← Κύπρος

HELLENIC BANK PUBLIC CO LTD ν. ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΤΟΥ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΟΜΕΤΡΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.

HELLENIC BANK PUBLIC CO LTD ν. ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΤΟΥ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΟΜΕΤΡΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α., Αίτηση / (Έφεση) υπ' αρ.: 19/2016, 22/11/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A191 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΜΙΧΑΛΗ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Αίτηση / (Έφεση) υπ' αρ.: 19/2016 ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΘΗΚΕΥΣΕΩΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΝΟΜΟ ΤΟΥ 1965 ΜΕΧΡΙ (ΑΡ. 10) ΤΟΥ 2015 ΚΑΙ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΝΟΜΟ ΑΡ. 10/2015 (Ν. 139(Ι)/2015), ΑΡΘΡΑ 44ΙΘ, 44ΚΒ ΚΑΙ 44ΚΓ -και- ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΑΚΙΝΗΤΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ (ΔΙΑΚΑΤΟΧΗ, ΕΓΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΗΣΗ) ΝΟΜΟΣ, ΚΕΦ. 224, ΑΡΘΡΟ 80 Μεταξύ: HELLENIC BANK PUBLIC CO LTD Αιτήτρια / Εφεσείουσα - και -

  1. ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΤΟΥ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΟΜΕΤΡΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ
  2. ΑΝΤΩΝΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ
  3. ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛ
  4. ΑΝΝΑ ΜΙΧΑΗΛ Καθ' ων η Αίτηση / Εφεσίβλητων ------------------- Ημερομηνία: 22/11/2016 Μονομερής Αίτηση για έκδοση προσωρινού ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος ημερομηνίας 08/11/2016 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Αιτήτρια: κα Γεωργία Α. Ζαχαρίου για την Ανδρέας Β. Ζαχαρίου & Σια Δ. Ε. Π. Ε. --------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ [Α]. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ
  5. Με την υπό εξέταση Αίτηση, η Αιτήτρια, ζητά από το Δικαστήριο, την έκδοση του ακόλουθου διατάγματος: «Α. Ενδιάμεσο Απαγορευτικό Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει στον Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό Λάρνακος και/ή στους αντιπροσώπους του και/ή εξουσιοδοτημένα άτομα και/ή υπαλλήλους του από το να μεταβιβάσουν στο όνομα των Μίχάλη Μιχαήλ και Άννας Μιχαήλ (πρώην Αντωνίου), το ακίνητο με Αρ. Εγγραφής 0/96, Φ./Σχ. 32/52Ε2, Τεμάχιο 170, στη Ξυλοτύμπου μέχρι την εκδίκαση και έκδοση τελικής απόφασης στην Αίτηση/Έφεση με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. ». [Β]. Η ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ
  6. Η Αίτηση βασίζεται: «στα άρθρα 44ΙΘ, 44Κ, 44ΚΒ, 44ΚΓ και 51 του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο, Ν. 9/1965όπως αυτός τροποποιήθηκε από τον Τροποποιητικό Νόμο Αρ. 9/1965 όπως αυτός τροποποιήθηκε από τον Τροποποιητικό Νόμο 10/2015 (Ν. 139(Ι)/2015, στα άρθρα 29, 31, 32 του περί Δικαστηρίων Ν. 14/60, στα Άρθρα 4 - 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, ΚΕΦ. 6, στα Άρθρα 80 και 81 του περί Ακίνητου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμος, Κεφ. 224, στους περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμούς του 1956, στα Άρθρα 23, 25, 26, 28 και 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο άρθρο 1 του Πρώτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που έχει κυρωθεί με τον κυρωτικό Νόο Ν. 39/62, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.1 θ.2, Δ.48, θ.θ. 1-9, Δ.55 και Δ.64, στις αρχές του κοινοδικαίου και του δικαίου της επιείκειας, στις συμφυείς εξουσίες, διακριτική ευχέρεια και πρακτική του Δικαστηρίου τούτου.».
  7. Η Αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση του κ. Μάριου Γεωργίου, που είναι, ως δηλώνει στην υπηρεσία της Αιτήτριας, ημερομηνίας 08/11/
  8. Τα ουσιαστικότερα σημεία της μαρτυρίας του εν λόγω ενόρκως δηλούντος, είναι τα εξής: «
  9. Περί την 30.6.2016 παρελήφθη από το Τµήµα Λειτουργικής Υποστήριξης και Άλλων Εργασιών της Αιτήτριας, ειδοποίηση του Καθ' ου η Αίτηση - Επαρχιακού Κτηµατολογικού Λειτουργού Λάρνακος (στο εξής ο «Διευθυντής») ηµερ. 17.6.2016, µε αριθµό ΑΕΑ 526/2015, µε την οποία γνωστοποιήθηκε στην Αιτήτρια η πρόθεση του Διευθυντή να προχωρήσει στη µεταβίβαση του ακινήτου µε Αρ. Εγγραφής 0/96, Φ./Σχ. 32/52Ε2, Τεµάχιο 170, στην Ξυλοτύµπου, επαρχίας Λάρνακος (στο εξής το «Ακίνητο»), στο όνοµα των Μιχάλη Μιχαήλ και Άννας Μιχαήλ δυνάµει σύµβασης, η οποία έχει κατατεθεί στο Τµήµα Κτηµατολογίου και Χωροµετρίας µε αρ. ΠΩΕ 390/
  10. Αντίγραφο της εν λόγω Ειδοποίησης επισυνάπτεται στην παρούσα ως Τεκµήριο Α. Με την εν λόγω Ειδοποίηση κλήθηκε η Αιτήτρια να υποβάλει ένσταση εντός 45 ηµερών από την ηµεροµηνία παραλαβής εναντίον της ως άνω περιγραφόµενης Ειδοποίησης - πρόθεσης του Διευθυντή ή αίτηση για µεταφορά της υποθήκης, του εµπράγµατου βάρους ή της απαγόρευσης σε άλλη ιδιοκτησία.
  11. Το εν λόγω Ακίνητο βαρύνεται µε το ΜΕΜΟ ΕΒ893/2011, προς όφελος της αιτήτριας. Το ΜΕΜΟ αποτελεί απόφαση η οποία ενεγράφηκε περί την 23.6.2011 και η οποία εκδόθηκε σε αγωγή για πιστωτικές διευκολύνσεις που δόθηκαν προς τον Αντώνη Αντωνίου άλλως Αντωνάκη Αντωνίου. Παρουσιάζω αντίγραφο του ΜΕΜΟ ως τεκµήριο Β και αντίγραφο της δικαστικής απόφασης ως τεκµήριο Γ.
  12. Όπως προκύπτει από την έρευνα αναφορικά µε το Ακίνητο στο Τµήµα Κτηµατολογίου και Χωροµετρίας, η σύµβαση πώλησης µε αριθµό ΠΩΕ 994/2001, κατατέθηκε στο Τµήµα Κτηµατολογίου και Χωροµετρίας µεταγενέστερα της Υποθήκης και συγκεκριµένα στις 9/10/2001 ενώ το ΜΕΜΟ ενεγράφηκε τον lούνιο του 2011 το πωλητήριο έγγραφο των καθ ών η αίτηση 3 και 4 κατατέθηκε την 23.8.
  13. Αντίγραφο του σχετικού αποσπάσµατος της έρευνας επισυνάπτεται στην παρούσα ως Τεκµήριο Δ.
  14. Μέχρι σήµερα, το εξ αποφάσεως υπόλοιπο των υποχρεώσεων του καθ ου η αίτηση 2 παρουσιάζει υπόλοιπο εκ €15.962,09 πλέον τόκους ως η κατάσταση λογαριασµού, τεκµήριο Ε.
  15. Παρά το γεγονός ότι τα ποσά των διευκολύνσεων που εξασφαλίζονται από το ΜΕΜΟ και την απόφαση που βαρύνουν το επίδικο ακίνητο ήτοι το 1/2 µερίδιο αυτού, δεν έχουν αποπληρωθεί και συνεπώς το ΜΕΜΟ συνεχίζει να υφίσταται και να βαρύνει το ακίνητο, ο δε Διευθυντής απέστειλε και η Αιτήτρια παρέλαβε την Ειδοποίηση - Τεκµήριο Α, µε την οποία ο Διευθυντής την ενηµέρωσε για την πρόθεση του να µεταβιβάσει το Ακίνητο στο όνοµα των Μιχάλη Μιχαήλ και Άννα Μιχαήλ (πρώην Άννας Αντωνίου) και κάλεσε την Αιτήτρια να υποβάλει ένσταση εναντίον της εν λόγω πρόθεσης ή αίτηση για µεταφορά των υποθηκών σε άλλη ακίνητη ιδιοκτησία.
  16. Όπως καλύτερα γνωρίζω και πιστεύω οι λόγοι για τους οποίους δύναται η Αιτήτρια να υποβάλει ένσταση στη βάση των προνοιών του Νόµου είναι συγκεκριµένοι και πολύ περιορισµένοι και δεν καλύπτουν τους λόγους για τους οποίους υποβάλλεται η παρούσα Έφεση/Αίτηση. Ως εκ τούτου, η Αιτήτρια έκανε χρήση του δικαιώµατος καταχώρησης Έφεσης στη βάση του άρθρου 51 περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόµο Ν. 9/1965και 80 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίµηση) Νόµος αφού µεταξύ άλλων οι αγοραστές δεν έχουν εκπληρώσει τις υποχρεώσεις τους προς τον Αντωνάκη Αντωνίου. Περαιτέρω, άσκηση του δικαιώµατος που προσφέρεται στον καθ ου η αίτηση 1 για διαγραφή µέρους του ΜΕΜΟ της αιτήτριας σε σχέση µε την εξ αποφάσεως οφειλή η οποία πηγάζει από πιστωτικές διευκολύνσεις που παραχωρήθηκαν στον καθ' ου η αίτηση 2 θα µεταβάλει, χωρίς την ελεύθερη βούληση των µερών, τις συνθήκες και τους όρους τόσο των Συµφωνιών Πιστωτικών Διευκολύνσεων όσο και τις πρόνοιες της Νοµοθεσίας σε σχέση µε το δικαίωµα εγγραφής αλλά και τη δικαστική απόφαση.
