ΜΑΡΙΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ν. ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ, Αγωγή υπ' αρ.: 1074/2010, 14/6/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A113 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Αγωγή υπ' αρ.: 1074/2010 Μεταξύ: ΜΑΡΙΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ Ενάγοντα -και- ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ Εναγομένου / Αιτητή -και- EDISON ΣΑΧΠΑΝΤΖΙΔΗ Τριτιδιάδικου ------------------- Ημερομηνία: 14/06/2016 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ Για τον Αιτητή / Εναγόμενο: κα Γ. Ζαχαρίου για την Αδρέας Β. Ζαχαρίου & Σια Δ. Ε. Π. Ε. --------------------- ΑΠΟΦΑΣΗ
- Η υπό κρίση Αίτηση στηρίζεται, ουσιαστικά, στη Δ.35 κ. κ. 18 και 19 και στη Δ.40 κ. κ. 1 έως 17 των Θ. Π. Δ.
- Οι κ. κ. 18 και 19 της Δ.35 των Θ. Π. Δ. προνοούν τα εξής: «
- An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order, and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given.
- Wherever under these rules an application may be made either to Court below or to the Court of Appeal, or to a Judge of either Court, it shall be made in the first instance to the Court or Judge below.».
- Σύμφωνα με την Δ.48, κ. 8
(1)(ee) των Θ. Π. Δ., αίτημα το οποίο υποβάλλεται δυνάμει της Δ.35 κ. 18 των Θ. Π. Δ. δύναται να υποβληθεί μονομερώς. 4. Οι αρχές οι οποίες διέπουν το ζήτημα της εκτέλεσης απόφασης εκκρεμούσης έφεσης, εκπηγάζουν από τη νομολογία. Σύμφωνα με αυτήν, κατά την εξέταση αιτήσεων αυτού του είδους, το Δικαστήριο θα πρέπει, τα δικαιώματα του επιτυχόντος διαδίκου, που συνίστανται στην άμεση, κατά κανόνα, απόλαυση των καρπών της επιτυχίας του, να σταθμίζονται με το ταυτόχρονο δικαίωμα του αποτυχόντος διαδίκου να μην καταστεί η τυχόν υπέρ του απόφαση, κατ' έφεση, εντελώς κενή περιεχομένου. Οι δυο αυτοί παράγοντες, εξισορροπούνται, με γνώμονα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης, πράξη που γίνεται βήμα προς βήμα με οδηγό την παρατήρηση των φαινομένων της δικαστικής ζωής (Βλ. Ιωσηφάκης v Αριστοδήμου
(1990)1 Α.Α.Δ. 284, Νίκος Σταύρου Χαραλάμπους ν A. Panayides Contracting Ltd
(2001)1 Α.Α.Δ. 1978, Μιχάλης Δημητρούδης ν Ανδρεας Νίκου Λουγκρίδη
(2011)1 Α.Α.Δ. 687 και Oneworld Ltd v OJSC Bank of Moscow, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε32/15, απόφαση πλειοψηφίας ημερομηνίας 02/02/2016). 5. Το κατά πόσον η αναστολή είναι δυνατή, συναρτάται κατά περίπτωση με το αντικείμενό της. Το δε αντικείμενο της αναστολής, πρέπει, απαρέγκλιτα, να συναρτάται προς ορισμένη θετική ενέργεια, υποχρέωση ή καθήκον, που επιβάλλεται από την εφεσιβαλλόμενη απόφαση (Βλ. Μιχάλης Δημητρούδης ν Ανδρεας Νίκου Λουγκρίδη
(2011)1 Α.Α.Δ. 687 και Νίκος Σταύρου Χαραλάμπους ν A. Panayides Contracting Ltd
