ΙΩΑΝΝΗ ΚΟΚΚΑΛΟΥ ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ.α., Πολιτική Αγωγή Αρ.: 505/2012, 3/6/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A102 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πολιτική Αγωγή Αρ.: 505/2012 Μεταξύ: ΙΩΑΝΝΗ ΚΟΚΚΑΛΟΥ Ενάγοντας - και - ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΠΑΥΛΟΥ Εναγομένων ------------------- Ημερομηνία: 03/06/2016 Δήλωση για απόσυρση της αγωγής εναντίον του Εναγομένου 2 χωρίς διαταγή ως προς τα έξοδα της διαδικασίας μεταξύ των διαδίκων ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Ενάγοντα: κ. Λ. Λουκαΐδης Για την Εναγομένη 2: κα Χ. Θ. Θωμά για τον κ. Θ. Θωμά --------------------- ΑΠΟΦΑΣΗ
- Η Αγωγή αυτή του Ενάγοντα ξεκίνησε εναντίον των Εναγομένων με κλητήριο ειδικά οπισθογραφημένο που εκδόθηκε την 14/02/
- Η απαιτήσεις του Ενάγοντα εναντίον του Εναγομένου 1 δεν προωθήθηκαν δικονομικά και ως εκ τούτου, μετά την λήξη της ισχύς του κλητήριου εντάλματος που εξεδόθη εναντίον του για σκοπούς επίδοσης, η Αγωγή εναντίον του απορρίφθηκε. Η απαιτήσεις όμως του Ενάγοντα εναντίον της Εναγομένης 2 προωθήθηκαν και η υπόθεση έφτασε μέχρι και το στάδιο της ακροάσεως της επί της ουσίας της.
- Κατά την ημερομηνία που η Αγωγή ήταν προγραμματισμένη για την ακρόαση της, την 30η/05/2016, ο συνήγορος του Ενάγοντα, δήλωσε την επιθυμία του Ενάγοντα να αποσύρει την Αγωγή εναντίον της Εναγομένης 2, χωρίς καμία διαταγή ως προς τα έξοδα της διαδικασίας μεταξύ των διαδίκων, καθότι, ως ήταν η θέσης που προβλήθηκε, η υπόθεση έχει διευθετηθεί εξώδικα μεταξύ των διαδίκων. Η συνήγορος της Εναγομένης 2 δεν ήταν σύμφωνη με την εν λόγω τοποθέτηση. Η θέσης της ήταν ότι, σύμφωνα με την εντολέα της, η Αγωγή αυτή δεν έχει διευθετηθεί εξώδικα και για αυτό τον λόγο, με την απόσυρση της από πλευράς Ενάγοντος, η Εναγομένη 2 δικαιούται τα έξοδα της διαδικασίας να επιδικαστούν υπέρ της και εναντίον του Ενάγοντα.
- Σύμφωνα με την νομολογία, όταν οι διάδικοι επιθυμούν να θέσουν τέλος στην δικαστική τους διαμάχη, γιατί έχουν μεταξύ τους, εξωδίκως, καταλήξει σε διευθέτηση της διαφοράς τους, το Δικαστήριο, δεν μπορεί παρά να αποδεχθεί την επιθυμία των διαδίκων, καθότι, αυτό επιβάλλει ο διαιτητικός ρόλος του Δικαστή σε αστικής φύσεως διαμάχες στο αντιπαραθετικό σύστημα απονομής δικαιοσύνης που έχουμε στην χώρα μας. Πρόκειται για την περίπτωση διακοπής της διαδικασίας που ρυθμίζεται από την Δ.15, κ. 2 των Θ. Π. Δ. από την οποία καθίσταται εμφανές ότι η διευθέτηση μίας υπόθεσης μεταξύ των διαδίκων δια της απόσυρσης της εκφεύγει εντελώς του ελέγχου του Δικαστηρίου (Βλ. Spyros Eleftheriades v Cyprus Hotels Ltd
(1985)1 Α.Α.Δ. 677). Μάλιστα, ως καταγράφεται στο Annual Practice του 1966 στην σελίδα 1999/220, υπό τον τίτλο «Right to Bring or Continue Action to Trial for Costs Only», με αναφορά στις αγγλικές υποθέσεις Storr v Corporation of Maidstone [1878] W. N. 219, Landed Estates Co v Weeding [1871] W. N. 148 και AmericanTobacco Co v Guest [1892] 1 Ch. 630, αλλά προκύπτει και από το σκεπτικό του Εφετείου της απόφασης του στην υπόθεση Spyros Eleftheriades ανωτέρω, η διευθέτηση της διαφοράς πρέπει να είναι ολοκληρωτική και να καλύπτει και το ζήτημα των εξόδων της δικαστικής διαδικασίας, γιατί το Δικαστήριο στην περίπτωση όπου το ζήτημα των εξόδων δεν διευθετηθεί επίσης, έχει διακριτική ευχέρεια να αρνηθεί να ακούσει την υπόθεση για να αποφανθεί μόνον επί του ζητήματος των εξόδων της διαδικασίας. 4. Σε κάθε άλλη περίπτωση, απόσυρση της αγωγής του ενάγοντος εναντίον εναγομένου, αποτελεί αναγνώριση ως προς το λανθασμένο της καταχώρισης της εναντίον του, και είναι, για αυτό τον λόγο, ορθό, το Δικαστήριο να διατάξει τα έξοδα της διαδικασίας της αγωγής να επιδικαστούν υπέρ του εναγομένου και εναντίον του ενάγοντα (Βλ. Βερεγγάρια Π. Παπακοκκίνου κ. α. ν Σάκη Ν. Κουρέα κ. α.
(2002)1 Α.Α.Δ. 1833). 5. Ως έχει αναφερθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Παμπορίδης v Κτηματικής Τραπέζης Κύπρου Λτδ
(1995)1 Α.Α.Δ. 670: «Ο Ενάγων μπορεί να αποφασίσει αν θα προωθήσει την αγωγή του ή αν θα την αποσύρει. Αυτό είναι δικό του προνόμιο και είναι ο κανόνας πως στο βαθμό που η απόσυρση της αγωγής διενεργείται για να οδηγηθεί η ορισμένη αντιδικία σε οριστικό τέλος, ούτε ο εναγόμενος έχει λόγο αλλά ούτε και το Δικαστήριο. Εκείνο που δεν δικαιούται να κάμει είναι να τερματίσει οποτεδήποτε θέλει τη διαδικασία διατηρώντας μονομερώς το δικαίωμα να επανέλθει στα ίδια. Οι περιορισμοί εν προκειμένω είναι σαφείς. Ο Ενάγων δικαιούται να διακόψει (discontinue) με γραπτή ειδοποίηση την αγωγή, δηλαδή να την τερματίσει με δικαίωμα καταχώρισης νέας, οποτεδήποτε πριν την παραλαβή της υπεράσπισης, ή μετά την παραλαβή της πριν προβεί σε οποιοδήποτε άλλο δικονομικό διάβημα (με επιφύλαξη ως προς οποιανδήποτε ενδιάμεση αίτηση). Από εκεί και πέρα ο ενάγων παύει να είναι dominus litis. Η διακοπή της αγωγής τελεί πλέον υπό την αίρεση της εξασφάλισης άδειας από το Δικαστήριο. Η απόσυρση της αγωγής και η επακόλουθη απόρριψη της χωρίς τέτοια άδεια που εξ ορισμού εμπεριέχει την αναγνώριση στον ενάγοντα δικαιώματος καταχώρισης νέας αγωγής, δημιουργεί δεδικασμένο. Βλ. Spencer Bower and Turner - The Doctrine of Res Judicata 2η έκδοση σελ. 36, παράγραφος 39).». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) 6. Η ίδια αρχή επιβεβαιώθηκε στις μεταγενέστερες αποφάσεις του Εφετείου στις υποθέσεις Πατσαλίδης ν Δίσπυρου
(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 17 και Μιχάλης Θεοδώρου ν Ανδρέα Γεωργίου Μάντη
(2010)1 Α.Α.Δ. 1036, στις οποίες τονίστηκε ότι, ο μόνος τρόπος να επανέλθει διάδικος και να θέσει προς εκδίκαση τα ίδια επίδικα θέματα μετά από την απόσυρση της αγωγής του, είναι αυτός της τήρησης της διαδικασίας που προνοείται για διακοπή («discontinuance») στη Δ.15 των Θ. Π. Δ. Περαιτέρω, σε αυτές αποφασίστηκε, ότι, ένα πρακτικό Δικαστηρίου, σύμφωνα με το οποίο, η αγωγή ή αίτηση αποσύρεται και απορρίπτεται, με κανένα τρόπο δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως να είχε υποβληθεί ρητή αίτηση για διακοπή της διαδικασίας με βάση τις πρόνοιες της Δ.15 κ. 2 των Θ. Π. Δ. και ότι παρασχέθηκε άδεια από το Δικαστήριο για την απόσυρση ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια. 7. Σε ότι αφορά γενικότερα τις πρόνοιες της Δ.15 των Θ. Π. Δ. το Εφετείο στην υπόθεση Σταύρος Χ"Παύλου ν Jinarro Terra Co Ltd
(2000)1 Α.Α.Δ. 76, ανέφερε τα εξής: «Προκύπτει σαφώς τόσο από το λεκτικό όσο και από το αντικείμενο της Δ.15 ότι ρυθμίζονται με αυτήν δύο περιπτώσεις: η διακοπή (discontinuance) της αγωγής· και η απόσυρση (withdrawal) μέρους της. Η ορολογία που χρησιμοποιείται περιγράφει στην πρώτη περίπτωση το τέλος του συνόλου και, στη δεύτερη, το τέλος μόνο μέρους. Αυτή είναι η έννοια της. Στην πρακτική δεν είναι σπάνια που η διακοπή χαρακτηρίζεται, ανακριβώς, ως απόσυρση. Όπως έγινε και στην περίπτωση της αγωγής αρ. 426/
- Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι έφυγε ολόκληρη: διακόπηκε· και τίποτε δεν αλλάζει με την περιγραφή της εξέλιξης ως απόσυρσης, αφού αποσύρθηκε ολόκληρη. Επομένως είχε εφαρμογή ο θ. 4 της Δ.15 σύμφωνα με τον οποίο: "
- If any subsequent action shall be brought before payment of the costs of a discontinued action, for the same, or substantially the same, cause of action, the Court or a Judge may, if they or he think fit, order a stay of such subsequent action, untill such costs shall have been paid."». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
- Στην προκείμενη περίπτωση, ο Ενάγοντας επιθυμεί να αποσύρει την παρούσα Αγωγή. Ως έχει προαναφερθεί, η προώθησης ή η απόσυρση της, αποτελεί αποκλειστικό του προνόμιο και το Δικαστήριο δεν μπορεί παρά να καταγράψει την θέση και να απορρίψει την Αγωγή. Εκδίδεται συνεπώς σχετική διαταγή. Ηγέρθηκε όμως ζήτημα σε ότι αφορά τα έξοδα της διαδικασίας αυτής. Ο μεν Ενάγοντας ισχυρίζεται ότι ο λόγος που επιθυμεί την απόσυρση της Αγωγής είναι το γεγονός της εξώδικης διευθέτησης της με την Εναγομένη
- Η δε Εναγομένη 2 αρνείται το ισχυριζόμενο αυτό γεγονός και εν όψει της απόσυρσης της Αγωγής αξιώνει τα έξοδα της διαδικασίας. Η διάστασης αυτή στα γεγονότα που οδηγούν τον Ενάγοντα σε απόσυρση της Αγωγής, δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο να ασκήσει δικαστικά την κρίση του σε ότι αφορά το εγερθέν αυτό ζήτημα στην βάση των γενικών αρχών που διέπουν το ζήτημα της επιδίκασης εξόδων σε αστικές διαδικασίες.
- Παρόμοιο ζήτημα εξετάστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Re Μιχάλης Μιχαηλίδης κ. α.
(2008)1 Α.Α.Δ. 1153, όπου η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, αφότου αποδέχθηκε την απόσυρση της αγωγής εναντίον των εναγομένων σε ότι αφορούσε τις απαιτήσεις των εναγόντων και την απέρριψε ως προς το μέρος της αυτό, να την ορίσει για ακρόαση προς εξέταση των περιστάσεων που οδήγησαν στην απόσυρση της, για να δυνηθεί να αποφανθεί ως προς το ζήτημα των εξόδων για το οποίο είχε προκύψει διαφωνία των διαδίκων, δεν κρίθηκε ότι ελήφθη καθ' υπέρβαση της δικαιοδοσίας του. Συγκεκριμένα, το ζήτημα ετέθη από τον έντιμο Δ. Α. Δ. Παμπαλλή, ως εξής: «Υπάρχει κατά την άποψη μου μια λανθασμένη θεώρηση των πραγμάτων, όπως τα πρόβαλε ο ευπαίδευτος συνήγορος των αιτητών. Η αγωγή έχει μεν συμπληρωθεί, με την απόσυρση της στις 21.10.2008, ως προς το σκέλος της χρηματικής απαίτησης, αλλά έμεινε άθικτο το θέμα των εξόδων που αποτελεί συνακόλουθο θέμα κάθε δικαστικής διαδικασίας. Ο ίδιος ο διαδικαστικός κανονισμός Δ.15, θ.1, που επικαλούνται οι αιτητές ότι ισχύει, επιτρέπει στο Δικαστήριο, υπό όρους, εγκρίνοντας αίτηση για απόσυρση μιας αγωγής να αποφασίσει για το θέμα των εξόδων. Τούτο μπορεί να γίνει είτε πριν, είτε μετά την ακρόαση (after the hearing) ή τη δίκη (trial). H τελική κρίση του Δικαστηρίου ως προς το θέμα των εξόδων είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την τελική απόφανση άρα τη δικαστική λειτουργία. Συνεπώς υπάρχει δικαστική εργασία που πρέπει να γίνει για να ολοκληρωθεί πλήρως η αγωγή 1007/07.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
- Αυτή προκύπτει να είναι η ορθή δικονομική πρακτική, όταν από τις τοποθετήσεις των διαδίκων, ή των συνηγόρων τους, δεν προκύπτει κοινή συνισταμένη σε ότι αφορά τα γεγονότα και τις περιστάσεις που οδήγησαν στην απόσυρση της υπόθεσης, ώστε το Δικαστήριο να μπορεί, δεδομένου και του τι ο δικαστικός φάκελος της διαδικασίας αποκαλύπτει, να αποφασίσει δικαστικά το ζήτημα επιδίκασης ή μη των εξόδων της διαδικασίας (Βλ. Υπόθεση υπ' αρ. 947/2011, Cyprofresh Citrus Sedigep (P.O.) Limited v Οργανισμού Αγροτικών Πληρωμών, απόφαση ημερομηνίας 29/10/2014).
- Συνεπώς, θα προγραμματίσω την Αγωγή για την ακρόαση της, σε ότι αφορά το ζήτημα των εξόδων, ως έχει προαναφερθεί. Ορίζεται για Ακρόαση την 08/06/2016 η ώρα 10:15 π. μ. Τα έξοδα της διαδικασίας της 30/05/2016 επιφυλάσσονται να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της εκδίκασης του προαναφερόμενου ζητήματος. (Υπ.) _________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο