SOFRONIOU & MARIA DEVELOPERS LIMITED ν. Α. PANAYIDES CONSTRACTING PUBLIC LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 3502/11, 4/11/2016

(4)κατοικιών με βάση το σχετικό Κεφάλαιο για την Ειδική Εκτέλεση, καθώς και για παράνομες πράξεις των Εναγομένων 1 και 2 οι οποίοι, δόλια και εξαπατώντας τους Ενάγοντες, συνωμότησαν μεταξύ τους, με σκοπό και αποτέλεσμα οι Ενάγοντες, μεταξύ άλλων, να μην μπορέσουν να εξαργυρώσουν την Εγγυητική Επιστολή ύψους €1.495.000,00 που παραχώρησαν προς όφελος του οι εναγόμενοι 1 σε περίπτωση μη εκπλήρωσης των συμβατικών τους υποχρεώσεων, με αποτέλεσμα να υποστούν τεράστιες ζημιές. Περαιτέρω, οι Ενάγοντες ενάγουν τον Εναγόμενο 2 για το αστικό αδίκημα της επαγγελματικής αμέλειας και παράβαση των νόμιμων καθηκόντων του, ο οποίος ως επαγγελματίας και ως ο αρχιτέκτονας/επιβλέπων αρχιτέκτονας του οικοδομικού έργου, απέτυχε να ενεργήσει με τη δέουσα επιμέλεια και προσοχή, ενήργησε τουλάχιστο αμελώς και απέτυχε να λάβει όλα τα ενδεδειγμένα μέτρα, αλλά αντιθέτως, εντελώς απερίσκεπτα και αδιαφορώντας πλήρως για τις συνέπειες της άρνησης και της παράλειψής του να συντάξει την αναγκαία βεβαίωση για εξαργύρωση της επίδικης Εγγυητικής Επιστολής, συνδύασε τις ενέργειες του με τους Εναγόμενους 1 και συνωμότησε μαζί τους για την καταδολίευση των Εναγόντων και με σκοπό την πρόκληση ζημιάς στους Ενάγοντες όπως αυτή εκτίθεται στο αιτητικό της Έκθεσης Απαιτήσης. Στην παράγραφο 3 της Έκθεσης Υπεράσπισης των Εναγομένων 1 και στην παράγραφο 19 της Έκθεσης Υπεράσπισης του Εναγομένου 2 όπως έχουν τροποποιηθεί μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας με απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 22.5.2015, αμφότεροι οι Εναγόμενοι προβάλλουν τρεις ενστάσεις οι οποίες βεβαίως θα μπορούσαν αν εγείροντο με τις αρχικά καταχωρηθείσες Υπερασπίσεις να εκδικάζοντο προδικαστικά αφού αφορούν αμιγώς νομικά σημεία επί μη αμφισβητούμενων γεγονότων αποδοχή των οποίων θα συνεπάγετο πιθανώς την επίλυση της διαφοράς. Αμφότεροι οι Εναγόμενοι στην τροποποιημένη υπεράσπιση τους ισχυρίζονται ότι: (α) Η έγερση και η ανεπιφύλακτη απόσυρση στις 17.11.2008 της αγωγής 2656/08 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας εκ μέρους των Εναγόντων κατά των Εναγομένων, με τα ίδια επίδικα θέματα αποτελεί δεδικασμένο. (β) Οι απαιτήσεις των Εναγόντων εναντίον των Εναγομένων στην παρούσα αγωγή περιλαμβάνονται στην Αγωγή 3922/12 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας εναντίον της Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ (η οποία ανέλαβε τις εργασίες της Marfin Laiki Bank), η οποία δανειοδότησε το έργο, κατά συνέπεια η παρούσα αγωγή είναι καταχρηστική και θα πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο καθώς οι Ενάγοντες χρησιμοποιούν διαφορετικά ένδικα μέσα για επιδίωξη του ίδιου σκοπού με αποτέλεσμα αν επιτύχουν να έχουν διπλή αποζημίωση. (γ) Οι Ενάγοντες εκχώρησαν στην Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ δυνάμει σχετικής συμφωνίας εκχώρησης ημερ. 12.10.2006 όλα τα δικαιώματα τους που απορρέουν από την εγγραφή συμφωνία αντιπαροχής ημερ. 24.5.2006 και συνεπώς δεν νομιμοποιούνται στην έγερση της παρούσας αγωγής εναντίον των Εναγομένων χωρίς να αποκαλύπτουν μάλιστα την αντιπροσωπευτική ιδιότητα με την οποία την εγείρουν και/ή την συγκατάθεση της Τράπεζας Κύπρου (εκδοχείς). Όσον αφορά τα τρία προδικαστικά σημεία και μόνον τα οποία θα εξετάσω πρωταρχικά υπάρχει ενώπιον μου μαρτυρία ότι: Στις 24.5.2006 οι Ενάγοντες συνήψαν συμφωνία αντιπαροχής (Τεκμήριο 1) μετά των Εναγόμενων 1 (Εργοληπτική Εταιρεία). Μέρος της συμφωνίας ήταν επίσης η εταιρεία Αυξεντίου και Ζουρίδης Λτδ, συνιδιοκτήτες μετά των Εναγομένων 1 του τεμαχίου επί του οποίου οι Εναγόμενοι 1 θα ανήγειραν 27 κατοικίες εντός 26 μηνών, 4 των οποίων (οι υπ' αρ. 4, 10, 11, 21) θα ανήκαν στους ενάγοντες και αποτελούσαν την προς αυτούς αντιπαροχή. Επιλογή των Εναγομένων 1 ήταν ο αρχιτέκτονας Εναγόμενος 2, ο οποίος ήταν ο αρχιτέκτονας του έργου όταν αυτό άρχισε προγενέστερα από άλλους ιδιοκτήτες της γης και με τον οποίο συμφώνησαν οι Ενάγοντες (προφανώς μέσω των συνιδιοκτητών της γης Αυξεντίου & Ζουρίδης Λτδ). Το έργο δανειοδοτήθηκε από την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ (πρώην Marfin Laliki Bank) οι οποίοι κατέβαλαν επίσης £432.000 στους Εναγόμενους 1 για σκοπούς έναρξης εργασιών, οι δε Ενάγοντες εκχώρησαν όλα τα δικαιώματα τους που απορρέουν από τη συμφωνία αντιπαροχής ημερ. 24.5.2006 προς την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, η οποία τους παραχώρησε εγγυητική επιστολή με αρ. 50711/153/2006 για την πιστή τήρηση και εφαρμογή των συμφωνηθέντων από τους εργολάβους Εναγόμενους

1. Αφού παρήλθαν οι 26 μήνες και οι Εναγόμενοι 1 δεν εκπλήρωσαν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις και δεν ανήγειραν τις οικοδομές τις οποίες οι ενάγοντες εδικαιούντο δυνάμει της σύμβασης αντιπαροχής (υπ' αρ. 4, 10, 11, 21) αυτοί εζήτησαν από την Marfin Laiki Bank την εξαργύρωση της εγγυητικής μέχρι 21.12.
2. Επειδή ο Εναγόμενος 2 παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις των εναγόντων και των τότε δικηγόρων τους δεν ανταποκρίθηκε στην κλήση τους να εκδώσει την σχετική προβλεπόμενη γραπτή βεβαίωση εκτέλεσης του έργου για την εξαργύρωση της εγγυητικής, οι Ενάγοντες καταχώρησαν την Αγωγή 2656/08 Ε.Δ. Λάρνακας εναντίον των Εναγομένων 1 και
3. Στην αγωγή 2656/08 Ε.Δ. Λάρνακος οι Ενάγοντες αξίωναν προσωρινά διατάγματα εναντίον του Εναγόμενου 2 για σύνταξη της βεβαίωσης προς εξαργύρωση της εγγυητικής και πανομοιότυπες θεραπείες ως οι επιδιωκόμενες στην παρούσα αγωγή εναντίον των Εναγομένων
4. Στο πλαίσιο εκδίκασης του σχετικού προσωρινού διατάγματος προέκυψε διευθέτηση της αγωγής 2656/08 Ε.Δ. Λάρνακας μεταξύ των δικηγόρων των Εναγόντων - Εναγομένων
5. Η διευθέτηση - δηλαδή τα συμφωνηθέντα -εμφαίνονται στην υπογεγραμμένη από αμφότερους τους δικηγόρους των διαδίκων (Εναγόντων - Εναγομένων 1) επιστολή ημερ. 16.12.2008 (Τεκμήριο 14) που εστάλη από τους Κλεόπας & Κλεόπας, τότε δικηγόρους των Εναγομένων 1 προς τον Άντρο Κλαϊδη, τότε δικηγόρο των Εναγόντων με το ακόλουθο περιεχόμενο: «Με την παρούσα, σας παραδίδουμε εγγυητική επιστολή η οποία μιλά από μόνη της. Συμφωνείτε ότι η εγγυητική αυτή αφορά την αποπεράτωση και παράδοση των κατοικιών αυτών καθ' εαυτών, δηλαδή χωρίς παροχή ρεύματος, νερού, τηλεφώνου και ένωσης με αποχετευτικό σύστημα και όχι την ολοκλήρωση των κατασκευαστικών έργων εις το κτήμα όπως διαχωρισμού των οικοπέδων, κατασκευής δρόμων, αποχετευτικού, τοποθέτησης ηλεκτρικού ρεύματος, νερού, κλπ. Νοείτε βέβαια ότι και τα πιο πάνω είναι υποχρέωση των πελατών μας, βάσει της Συμφωνίας Αντιπαροχής ημερομηνίας 24/5/2006 πλην όμως δεν περιλαμβάνονται στην εγγυητική επιστολή. Οι εργασίες αυτές θα γίνουν και θα ολοκληρωθούν από τους πελάτες μας το συντομότερο δυνατό από της έκδοσης των αναγκαίων αδειών, με έξοδα των πελατών μας. Ως εκ τούτου, η αγωγή με αριθμό 2656/08 Ε.Δ. Λάρνακας αποσύρετε χωρίς έξοδα η δε Συμφωνία Αντιπαροχής ημερομηνίας 24/5/2006 τροποποιείτε ούτως ώστε η πιο πάνω αποπεράτωση και παράδοση των κατοικιών, πλην της ολοκλήρωσης των εργασιών διαχωρισμού, κατασκευής δρόμων, αποχετευτικού, τοποθέτησης νερού, ηλεκτρικού ρεύματος κλπ να γίνει μέχρι 31 Οκτωβρίου 2009.» Ως εκ της ανωτέρω διευθέτησης η Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ (τότε Μarfin Laiki Bank) παρέδωσε κατ' εντολή των Εναγομένων 1 νέα εγγυητική επιστολή στην Ενάγουσα 1 ημερ. 15.12.08 με αρ. 54957/153/2008 για €1.495.000 με ημερομηνία λήξης 15.11.09 με το ακόλουθο περιεχόμενο (Τεκμήριο 15). «Αναφορικά με τη συμφωνία αντιπαροχής ημερομηνίας 24 Μαϊου, 2006 μεταξύ εσάς και των κυρίων Α. PANAYIDES CONTRACTING PUBLIC LTD, ΛΕΥΚΩΣΙΑ για την αποπεράτωση και παράδοση των κατοικιών της αντιπαροχής σύμφωνα με την Πολεοδομική Άδεια Αρ. ΛΑΡ/0440/2002 στο Κίτι Λάρνακας και μετά από παράκληση των κ.κ. Α. PANAYIDES CONTRACTING PUBLIC LTD με την παρούσα εγγυητική αναλαμβάνουμε να κρατούμε στη διάθεση σας το ποσό των EUR1495000,00 (ΕΥΡΩ ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΤΕΤΡΑΚΟΣΙΕΣ ΕΝΕΝΗΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΜΟΝΟ) το οποίο θα πληρώσουμε σε σας χωρίς οποιαδήποτε αναφορά στους και άσχετα με οποιαδήποτε αμφισβήτηση από τους αναφερόμενους κ.κ. Α. PANAYIDES CONTRACTING PUBLIC LTD άμεσα μόλις γίνει γραπτή απαίτηση σας σε εμάς, με συνηθισμένη ή συστημένη επιστολή, ή με παράδοση με το χέρι στα γραφεία μας η οποία θα αναφέρει ότι οι κ.κ. Α. PANAYIDES CONTRACTING PUBLIC LTD δεν έχουν εκπληρώσει τις πρόνοιες και όρους των παραγράφων 3 και 6 της πιο πάνω αναφερόμενης συμφωνίας ήτοι δεν έχουν αποπερατώσει τις εν λόγω κατοικίες (ανεξάρτητα της ολοκλήρωσης ή μη των εργασιών της Άδειας Διαχωρισμού, κατασκευής δρόμων, αποχετευτικό σύστημα, τοποθέτησης Ηλεκτρικού Ρεύματος, Νερού κλπ), και ότι ζητάτε πληρωμή με βάση αυτή την εγγυητική, νοουμένου ότι τέτοια απαίτηση θα συνοδεύεται με γραπτή βεβαίωση του αρχιτέκτονα του έργου Κύριου Τάκη Σοφοκλέους η οποία θα αναφέρει ότι οι κύριοι Α. PANAYIDES CONTRACTING PUBLIC LTD δεν έχουν εκπληρώσει τις πρόνοιες και τους όρους των παραγράφων 3 και 6 της πιο πάνω αναφερόμενης συμφωνίας ήτοι δεν έχουν αποπερατώσει τις εν λόγω κατοικίες (ανεξάρτητα της ολοκλήρωσης ή μη των εργασιών της Άδειας Διαχωρισμού, κατασκευής δρόμων, αποχετευτικό σύστημα, τοποθέτησης Ηλεκτρικού Ρεύματος, Νερού κλπ). Οποιαδήποτε απαίτηση με βάση την εγγυητική αυτή θα πρέπει να παραληφθεί από μας κατά τις εργάσιμες ώρες, όχι ενωρίτερα από τις 01 Νοεμβρίου 2009 και όχι αργότερα από τις 15 Νοεμβρίου 2009 μετά δε από την ημερομηνία αυτή, η εγγυητική αυτή παύει να ισχύει και είναι άκυρη, είτε επιστραφεί σε εμάς είτε όχι. Η εγγυητική αυτή θα τεθεί σε ισχύ νοουμένου ότι επιστραφεί και ακυρωθεί η εγγυητική αρ. 50711/153/2006.» Η παράλειψη των εναγομένων 1 να αποπερατώσουν σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των Εναγόντων εμπρόθεσμα το έργο και να παραδώσουν τις 4 κατοικίες στην Ενάγουσα οδήγησε στην καταχώριση της παρούσας αγωγής την 1.12.