(2001)1 Α.Α.Δ. 1978). Συναφώς, σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει θεμελιώσει ότι η Δ.35 κ. 18 των Θ. Π. Δ., δεν εναποθέτει στο Δικαστήριο εξουσία γενικής αναστολής διαδικασίας, ή οποιουδήποτε άλλου θέματος, εκτός από όσα ρητώς αναφέρονται στον ίδιο τον Κανονισμό. Η γενική τοποθέτηση της νομολογίας, είναι, ότι, η καταχώρηση έφεσης, δεν αναστέλλει την εκκρεμούσα διαδικασία, ούτε και αναστέλλει τους καρπούς της δικαστικής απόφασης. Η Δ.35 κ. 18 των Θ. Π. Δ. περιορίζει την εξουσία της αναστολής σε θέματα εκτέλεσης, που, κατά τους Θ. Π. Δ., σκοπό έχουν την εφαρμογή δικαστικής απόφασης ή διατάγματος. Οι διαδικασίες που αναφέρονται στην Διαταγή, («proceedings»), αφορούν διαδικασίες επικουρικές της υπό έφεση απόφασης, όπως διαδικασίες κατάσχεσης χρημάτων στα χέρια τρίτου, ή διαδικασίες κάτω από το Κεφ. 62 (Βλ. Αναφορικά με τον Ευάγγελο Εμπεδοκλή (Αρ. 3)
(2009)1 Α.Α.Δ. 529, Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν Λύρα (Αρ. 1)
(1997)1 Α.Α.Δ. 1384, Ιωσηφάκης ν Αριστοδήμου
(1990)1 Α.Α.Δ. 284, In Re E.S. (an infant)
(1986)1 C.L.R. 119, Aftomata Elaiourgia Lydrodonta Ltd v Holy Monastery of Machera
(1986)1 C.L.R. 524, Fotiou v Petrolina Ltd
(1984)1 C.L.R. 708, κ. α. και Christofidou v Nemitsas
(1963)2 C.L.R. 269). 6. Για να εγκριθεί αίτημα αναστολής εκτέλεσης δικαστικής απόφασης, θα πρέπει να καταδειχθεί ότι υπάρχουν εξαιρετικές περιστάσεις οι οποίες να το δικαιολογούν. Περαιτέρω, ο αιτητής, θα πρέπει να καταδείξει ότι τυχόν απόρριψη της αίτησης θα του επιφέρει ανεπανόρθωτη βλάβη. Στην υπόθεση Aristidou v Aristidou
(1985)1 C.L.R. 649, στη σελίδα 652, αναφέρονται τα ακόλουθα σχετικά: «It is well settled that special circumstances should exist justifying the stay of execution of a judgment and that such circumstances do not appear to include contentions that the judgment in respect of which an appeal has been made is against the weight of evidence or that there was no evidence to support it or that there has occurred a misdirection in law (see Monk v. Bartram, [18911 1 Q.B.D. 346). It was, furthermore, stressed in Chester v. Powell, 1 T.L.R. 390, that stay of execution pending appeal will not he granted unless it can be shown that irreparable mischief may be done by refusing it.». Βλ. επίσης τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Λίζα Λουκαϊδου Θεοφάνους ν Λεωνίδας Γεωργίου κ. α., ECLI:CY:AD:2016:A103, Πολιτική Έφεση Αρ. 251/2014, απόφαση ημερομηνίας 19/02/2016, στην οποία γίνεται παραπομπή στην υπόθεση Aristidou ανωτέρω. 7. Κατά πόσο η έφεση, επί της ουσίας της υπόθεσης, έχει συζητήσιμη βάση, είναι επίσης παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο κατά την εξέταση αιτήσεων του είδους. Εντούτοις, ως έχει λεχθεί από το Εφετείο, μεταξύ άλλων και στις υποθέσεις Ναυτικός Ομιλος Πάφου ν Αρχής Λιμένων,
(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, Penderhil Holdings Ltd κ. α. ν Ιωάννη Κλούκινα
(2011)1 Α.Α.Δ. 1921 και Λίζα Λουκαϊδου Θεοφάνους ν Λεωνίδας Γεωργίου κ. α., ECLI:CY:AD:2016:A103, Πολιτική Έφεση Αρ. 251/2014, απόφαση ημερομηνίας19/02/2016, αυτό το κριτήριο, είναι οριακής σημασίας. 8. Εφόσον κριθεί ότι, η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή της εκτέλεσης, το Δικαστήριο έχει καθήκον να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής. Εναπόκειται, επομένως, στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η επιλογή των όρων που θα τεθούν προκειμένου να επιφέρουν την εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης (Βλ. Νίκος Σταύρου Χαραλάμπους ν A. Panayides Contracting Ltd
(2001)1 Α.Α.Δ. 1978).
- Στην προκείμενη περίπτωση, το αίτημα του Αιτητή δεν μπορεί να επιτύχει βασιζόμενο στις προαναφερόμενες διατάξεις της Δ.35 (κ. κ. 18 και 19) για τους εξής λόγους: (α) Επιδιώκεται η αναστολή εκτέλεσης της απόφαση αυτής μέχρι και την εκδίκαση της έφεσης που καταχωρήθηκε εναντίον της απόφασης μίας άλλης Αγωγής, της Αγωγής 3724Α/2009, κάτι που σύμφωνα με την Δ.35 κ. 18 των Θ. Π. Δ. είναι ανεπίτρεπτο. Σύμφωνα με την Δ.35 κ. 18 των Θ. Π. Δ. είναι εφικτό για το Δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση, να αναστείλει την εκτέλεση της ή διαδικασίες «under the decision appealed from». Δηλαδή την εκτέλεση της απόφασης ή άλλη διαδικασία που αφορά την υπό έφεση απόφαση ή υποβάλλεται στα πλαίσια της Αγωγής στην οποία η εφεσιβαλλόμενη απόφαση έχει εκδοθεί. (β) Η απόφαση αυτή, η εκτέλεση της οποίας τώρα επιδιώκεται, εκδόθηκε εκ συμφώνου των διαδίκων, ήτοι Ενάγοντα, Εναγομένου (εδώ Αιτητή) και Τριτοδιαδίκου και το δεδομένο της αμφισβήτησης της ορθότητας της απόφασης στην εν λόγω Αγωγή 3724Α/2009 από πλευράς Αιτητή, κατά την δήλωση της διευθέτησης ήταν υφιστάμενο, - είχε μάλιστα τύχει σχολιασμού από την συνήγορο του Αιτητή και είναι προφανές ότι είχε ληφθεί υπόψη από τους διαδίκους κατά την δήλωση της διευθέτησης - και δεν μπορεί να επιχειρείται η αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης αυτής μεταξύ Ενάγοντα και Αιτητή (Εναγομένου), όταν η ρύθμισης των μεταξύ τους δικαιωμάτων και υποχρεώσεων με την εκ συμφώνου απόφαση ήταν από τότε ξεκάθαρη και καθόριζε ρητώς το δικαίωμα του Ενάγοντα σε εκτέλεση της απόφασης εναντίον του Αιτητή (Εναγομένου), ξέχωρα και ανεπηρέαστα από το αντίστοιχο δικαίωμα του Αιτητή (Εναγομένου) έναντι του Τριτοδιαδίκου σε συνεισφορά. Από τα προαναφερόμενα καταλήγω ότι, όχι μόνο δεν έχει καταδειχθεί από πλευράς Αιτητή ότι υπάρχουν εξαιρετικές περιστάσεις οι οποίες δικαιολογούν το δικαίωμα του για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης του Δικαστηρίου, αλλά και ότι πρόκειται για διάβημα καταχρηστικό της διαδικασίας και της σχετικής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου.
- Για τους ίδιους λόγους θα απέρριπτα την Αίτηση εξετάζοντας την υπό το φώς της Δ.40 των Θ. Π. Δ.
- Κατ' αρχήν διαπιστώνεται το αβάσιμο της Αίτησης να στηριχθεί στους κ. κ. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 8, 10, 12 έως 19 της Δ.40 των Θ. Π. Δ. που προδήλως δεν έχουν καμία σχέση με το αντικείμενο της υπό κρίση Αίτησης.
- Στρέφομαι τώρα στους κ. κ. 7 και 11 των Θ. Π. Δ. που εκ πρώτης όψεως θα μπορούσε να λεχθεί ότι έχουν κάποια σχετικότητα με το υπό κρίση αίτημα, για εκτενέστερη παράθεση του σκεπτικού μου για την προαναφερόμενη κατάληξη μου.
- Σύμφωνα με την Δ.40, κ. 7 των Θ. Π. Δ.: «Every person to whom any sum or money or any costs shall be payable under a judgment or order shall, so soon as the money or costs shall be payable, be entitled to apply for the issue of writs to enforce payment thereof, subject nevertheless as follows:- If the judgment or order is for payment within a period therein mentioned, no writ shall be issued until after the expiration of such period; The Court or Judge may, at or after the time of giving judgment or making an order, stay execution until such time as they or he shall think fit».
- Σύμφωνα δε με την Δ.40, κ. 11 των Θ. Π. Δ.: «Any party against whom judgment has been given on an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just».
- Σύμφωνα με την Δ.48 κ. 8
(1)των Θ. Π. Δ., αίτημα που βασίζεται στην Δ.40, κ. 7 των Θ. Π. Δ. δεν δύναται να υποβληθεί μονομερώς και συνεπώς, πέραν του οτιδήποτε άλλου, η υπό κρίση Αίτηση δεν θα μπορούσε να επιτύχει και απορρίπτεται για αυτό τον λόγο. Ως αναφέρεται στο Annual Practice του 1958, Τόμος 1, σελ. 1016 με αναφορά στην σχετική Αγγλική Ο.19: «19.—
(1)Where a judgment is given or an order made for the payment of money by any person and the Court or a Judge is satisfied on application made at the time of the judgment or order or at any time thereafter by the judgment debtor or other party liable to execution that there are special circumstances which render it inexpedient to enforce the judgment or order or that the judgment debtor is unable from any cause to pay the money, then, notwithstanding anything in Rule 17, 17A or 18 of this Order, the Court or a Judge may by order stay execution of the judgment or order by writ of fieri facias either absolutely or for such period and subject to such conditions as the Court or Judge thinks lit.
(2)An application under this Rule if not made at the time the judgment is given or the order made shall be made by summons and may be so made notwithstanding that an appearance has not been entered. .». "Τhe Court or Judge may by order stay execution."—The only grounds on which under the above Rule the Court can stay execution on a judgment or order for payment of money are either that there are special circumstances which render it inexpedient to enforce the judgment or order or that the judgment· debtor is unable from any cause to pay the money. The following notes may be useful as illustrating the former practice. See also Chitty Arch. 792. κ For forms, see. Chittv F. 618; 9 Court Forms, 170. 171. .». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) 16. Για τους λόγους που προανέφερα (βλ. παράγραφο 9 ανωτέρω), δεν βρίσκω ότι στην προκείμενη περίπτωση συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις που δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. 17. Τώρα, σε ότι αφορά την Δ.40, κ. 11 των Θ. Π. Δ., που σύμφωνα με την Δ.48 κ. 8
(1)(ll) των Θ. Π. Δ., αίτημα το οποίο βασίζεται στις διατάξεις της, δύναται να υποβληθεί μονομερώς, και πάλι βρίσκω ότι δεν δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Το αίτημα του Αιτητή, δεν βασίζεται σε γεγονότα που αφορούν την ουσία της Αγωγής, τα οποία προέκυψαν πολύ αργά για να δικογραφηθούν ώστε να μπορούσαν να εξεταστούν κατά την ακροαματική διαδικασία της Αγωγής και τα οποία θα μπορούσαν να υποστηρίξουν αίτημα για επανεκδίκαση της υπόθεσης, ή τον οποιοδήποτε λόγο έφεσης που υπεβλήθη εναντίον της ορθότητας της τελεσίδικης απόφασης του Δικαστηρίου. Το τι, κατά τα κρατούντα στο Ηνωμένο Βασίλειο, αποσκοπούσε να ρυθμίσει η ανάλογη αγγλική διαταγή, ήταν την δυνατότητα αναστολής εκτέλεσης απόφασης, εκκρεμούσης πρότασης στο αγγλικό εφετείο για επανεκδίκαση («motion for new trial»). Στην χώρα μας, η Δ.40 κ. 11 των Θ. Π. Δ. έχει αποφασιστεί από το Ανώτατο Δικαστήριο, ότι δεν παρέχει ευχέρεια αναστολής διαδικασίας, άλλη από εκείνη που αποτελεί το αντικείμενο έφεσης (Βλ. Stavrou and Another v Christopoulos
(1)
(1985)1 C.L.R. 449, Ιωσηφάκης ν Αριστοδήμου
(1990)1 C.L.R. 284 και Αναφορικά με την Παρασκευού Μαρκου Κκαραντωνιου
(2000)1Γ Α.Α.Δ 1868). Στην προκείμενη περίπτωση δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα αφού ως έχει προαναφερθεί η έφεση που εκκρεμεί δεν αφορά απόφαση του Δικαστηρίου η εκτέλεση της οποίας επιδιώκεται με την υπό κρίση Αίτηση και όλα τα γεγονότα που τώρα οδηγούν τον Αιτητή στην καταχώριση του υπό κρίση Αιτήματος του, του ήταν γνωστά ή εύλογα μπορούσαν να είχαν προβλεφθεί. Υιοθετείται και εδώ το σκεπτικό και κατάληξη του Δικαστηρίου ως έχει προαναφερθεί (βλ. παράγραφο 9 ανωτέρω). 18. Κατά ακολουθία όλων των πιο πάνω, η παρούσα Αίτηση αποτυγχάνει και συνεπώς απορρίπτεται. (Υπ.) ________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο