Ελένης Σταυρινού ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Αρ.Αίτησης - Εφεσης 18/2016, 5/12/2016

(3)του Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο 9/65 ως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα Μεταξύ: Ελένης Σταυρινού Αιτήτριας Και Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Καθ΄ ης η Αίτηση Αίτηση ημερ. 17.11.2016 Ημερ.: 5.12.2016 Για την Αιτήτρια - Eφεσίβλητη : κα Στ. Πολυβίου για Χρυσαφίνης και Πολυβίου ΔΕΠΕ Για την Καθ΄ ης η Αίτηση - Εφεσείουσα : κα Σ.Γεωργίου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Αίτηση-Εφεση καταχωρίστηκε την 1.11.2016. Με αυτή η Εφεσείουσα ζητά: Α. Ακύρωση της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ» βάσει του άρθρου 44Γ

(2)που επιδόθηκε από τους Καθ΄ ων η Αίτηση στην Αιτήτρια στις 10.9.

1. Β. Ακύρωση της σκοπούμενης διαδικασίας πώλησης ή και πλειστηριασμού του ακινήτου της Αιτήτριας με αρ. εγγραφής 7/16, Φ/Σχ 40-55w2, Τμήμα 7, Τεμάχιο 340, στην Αραδίππου και οποιωνδήποτε άλλων ακινήτων της Αιτήτριας που βαρύνονται με την υποθήκη Υ6016/08 του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λάρνακας. Η Αίτηση-Εφεση υποστηρίζεται με Ενορκη Δήλωση ημερ. 1.11.2016 της Εφεσείουσας. Σε αυτή αναφέρεται ότι την 19.1.2015 εκδόθηκε Απόφαση (αρ. αγωγής 2035/2013 Ε.Δ. Λάρνακας) υπέρ της Εφεσίβλητης Τράπεζας και εναντίον της Εφεσείουσας για το ποσό των €641.648,05 πλέον τόκους και έξοδα. Περαιτέρω, εκδόθηκε διάταγμα με το οποίο διατάχθηκε η εκποίηση τριών υποθηκών μεταξύ των οποίων και η Υ6016/2008 Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λάρνακας που αναφέρεται στη ζητούμενη θεραπεία Β. Το μόνο άλλο γεγονός στο οποίο γίνεται αναφορά στην Ενορκη Δήλωση είναι ότι την 10.9.2016 επιδόθηκε στην Εφεσείουσα Ειδοποίηση σύμφωνα με τον Τύπο «ΙΑ» που προβλέπεται στη σχετική νομοθεσία. Αναφέρει περαιτέρω ότι δεν της επιδόθηκε Ειδοποίηση σύμφωνα με τον Τύπο «Ι» ούτε σύμφωνα με τον Τύπο «Θ». Κατά τα άλλα, η ομνύουσα παραθέτει επιχειρηματολογία. Η Τράπεζα καταχώρησε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ενστασης με εννέα λόγους ένστασης που υποστηρίζεται από Ενορκη Δήλωση ημερ. 11.11.2016 του Μάριου Σωφρονίου, υπαλλήλου της. Αναφέρει ο ομνύοντας ότι κανένα ποσό δεν καταβλήθηκε στην Τράπεζα έναντι του εξ αποφάσεως χρέους. Αναφέρει ακόμα ότι την 20.7.2016 επιδόθηκαν προσωπικά στην Εφεσείουσα με ιδιώτη επιδότη Ειδοποίηση σύμφωνα με τον Τύπο «Ι» και «Θ». Περαιτέρω, επιβεβαιώνει ότι η Ειδοποίηση σύμφωνα με τον Τύπο «ΙΑ» επιδόθηκε στην Εφεσείουσα την 10.9.
2. Κατά τα άλλα, παραθέτει και αυτός επιχειρηματολογία. Κατά την 17.11.2016 που η Αίτηση-Εφεση ήταν ορισμένη, η Τράπεζα καταχώρησε την υπό κρίση Αίτηση με την οποία εξαιτείται την προσθήκη τριών λόγων ένστασης. Ετσι, τόσο η Αίτηση-Εφεση όσο και η υπό κρίση Αίτηση τέθηκαν για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου στις 17.11.
3. Επιζητείται να προστεθούν οι ακόλουθοι λόγοι ένστασης, ότι:
4. Η Αίτηση-Εφεση καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα, δηλαδή μετά την παρέλευση των 30 ημερών που προνοεί το άρθρο 44Γ

(3)του Ν.9/

1. Ειδικότερα, η Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» επιδόθηκε την 10.9.2016 και η παρούσα Αίτηση-Εφεση καταχωρήθηκε την 1.11.2016, ενώ θα έπρεπε να είχε καταχωρηθεί μέχρι την 10.10.
3. Η Αίτηση-Εφεση είναι εσφαλμένη και/ή παράτυπη καθότι δεν παραθέτει λόγους στο κείμενο της ίδιας της Αίτησης προς ακύρωση της εφεσιβαλλόμενης Ειδοποίησης, παρά μόνο μια γενική αναφορά στην Ενορκη Δήλωση που τη συνοδεύει.
4. Η Αίτηση-Εφεση εδράζεται σε λανθασμένη νομική βάση, ήτοι τη Δ.48, θ.
5. Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ενορκη Δήλωση ημερ. 17.11.2016 της Χριστίνας Ππεκρή, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων της Τράπεζας. Αναφέρει η ομνύουσα ότι η μη συμπερίληψη των τριών πιο πάνω λόγων στην καταχωρηθείσα Ειδοποίηση Πρόθεσης Ενστασης οφείλεται σε καλόπιστη παραδρομή. Περαιτέρω, δηλώνει την ετοιμότητα της πλευράς της Τράπεζας εάν εγκριθεί η Αίτηση να προχωρήσει αυθημερόν στην καταχώρηση της τροποποιημένης ειδοποίησης πρόθεσης ένστασης και στην ακρόαση της Αίτησης-Εφεσης. Η Εφεσείουσα καταχώρησε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ενστασης με έξι λόγους ένστασης που υποστηρίζεται από δική της Ενορκη Δήλωση ημερ. 21.11.
6. Δεν αναφέρονται οποιαδήποτε γεγονότα παρά μόνο επιχειρηματολογία. Η Δ.25, Θ. 1, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας επί της οποίας βασίζεται η Αίτηση προβλέπει πως: «Το Δικαστήριο, ή ο Δικαστής, μπορεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας να επιτρέψει σε οποιοδήποτε διάδικο να αλλάξει ή να τροποποιήσει το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα ή τα δικόγραφά του, με τέτοιο τρόπο και κάτω από τέτοιους όρους που θα κρίνει δίκαιο, και όλες οι αναγκαίες τροποποιήσεις θα γίνονται, οι οποίες θα είναι αναγκαίες για το σκοπό της διαλεύκανσης των πραγματικών θεμάτων για τα οποία οι διάδικοι έχουν διαφορές.» Στην Περικτιόνη Χρίστου v. Ανδρέα Στυλιανού Αζά

(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 704, προβάλλεται η σύγχρονη τάση αντιμετώπισης του θέματος: «Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις είναι πως η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για την αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατόν να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής.» Η βασική ένσταση της Εφεσείουσας είναι πως, εάν επιτραπεί η Αίτηση, θα επιτραπεί στην Τράπεζα να παρακάμψει τις πρόνοιες της Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Κατά την εισήγηση της τα ζητήματα που θίγονται αφορούν θέματα παρατυπίας τα οποία η Τράπεζα αποποιήθηκε με την καταχώρηση της Ειδοποίησης Πρόθεσης Ενστασης, χωρίς να τα εγείρει. Οι προτεινόμενοι λόγοι ένστασης

(2)και

(3)αφορούν πράγματι ζήτημα θεσμών, όμως, η έγερση του ζητήματος από την Τράπεζα εάν ήθελε επιτραπεί δεν επενεργεί αρνητικά και καταλυτικά στην επιδίωξη συναφούς θεραπείας από την Εφεσείουσα ώστε να αρθούν οι όποιες παρατυπίες στην Αίτηση - Εφεση (βλ. Κάκουλλου ν. Πουχουζούρη κ.α.

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1503, 1508). Πέραν τούτου, ως ζήτημα συμμόρφωσης με τους Θεσμούς, θα απασχολούσε, σε κάθε περίπτωση, το Δικαστήριο. Ο προτεινόμενος λόγος ένστασης

(1)αφορά ζήτημα νόμου. Προνοείται στο άρθρο 44Γ

(2)των περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόµων του 1965 έως (Αρ. 11) του 2015 ότι: «

(3)Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός τριάντα

(30)ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο

(2)να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης, για τους ακόλουθους λόγους: (α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις· (β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί· (γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή· (δ) εκκρεμεί αγωγή ενώπιον Δικαστηρίου για την ειδοποίηση που προβλέπεται στο εδάφιο

(1).» Αναφέρεται στη Χατζηστυλλής ν. Papadema κ.α.

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 551, 560-1, σε σχέση με το ζήτημα της παραγραφής ότι αυτό άπτεται αυτής τούτης της εξουσίας του Δικαστηρίου να επιληφθεί μιας υπόθεσης και δανείζεται η αρχή που εφαρμόζεται στην αναθεωρητική δικαιοδοσία που υπαγορεύει ότι οι προθεσμίες πρέπει να τηρούνται σε όλες τις περιπτώσεις ως θέμα δημοσίου συμφέροντος. Επομένως, σε σχέση με τον προτεινόμενο λόγο ένστασης

(1)δεν τίθεται ζήτημα επηρεασμού των δικαιωμάτων της Εφεσείουσας αφού το ζήτημα, ως θέμα δημοσίου συμφέροντος και δημοσίας τάξης, θα απασχολήσει το Δικαστήριο ανεξάρτητα από το κατά πόσο αυτό εγείρεται από οποιοδήποτε από τα μέρη. Επιχειρηματολογεί η δικηγόρος της Εφεσείουσας στη γραπτή της αγόρευση ότι η προθεσμία που προνοείται από το άρθρο 44Γ

(3)αφορά μόνο στην περίπτωση που οι προβαλλόμενοι λόγοι έφεσης είναι αυτοί που περιγράφονται στις παρ. (α) μέχρι (δ) του σχετικού εδαφίου. Ότι δηλαδή, εάν η έφεση εδράζεται σε άλλους λόγους, δεν υφίσταται περιορισμός όπως αυτή καταχωριστεί μέσα σε 30 ημέρες από την ημερομηνία παραλαβής της. Αυτό είναι ζήτημα που, εφόσον προβληθεί, μπορεί να συζητηθεί κατά την ακρόαση της Αίτησης-Εφεσης. Και η βάση συζήτησης του είναι ακριβώς η εξέταση της εμβέλειας του άρθρου 44Γ

(3), όπως ουσιαστικά εγείρεται με τον προτεινόμενο λόγο ένστασης

(1). Οι λόγοι ένστασης στην τροποποίηση είναι ανεδαφικοί. Όμως, τα ζητήματα που εγείρονται με τους προτεινόμενους επιπρόσθετους λόγους ένστασης για την Αίτηση-Εφεση είναι ζητήματα που το Δικαστήριο οφείλει, σε κάθε περίπτωση, να εξετάσει. Επομένως, οι προτεινόμενες τροποποιήσεις δεν είναι «. αναγκαίες για το σκοπό της διαλεύκανσης των πραγματικών θεμάτων για τα οποία οι διάδικοι έχουν διαφορές». Ως εκ των ανωτέρω η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Εφεσείουσας και εναντίον της Εφεσίβλητης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της Αίτησης-Εφεσης και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, οπόταν και θα είναι πληρωτέα. (Υπ.)............. Χ.Μαλαχτός Π.Ε.Δ. /ΚΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο