Επιπρόσθετα, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι οι καθ' ων η αίτηση είναι φερέγγυα και είναι σε θέση να πληρώνει τα χρέη της. Η υπόθεση αναφορικά με την Εταιρεία Besuno Ltd.[9] στην οποία με παρέπεμψε η κα Ζαχαρίου διακρίνεται με την δική μας υπόθεση ως προς τα γεγονότα. Σε εκείνη την υπόθεση το Δικαστήριο ανέφερε ότι επειδή επρόκειτο για οφειλή που θεμελιώνεται μόνο με την εγγραφή της αλλοδαπής διαιτητικής απόφασης και η εγγραφή της δεν έγινε δεκτή από το Δικαστήριο δεν ήταν νομικά ορθό η αίτηση εκκαθάρισης να προηγηθεί της αναγνώρισης της απόφασης. Στην παρούσα περίπτωση το χρέος έχει αποδειχθεί με θετική μαρτυρία ότι είναι συγκεκριμένο και εκκαθαρισμένο. Οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν προσκομίσει καμία μαρτυρία να αμφισβητήσουν την οφειλή. Όμως και η υπόθεση C. Phasarías Ltd. Εταιρεία Σκυροποιιας Λεωνικ Λτδ.[10] δεν έχει καμία ομοιότητα με την δική μας υπόθεση. Σε εκείνη την περίπτωση δεν μπορούσε να προχωρήσει αίτηση εκκαθάρισης δυνάμει του άρθρου 212α επειδή η επίδοση της απαίτησης δεν έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο. Οι πιστωτές αναγκάσθηκαν να προχωρήσουν την αίτηση μόνο στην βάση του άρθρου 212(β) και επί του άρθρου 211(ε). Οπότε εκεί δεν πέτυχε η αίτηση διότι δεν ήταν σε θέση η αιτητές να προσκομίσουν θετική μαρτυρία γενική ότι η εταιρεία δεν ήταν σε θέση να πληρώνει τα χρέη της. Θεωρώ αδικαιολόγητη την απόφαση των καθ' ων η αίτηση να μην πληρώσουν το οφειλόμενο χρέος. Οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν προσκομίσει θετική μαρτυρία ότι είναι σε θέση να πληρώσουν το χρέος ή άλλο λόγο γιατί δεν θα πρέπει να εκδώσω διάταγμα εκκαθάρισης. Mαρτυρία ότι ο πιστωτής έχει ζητήσει χρέος και δεν έχει πληρωθεί είναι εκ πρώτης όψεως μαρτυρία ότι η εταιρεία δεν μπορεί να πληρώνει τα χρέη της. A winding up petition is a perfectly proper remedy for enforcing payment of a just debt. It is the mode of execution the court gives to a creditor against a company unable to pay its debts. (βλ. PaLMERS Company precedents ,stevens seventeenth edtion part two winding up forms and practice,Compulsory winding up and right to petition pg. 25) Στην Αγγλική υπόθεση In Re World Industrial Bank[11] το Αγγλικό Δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα εκκαθάρισης εναντίον εταιρείας ακόμη και για μικρή οφειλή και ακόμη και εάν αποδείχθηκε ότι η εταιρεία είχε τα χρήματα να καλύψει το χρέος επειδή παράλληλα ήταν εύρημα του Δικαστηρίου ότι δεν πλήρωνε το χρέος ετσιθελικά και αυθαίρετα όχι καλή τι πίστη. Συνεπώς, επειδή:
  11. Το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας κατά τον επίδικο χρόνο βρίσκεται στην Οδό Αρχιμήδη 12, Λάρνακα, Landway Massions , Διαμ. 3,
  13. Το ονομαστικό Κεφάλαιο της εταιρείας είναι €8.550,60 και το πληρωμένο Κεφάλαιο είναι €1710 διαιρεμένο σε 1000 συνήθεις μετοχές αξίας 1.71 έκαστη.
  14. Η καθ' ης η αίτηση οφείλει προς τον αιτητή το ποσό των €10856.46 ως τρέχουσες υποχρεώσεις για την περίοδο από 1/2011 μέχρι 22/10/2014 όπως αναφέρεται στο σχετικό Πιστοποιητικό Οφειλής.
  15. Κατά την 21.7.2015 επιδόθηκε προς την καθ' ης η αίτηση Ειδοποίηση Απαίτησης πληρωμής χρέους ημερομηνίας 6.7.
  16. Η εν λόγω Ειδοποίηση είναι υπογεγραμμένη από τον αιτητή και με αυτή καλείται η καθ' ης η αίτηση να καταβάλει εντός τριών εβδομάδων από την λήψη της ολόκληρο το οφειλόμενο ποσό. Απευθύνεται προς την καθ' ης η αίτηση στην διεύθυνση Αρχιμήδη 12, Λάρνακα. σύμφωνα με την ένορκη ομολογία του δικαστικού επιδότη η εν λόγω Ειδοποίηση Απαίτηση Πληρωμής επιδόθηκε στην κα Φωτεινή Πιερή, υπεύθυνη στο πιο πάνω εγγεγραμμένο γραφείο.
  17. Η αίτηση δημοσιεύτηκε σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου.
  18. Η καθ' ης η αίτηση εταιρεία δεν συμμορφώθηκε με την πιο πάνω Ειδοποίηση, ούτε κατέβαλε οποιονδήποτε ποσό έναντι της εν λόγω οφειλής και εξακολουθεί να οφείλει ολόκληρο το ποσό μέχρι και σήμερα. Εκδίδεται διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας. Ο Επίσημος Παραλήπτης διορίζεται προσωρινός εκκαθαριστής της περιουσίας της εταιρείας. Η αιτήτρια να διαβιβάσει αντίγραφο του παρόντος διατάγματος στον Έφορο Εταιρειών. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ της αιτήτριας και εναντίον της καθ' ης η αίτηση όπως αυτά υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Ν. Ταλαρίδου- Κοντοπούλου, Ε.Δ. [1] 1 ΑΑΔ 43
(2002)[2]
(1976)12 JSC 1656 [3] 21st edition, Stevens & Sons Ltd. 1968, Chapter 74 page 747 [4]
(1984)1 ΑΑΔ 390 [5] 1B AAΔ.991
(2010)[6]
(1991)1 ΑΑΔ 14 [7] 26 C.A. 210 [8]
(1997)BCC 830 [9] Πολιτική Έφεση 269-2009 ημερομηνίας 20 Φεβρουαρίου 2014 [10] 1Β ΑΑΔ 1457
(2009)[11] [1909] WN 148 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.