ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ IRINA ARIE CHURAKOVA ALEXANDROVNA, Αίτηση υπ' αρ.: 2/2016, 24/11/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατ

Article 3

. The assessment of this minimum depends on all the circumstances of the case, such as the duration of the treatment, its physical or mental effects and, in some cases, the sex, age and state of health of the victim. The Court has considered treatment to be "inhuman" because, inter alia, it was premeditated, was applied for hours at a stretch and caused either actual bodily injury or intense physical or mental suffering. It has deemed treatment to be "degrading" because it was such as to arouse in the victims feelings of fear, anguish and inferiority capable of humiliating and debasing them. In considering whether a punishment or treatment was "degrading" within the meaning of Article 3, the Court will have regard to whether its object was to humiliate and debase the person concerned and whether, as far as the consequences are concerned, it adversely affected his or her personality in a manner incompatible with Article

1. However, the absence of any such purpose cannot conclusively rule out a finding of a violation of Article
2. In order for a punishment or treatment associated with it to be "inhuman" or "degrading", the suffering or humiliation involved must go beyond that inevitable element of suffering or humiliation connected with a given form of legitimate treatment or punishment.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
3. Συνεπώς, το Άρθρο 3 της Ε.Σ.Δ.Α. καθιστά παράνομο για την Δημοκρατία να εκδώσει εκζητούμενο πρόσωπο σε χώρα στην οποία, σύμφωνα με τις προβλέψεις, υπάρχει πραγματικός κίνδυνος να τύχει μεταχείρισης κατά τρόπο ασύμβατο με τις διατάξεις του Άρθρου 3 της Ε.Σ.Δ.Α. Ο ουσιώδης χρόνος, για σκοπούς εξέτασης του κινδύνου παραβίασης των προνοιών του Άρθρου 3 της Ε.Σ.Δ.Α., είναι ο χρόνος κατά τον οποίο εξετάζεται το αίτημα για έκδοση (Βλ. Chahal v Ηνωμένου Βασιλείου

Article 3

. The assessment of this minimum level of severity is relative; it depends on all the circumstances of the case, such as the duration of the treatment, its physical and mental effects and, in some cases, the sex, age and state of health of the victim (see, among many other authorities, Jalloh v. Germany [GC], no. 54810/00, § 67, ECHR 2006-IX. The suffering which flows from naturally occurring illness, physical or mental, may be covered by Article 3, where it is, or risks being, exacerbated by treatment, whether flowing from conditions of detention, expulsion or other measures, for which the authorities can be held responsible (see Pretty v. the United Kingdom, no. 2346/02, § 52, ECHR 2002-III; Kudła v. Poland [GC], no. 30210/96, § 94, ECHR 2000-XI; Keenan v. the United Kingdom, no. 27229/95, § 116, ECHR 2001-III; and Price v. the United Kingdom, no. 33394/96, § 30, ECHR 2001-VII).