6. (α) Δεδικασμένο Από πολύ παλιά η νομολογία αναγνώρισε την ανάγκη τελεσιδικίας διατυπώνοντας την επιτακτική υποχρέωση των διαδίκων να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου, μαζί όλες τις πτυχές της διαφοράς τους, μια και μόνον φορά. Στη θεμελιακή υπόθεση Henderson v. Henderson [1843 - 60] All E.R. Rep.378, αναφέρονται σχετικά, στις σελ.381 - 382, τα εξής: «I believe I state the rule of the Court correctly, when I say, that where a given matter becomes the subject of litigation in, and of adjudication by, a court of competent jurisdiction, the Court requires the parties to that litigation to bring forward their whole case, and will not (except under special circumstances) permit the same parties to open the same subject of litigation in respect of a matter which might have been brought forward as part of the subject in contest, but which was not brought forward, only because they have, from negligence, inadvertence, or even accident, omitted part of their case. The plea of res judicata applies, except in special cases, not only to points upon which the Court was actually required by the parties to form an opinion and pronounce a judgment, but to every point which properly belonged to the subject of litigation, and which the parties, exercising reasonable diligence, might have brought forward at the time.» H νομική διάσταση του δεδικασμένου απασχόλησε επανειλημμένα και το δικό μας Ανώτατο Δικαστήριο. Στην Παμπορίδης ν. Κτηματικής Τραπέζης Λτδ

(1995)1 Α.Α.Δ. 670 που επικροτήθηκε και υιοθετήθηκε σε πολλές μεταγενέστερες αποφάσεις αναφέρθηκαν, στη σελ. 677, τα εξής: «.δημιουργείται δεδικασμένο όχι μόνο σε σχέση με όσες αξιώσεις περιλήφθηκαν στην πρώτη αγωγή αλλά και σε σχέση με εκείνες που μπορούσαν να προβληθούν ως ενταγμένες στο πλαίσιο του αρχικού αντικειμένου της αντιδικίας, αλλά δεν προβλήθηκαν. Είναι θεμελιωμένο πως αυτή η προέκταση ισχύει και ως προς τις δύο εκφάνσεις του δεδικασμένου δηλαδή και για κώλυμα αναφορικά με την αιτία της αγωγής και για κώλυμα αναφορικά με επίδικο θέμα. Στην υπόθεση Arnold v. Natwest Bank PLC (ανωτέρω) αποφασίστηκε πως όπου εξαιρετικές περιστάσεις δείχνουν ότι η άκαμπτη εφαρμογή των κανόνων ως προς το δεδικασμένο θα οδηγούσε σε αδικία ενώ, αντίστροφα, η παράκαμψη τους δεν θα απέληγε σε κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, δικαιολογείται η συζήτηση θέματος σε νέα δικαστική διαδικασία έστω και αν αυτό το θέμα πράγματι αποφασίστηκε σε προηγούμενη ή ενώ δεν είχε προβληθεί για να αποφασιστεί, θα μπορούσε να είχε προβληθεί..» Στην υπόθεση K.S.R. Commercio S.A. κ.α. ν. Βluecoral Navigation Ltd

(1995)1 A.A.Δ. 309 τονίσθηκε η σπουδαιότητα της αρχής του δεδικασμένου και καθορίστηκαν τα όρια μέχρι τα οποία εκτείνεται. Το ακόλουθο απόσπασμα από τη σελ. 312 είναι αποκαλυπτικό: «Σαν θέμα γενικής πολιτικής του δικαίου η παράλειψη διαδίκου να εγείρει σε προηγούμενη δικαστική διαδικασία στα δικογραφήματα του ή την επιχειρηματολογία που ανέπτυξε ή να προσκομίσει μαρτυρία αναφορικά με οτιδήποτε θα μπορούσε να στηρίξει την υπόθεση ή υπεράσπιση του δε δικαιολογεί ούτε επιτρέπει νέο δικαστικό αγώνα με αντικείμενο ότι παραλείφθηκε. Αυτό θα σήμαινε την τμηματική εκδίκαση των διαφορών κατ' επιλογή του διαδίκου και τη διαιώνιση τους. Έτσι η αρχή της τελεσιδικίας, που είναι κοινωνικά επιβεβλημένη, θα υφίστατο καίριο πλήγμα. Δέστε και Χριστοφή (Παπέττας) ν. Σ. & Μ. Φλοκκάς Λτδ κ.ά.

(2001)1 Α.Α.Δ.12703, Κλεόπα ν. Αντωνίου

(2002)1 Α.Α.Δ.58, Υπουργός Εσωτερικών ν. Μυλωνά

(2002)1 Α.Α.Δ. 120 και Χαραλάμπους ν. Χαραλάμπους

(2008)1 Α.Α.Δ. 1298.» Η ανεπιφύλακτη και/ή με επιφύλαξη απόσυρση της αγωγής 2656/08 σε αρχικό στάδιο δεν αποτελεί δεδικασμένο. Η άκαμπτη εφαρμογή του κανόνα ως προς το δεδικασμένο στην παρούσα υπόθεση όπου δεν προβλήθηκαν οι εκατέρωθεν θέσεις των διαδίκων με την καταχώριση δικογράφων θα οδηγούσε σε αδικία σε βάρος των Εναγόντων ουσιαστικά στέρηση των δικαιωμάτων τους να προβάλουν τις θέσεις τους και να έχουν πρόσβαση στη δικαιοσύνη. Αντίθετα η παράκαμψη των κανόνων του δεδικασμένου δεν απολήγει σε κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Ως εκ τούτου θα διαφωνήσω εν προκειμένω με τους δικηγόρους των Εναγομένων 1 και 2 ότι η απόσυρση της αγωγή 2656/08 αποτελεί δεδικασμένο. Οι άλλες δύο ενστάσεις των Εναγομένων, δηλαδή ότι η σύμβαση εκχώρησης και η πιθανή διπλή επιτυχία των Εναγόντων εναντίον των Εναγομένων στην παρούσα υπόθεση θα μπορούσε να οδηγήσει σε διπλή αποζημίωση εάν αυτοί επιτύχουν στην αγωγή τους εναντίον της Τράπεζας Κύπρου, είναι άρρηκτα συνδεδεμένες και μπορούν να εξεταστούν μαζί. (β) Σύμβαση εκχώρησης/Διπλή επιτυχία - διπλή αποζημίωση. Στην υπόθεση Ανδρέας Λουκά ν. Eurolife Ltd

(2009)1(B) A.A.Δ. 1524, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Προκύπτει από τα πιο πάνω πως σε τέτοια περίπτωση δικαίωμα αγωγής έχει απευθείας ο εκδοχέας ως ενάγοντας, το ακριβές όμως ερώτημα που μας απασχολεί εδώ είναι κατά πόσο τέτοιο δικαίωμα έχει παράλληλα και από μόνος του ο εκχωρητής. Οι έρευνες μας, μας οδήγησαν στην υπόθεση Three Rivers D.C. v. Bank of England

(1995)4 All E.R. 312, όπου κρίθηκε το θέμα σε περίπτωση όπου ο εκχωρητής ήγειρε την αγωγή χωρίς συνένωση σε αυτή και χωρίς τη ρητή συγκατάθεση του εκδοχέα. Στην υπόθεση εκείνη αποφασίστηκαν τα πιο κάτω: 'Where there was an agreement to assign a legal chose, in equity the assignee became the owner and controller of the legal chose and was entitled to sue for the recovery of the chose, although as a matter of practice he was normally required by the court to join the assignor either as plaintiff or, if he refused to give his consent, as defendant. However (Staughton L.J. dissenting), where the assignor wished to sue and it was known that there had been an assignment the court required the assignee to be joined and would not permit the assignor to maintain the action in the absence of the assignee. The assignor was entitled to sue as trustee for the assignee if the assignee so wished, but in that event he was required to reveal his representative capacity." Σε ελεύθερη μετάφραση: «Όπου υπάρχει συμφωνία εκχώρησης νομικού δικαιώματος αγωγής, σύμφωνα με το δίκαιο της επιείκειας ο εκδοχέας καθίσταται ο δικαιούχος και ελέγχων του δικαιώματος αγωγής και δικαιούται να ενάγει με βάση το δικαίωμα αυτό, παρόλο ότι, ως θέμα πρακτικής, κανονικά θα απαιτηθεί από το Δικαστήριο να συνενώσει τον εκχωρητή είτε ως ενάγοντα είτε, εάν αρνείται να δώσει την συγκατάθεση του, ως εναγόμενο. Εντούτοις, όπου ο εκχωρητής επιθυμεί να καταχωρήσει αγωγή, όπου είναι γνωστό ότι υπήρξε εκχώρηση, το Δικαστήριο ζητά όπως ο εκδοχέας συνενωθεί και δεν επιτρέπει στον εκχωρητή να συντηρεί την αγωγή στην απουσία του εκδοχέα. Ο εκχωρητής δικαιούται να ενάγει ως εμπιστευματοδόχος του εκδοχέα εάν τούτο επιθυμεί ο εκδοχέας, αλλά σε τέτοια περίπτωση πρέπει να αποκαλύπτει την εκπροσωπευτική του ιδιότητα..» Είναι εμφανές, ότι με βάση τις πιο πάνω αρχές οι οποίες θεμελιώθηκαν από το Δικαστήριο στις περιπτώσεις όπου υπάρχει σύμβαση εκχώρησης ο εκδοχέας εν προκειμένω, η Τράπεζα Κύπρου είναι το μοναδικό πρόσωπο που νομιμοποιείται να καταχωρήσει αγωγή για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων που απορρέουν από την εκχώρηση, χωρίς να χρειάζεται να συνενώσει τον εκχωρητή, εν προκειμένω, τους Ενάγοντες στην παρούσα αγωγή. Η Συμφωνία Εκχώρησης που υπέγραψαν οι Ενάγοντες με την Τράπεζα Κύπρου, υπογράφηκε στις 12 Οκτωβρίου το 2006, σύμβαση η οποία κατά τον ουσιώδη χρόνο καταχώρισης της παρούσας αγωγής (1.12.11) ήταν δεόντως υπογεγραμμένη από τα μέρη, βρισκόταν σε ισχύ και η εφαρμογή της επέφερε (και συνεχίζει να επιφέρει) νομικά αποτελέσματα. Δεν προσκομίστηκε οποιαδήποτε μαρτυρία από τους Ενάγοντες, η οποία να τεκμηριώνει την μη ύπαρξη ή την εγκυρότητα της Συμφωνίας Εκχώρησης. Η Συμφωνία Εκχώρησης ήταν εις γνώση των Εναγόντων από το 2006, πέντε

(5)χρόνια πριν την καταχώρηση της αγωγής και επιλεκτικά αποφάσισαν να μην αναφέρουν οτιδήποτε για την ύπαρξη της στο Δικαστήριο γνωρίζοντας τις καταλυτικές συνέπειες που θα επέφερε για την υπόθεση τους. Αποκαλύφθηκε η ύπαρξη της μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, κάτι που οδήγησε στην τροποποίηση των Υπερασπίσεων των Εναγoμένων. Η μόνη περίπτωση να μπορούσαν οι ενάγοντες να κινήσουν οι ίδιοι την αγωγή, ήταν, να συνενώσουν και τον εκδοχέα - κάτι που δεν έχουν πράξει ή να εξασφάλιζαν την συγκατάθεση του εκδοχέα να κινήσουν την αγωγή εκ μέρους του ως καταπιστευματοδόχοι. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα έπρεπε απαρέγκλιτα, να φανερώσουν την αντιπροσωπευτική τους ιδιότητα. Με άλλα λόγια, δεν αρκεί ο εκδοχέας να συναινέσει απλώς στην καταχώριση αγωγής από τον εκχωρητή. Είναι η θέση των Εναγόμενων ότι δεν προκύπτει από πουθενά ότι οι Ενάγοντες απέκτησαν καθ' οιονδήποτε τρόπο το δικαίωμα να κινήσουν την παρούσα αγωγή και ότι εξασφάλισαν την προηγούμενη συγκατάθεση της Τράπεζας Κύπρου για την έγερση της παρούσας αγωγής και εν πάση περιπτώσει δεν έχουν δικογραφήσει ή/και προσκομίσει οποιοδήποτε γεγονός το οποίο να συνηγορεί υπέρ μιας τέτοιας συγκατάθεσης από πλευράς εκδοχέα (Τράπεζας Κύπρου). Περαιτέρω, αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι ο Μ.Ε.1 (Γιαννάκης Σοφρωνίου) ανέφερε στο Δικαστήριο κατά την αντεξέταση του ότι παρά την γνωστή στους ίδιους τους Ενάγοντες ύπαρξη της Συμφωνίας Εκχώρησης (Τεκμήριο 38, ημερ. 12.10.06) ουδέποτε ζητήθηκε η άδεια της Τράπεζας Κύπρου για να εγείρουν την παρούσα αγωγή και ούτε προσκόμισαν μαρτυρία στην βάση της οποίας να φανεί ότι δρούσαν ως αντιπρόσωποι ή/και εκπρόσωποι της τελευταίας. Προκύπτει επίσης και επιβεβαιώνεται από αυτά που αναφέρονται στην παράγραφο 10 (ζ) της τροποποιημένης απάντησης των Εναγόντων στην τροποποιημένη υπεράσπιση του Εναγόμενου 2 («Άνευ βλάβης της πιο πάνω θέσης τους οι Ενάγοντες αναφέρουν ότι όλες τους οι ενέργειες για την έγερση και/ή προώθηση της παρούσας αγωγής ήταν εις πλήρη γνώση και/ή συγκατάθεση και/ή έγκριση και/ή αποδοχή της Τράπεζας Κύπρου, η οποία ουδέποτε πρόβαλε οποιανδήποτε ένσταση ή αμφισβήτηση στην προώθηση της παρούσας αγωγής») ότι οι Ενάγοντες καταχώρισαν την παρούσα αγωγή με την έγκριση και/ή την συγκατάθεση της Τράπεζας Κύπρου. Ο ισχυρισμός αυτός είναι αόριστος ή/και αβάσιμος. Καμιά μαρτυρία δεν προσκομίσθηκε προς υποστήριξη του και αποτελεί μια απέλπιδα προσπάθεια συγκάλυψης των παραλείψεων των Εναγόντων να συνενώσουν τους εκδοχείς (Τράπεζας Κύπρου) ως ενάγοντες και/ή να έχουν την συγκατάθεση τους στην έγερση της παρούσας αγωγής. Περαιτέρω, οι σχετικοί ισχυρισμοί της πλευράς των Εναγόντων περί του ότι είχαν την άδεια της Τράπεζας Κύπρου στην έγερση της παρούσας αγωγής δεν ευσταθούν και δεν πείθουν από το γεγονός ότι εκκρεμούν δικαστικές διαδικασίες, τις οποίες ήγειραν οι ίδιοι οι Εναγόμενοι εναντίον της Τράπεζας ένα χρόνο πριν (14.11.12) με σκοπό να ακυρώσουν μεταξύ άλλων, τη Συμφωνία Εκχώρησης. (βλ. αγωγή 3928/12 - Τεκμήριο 37). Οι Ενάγοντες δεν έχουν νομιμοποίηση ή/και δεν έχουν locus standi στην έγερση και προώθηση της παρούσας αγωγής, η οποία είναι υποκείμενη σε απόρριψη. Δεν προκύπτει πως η