  17. Η Αιτήτρια καταχώρησε ένσταση, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτω ως τεκµήριο Στ περί την 15.7.2016
  18. Ο καθ' ου η αίτηση 1 απέστειλε επιστολή/απόφαση µε ηµεροµηνία 6.10.2016 Τεκµήριο 1 στην Αιτήτρια, η οποία παρελήφθη την 12.10.2016, ενηµερώνοντάς την ότι η ένσταση απορρίπτεται και ότι θα προχωρήσει στην µεταβίβαση του ακινήτου εκτός εάν λάβει σχετικό διάταγµα από το Δικαστήριο περί του αντιθέτου.
  19. Όπως καλύτερα γνωρίζω και πιστεύω και όπως µε πληροφορούν οι δικηγόροι της Αιτήτριας, η Ειδοποίηση/απόφαση - Τεκµήριο 1 είναι άνευ έννοµου αποτελέσµατος και είναι άκυρη ή παράνοµη εφόσον αυτή στάλθηκε στη βάση προνοιών του Νόµου οι οποίες είναι αντισυνταγµατικές, καθώς αυτές περιορίζουν και παραβιάζουν αδικαιολόγητα τα ανθρώπινα δικαιώµατα που κατοχυρώνονται µε τα άρθρα 23, 25, 26 και 28 του Συντάγµατος της Κυπριακής Δηµοκρατίας. Οι λόγοι για τους οποίους οι πρόνοιες του Νόµου και συγκεκριµένα τα άρθρα 441Θ, 44Κ, 44ΚΒ και 44ΚΓ θεωρούνται ως αντισυνταγµατικά, συγκεκριµενοποιούνται ανωτέρω στην παρούσα Έφεση/Αίτηση. Τους εν λόγω λόγους τους έχω διαβάσει, συµφωνώ µε αυτούς, τους υιοθετώ και τους επαναλαµβάνω για σκοπούς της παρούσας.
  20. Στη βάση των ανωτέρω και των λόγων που εκτίθενται στην παρούσα Αίτηση/Εφεση, και όπως καλύτερα γνωρίζω, πιστεύω και συµβουλεύοµαι, η προσβαλλόµενη Απόψαση - Ειδοποίηση Τεκµήριο 1 στην παρούσα, πρέπει να ακυρωθεί.
  21. Στη βάση των ανωτέρω και των λόγων που εκτίθενται στην παρούσα Αίτηση/Εφεση, και όπως καλύτερα γνωρίζω, πιστεύω και συµβουλεύοµαι, η προσβαλλόµενη Απόφαση - Ειδοποίηση Τεκµήριο 1 στην παρούσα, πρέπει να ακυρωθεί και για το λόγο αυτό οι Αιτήτρια έχει σοβαρό ζήτηµα προς εκδίκαση στην κυρίως αίτηση έφεση µε σοβαρότατες πιθανότητες επιτυχίας.
  22. Επίσης, θεωρώ ότι εάν δεν εκδοθεί το αιτούµενο απαγορευτικό διάταγµα και παρέλθει η προθεσµία των 30 ηµερών από την ηµεροµηνία παραλαβής της Ειδοποίησης που αναφέρεται στην Ειδοποίηση - Τεκµήριο 1 δηλαδή µέχρι τις 12/11/2016 τότε ο Διευθυντής θα είναι ελεύθερος να µεταβιβάσει το Ακίνητο στο όνοµα των Μιχάλη Μιχαήλ και Άννας Μιχαήλ (πρώην Αντωνίου) επηρεάζοντας άµεσα τα δικαιώµατα της Αιτήτριας επί της εν λόγω περιουσίας και εξαλείφοντας το µέρος του ΜΕΜΟ που βαρύνει την εν λόγω περιουσία κατά παράβαση της Νοµοθεσίας. Ακολούθως, θα είναι αδύνατο να απονεµηθεί πλήρης δικαιοσύνη εφόσον µε την µεταφορά του Ακινήτου, το ΜΕΜΟ επί αυτού θα εξαλειφθεί σύµφωνα µε τις πρόνοιες του Νόµου και εφόσον το Ακίνητο θα είναι πλέον εγγεγραµµένο στο όνοµα τρίτων προσώπων µε τα οποία η Αιτήτρια δεν έχει καµία συµβατική ή άλλη σχέση και δεν θα υπάρχει δυνατότητα να επιβαρυνθεί και πάλι το Ακίνητο προς εξασφάλιση της Αιτήτριας. Λόγω της δυσκολίας για µεταγενέστερη απονοµή της δικαιοσύνης, θεωρώ ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας γέρνει προς το µέρος της Αιτήτριας ενώ περαιτέρω, έκδοση του αιτούµενου διατάγµατος θα διατηρήσει την ήδη υπάρχουσα κατάσταση πραγµάτων µέχρι την εκδίκαση της ως άνω Αίτησης/Εφεσης.
  23. Στην βάση των ανωτέρω και των λόγων που εκτίθενται στην Αίτηση/Εφεση, και όπως καλύτερα γνωρίζω, πιστεύω και συµβουλεύοµαι, θεωρώ πως είναι δίκαιο και προς το συµφέρον της δικαιοσύνης να εκδοθεί το αιτούµενο Απαγορευτικό διάταγµα. Το θέµα είναι κατεπείγον καθότι εάν δεν εκδοθεί το αιτούµενο διάταγµα είναι δεδηλωµένη η θέση του καθ' ου η Αίτηση 1 ότι θα προχωρήσει στη µεταβίβαση.
  24. Συνεπώς η έκδοση του αιτούµενου διατάγµατος είναι επιβεβληµένη για να διατηρήσει την κατάσταση πραγµάτων µέχρι να ολοκληρωθεί και αποφασιστεί το θέµα της αίτησης έφεσης. Σε αντίθετη περίπτωση η ζηµιά θα είναι ανεπανόρθωτη αφού θα γίνει η µεταβίβαση και µετά δεν θα µπορεί να διαφοροποιηθεί η κατάσταση πραγµάτων.
  25. Ο λόγος που δεν αποταθήκαµε ενωρίτερα στο Δικαστήριο είναι διότι η επιστολή/απόφαση, έφτασε περί την 12.10.2016 και µεσολάβησε κάποιο χρονικό διάστηµα για να συζητήσουµε µε το κτηµατολόγιο, όταν δε διαφάνηκε ότι δεν υπήρχε περιθώριο επίλυσης της διαφοράς ήτοι προ ολίγων ηµερών δόθηκαν οδηγίες και καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση αµέσως µόλις ήταν ανθρωπίνως δυνατόν.». [Γ]. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ
  26. Το αίτημα του Αιτητή, βασίζεται, ουσιαστικά, ως προκύπτει από την αγόρευση της συνηγόρου της Αιτήτριας, στο Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Νόμος 14/1960 (στο εξής καλούμενος «ο Νόμος 14/1960»), οι πρόνοιες του οποίου παρέχουν στο Δικαστήριο την εξουσία έκδοσης και παρεμπιπτόντων απαγορευτικών διαταγμάτων.
  27. Ως έχει νομολογηθεί, η εμβέλεια του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960, είναι πολύ ευρεία, ώστε να καλύπτει αιτήσεις ως είναι και η υπό κρίση (δηλαδή, που έχει υποβληθεί στα πλαίσια αιτήσεως που έχει πρωτογενή χαρακτήρα. Βλ. την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Ιωακείμ κ. α. ν Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ (Αρ. 1)

(2003)1Α Α.Α.Δ 198), δεδομένου, ότι, στα Δικαστήρια που ασκούν πολιτική δικαιοδοσία, παρέχεται η εξουσία να εκδίδουν παρεμπίπτοντα απαγορευτικά διατάγματα σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες το Δικαστήριο κρίνει ότι αυτό είναι δίκαιο ή πρόσφορο (Βλ. σχετικά, τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Seamark Consultancy Services Limited v Joseph P. Lasala
(2007)1(A) Α.Α.Δ. 162 και Re Helington Commodities κ. α.
(2009)1 Α.Α.Δ. 926 και το σύγγραμμα των έντιμων Δ. Α. Δ., Γ. Ερωτοκρίτου και Π. Αρτέμη, Διατάγματα, σελίδες 38, 39 και 40, υπό την θεματική ενότητα «Η γενική εξουσία του Δικαστηρίου - Το Άρθρο 32 του Νόμου 14/60»).
  1. Το Άρθρο 32 του Νόμου 14/1960, ως έχει προαναφερθεί, δίδει εξουσία στο Δικαστήριο, όταν κρίνει δίκαιο, να εκδίδει και παρεμπίπτοντα απαγορευτικά διατάγματα, δεδομένου ότι ικανοποιούνται και συνυπάρχουν [[i]] οι ακόλουθες προϋποθέσεις [[ii]]: (α) Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) Πιθανότητα ο αιτών διάδικός να δικαιούται θεραπείας, και (γ) Αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.
  2. Στο τελικό στάδιο, το Δικαστήριο, πρέπει, πρόσθετα, να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα [[iii]].
  3. Παρεμπίπτοντα διατάγματα, δύναται να εκδοθούν και μονομερώς, κατ' επίκληση των προνοιών του Άρθρου 9
(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6: «Κάθε διάταγμα, το οποίο το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδόσει δύναται, όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις, να εκδοθεί με αίτηση του ενός από τους διαδίκους χωρίς ειδοποίηση στον άλλο.». Όπως έχει νομολογηθεί, το υπαρκτό του στοιχείου του κατ' επείγοντος ή άλλων εξαιρετικών περιστάσεων, αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Η παροχή θεραπείας, χωρίς να ακουσθεί η πλευρά εναντίον της οποίας αυτή στρέφεται, συνιστά παρέκκλιση από τους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης και τα ευρύτερα συνταγματικά θέσμια και δικαιολογείται μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις όπου η ανάγκη είναι τόσο επείγουσα ώστε να μην παρέχεται χρόνος για ειδοποίηση της άλλης πλευράς χωρίς να διακινδυνεύεται η όλη εξασφάλιση η οποία επιδιώκεται [[iv]]. [Δ]. ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ Η υποβολή του αιτήματος μονομερώς
  1. Ικανοποιούμε ότι η Αιτήτρια δεν έχει αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό, το κατ' επείγον της περίστασης ή άλλη ειδική περίσταση που δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος μονομερώς.
  2. Η ανάγκη, ως η ίδια η Αιτήτρια την παρουσιάζει, δεν έχει αποδειχθεί, - επαναλαμβάνω, στον απαιτούμενο βαθμό -, ότι είναι τόσο επείγουσα ώστε να μην παρέχεται χρόνος για ειδοποίηση της άλλης πλευράς χωρίς να διακινδυνεύεται η όλη εξασφάλιση που επιδιώκεται με το αιτούμενο διάταγμα. Και τούτο, πολύ απλά, γιατί, δεν έχει παρουσιάσει στο Δικαστήριο μαρτυρία επί της οποίας το Δικαστήριο μπορεί να βασιστεί για να καταλήξει ότι αυτή έδρασε χωρίς καθυστέρηση μόλις τα γεγονότα που θα δικαιολογούσαν την προσφυγή της στο Δικαστήριο για την εξασφάλιση του αιτούμενου διατάγματος περιήλθαν σε γνώση της. Η Αιτήτρια, ενώ από τις 12/10/2016 έλαβε την απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, βάση της οποίας ισχυρίζεται ότι πρόκειται να δημιουργηθούν δεδομένα που θα την ζημιώσουν ανεπανόρθωτα (επανέρχομαι σε τούτο στην συνέχεια), έχει μέχρι και την 08/11/2016 παρέλθει ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα που δεν έχει δικαιολογηθεί στον απαιτούμενο βαθμό ότι αξιοποιήθηκε από πλευράς της κατά τρόπο ώστε να δικαιολογείται η επίκλησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου μονομερώς. Ο ισχυρισμός που τίθεται από πλευράς Αιτήτριας στην παράγραφο 16 της ένορκης δήλωσης που παρουσιάστηκε προς υποστήριξη του αιτήματος, δεν δικαιολογεί το αίτημα. Δεν βλέπω, πως η Αιτήτρια, σε σχέση με απόφαση που ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας έλαβε με βάση τον Νόμο και κοινοποιήθηκε σε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, συζητούσε με το εν λόγω τμήμα για σκοπούς επίλυσης της διαφοράς. Είναι κατά την άποψη μου αδράνεια, που εάν δεν παρατηρείτο, σε κάθε περίπτωση θα υπήρχε και το περιθώριο (δεδομένης της προθεσμίας που ο ίδιος ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας έθεσε προς υλοποίησης της απόφασης του) εξέτασης του αιτήματος, ακόμη και δια κλήσεως όλων των ενδιαφερόμενων μερών, χωρίς την επίκληση του κινδύνου ανεπανόρθωτης ζημίας της (που ίδια άφησε να δημιουργηθεί με την απραξία της) που η Αιτήτρια τώρα επικαλείται για την εξασφάλιση του διατάγματος μονομερώς.
  3. Σχετικά, εν προκειμένω, είναι τα αναφερόμενα του Εφετείου στην απόφαση του στην υπόθεση Χ"Βασιλείου ν. White Knight Holdings Ltd
(2004)1(A) A.A.Δ 203,
  1. Αναφέρθηκαν τα εξής σχετικά: «... Η αδράνεια του εφεσείοντος να ζητήσει θεραπεία μόλις τα κρίσιμα γεγονότα περιήλθαν σε γνώση του αναιρεί το κατεπείγον του αιτήματος. Κατεπείγον θεωρείται ζήτημα, το οποίο περιέρχεται σε γνώση του προσφεύγοντος σε χρόνο που δεν του παρέχεται η δυνατότητα κίνησης των νενομισμένων διαδικασιών προς γνωστοποίηση του αιτήματος του στον αντίδικο του και εξασφάλιση του δικαιώματος του δευτέρου να ακουστεί. Λόγοι, συνυφασμένοι με την πεμπτουσία της απονομής της δικαιοσύνης, επιβάλλουν την παροχή ευκαιρίας ακρόασης στον αντίδικο, πριν το Δικαστήριο επιληφθεί θέματος που επηρεάζει τα δικαιώματα ή τα κατά ώμο συμφέροντα του. Η παροχή θεραπείας ερήμην του αντίδικου αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο μπορεί να αναζητηθεί μόνο, εφόσον εξ αντικειμένου δεν παρέχεται άλλο μέσο προστασίας των δικαιωμάτων του αιτούντος.» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση
  2. Ως έχει νομολογηθεί, η προϋπόθεση της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, η οποία πρέπει να πληρείται για να μπορεί να εκδοθεί από το Δικαστήριο ενδιάμεσο διάταγμα, ικανοποιείται, εάν ο αιτητής αποδείξει, ότι, κάτι τέτοιο προκύπτει βάσιμα από το δικόγραφο του. Στον όρο δικόγραφο, σημειώνεται, περιλαμβάνεται κάθε είδους κλήση που εκδίδεται προς επίκληση της καθ' ύλην αρμοδιότητας αστικού Δικαστηρίου, στην οποία μνημονεύονται οι ισχυρισμοί του αιτούντος διαδίκου και τους οποίους καλείται το Δικαστήριο να εξετάσει για να του αποδώσει θεραπεία, αν κρίνει ότι αυτοί θεμελιώνουν ένα τέτοιο δικαίωμα του [[v]].
  3. Σύμφωνα με το Άρθρο 2 του Νόμου 14/1960, μία βάση αγωγής [[vi]], «περιλαμβάvει τo σύvoλov τωv γεγovότωv τωv θεμελιoύvτωv τo αγώγιμov δικαίωμα, περί oυ η αγωγή, .». Το δε αγώγιμο δικαίωμα, ως έχει αναφερθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Bank of Cyprus Ltd v Ambrosia Oils and Margarine Industry Ltd a. o.
(1986)1 CLR 190 (με αναφορά στην απόφαση του Λ. Δ. Diplock στην υπόθεση Letang v Cooper [1964] 2 AllE.R. 929), είναι μία πραγματική κατάστασης, η ύπαρξης της οποίας, δίδει το δικαίωμα σε ένα πρόσωπο να εξασφαλίσει από το Δικαστήριο θεραπεία, από ένα άλλο πρόσωπο. Ο όρος «θεραπεία», με την σειρά του, είναι τόσο ευρύς που περιλαμβάνει, οποιαδήποτε θετική επίλυση ο νόμος μπορεί να προσφέρει σε ένα πρόβλημα με την παρέμβαση του Δικαστηρίου (Βλ. επίσης και τις πρόνοιες του Άρθρου 31 του Νόμου 14/1960). 14. Στο σύγγραμμα των έντιμων Δ. Α. Δ., Γ. Ερωτοκρίτου και Π. Αρτέμη, Διατάγματα, σελίδες 54 έως 58, - υπό την θεματική ενότητα «Ύπαρξη Αγώγιμου Δικαιώματος»), με αναφορά στα προαναφερόμενα Άρθρα 31 και 32 του Νόμου 14/1960 και παραπομπή στις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Tsiaos v Kyprianou
(1982)1 CLR 839 και Re Travelwise Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 242 -, σημειώνεται από τους έντιμους Δικαστές, ότι, η άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, προσδιορίζεται στο Άρθρο 31 του Νόμου 14/1960, το οποίο προβλέπει για την παροχή θεραπείας σε σχέση με την οποιαδήποτε αξίωση στηρίζεται στον νόμο ή τις αρχές της επιείκειας. Όπως σημειώνεται περαιτέρω, δια της προαναφερόμενης πρόνοιας στο Άρθρο 31 του Νόμου 14/1960, «στην ουσία εισάγεται η γενική προϋπόθεση ότι το δικαίωμα το οποίο επικαλείται ο ενάγων θα πρέπει να είναι αναγνωρισμένο είτε από το νόμο ("legal right") είτε από το δίκαιο της επιείκειας ("equitable right"). Θα πρέπει δηλαδή ο ενάγων να ικανοποιήσει ότι έχει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του εναγομένου.». Όπως (σχετικά) αναφέρθηκε και από τον έντιμο Δ. Α. Δ. (ως ήταν τότε) Κουρρή, στην προαναφερόμενη υπόθεση Re Travelwise Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 242, «. πρέπει να υπάρχει καλό αγώγιμο δικαίωμα και να υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και πιθανότητα επιτυχίας στην αγωγή μεταξύ εκείνου που εξασφαλίζει το διάταγμα και εκείνου εναντίον του οποίου εκδίδεται το διάταγμα.».
  1. Όπως επίσης αναφέρεται στο σύγγραμμα των έντιμων Δ. Α. Δ., Γ. Ερωτοκρίτου και Π. Αρτέμη, Διατάγματα, σελίδες 120 έως 125, - υπό την θεματική ενότητα «Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση - Η πρώτη προϋπόθεση»), «. το πρώτο ζήτημα στο οποίο το Δικαστήριο θα στρέψει την προσοχή του, είναι αναφορικά με την νομική πτυχή της υπόθεσης. Αναμένεται να εξετάσει κατά πόσο ο ενάγων έδειξε ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. Στα πλαίσια της εξέτασης του, θα ερευνήσει το αγώγιμο δικαίωμα του ενάγοντα. Θα πρέπει να βεβαιωθεί ότι το κατ' ισχυρισμό αγώγιμο δικαίωμα του δεν είναι "επιπόλαιο και ενοχλητικό" και ότι θα μπορούσε να θέσει υπό αμφισβήτηση τη νομιμότητα των πράξεων του εναγομένου. .» (Βλ. σελίδα 123).
  2. Στην προκείμενη περίπτωση, η Αιτήτρια, είναι η αιτήτρια στην Αίτηση / (Έφεση) με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό, στα πλαίσια της οποίας η υπό κρίση Αίτησης έχει υποβληθεί, και ως εκ τούτου, εξέτασης, χρήζει η εν λόγω Αίτηση / (Έφεση) (Βλ. το σύγγραμμα των έντιμων Δ. Α. Δ., Γ. Ερωτοκρίτου και Π. Αρτέμη, Διατάγματα, σελίδες 120 έως 125, - υπό την θεματική ενότητα «Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση - Η πρώτη προϋπόθεση» στην σελίδα 122).
  3. Η Αιτήτρια, με την Αίτηση / (Έφεση), αξιώνει από το Δικαστήριο τα εξής: «Α. Διάταγμα και/ή απόφαση του . Δικαστηρίου με το οποίο η απόφαση και/ή διαταγή και/ή γνωστοποίηση του Επαρχιακού Κτηματολογικού Λειτουργού Λάρνακος, στην αίτηση ΑΕΑ 526/2015 του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακος, η οποία περιέχεται στην ειδοποίηση του ημερομηνίας 4/10/2016, τεκμήριο 1 και η οποία παρελήφθη την 12.10.2016, να κηρύσσεται άκυρη και/ή παράνομη και/ή στερημένη οποιουδήποτε έννομου αποτελέσματος. Β. Διάταγμα και/ή απόφαση του . Δικαστηρίου με το οποίο να ακυρώνεται και/ή παραμερίζεται η διαταγή και/ή γνωστοποίηση και/ή απόφαση του Διευθυντή ημερομηνίας 6.10.2016 και η οποία παραλήφθηκε την 12.10.2016 στην αίτηση με αριθμό ΑΕΑ 526/2015 του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακος, τεκμήριο 1, με την οποία ειδοποιεί για την μεταβίβαση ακινήτου επ' ονόματι των Μιχάλη Μιχαήλ και Άννας Μιχαήλ από ΜΕΜΟ προς όφελος και/ή εξασφάλιση της Εφεσείουσας -Αιτήτριας.».
  4. Οι λόγοι επί των οποίων η Αιτήτρια βασίζει την Αίτηση / (Έφεση) της, καθορίζονται ως εξής: «
  5. Ο Διευθυντής προέβη στην προσβαλλομένη Απόφαση στη βάση διατάξεων νόμου οι οποίες είναι αντισυνταγματικές όπως εξηγείται πιο κάτω.
  6. Η προσβαλλόμενη Απόφαση στη βάση των άρθρων 441Θ και 44ΚΒ του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο Ν. 9/1965όπως αυτός τροποποιήθηκε από τον Τροποποιητικό Νόμο Αρ. 10/2015 (Ν.139
(1)/2015) (στο εξής «ο Νόμος») παραβιάζει και περιορίζει το δικαίωμα που διασφαλίζεται από το Άρθρο 25
(1)του Συντάγματος, για άσκηση οποιουδήποτε επαγγέλματος, απασχόλησης, εμπορίου και/ή επικερδούς εργασίας, εφόσον: (α) παρεμβαίνει στο δικαίωμα της Αιτήτριας να οργανώνει ελεύθερα και να προγραμματίζει την επιχειρηματική της δραστηριότητα όπως αυτή θεωρεί σωστό μέσα στα πλαίσια του νόμου και με σκοπό την κερδοφορία. (β) καταργεί το δικαίωμα διεκδίκησης των οφειλόμενων προς την Αιτήτρια εξ αποφάσεως οφειλόμενων ποσών τα οποία εξασφαλίζονται με τον ΜΕΜΟ ΕΒ893/2011 και/ή τη Σύμβαση Δανείου (όπως αυτές καθορίζονται στην επισυναπτόμενη Ένορκη Δήλωση) και/ή παραβιάζει το εν λόγω δικαίωμα στερώντας το δικαίωμα της Αιτήτριας στην εξασφάλιση του επίδικου ΜΕΜΟ και/ή υποχρεώνοντας την Αιτήτρια να δεχθεί εξασφάλιση διαφορετική ή σε διαφορετικό ακίνητο από εκείνο που η ίδια έκρινε και χρησιμοποίηση ως τρόπο εκτέλεσης της προς όφελος της δικαστική απόφαση ενανίον του οφειλέτη, ακόμα και αν αυτό είναι ενάντια στα συμφέροντα της Αιτήτριας. (γ) ο Νόμος παραβιάζει το εν λόγω δικαίωμα χωρίς οποιαδήποτε αιτιολόγηση και χωρίς να στοιχειοθετείται η ανάγκη ούτε να συντρέχει οποιαδήποτε από τις προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 25
(2)του Συντάγματος που να δικαιολογεί τον περιορισμό του θεμελιώδους δικαιώματος αυτού. 3. Η προσβαλλόμενη Απόφαση συνιστά παραβίαση των άρθρων 23
(1), 23
(2)και 23
(4)του Συντάγματος καθώς: (α) επιβάλλει αδικαιολόγητα στέρηση, επιβάρυνση και/ή περιορισμούς πάνω στο δικαίωμα ιδιοκτησίας και/ή περιουσίας της Αιτήτριας χωρίς να αποδίδεται σ' αυτή οποιαδήποτε δίκαια αποζημίωση. (β) περιορίζει και/ή απαλλοτριώνει το αγώγιμο δικαίωμα της Αιτήτριας ως εξασφαλισμένου εκ αποφάσεως πιστωτή έναντι του εγγυητή - ενυπόθηκου οφειλέτη- και/ή το δικαίωμα της να διεκδικήσει το οφειλόμενο προς αυτήν χρέος και/ή τα συμβατικά της δικαιώματα που συνιστούν ιδιοκτησία προστατευόμενη από το Άρθρο
  1. (γ) παραβιάζει και περιορίζει το δικαίωμα που προστατεύεται από το Άρθρο 23 του Συντάγματος, χωρίς οποιονδήποτε λόγο που με βάση το Άρθρο 23 θα δικαιολογούσε τέτοιο περιορισμό.
  2. Η προσβαλλόμενη Απόφαση είναι παράνομη αφού προσκρούει στις πρόνοιες του Πρώτου Πρωτόκολλου της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που έχει κυρωθεί με τον κυρωτικό Νόμο Ν. 39/
  4. Η προσβαλλόμενη Απόφαση είναι αντισυνταγματική αφού παραβιάζει το Άρθρο 26 του Συντάγματος: (α) παρεμβαίνοντας στις ήδη αποκρυσταλλωμένες συμβατικές σχέσεις και εκ δικαστικής αποφάσεως δικαιώματα της Αιτήτριας με τον εξ αποφάσεως οφειλέτη . (β) παρεμβαίνοντας στο δικαίωμα της Αιτήτριας και του οφειλέτη και/ή στις πρόνοιες της Νομοθεσίας αναφορικά με τον τρόπο εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεως. (γ) εκ των υστέρων τροποποιώντας και/ή καταργώντας συμβάσεις (την Υποθήκη και την Σύμβαση Δανείου) κατά τρόπο αντίθετο προς τη βούληση των συμβαλλομένων. (δ) κατεδαφίζοντας τα θεμέλια της συμβατικής διευθέτησης των μερών και προκαλώντας αβεβαιότητα και έλλειψη εμπιστοσύνης ως προς τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των πολιτών. (ε) οι πιο πάνω παραβιάσεις γίνονται χωρίς οποιαδήποτε δικαιολόγηση και ούτε στη βάση των γενικών αρχών του δικαίου των συμβάσεων. (σ) Παραβιάζοντας τη νομοθεσία σε σχέση με την εγγραφή απόφασης επί ακίνητης περιουσίας και επηρεάζοντας τα δικαιώματα εξ αποφάσεως πιστωτή.
  5. Η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε ενώ ο Διευθυντής τελούσε σε πλάνη, αναφορικά με τα γεγονότα.».
  6. Η Αίτηση / (Έφεση) της Αιτήτριας, βασίζεται: «στα άρθρα 441Θ, 44Κ, 44ΚΒ, 44ΚΓ και 51 του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο Ν. 9/1965όπως αυτός τροποποιήθηκε από τον Τροποποιητικό Νόμο Αρ. 10/2015 (Ν.139
(1)/2015), στο άρθρο 29 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, στα άρθρα 80 και 81 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμος Κεφ.224, στους περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμούς του 1956, στα Άρθρα 23, 25, 26 και 28 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο άρθρο 1 του Πρώτου Πρωτόκολλου της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που έχει κυρωθεί με τον κυρωτικό Νόμο Ν. 39/62και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου τούτου.».
  1. Έχοντας εξετάσει τα όσα η Αίτηση / (Έφεση) παρουσιάζει, διαπιστώνω (με αναφορά στα αιτήματα που προβάλλονται με αυτήν, την νομική της βάση και τους λόγους επί των οποίων το δικαίωμα της Αιτήτριας σε αυτά βασίζεται, ως έχουν προαναφερθεί) τα ακόλουθα, που με οδηγούν στην κατάληξη, ότι, στην προκείμενη περίπτωση, αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση από το Δικαστήριο [[vii]].
  2. Η Αίτηση / (Έφεση) της Αιτήτριας, εγείρεται στην βάση των προνοιών του Άρθρου 51 του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του 1965, Νόμος 9/1965 (στο εξής καλούμενος «ο Νόμος 9/1965»). Σύμφωνα με αυτό: «
(1)Παν πρόσωπον ούτινος τα νόμιμα συμφέροντα παραβλάπτονται εξ οιασδήποτε διαταγής, γνωστοποιήσεως ή αποφάσεως του Διευθυντού δυνάμει του παρόντος Νόμου, δύναται εντός τριάκοντα ημερών από της κοινοποιήσεως εις αυτόν των άνω να υποβάλη έφεσιν τω Επαρχιακώ Δικαστηρίω( επί τούτω αι διατάξεις των άρθρων 80 και 81 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Νόμου και των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Κανονισμών θα τυγχάνωσι, τηρουμένων των αναλογιών, εφαρμογής επί της τοιαύτης εφέσεως ως και επί εφέσεως ασκηθείσης δυνάμει των διατάξεων του ειρημένου Νόμου. Νοείται ότι το Ανώτατον Δικαστήριον δύναται να εκδώση Κανονισμούς δι' οιονδήποτε ζήτημα ή διαδικασίαν αγομένην ενώπιον οιουδήποτε δικαστηρίου δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου.
(2)Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 44, ουδέν δικαστήριον επιλαμβάνεται αγωγών ή διαδικασιών εφ' οιουδήποτε ζητήματος αναφορικώς προς ο ο Διευθυντής κέκτηται εξουσίαν δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου, πλην της περιπτώσεως καθ' ην ασκείται έφεσις ως προνοείται εν εδαφίω
(1).».
  1. Σύμφωνα με του λόγους εφέσεως που η Αίτηση / (Έφεση) καταγράφει, ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας κατά την ενάσκηση των διοικητικών του εξουσιών, έλαβε απόφαση βασιζόμενος στις πρόνοιες του Νόμου 9/1965: - (α) η οποία παραβιάζει τα κατοχυρωμένα από το Σύνταγμα δικαιώματα της Αιτήτριας, εφόσον οι διατάξεις του Νόμου 9/1965 στις οποίες ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας στηρίχθηκε είναι αντισυνταγματικές; (β) που είναι παράνομη αφού προσκρούει στις πρόνοιες του Πρώτου Πρωτόκολλου της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που έχει κυρωθεί με τον κυρωτικό Νόμο 39/1962; και (γ) που λήφθηκε ενώ ο Διευθυντής τελούσε σε πλάνη αναφορικά με τα γεγονότα της υπόθεσης; - που παραβλάπτει τα νόμιμα δικαιώματα της Αιτήτριας.
  2. Ως εκ των προαναφερομένων, η Αίτηση / (Έφεση) της Αιτήτριας, - στην οποία η Αιτήτρια έχει συνενώσει ως διάδικους όλα τα πρόσωπα που κρίνει ως αναγκαία προς διακρίβωση του ζητούμενου της από το Δικαστήριο (επανέρχομαι στην συνέχεια επί αυτού του ζητήματος) -, αποκαλύπτει ζήτημα που αφορά ένα αναγνωρισμένο από το νόμο δικαίωμα, (ήτοι, αμφισβήτησης από πλευράς Αιτήτριας της νομιμότητας και ορθότητας της απόφασης του Διευθυντή του Κτηματολογίου που ελήφθη δυνάμει των προνοιών των Άρθρων 441Θ και 44ΚΒ του Νόμου 9/1965, που κατ' ισχυρισμό παραβλάπτει τα δικαιώματα της Αιτήτριας και επηρεάζει αυτά των Καθ' ων η Αίτηση 2, 3 και 4, βασιζόμενη στο Άρθρο 51 του Νόμου 9/1965), χωρίς στοιχεία που εκ πρώτης όψεως θα το κατέτασσαν ως επιπόλαιο ή/και ενοχλητικό (και από αυτή την άποψη εκλαμβάνεται ως σοβαρό), το οποίο ζήτημα το Δικαστήριο έχει αρμοδιότητα να επιλύσει θετικά μέσα από το πλαίσιο που ο Νόμος 9/1965 ορίζει (Βλ. Lombard Natwest Bank Ltd v Επαρχιακού Κτηματολογικού Λειτουργού Λάρνακας κ. α.
(2002)1 Α.Α.Δ. 1990, Λάμπρος Ηροδότου Λαμπριανού ν Ευφημίας Λαμπριανού Μιχαήλ κ. α.
(2001)1 Α.Α.Δ. 1779 και το σύγγραμμα των έντιμων Δ. Α. Δ., Γ. Ερωτοκρίτου και Π. Αρτέμη, Διατάγματα, σελίδες 120 έως 125, - υπό την θεματική ενότητα «Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση - Η πρώτη προϋπόθεση» στην σελίδα 125, όπου γίνεται παραπομπή στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Δημοκρατία ν Γεωργίου
(2003)1Β Α.Α.Δ. 704 στην οποία αναγνωρίστηκε ότι ισχυρισμός για παραβίαση συνταγματικών δικαιωμάτων αποκαλύπτει εύλογη αιτία αγωγής, το οποίο όμως, ως εκφράζεται η άποψη «. από μόνο του δεν φαίνεται να είναι αρκετό για να ικανοποιήσει το ποιοτικό κριτήριο της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, .»). Πιθανότητα ο αιτών διάδικός να δικαιούται θεραπείας
  1. Με την διαπίστωση αυτή ως δεδομένη, προχωρώ στην εξέταση της δεύτερης προϋπόθεσης που πρέπει να πληρείται ώστε να δικαιολογείται η έκδοσης ενδιάμεσου διατάγματος. Η δεύτερη αυτή προϋπόθεση, ως έχει προαναφερθεί, είναι ο αιτητής να έχει συζητήσιμη υπόθεση επί της βάσης που το δικόγραφο του αποκαλύπτει, ή εν πάση περιπτώσει, ο αιτητής να έχει, στον απαιτούμενο βαθμό, αποδείξει, πιθανότητα να επιτύχει, τελικώς, στις αιτούμενες θεραπείες [[viii]].
  2. Ως έχει, επίσης, νομολογηθεί, προς διαπίστωση του κατά πόσο πληρείται η εν λόγω προϋπόθεση, το Δικαστήριο εξετάζει, αν, από την μαρτυρία που έχει παρουσιαστεί προς υποστήριξη της αιτήσεως από πλευράς αιτητή, έχει αποδειχθεί ότι αυτός έχει, έναντι του καθ' ου η αίτηση, κάποια πιθανότητα επιτυχίας στην βάση της απαίτησης που το δικόγραφο του αποκαλύπτει ή στις θεραπείες που με αυτό αξιώνει, η οποία είναι πέραν από απλώς πιθανή, που μπορεί όμως να υπολείπεται του ισοζυγίου των πιθανοτήτων [[ix]].
  3. Η διαπίστωση των γεγονότων, επί των οποίων η υπόθεση ενός αιτητή στηρίζεται, σε αιτήσεις του είδους, γίνεται μεν, λαμβανομένου υπόψη του μαρτυρικού υλικού που τίθεται με την μορφή των ενόρκων δηλώσεων όπως προβλέπεται με τη Δ.39 των Θ. Π. Δ., δεδομένης όμως της υποχρέωσης του Δικαστηρίου να αποφύγει να προχωρήσει σε αξιολόγηση της προσαχθείσας, με τον πιο πάνω τρόπο, μαρτυρίας, γιατί το δικαστικό αυτό έργο θα διεξαχθεί όταν εξετάζεται η ουσία της αγωγής. Το πιο πάνω εγχείρημα, γίνεται, μόνο για να διαπιστωθεί εάν υπάρχει το αναγκαίο υλικό για τη διαπίστωση ύπαρξης των τριών πιο πάνω προϋποθέσεων του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960 [[x]].
  4. Στην προκείμενη περίπτωση, εύκολα διαπιστώνεται, ότι, η Αιτήτρια, με την ένορκη του δήλωση που καταχώρησε προς υποστήριξη της υπό κρίση Αίτησης, προβάλλει τους ίδιους ισχυρισμούς, με αυτούς της ένορκης δήλωσης που καταχώρησε προς υποστήριξη της Αίτηση / (Έφεσης). Πριν όμως προχωρήσω με την εξέταση της μαρτυρίας κατά τον τρόπο που έχει προαναφερθεί, θεωρώ απαραίτητο να αναφερθώ στην νομική πτυχή του ζητήματος που η Αίτηση / (Έφεσης) εγείρει προς εξέταση, για να γίνει καλύτερα αντιληπτή η κατάληξη μου στην συνέχεια.
  5. Σύμφωνα με το Άρθρο 5 του περί Πώλησης Ακινήτων (Ειδική Εκτέλεση) Νόμος του 2011, Νόμος 81(I)/2011, «. η κατάθεση σύμβασης συνιστά εμπράγματο βάρος επί της ακίνητης ιδιοκτησίας που αποτελεί το αντικείμενο της σύμβασης και το εμπράγματο βάρος που δημιουργείται με την κατάθεση της σύμβασης ακολουθεί τη σειρά προτεραιότητας που λαμβάνει με την κατάθεσή της: .» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου). Εμπράγματο βάρος, που, ως αναφέρεται από το Άρθρο 2 του Νόμου 81(I)/2011, για σκοπούς του Νόμου 81(I)/2011, λαμβάνει την ερμηνεία που αποδίδεται στον όρο από τον προαναφερόμενο Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο του 1965, Νόμος 9/
  6. Εκεί, ερμηνεύεται από το Άρθρο 12
(5)(α) του Νόμος 9/1965, να σημαίνει «. άμεσον τινα επί ακινήτου απαίτησιν, δικαίωμα επιβαρύνσεως (lien) ή υποχρέωσιν, υφισταμένην δυνάμει των διατάξεων οιουδήποτε εκάστοτε εν ισχύϊ νόμου.». Σύμφωνα δε με το Άρθρο 12
(1)του Νόμου 9/1965: «Εκτός ως προνοείται εν άρθρω 29 ή 31, οσάκις ακίνητον υπόκειται εις οιονδήποτε εμπράγματον βάρος ή ο κύριος αυτού τελεί υπό απαγόρευσιν- (α) ουδεμία δήλωσις μεταβιβάσεως ή υποθήκης τοιούτου ακινήτου γίνεται δεκτή παρά τω αρμοδίω Επαρχιακώ Κτηματολογικώ Γραφείω (β) ουδεμία δήλωσις μεταβιβάσεως ή υποθήκης τοιούτου ακινήτου γίνεται δεκτή παρ' οιωδήποτε ετέρω Επαρχιακώ Κτηματολογικώ Γραφείω ή παραρτήματι, οσάκις η ύπαρξις του τοιούτου εμπραγμάτου βάρους ή απαγορεύσεως είναι γνωστή εις τον αρμόδιον λειτουργόν του ετέρου τοιούτου Κτηματολογικού Γραφείου ή, αναλόγως της περιπτώσεως, παραρτήματος (γ) ουδεμία μεταβίβασις ή υποθήκη τοιούτου ακινήτου δηλωθείσα παρ' οιωδήποτε ετέρω Επαρχιακώ Κτηματολογικώ Γραφείω ή παραρτήματι άνευ γνώσεως του αρμοδίου λειτουργού περί της υπάρξεως τοιούτου εμπραγμάτου βάρους ή απαγορεύσεως εγγράφεται παρά τω αρμοδίω Επαρχιακώ Κτηματολογικώ Γραφείω.». 29. Το Μέρος VIB του Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του 1965, Νόμος 9/1965, επί των διατάξεων του οποίου ο Καθ' ου η Αίτηση 1 (Διευθυντής του Κτηματολογίου και Χωρομετρίας), υπάρχει ο ισχυρισμός ότι έχει βασίσει την προσβαλλόμενη απόφαση του, σύμφωνα με το Άρθρο 44ΙΗ του Νόμου 9/1965, εφαρμόζεται «. σε κάθε περίπτωση που ακίνητο ή μέρος αυτού βαρύνεται με σύμβαση, η οποία έχει κατατεθεί στο αρμόδιο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2014 ή έχει κατατεθεί σε αυτό δυνάμει διατάγματος Δικαστηρίου, σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Πώλησης Ακινήτων (Ειδική Εκτέλεση) Νόμου, με σκοπό τη μεταβίβαση του ακινήτου το οποίο αποτελεί αντικείμενο της σύμβασης επ' ονόματι του αγοραστή.». Σύμφωνα με το Άρθρο 44ΙΘ
(1)του Νόμου 9/1965, η μεταβίβαση του ακινήτου μπορεί να γίνει αυτεπάγγελτα από τον Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, ή κατόπιν αιτήματος οποιοιδήποτε από τα πρόσωπα που ορίζονται από τον νόμο, μεταξύ άλλων και του αγοραστή της. 30. Πρόκειται για διαδικασία, που, ως εύκολα γίνεται αντιληπτό, έχει συγκεκριμένο αντικείμενο και αποσκοπεί στην μεταβίβαση ακίνητης ιδιοκτησίας σε αγοραστές - έχει επικρατήσει ο όρος «εγκλωβισμένοι αγοραστές» - στις περιπτώσεις όπου, ενώ έχουν υλοποιήσει τις συμβατικές τους υποχρεώσεις δυνάμει της σύμβασης τους με τον πωλητή, αυτός αδυνατεί ή αμελεί ή παραλείπει να μεταβιβάσει το ακίνητο επ' ονόματι τους, καθότι, το ακίνητο, ή μέρος αυτού, υπόκειται σε υποθήκη ή/και εμπράγματο βάρος ή/και απαγόρευση. Είναι διαδικασία που μπορεί να ξεκινήσει αυτεπάγγελτα από τον Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, ή κατόπιν υποβολής σχετικού αιτήματος από πρόσωπα που ορίζει ρητά η νομοθεσία. Μάλιστα, για να ολοκληρωθεί η διαδικασία, μεταξύ άλλων, σύμφωνα με τα Άρθρα 44ΚΓ και 44ΚΓΑ του Νόμου 9/1965, προϋποτίθεται, από πλευράς αγοραστή,
(1)ανάληψη της υποχρέωσης (δια εμπράγματου βάρους επί της περιουσίας του), ή η καταβολή, των τελών μεταβίβασης για την μεταβίβαση του τίτλου, και
(2)η εκπλήρωση των συμβατικών υποχρεώσεων του αγοραστή για την καταβολή των φόρων του ακινήτου [[xi]], αντικειμένου της σύμβασης.
  1. Πρόκειται, συνεπώς, περί άσκησης εξουσίας του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, ή, άσκησης δικαιώματος από συγκεκριμένα πρόσωπα που ο νόμος καθορίζει, που υπόκειται σε δικαίωμα ενστάσεως από πρόσωπα που ανήκουν σε αυτή την τάξη, και βασίζεται σε απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, η οποία, βάσει της νομοθεσίας (ήτοι, βάσει του προαναφερόμενου Άρθρου 51 του Νόμου 9/1965), υπόκειται σε αναθεώρηση.
  2. Στην προκείμενη περίπτωση, η ένορκη μαρτυρία που έχει παρουσιαστεί προς υποστήριξη του αιτήματος, καταδεικνύει ότι, σε σχέση με συγκεκριμένη ακίνητη ιδιοκτησία (κυριότητας του Καθ' ου η Αίτηση 2), η οποία βαρύνεται δυνάμει των προνοιών του Άρθρο 5 του Νόμου 81(I)/2011 με εμπράγματο βάρος από τους αγοραστές της (Καθ' ων η Αίτηση 3 και 4) προς τον σκοπό μεταβίβασης του προς αυτούς, έχει κινηθεί η διαδικασία δυνάμει των προνοιών του Μέρος VIB του Νόμου 9/1965, ώστε, παρά το γεγονός ότι αυτό είναι βεβαρημένο με προγενέστερο εμπράγματο βάρος προς όφελος της Ατήτριας (ενεγράφη σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, δικαστική απόφαση που εξεδόθη εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 2 και υπέρ της Αιτήτριας), ο Καθ' ου η Αίτηση 1 (Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας) να προχωρήσει στην μεταβίβαση του προς τους Καθ' ων η Αίτηση 2 και 4 (αγοραστές του), απαλλάσσοντας αυτό από την προαναφερόμενη υποχρέωση (βάρος). Προς υποστήριξη του αιτήματος της, η Αιτήτρια, ισχυρίστηκε κυρίως τα εξής: «
  3. Μέχρι σήµερα, το εξ αποφάσεως υπόλοιπο των υποχρεώσεων του καθ ου η αίτηση 2 παρουσιάζει υπόλοιπο εκ €15.962,09 πλέον τόκους ως η κατάσταση λογαριασµού, τεκµήριο Ε.
  4. Παρά το γεγονός ότι τα ποσά των διευκολύνσεων που εξασφαλίζονται από το ΜΕΜΟ και την απόφαση που βαρύνουν το επίδικο ακίνητο ήτοι το 1/2 µερίδιο αυτού, δεν έχουν αποπληρωθεί και συνεπώς το ΜΕΜΟ συνεχίζει να υφίσταται και να βαρύνει το ακίνητο, ο δε Διευθυντής απέστειλε και η Αιτήτρια παρέλαβε την Ειδοποίηση - Τεκµήριο Α, µε την οποία ο Διευθυντής την ενηµέρωσε για την πρόθεση του να µεταβιβάσει το Ακίνητο στο όνοµα των Μιχάλη Μιχαήλ και Άννα Μιχαήλ (πρώην Άννας Αντωνίου) και κάλεσε την Αιτήτρια να υποβάλει ένσταση εναντίον της εν λόγω πρόθεσης ή αίτηση για µεταφορά των υποθηκών σε άλλη ακίνητη ιδιοκτησία.
  5. Όπως καλύτερα γνωρίζω και πιστεύω οι λόγοι για τους οποίους δύναται η Αιτήτρια να υποβάλει ένσταση στη βάση των προνοιών του Νόµου είναι συγκεκριµένοι και πολύ περιορισµένοι και δεν καλύπτουν τους λόγους για τους οποίους υποβάλλεται η παρούσα Έφεση/Αίτηση. Ως εκ τούτου, η Αιτήτρια έκανε χρήση του δικαιώµατος καταχώρησης Έφεσης στη βάση του άρθρου 51 περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόµο Ν. 9/1965και 80 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίµηση) Νόµος αφού µεταξύ άλλων οι αγοραστές δεν έχουν εκπληρώσει τις υποχρεώσεις τους προς τον Αντωνάκη Αντωνίου. Περαιτέρω, άσκηση του δικαιώµατος που προσφέρεται στον καθ ου η αίτηση 1 για διαγραφή µέρους του ΜΕΜΟ της αιτήτριας σε σχέση µε την εξ αποφάσεως οφειλή η οποία πηγάζει από πιστωτικές διευκολύνσεις που παραχωρήθηκαν στον καθ' ου η αίτηση 2 θα µεταβάλει, χωρίς την ελεύθερη βούληση των µερών, τις συνθήκες και τους όρους τόσο των Συµφωνιών Πιστωτικών Διευκολύνσεων όσο και τις πρόνοιες της Νοµοθεσίας σε σχέση µε το δικαίωµα εγγραφής αλλά και τη δικαστική απόφαση.
  6. Η Αιτήτρια καταχώρησε ένσταση, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτω ως τεκµήριο Στ περί την 15.7.2016
  7. Ο καθ' ου η αίτηση 1 απέστειλε επιστολή/απόφαση µε ηµεροµηνία 6.10.2016 Τεκµήριο 1 στην Αιτήτρια, η οποία παρελήφθη την 12.10.2016, ενηµερώνοντάς την ότι η ένσταση απορρίπτεται και ότι θα προχωρήσει στην µεταβίβαση του ακινήτου εκτός εάν λάβει σχετικό διάταγµα από το Δικαστήριο περί του αντιθέτου.
  8. Όπως καλύτερα γνωρίζω και πιστεύω και όπως µε πληροφορούν οι δικηγόροι της Αιτήτριας, η Ειδοποίηση/απόφαση - Τεκµήριο 1 είναι άνευ έννοµου αποτελέσµατος και είναι άκυρη ή παράνοµη εφόσον αυτή στάλθηκε στη βάση προνοιών του Νόµου οι οποίες είναι αντισυνταγµατικές, καθώς αυτές περιορίζουν και παραβιάζουν αδικαιολόγητα τα ανθρώπινα δικαιώµατα που κατοχυρώνονται µε τα άρθρα 23, 25, 26 και 28 του Συντάγµατος της Κυπριακής Δηµοκρατίας. Οι λόγοι για τους οποίους οι πρόνοιες του Νόµου και συγκεκριµένα τα άρθρα 441Θ, 44Κ, 44ΚΒ και 44ΚΓ θεωρούνται ως αντισυνταγµατικά, συγκεκριµενοποιούνται ανωτέρω στην παρούσα Έφεση/Αίτηση. Τους εν λόγω λόγους τους έχω διαβάσει, συµφωνώ µε αυτούς, τους υιοθετώ και τους επαναλαµβάνω για σκοπούς της παρούσας.
  9. Στη βάση των ανωτέρω και των λόγων που εκτίθενται στην παρούσα Αίτηση/Εφεση, και όπως καλύτερα γνωρίζω, πιστεύω και συµβουλεύοµαι, η προσβαλλόµενη Απόψαση - Ειδοποίηση Τεκµήριο 1 στην παρούσα, πρέπει να ακυρωθεί.
  10. Στη βάση των ανωτέρω και των λόγων που εκτίθενται στην παρούσα Αίτηση/Εφεση, και όπως καλύτερα γνωρίζω, πιστεύω και συµβουλεύοµαι, η προσβαλλόµενη Απόφαση - Ειδοποίηση Τεκµήριο 1 στην παρούσα, πρέπει να ακυρωθεί και για το λόγο αυτό οι Αιτήτρια έχει σοβαρό ζήτηµα προς εκδίκαση στην κυρίως αίτηση έφεση µε σοβαρότατες πιθανότητες επιτυχίας.
  11. Επίσης, θεωρώ ότι εάν δεν εκδοθεί το αιτούµενο απαγορευτικό διάταγµα και παρέλθει η προθεσµία των 30 ηµερών από την ηµεροµηνία παραλαβής της Ειδοποίησης που αναφέρεται στην Ειδοποίηση - Τεκµήριο 1 δηλαδή µέχρι τις 12/11/2016 τότε ο Διευθυντής θα είναι ελεύθερος να µεταβιβάσει το Ακίνητο στο όνοµα των Μιχάλη Μιχαήλ και Άννας Μιχαήλ (πρώην Αντωνίου) επηρεάζοντας άµεσα τα δικαιώµατα της Αιτήτριας επί της εν λόγω περιουσίας και εξαλείφοντας το µέρος του ΜΕΜΟ που βαρύνει την εν λόγω περιουσία κατά παράβαση της Νοµοθεσίας. Ακολούθως, θα είναι αδύνατο να απονεµηθεί πλήρης δικαιοσύνη εφόσον µε την µεταφορά του Ακινήτου, το ΜΕΜΟ επί αυτού θα εξαλειφθεί σύµφωνα µε τις πρόνοιες του Νόµου και εφόσον το Ακίνητο θα είναι πλέον εγγεγραµµένο στο όνοµα τρίτων προσώπων µε τα οποία η Αιτήτρια δεν έχει καµία συµβατική ή άλλη σχέση και δεν θα υπάρχει δυνατότητα να επιβαρυνθεί και πάλι το Ακίνητο προς εξασφάλιση της Αιτήτριας. Λόγω της δυσκολίας για µεταγενέστερη απονοµή της δικαιοσύνης, θεωρώ ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας γέρνει προς το µέρος της Αιτήτριας ενώ περαιτέρω, έκδοση του αιτούµενου διατάγµατος θα διατηρήσει την ήδη υπάρχουσα κατάσταση πραγµάτων µέχρι την εκδίκαση της ως άνω Αίτησης/Εφεσης.».
  12. Από τα γεγονότα αυτά, δεν μπορών να αποδεχθώ ότι υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση ως προς το ότι η απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ελήφθη ενώ ο αυτός τελούσε υπό πλάνη σε ότι αφορούσε τα γεγονότα. Είναι, ως διαφαίνεται από τους προαναφερόμενους ισχυρισμούς της ίδιας της Αιτήτριας, προφανές, ότι, δεν υπάρχει αμφισβήτηση ως προς το ότι ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, μέχρι στιγμής, ενήργησε στην βάση των προνοιών του προαναφερόμενου Μέρους VIB του Νόμου 9/
  13. Το τι ουσιαστικά αμφισβητείται από πλευράς Αιτήτριας, είναι η συνταγματικότητα των διατάξεων του. Ένας επί μέρους ισχυρισμός της Αιτήτριας, είναι ο προαναφερόμενος, ότι δηλαδή ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας τελούσε υπό πλάνη σε ότι αφορούσε τα γεγονότα. Ο ισχυρισμός αυτός, φαίνεται ότι προβάλλεται σε σχέση με την θέση της Αιτήτριας, ότι, «οι αγοραστές δεν έχουν εκπληρώσει τις υποχρεώσεις τους προς τον Αντωνάκη Αντωνίου». Όμως αυτό, η Αιτήτρια, ως αναφέρεται και στην ένσταση της που υπέβαλε προς τον Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, βάσει των προνοιών του Άρθρου 44ΚΒ
(3)του Νόμου 9/1965 (Βλ. Τεκμήριο Στ), το υποστηρίζει βασιζόμενη στην γενικόλογη αναφορά της ότι «Δεν γνωρίζουμε ή/και δεν έχουμε αποδείξεις κατά πόσο έχει καταβληθεί οποιοδήποτε τίμημα από τον κ. Μιχάλη Μιχαήλ και την κ. Άννα Μιχαήλ προς τον κ. Αντωνάκη Αντωνίου». Θέση που ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας απέρριψε επειδή, ως αναφέρεται στην επί του προκείμενου απόφαση του (Τεκμήριο Ι), δεν είχε κατά τον οποιοδήποτε τρόπο τεκμηριωθεί, σημειώνοντας ότι «οι συμβατικές υποχρεώσεις των αγοραστών έναντι του πωλητή έχουν εκπληρωθεί πλήρως». Το ζήτημα αυτό, η Αίτήτρια, το επαναφέρει ως λόγο για την Αίτηση / (Έφεση) της, κατά τον ίδιο γενικόλογο και πάλι τρόπο. Με αυτά τα δεδομένα, δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι έχει αποδειχθεί στον απαιτούμενο βαθμό (ως επιβάλλεται για σκοπούς της υπό κρίση Αίτησης) ο προαναφερόμενος ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας τελούσε (σε σχέση με το συγκεκριμένο ζήτημα) υπό πλάνη σε ότι αφορούσε τα γεγονότα. Τώρα, σε ότι αφορά το ζήτημα της αντισυνταγματικότητας που η Αιτήτρια εγείρει σε ότι αφορά τις συγκεκριμένες διατάξεις του Μέρους VIB του Νόμου 9/1965, χωρίς να αποφαίνομαι σε τούτο το στάδιο εάν είναι ζήτημα που επιβάλλεται όπως εξεταστεί μέσα από το πλαίσιο αυτής της Αίτησης / (Έφεσης), και παρά το υψηλό επίπεδο που τίθεται για να υπάρχει μια τέτοια κατάληξης από Δικαστήριο που κρίνει τέτοιο ζήτημα (πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας), αποδέχομαι ότι τα γεγονότα που έχουν παρουσιαστεί προς υποστήριξη των εν προκειμένω ισχυρισμών της Αιτήτριας, ικανοποιούν, στον απαιτούμενο βαθμό, ότι ενυπάρχει σε σχέση με το ζήτημα αυτό, ορατή πιθανότητα επιτυχίας της κατά την δίκη της Αίτησης / (Έφεσης). 34. Καταληκτικά, σε ότι αφορά το ζήτημα αυτό, σημειώνεται ότι, παρά την διαπίστωση ότι, ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας δεν θα έπρεπε να είχε συνενωθεί ως διάδικος στην Αίτηση / (Έφεση) (Βλ. Λάμπρος Ηροδότου Λαμπριανού ν Ευφημίας Λαμπριανού Μιχαήλ κ. α.
(2001)1 Α.Α.Δ. 1779), υιοθετώ το σκεπτικό του έντιμου Π.Ε.Δ. (ως ήταν τότε) Κ. Κληρίδη στην Αίτηση / (Έφεση) υπ' αρ. 6/2006 του Ε. Δ. Λάρνακας, Λένιας Αυξεντίου ν Stormy Appeal Estate Ltd κ. α., 18/12/2006, ότι, αυτό το γεγονός, δεδομένης της φύσης της αίτησης / (έφεσης) ως διαβήματος, γενικά, δεν επηρεάζει την έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος: «Είναι επομένως φανερό ότι, πράγματι ο Διευθυντής του Κτηματολογίου ή άλλος λειτουργός του Τμήματος δεν πρέπει και δεν μπορεί να είναι διάδικος στην παρούσα περίπτωση. Όμως αυτό, κατά την άποψη μου, δεν επηρεάζει τη δυνατότητα έκδοσης απαγορευτικού διατάγματος με το οποίο να διατάσσεται όπως προβεί σε κάποια ενέργεια ή απόσχει από άλλη. Με τον ίδιο τρόπο κατά τον οποίο μέσω Αίτησης - Εφεσης προσβάλλεται και δύναται να ακυρωθεί μια πράξη ή απόφαση του Διευθυντή, κατά παρόμοιο ασφαλώς τρόπο μπορεί να διαταχθεί είτε η αναβολή ή αναστολή εκτέλεσης μιας απόφασης του ή η προσωρινή απαγόρευση λήψης απ΄ αυτόν κάποιων μέτρων μέχρι την εκδίκαση της Αίτησης-΄Εφεσης ή ΄Εφεσης ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου. Και ένα διάταγμα όπως το διεκδικούμενο εδώ δεν έχει νόημα να μη στρέφεται εναντίον του αρμόδιου αυτού φορέα.». Δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη στον αιτητή σε μεταγενέστερο στάδιο
  1. Στρέφομαι τώρα στην τρίτη προϋπόθεση που πρέπει να πληρείται για να δικαιολογείται η έκδοσης ενός ενδιάμεσου διατάγματος. Ως προς το κατά πόσο, χωρίς την έκδοση του, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη στην Αιτήτρια σε μεταγενέστερο στάδιο που θα αποφασιστεί τελικώς η υπόθεση της, στην περίπτωση όπου αυτή, επιτύχει στις αξιώσεις της εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση.
  2. Ως έχει νομολογηθεί, η επάρκεια των αποζημιώσεων (είτε αφορά ζημιά την οποία ο καθ' ου η αίτηση πιθανόν να κληθεί να πληρώσει, είτε ζημιά την οποία ο αιτητής πιθανόν κληθεί να καλύψει από την εγγύηση που παρείχε για την έκδοση του διατάγματος), είναι παράγοντας άμεσα συνδεδεμένος με τον κίνδυνο αδικίας. Εάν οι αποζημιώσεις αποτελούν πράγματι επαρκή θεραπεία για τον αιτητή, τότε, εάν ο αιτητής επιτύχει στην απαίτηση του, το κατάλληλο ποσό θα του αποδοθεί από το Δικαστήριο και θα έχει με αυτό τον τρόπο επαρκώς αποζημιωθεί. Η μοναδική αδικία, θα είναι, ότι, ο αιτητής, αποστερείται από τα χρήματα αυτά στο διάστημα που μεσολαβεί μέχρι την δίκη και την σχετική απόφανση του Δικαστηρίου, αλλά, αυτό, είναι συνήθως θεραπεύσιμο με διαταγή του Δικαστηρίου για επιδίκαση τόκου. Παρομοίως, εάν ο καθ' ου η αίτηση μπορεί επαρκώς να αποζημιωθεί από την επίπτωση της υποβολής του υπό ενός ενδιάμεσου διατάγματος Δικαστηρίου, από αποζημιώσεις στην βάση της εγγύησης που ο αιτητής θα αναλάβει ως όρο για την έκδοση του διατάγματος, ο κίνδυνος της αδικίας είναι λιγότερος και δεν δικαιολογεί την έκδοση του διατάγματος.
  3. Εντούτοις, ως αναγνωρίστηκε στην υπόθεση Papastratis v Pieridis
(1979)1 C.L.R. 231 και υιοθετήθηκε και σε μεταγενέστερες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, «η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη» [[xii]]. 38. Στην προκείμενη περίπτωση, από τα γεγονότα ως μου έχουν παρουσιαστεί προς υποστήριξη της Αίτησης, δεν βρίσκω ότι αυτή η προϋπόθεσης πληρείται. Και αυτό κατά την άποψη μου έγκειται στο εξής. Σε περίπτωση όπου η Αιτήτρια επιτύχει στην Αίτηση / (Έφεση) της, τότε, το Δικαστήριο, υπό τις περιστάσεις, δεν μπορεί παρά να διατάξει την ακύρωση της απόφασης του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, με μόνο φυσικό (από νομικής απόψεως) επακόλουθο, την αποκατάσταση του μητρώου που αφορά την υπό συζήτηση ακίνητη ιδιοκτησία (τόσο σε ότι αφορά την κυριότητα του, όσο και σε ότι αφορά τα εμπράγματα αυτού βάρη) ως είχε πριν την οποιαδήποτε αλλαγή έλαβε χώρα βάσει της απόφασης του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας που αποτελεί το αντικείμενο αυτής της Αίτησης / (Έφεσης) (Βλ. Papastratis v Pieridis
(1979)1 C.L.R. 231). Συνεπώς, δεν βλέπω πως υπό αυτές τις περιστάσεις, η Αιτήτρια, μπορεί να ισχυρίζεται ότι θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά, όταν, σε κάθε περίπτωση (δηλαδή, ακόμη και στην περίπτωση που το μητρώο της ακίνητης ιδιοκτησίας δεν μπορεί να αποκατασταθεί ως έχει προαναφερθεί), η όποια ζημιά θα μπορούσε να υποστεί ένεκα αυτής της υπόθεσης (σε περίπτωση ακύρωσης της απόφασης του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας), εύκολα θα μπορούσε να αποτιμηθεί σε χρήμα (δεδομένου ότι η εγγραφή της δικαστικής απόφασης ως επιβάρυνσης επί της υπό αναφορά ακίνητης ιδιοκτησίας, είναι για συγκεκριμένο χρηματικό ποσό) και χωρίς περίπλοκες διαδικασίες, αν οι περιστάσεις το δικαιολογούν, να αξιωθεί από την Κυπριακή Δημοκρατία, η φερεγγυότητα της οποίας, μέσα από αυτό το πλαίσιο, δεν μπορεί να τίθεται υπό αμφισβήτηση. Κατά την άποψη μου, οι περιστάσεις αυτής της υπόθεσης, δεν δικαιολογούν διαφορετική προσέγγιση. Το ισοζύγιο της ευχέρειας
  1. Στην περίπτωση όπου, ο αιτητής, έχει αποδείξει ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση σε ότι αφορά την απαίτηση του, και οπού δεν θα μπορούσε επαρκώς να αποζημιωθεί σε περίπτωση ζημιάς του λόγω της μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, το Δικαστήριο στρέφεται να εξετάσει προς τα πού κλίνει το ισοζύγιο της ευχέρειας. Στην προκείμενη περίπτωση, δεδομένης της κατάληξης μου ανωτέρω ως προς το αντίθετο, περιττεύει η εξέτασης αυτού του παράγοντα. [Ε]. ΚΑΤΑΛΗΞΗ
  2. Κατ' ακολουθία των πιο πάνω, η παρούσα Αίτηση αποτυγχάνει και συνεπώς απορρίπτεται.
  3. Καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ___________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [i] Δέστε σχετικά την υπόθεση Παραστράτης ν Γλάυκος Πετρίδης
(1979)1 C. L. R. 231. [ii] Οι εν λόγω προϋποθέσεις, έχουν εξεταστεί κατ' επανάληψη από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ενδεικτικά, παραπέμπω στις ακόλουθες Karydas Taxi Co. v Komodikis
(1975)1 CLR 321, Papastratis v Pierides
(1979)1 CLR 231, Odysseos v Pieris Estates and others
(1982)1 CLR 557, Jonitexo Ltd v Adidas
(1984)1 CLR 263 και Γρηγορίου ν Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. [iii] Στην υπόθεση Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν Θεωρή
(1989)1 Α. Α. Δ. 255 το Ανώτατο Δικαστήριο, στην σελίδα 258, αναφέρει τα εξής σχετικά: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξετασθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Odysseos ν Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι:
  1. H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση,
  2. Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και
  3. Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseοs, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. (Βλέπε επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν Πασχάλη Χ' Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152). Πρέπει να τονίσουμε πως τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) [iv] Δέστε σχετικά τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Έλενα Αμβροσιάδου ν Martin Coward, Εφέσεις Αρ. 3/2011 και 4/2011, ημερομηνίας 15/01/2013, Έλενα Κυριάκου
(2010)1 Α.Α.Δ. 1332 και Βαλεντίνα Θεοφάνους
(2010)1 A.A.Δ.
  1. [v] Βλ. Judicature Act 1925, s. 225, που ορίζει ότι ο όρος «pleading», «. shall include any petition or summons and also shall include the statements in writing of the claim or demand of any plaintiff and of the defence of any defendant thereto and of the answer of the plaintiff to any set-off or counter-claim of a defendant». Βλ. επίσης και τα αναφερόμενα στο Annual Practise 1958, Τόμος 1, σελ.
  2. Βλ. περαιτέρω και το σκεπτικό του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Resola Cyprus Ltd v Χρίστου
(1998)1Β Α.Α.Δ. 598, ως προς τον τρόπο που ο όρος «δικόγραφο» έχει ερμηνευτεί σε ότι αφορά την εφαρμογή των προνοιών του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960 στα πλαίσια εξέτασης αιτήματος για την έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος. [vi] Σύμφωνα με την Δ. 1 κ. 2 των Θ. Π. Δ. «αγωγή» («action»), σημαίνει «civil proceeding commenced by writ or in such other manner as may be prescribed by any law or Rules of court;» και «βάση» («cause»), περιλαμβάνει «. any action or other original proceeding between a plaintiff and defendant;». [vii] Βλ. σχετικά, τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Re Fereos Ltd
(1997)1 A.A.Δ. 959, Re Lumiere T.V. Public Company Ltd
(2006)1 A.A.Δ. 757 και Avila Management Services Ltd κ. α. ν Frantisek Stepanek κ. α.
(2012)1 Α.Α.Δ. 1403. [viii] Βλ. τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Wolfgang Reckendorfer v Daphnee France Marie Reckendorfer
(2004)1 Α.Α.Δ. 1132: «Είναι γνωστές οι αρχές που διέπουν το ασφαλιστικό μέτρο, την έκδοση δηλαδή ενδιάμεσου προσωρινού διατάγματος, που σκοπό έχει να διασφαλίσει την εκτέλεση της τελικής απόφασης. Το πρωταρχικό κριτήριο, στην έκδοση τέτοιου διατάγματος, είναι η πιθανολόγηση επιτυχίας της αγωγής. Στο ενδεχόμενο τελικό αποτέλεσμα περιλαμβάνεται βεβαίως, και προσμετρά, και ο βαθμός επιτυχίας σε ό,τι αφορά τις αιτούμενες θεραπείες, το ύψος π.χ. του ποσού που απαιτείται, και αυτού που στο στάδιο της εξέτασης του προσωρινού διατάγματος πιθανολογείται πως θα αποδοθεί στην τελική απόφαση.». Σχετικές είναι και οι αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Ανδρέας Σάββα Κυτάλα κ. α. ν Άννας Χρυσάνθου κ. α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253 και Re Μιχάλη Σολομωνίδη
(1999)1 Α.Α.Δ. 2126. [ix] Στην υπόθεση Ανδρέας Σάββα Κυτάλα κ. α. ν Άννας Χρυσάνθου κ. α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα εξής σχετικά: «Με αυτή τη διευκρίνιση προχωρούμε να εξετάσουμε το κατά πόσο οι εφεσείοντες, με ό,τι είχαν παρουσιάσει, θα έπρεπε να επιτύχουν. Αρχίζουμε με το Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960. Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας, που αποτελεί προϋπόθεση, γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας: βλ Odysseos ν. Pieris Estates Ltd and Others
(1982)1 C.L.R. 557. Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Το Εφετείο στην υπόθεση Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, παρέθεσε επιδοκιμαστικά το εξής απόσπασμα από την απόφαση του δικαστή Slade J., στην Re Lord Cable (deceased) Garatt and Others v. Waters and Others [1976] 3 All E.R. 417 (σελ. 430) στην οποία εξηγείται ότι, ακόμα και μετά την απόφαση στην American Cyanamid v. Ethicon [1975] 1 All E.R. 504, η προοπτική επιτυχίας δεν μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση μαρτυρίας:- "Nevertheless, in my judgment it is still necessary for any plaintiff who is seeking interlocutory relief to adduce sufficiently precise factual evidence to satisfy the Court that he has a real prospect of succeeding in his claim for a permanent injunction at the trial. If the facts adduced by him in support of his motion do not by themselves suffice to satisfy the Court as to this, he cannot in my judgment expect it to assist him by inventing hypotheses of fact on which he might have a real prospect of success. For example, if he wishes the Court to grant him relief on the basis that another person has at all material times held certain assets as nominee for a third party, he must adduce sufficient factual evidence to show both the grounds on which such claim is made and that he has a real prospect of establishing that such assets are so held. Likewise, if he wishes the Court to grant him relief on the basis that certain trustees have in the past been acting in breach of trust, he must adduce factual evidence sufficient to show not only what acts or omissions are relied on but also that he has a real prospect of establishing that they constituted a breach of trust under the relevant system of law." Στην προκείμενη περίπτωση η γενικότητα του περιεχομένου της ένορκης δήλωσης των εφεσειόντων μοιάζει με ισχυρισμό που εκφράζει θέση και μάλιστα υπό τύπο κατάληξης. Ως εκ τούτου στερείται αξίας από άποψης αποδεικτικού υλικού εφόσον δεν εκτίθενται γεγονότα με την αναγκαία λεπτομέρεια που να παρέχει έρεισμα το οποίο να δικαιολογεί τη θέση. Η κατάληξη πρωτόδικα ότι δεν καταδείχθηκε πιθανότητα επιτυχίας ήταν απόλυτα ορθή. Το προσωρινό διάταγμα δεν εδικαιολογείτο με βάση το Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) [x] Βλ. τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις C.T. Tobacco Ltd v Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ κ.α.
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 853 και Αντώνης Ανδρέου ν Colossos Signs Ltd
(2009)1 Α.Α.Δ.
  1. [xi] Αν πρόκειται για συμβατική υποχρέωση του αγοραστή και όχι του πωλητή. Αφορά δε τις ακόλουθες φορολογίες ή τέλη: (α) Φόρο Ακίνητης Ιδιοκτησίας, δυνάμει του Περί Φορολογίας Ακινήτου Ιδιοκτησίας Νόμου του 1980, Νόμος 24/1980, (β) Τέλος Ακίνητης Ιδιοκτησίας, δυνάμει του Περί ∆ήμων Νόμου του 1985, Νόμος 111/1985, ή του Περί Κοινοτήτων Νόμου του 1999, Νόμος 86(Ι)/1999 και (γ) Αποχετευτικά Τέλη, δυνάμει του Περί Αποχετευτικών Συστημάτων Νόμου του 1971, Νόμος 1/
  2. [xii] Αρχή, που πρόσφατα επιδοκιμάστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο και στην υπόθεση P & MA Restaurant Ltd κ. α. ν Eric John Wakeham, Πολιτική Έφεση Αρ. 286/10, ημερομηνίας 22/02/
  3. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.