1. It is the Court's settled case-law that as a matter of well-established international law, and subject to their treaty obligations, including those arising from the Convention, Contracting States have the right to control the entry, residence and removal of aliens. However, expulsion by a Contracting State may give rise to an issue under Article 3, and hence engage the responsibility of that State under the Convention, where substantial grounds have been shown for believing that the person concerned, if deported, faces a real risk of being subjected to treatment contrary to Article
2. In such a case, Article 3 implies an obligation not to deport the person in question to that country (see Saadi v. Italy [GC], no. 37201/06, §§ 124-25, ECHR 2008).
3. Article 3 principally applies to prevent a deportation or expulsion where the risk of ill-treatment in the receiving country emanates from intentionally inflicted acts of the public authorities there or from non-State bodies when the authorities are unable to afford the applicant appropriate protection (see H.L.R. v. France, 29 April 1997, § 32, Reports 1997-III, and Ahmed v. Austria, 17 December 1996, § 44, Reports 1996-VI). .
4. In summary, the Court observes that since D. v. the United Kingdom it has consistently applied the following principles. Aliens who are subject to expulsion cannot in principle claim any entitlement to remain in the territory of a Contracting State in order to continue to benefit from medical, social or other forms of assistance and services provided by the expelling State. The fact that the applicant's circumstances, including his life expectancy, would be significantly reduced if he were to be removed from the Contracting State is not sufficient in itself to give rise to breach of Article
5. The decision to remove an alien who is suffering from a serious mental or physical illness to a country where the facilities for the treatment of that illness are inferior to those available in the Contracting State may raise an issue under Article 3, but only in a very exceptional case, where the humanitarian grounds against the removal are compelling. In the D. v. the United Kingdom case the very exceptional circumstances were that the applicant was critically ill and appeared to be close to death, could not be guaranteed any nursing or medical care in his country of origin and had no family there willing or able to care for him or provide him with even a basic level of food, shelter or social support.
6. The Court does not exclude that there may be other very exceptional cases where the humanitarian considerations are equally compelling. However, it considers that it should maintain the high threshold set in D. v. the United Kingdom and applied in its subsequent case-law, which it regards as correct in principle, given that in such cases the alleged future harm would emanate not from the intentional acts or omissions of public authorities or non-State bodies, but instead from a naturally occurring illness and the lack of sufficient resources to deal with it in the receiving country.
7. Although many of the rights it contains have implications of a social or economic nature, the Convention is essentially directed at the protection of civil and political rights (see Airey v. Ireland, 9 October 1979, § 26, Series A no. 32). Furthermore, inherent in the whole of the Convention is a search for a fair balance between the demands of the general interest of the community and the requirements of the protection of the individual's fundamental rights (see Soering v. the United Kingdom, 7 July 1989, § 89, Series A no. 161). Advances in medical science, together with social and economic differences between countries, entail that the level of treatment available in the Contracting State and the country of origin may vary considerably. While it is necessary, given the fundamental importance of Article 3 in the Convention system, for the Court to retain a degree of flexibility to prevent expulsion in very exceptional cases, Article 3 does not place an obligation on the Contracting State to alleviate such disparities through the provision of free and unlimited health care to all aliens without a right to stay within its jurisdiction. A finding to the contrary would place too great a burden on the Contracting States.
8. Finally, the Court observes that, although the present application, in common with most of those referred to above, is concerned with the expulsion of a person with an HIV and Aids-related condition, the same principles must apply in relation to the expulsion of any person afflicted with any serious, naturally occurring physical or mental illness which may cause suffering, pain and reduced life expectancy and require specialised medical treatment which may not be so readily available in the applicant's country of origin or which may be available only at substantial cost.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
9. Στην προκείμενη περίπτωση, το γεγονός και μόνο ότι η Καθ' ης η Αίτηση αντιμετωπίζει τα προαναφερόμενα προβλήματα υγείας, δεν επαρκεί ώστε να απορριφθεί το αίτημα έκδοσης της, γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε κακομεταχείριση της κατά παράβαση των προνοιών του Άρθρου 3 της Ε.Σ.Δ.Α. Εν προκειμένω, δεν έχει αποδειχθεί στον απαιτούμενο βαθμό, ότι, η κατάσταση της υγείας της σήμερα, είναι αρκετά σοβαρή ή και ότι δυνατόν να επιδεινωθεί από μόνο το γεγονός της κράτησης της σε κέντρο κράτησης ή φυλακής, ή της έκδοσης (ή και γενικότερα ότι δύναται να επιδεινωθεί και πως), ή και ότι ενυπάρχουν σε συνδυασμό με αυτήν εξαιρετικές περιστάσεις, ώστε να δικαιολογείτο αντίθετη προσέγγισης από το Δικαστήριο. Το Δικαστήριο, έχει μόνο ως δεδομένο ότι η Καθ' ης η Αίτηση αντιμετωπίζει τα προαναφερόμενα προβλήματα υγείας. Δεν έχει καμία μαρτυρία (ακόμη και εάν γινόταν αποδεκτή η μαρτυρία της κας Irina Semerikova, δεν έχει καμία μαρτυρία με το απαιτούμενο βάρος), ότι η ιατρική περίθαλψη και φροντίδα που θα έχει (σύμφωνα με τις περιστάσεις της), εάν εκδοθεί, σε κέντρο κράτησης ή φυλακή στην Ρωσική Ομοσπονδία, θα είναι ανεπαρκής ή ασύμβατη με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, δεδομένων πάντοτε των πρακτικών αναγκών που το ίδιο το γεγονός της κράτησης επιβάλλει. Δεν έχει επίσης καμία μαρτυρία ως προς το εάν, δεδομένης της κατάστασης της υγείας της, από ιατρικής απόψεως, δεν συνίσταται η κράτηση της σε κέντρο κράτησης ή φυλακή. Συναφώς, πρέπει να σημειωθεί και το ότι, σύμφωνα με την προαναφερόμενη νομολογία του Ε.Δ.Α.Δ., η Καθ' ης η Αίτηση δεν μπορεί να επικαλείται (ως φαίνεται να ήταν η τελική της εισήγηση προς το Δικαστήριο), ότι, επειδή λαμβάνει σίγουρα καλύτερη θεραπεία για την κατάσταση της στις Κεντρικές Φυλακές στην Κύπρο, από ότι ενδέχεται να λάβει σε κέντρο κράτησης ή φυλακή στην Ρωσική Ομοσπονδία, δεν πρέπει το Δικαστήριο να εγκρίνει το αίτημα. Συνθήκες κράτησης γενικά
10. Η Καθ' ης η Αίτηση, μέσα από την προαναφερόμενη τοποθέτηση της, φαίνεται να εγείρει και ζήτημα πιθανής παραβίασης του δικαιώματος της που το Άρθρο 3 της Ε.Σ.Δ.Α. κατοχυρώνει, λόγω των απάνθρωπων συνθηκών που επικρατούν στα κέντρα κράτησης ή φυλακές της Ρωσικής Ομοσπονδίας (στην πόλη της Μόσχας και στην πόλη Perm). Έχει ευρέως παρατηρηθεί, εκζητούμενα πρόσωπα να ενίστανται στην έκδοση τους, λόγω των συνθηκών κράτησης στην αιτούσα την έκδοση τους χώρα, ή λόγω της μεταχείρισης που ισχυρίζονται ότι θα λάβουν εκεί. Όταν ενυπάρχει ο κίνδυνος ότι ο καθ' ου η αίτηση θα κρατηθεί σε φυλακές όπου επικρατούν άθλιες συνθήκες στην χώρα όπου θα εκδοθεί, τότε, η έκδοσης του, μπορεί να παραβιάζει τις πρόνοιες του Άρθρου 3 της Ε.Σ.Δ.Α., όταν αποδειχθεί ότι ο κίνδυνος υπερβαίνει, ως έχει προαναφερθεί, το ελάχιστο επίπεδο σοβαρότητας. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο, εστιάζει την εξέταση του στην επίπτωση που οι συνθήκες που επικρατούν στις φυλακές της παραγγέλουσας χώρας θα έχουν στον καθ' ου η αίτηση. Διάφορα στοιχεία έχουν αναγνωριστεί από το Ε.Δ.Α.Δ. ότι επηρεάζουν το κατά πόσο υφίσταται παραβίασης των προνοιών του Άρθρου 3 της Ε.Σ.Δ.Α. σε μια τέτοια περίπτωση. Εντούτοις, κάθε περίπτωση εξετάζεται στην βάση των δικών της ιδιαίτερων περιστατικών, ως αυτά υφίστανται κατά τον χρόνο της εξέτασης του αιτήματος, και για τον λόγο αυτό, στο πλαίσιο μιας διαδικασίας έκδοσης, δεν γίνεται αποδεκτή η επίκληση του ότι τέτοιες συνθήκες υπάρχει η προοπτική ότι θα διαμορφωθούν μελλοντικά.
11. Πολύ πρόσφατα, το Ε.Δ.Α.Δ., στην απόφαση του στην υπόθεση Mursic v Croatia, Αίτηση υπ' αρ. 7334/13, 20/10/2016 [[xi]], συνόψισε τις αρχές της νομολογίας του αναφορικά με το πότε οι συνθήκες κράτησης ενός ατόμου (με ειδικότερη έμφαση ως προς το ζήτημα του υπερπληθυσμού των φυλακών) παραβιάζουν τα δικαιώματα του που κατοχυρώνονται από το Άρθρο 3 της Ε.Σ.Δ.Α., ως εξής: «
12. Recapitulation of the relevant principles (a) General principles
13. Article 3 of the Convention enshrines one of the most fundamental values of democratic society. It prohibits in absolute terms torture or inhuman or degrading treatment or punishment, irrespective of the circumstances and the victim's behaviour (see, for example, Labita v. Italy [GC], no. 26772/95, § 119, ECHR 2000-IV; and Svinarenko and Slyadnev v. Russia [GC], nos. 32541/08 and 43441/08, § 113, ECHR 2014 (extracts)).
14. Ill-treatment must attain a minimum level of severity if

Article 3

. The assessment of this minimum is relative; it depends on all the circumstances of the case, such as the duration of the treatment, its physical and mental effects and, in some cases, the sex, age and state of health of the victim (see, among other authorities, Ireland v. the United Kingdom, 18 January 1978, § 162, Series A no. 25; Jalloh v. Germany [GC], no. 54810/00, § 67, ECHR 2006‑IX; Idalov, cited above, § 91; and also, Kalashnikov v. Russia, no. 47095/99, § 95, ECHR 2002‑VI).

1. Ill-treatment that attains such a minimum level of severity usually involves actual bodily injury or intense physical or mental suffering. However, even in the absence of these, where treatment humiliates or debases an individual, showing a lack of respect for or diminishing his or her human dignity, or arouses feelings of fear, anguish or inferiority capable of breaking an individual's moral and physical resistance, it may be characterised as degrading and also fall within the prohibition of Article 3 (see, among other authorities, Idalov, cited above, § 92; and also, Pretty v. the United Kingdom, no. 2346/02, § 52, ECHR 2002‑III; Ananyev and Others, cited above, § 140; Varga and Others, cited above, § 70). Indeed, the prohibition of torture and inhuman or degrading treatment or punishment is a value of civilisation closely bound up with respect for human dignity (see Bouyid v. Belgium [GC], no. 23380/09, § 81, ECHR 2015).
2. In the context of deprivation of liberty the Court has consistently stressed that, to fall under Article 3, the suffering and humiliation involved must in any event go beyond that inevitable element of suffering and humiliation connected with detention. The State must ensure that a person is detained in conditions which are compatible with respect for human dignity, that the manner and method of the