παράλειψη τους να συνενώσουν την Τράπεζα ως Ενάγουσα δύναται να θεραπευτεί. Επί της ουσίας, η αγωγή είναι εν τη γενέσει της καταδικασμένη σε απόρριψη. Είναι εμφανές από την ανάγνωση της καταχωρηθείσας αγωγής των εναγόντων εναντίον της Τράπεζας ότι αυτοί διεκδικούν από την Τράπεζα Κύπρου θεραπείες παρόμοιες ή/και ταυτόσημης φύσεως με την παρούσα αγωγή, γεγονός το οποίο οι Ενάγοντες εσκεμμένα αποφάσισαν να μην αποκαλύψουν στο Δικαστήριο κατά τον χρόνο έγερσης της παρούσας αγωγής ή/και παρουσίασης της μαρτυρίας στο Δικαστήριο προς υποστήριξη της υπόθεσης τους. Το γεγονός αυτό είναι ανεπίτρεπτο και κατά παράβαση των νομολογιακών, νομοθετικών και συνταγματικών αρχών εφόσον ένας διάδικος δεν δύναται να βρίσκεται σε καλύτερη θέση από αυτή που θα ήταν αποκομίζοντας διπλό όφελος και επιτυχία εις βάρος των Εναγομένων, με την καταχρηστική προώθηση δύο παράλληλων διαδικασιών. Η γνώση του εκδοχέα και/ή η συμπερίληψη του ως ενάγοντος και/ή η εξουσιοδότηση του εκχωρητή από τον ίδιο στην έγερση αγωγής ακριβώς αυτό είναι που επιδιώκει να μην αποζημιωθεί εις διπλούν ο εκχωρητής σε περίπτωση επιτυχίας. Ουσιώδες είναι το γεγονός ότι κατά το χρόνο καταχώρησης της παρούσας αγωγής (1.12.2011) η δεύτερη εγγυητική (Τεκμήριο 15) ήταν σε ισχύ αυτό ήταν σε γνώση της Τράπεζας και των εκχωρητών (Εναγόντων) και αυτό το θέμα δεν εξετάζετε με αναφορά στο Τεκμήριο 48 (Επιστολή δικηγόρων Εναγόντων προς την Τράπεζα ημερ. 2.11.12 όπου οι Ενάγοντες διατείνονται ότι τερμάτισαν τις συμφωνίες δανείων και εκάλεσαν αυτούς (Τράπεζας Κύπρου) εντός «των επομένων 3 ημερών» να απαλλάξουν και αποδεσμεύσουν τους πελάτες τους από όλες τις υποθήκες, επιβαρύνσεις και εκχωρήσεις. Όταν ηγέρθη η αγωγή το 2011 η συμφωνία εκχώρησης ήταν σε ισχύ ακόμη και αν θεωρηθεί ότι στις 2.11.12 οι Ενάγοντες κατήγγειλαν την σύμβαση δανείου και απαίτησαν την απαλλαγή τους από τις παραχωρηθείσες εγγυήσεις επιβαρύνσεις και εκχωρήσεις. Κατά συνέπεια η αγωγή έπρεπε να εγερθεί από τον εκδοχέα ή με την συγκατάθεση του εκδοχέα (Τράπεζα Κύπρου). Η απόλυτη εκχώρηση των δικαιωμάτων των εναγόντων προς την Τράπεζα είναι καταλυτική για την τύχη της παρούσας αγωγής η οποία θα έπρεπε να τροχιοδρομηθεί από τον εκδοχέα εφόσον ο επιλεγείς (και από τους Εναγόμενους 1 αλλά προγενέστερα και από τους συνιδιοκτήτες των Εναγόντων) αρχιτέκτονας - Εναγόμενος 2 εξέδωσε βεβαίωση ότι οι οικοδομικές εργασίες είχαν αποπερατωθεί κατ' αντίθεση με τους ισχυρισμούς των εντολέων του - εναγόντων να πράξει το αντίθετο για εξαργύρωση της εγγυητικής. Η θέση των Εναγόντων ότι η εκχώρηση δεν είναι απόλυτη δεν με βρίσκει σύμφωνο. Η εγγύηση είναι απόλυτη και όχι μερική και αυτό προκύπτει από το περιεχόμενο της εγγυητικής (Τεκμήριο 15 ανωτέρω) και όχι από το ποσό των €875.000 που εξασφάλιζε η ακυρωθείσα πρώτη εγγυητική. Κατά πόσο μια εντολή πληρωμής (εγγυητική) συνιστά απόλυτη εκχώρηση πρέπει να αποφασιστεί με αναφορά στην ίδια την διατύπωση της εντολής πληρωμής (βλ. Wilton v. Rochester German Underwriters Agency Co Ltd

(1917)W.W.R. 782) και όχι όπως διατείνονται οι Ενάγοντες από την πρόσθετη ζημιά που προέκυψε στους ίδιους από τη συμπεριφορά των Εναγομένων και αντίθετα με την βεβαίωση του Εναγομένου 2 αρχιτέκτονα και επιβλέποντος μηχανικού του έργου όπως προβλέπεται στην ίδια την εντολή πληρωμής που εξέδωσε δηλαδή την πιστοποίηση Τεκμήριο 40 στις 29.10.09 με το ακόλουθο περιεχόμενο: «Κατά την επιθεώρηση η οποία έχει πραγματοποιηθεί στις 22.10.09 πιστοποιώ ότι οι οικοδομικές εργασίες των πιο πάνω αναφερόμενων κατοικιών έχουν συμπληρωθεί σε ότι αφορά το κτηριακό μέρος. Οποιαδήποτε ελαττώματα θα επιδιορθωθούν εντός περιόδου 12 μηνών πράγμα το οποίο αποτελεί ευθύνη του Εργολάβου δια τα ελαττώματα. Ο εργολάβος εντελώς με δικά του έξοδα, θα προβεί στις απαραίτητες επιδιορθώσεις οπότε θα γίνει Νέα επιθεώρηση και παραλαβή. Δεν έχουν γίνει οι εργασίες που αφορούν το επίσημο οδικό δίκτυο και το εσωτερικό οδικό δίκτυο και δεν έχουν ολοκληρωθεί οι εργασίες της Άδειας Διαχωρισμού (κατασκευή δρόμων, αποχετευτικό σύστημα, τοποθέτηση ηλεκτρικού ρεύματος, νερού κλπ) ως επίσης και η ολοκλήρωση της κατασκευής των κολυμβητικών δεξαμενών για την οποία απαιτείται η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και νερού στις κατοικίες. Δεν έχει γίνει η ηλεκτροδότηση των κατοικιών από την ΑΗΚ, ενώ οι εσωτερικές ηλεκτρολογικές εργασίες των κατοικιών έχουν συμπληρωθεί και έχει γίνει μόνο οπτικός έλεγχος.» Ο εναγόμενος 2 καταθέτοντας στο Δικαστήριο ανέφερε ότι αγνοούσε ότι υπήρχε εγγυητική επιστολή, κανένας δεν τον ειδοποίησε ότι απαιτείτο η έκδοση βεβαίωσης από τον ίδιο για την πληρωμή της εγγυητικής και ότι ο ίδιος ήταν ο αρχιτέκτονας του έργου από τις αρχές του 2003 που είχαν αρχίσει οι εργασίες κατ' επιλογή των συνιδιοκτητών της Εναγόντων (Αυξεντίου & Ζουρίδης Λτδ). Είχε κληθεί όπως ανέφερε στην κατάθεση του από τον υπεύθυνο του έργου των Εναγομένων 1 Λεύκο Ελευθερίου για να εκδώσει πιστοποιητικό προσωρινής παραλαβής και εξέδωσε την πιστοποίηση Τεκμήριο 40, το οποίο βεβαίως δεν αρκούσε τους Ενάγοντες για την εξαργύρωση της εγγυητικής αφού ουσιαστικά οι Εναγόμενοι 1 φαίνεται ότι είχαν συμμορφωθεί με τα χρονοδιαγράμματα όπως είχαν συμφωνηθεί κατά την απόσυρση της αγωγής 2656/08 και την αντικατάσταση της εγγυητικής με άλλη στην οποία η αποπεράτωση των οικιών των Εναγουσών δεν εσυνδυάζετο με την ηλεκτροδότηση, υδροδότηση, την κατασκευή των δρόμων, αποχετευτικών κλπ. Το λεκτικό που χρησιμοποιείτο στην εγγυητική (Τεκμήριο 15) ως προς το τι σημαίνει «ολοκλήρωση κατασκευαστικών έργων» συνάδει απόλυτα με την πιστοποίηση Τεκμήριο 40 του αρχιτέκτονα - Εναγόμενου 2 και ως εκ τούτου δεν μπορούσε να εξαργυρωθεί η εγγυητική αφού το έργο είχε «περατωθεί», αντίθετα με τους ισχυρισμούς των Εναγόντων που θεωρούσαν ότι αυτό δεν περατώθηκε. Κατά την ακροαματική διαδικασία διαφάνηκε ότι η ισχυριζόμενη ζημιά των Εναγόντων προέκυψε από τη διαφωνία των διαδίκων στην «αποπεράτωση» των 4 κατοικιών όπως αυτή η αποπεράτωση ερμηνεύεται από τα Τεκμήρια 14, 15 και 40. Ο μόνος αρμόδιος προς επίλυση είναι Εναγόμενος 2 αρχιτέκτονας του έργου ο οποίος και πιστοποιά την «αποπεράτωση». Κατά συνέπεια η παράλειψη των εναγόντων να παραλάβουν τις αποπερατωθείσες οικίες (και αφορά την ουσία της διαφοράς συνεπεία της επακολουθησάσης πρόκλησης σοβαρών ζημιών σ΄ αυτές) η οποία έδωσε έναυσμα στην έγερση της παρούσας αγωγής θα αποφασίζετο ούτως ή άλλως και ανεξάρτητα από την εκχώρηση των δικαιωμάτων τους εις βάρος των εναγόντων. Η πιστοποίηση του αρχιτέκτονα Τεκμήριο 40 είναι καταλυτική στην απόρριψη της αγωγής εναντίον αμφότερων των εναγομένων και για τις ζημιές που έχουν υποστεί (που δεν οφείλονται στη μη αποπεράτωση του έργου) και για την μη εξαργύρωση της εγγυητικής (που δεν μπορούσε να επιτευχθεί λόγω της περάτωσης των οικιών των εναγόντων). Παρέλκει η περαιτέρω εξέταση της ουσίας της διαφοράς συνεπεία της οποίας οι Ενάγοντες ισχυρίστηκαν ότι υπέστησαν περαιτέρω ζημιές τις οποίες αξιώνουν από τους Εναγόμενους 1 και 2 και οι οποίες προέκυψαν από την άρνηση τους να παραλάβουν τις οικίες και/ή έστω και αν επεσυνέβαιναν σε μεταγενέστερο χρόνο να προσπαθήσουν να τις ελαχιστοποιήσουν με την απαιτούμενη συντήρηση τους. Η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος των Εναγόντων όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Μ. Παπαμιχαήλ, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΛ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο