Αναφορικά με την αίτηση της Societe Generale Bank - Cyprus Ltd ν. Αναφορικά με την εταιρεία Agromarkets Ltd, Αρ. Αίτησης: 101/2016, 7/12/2016

(1), (qq), 8

(2), 9, Δ.57 θ.2 ως επίσης στον περί Εταιρειών Νόμο άρθρα 2, 202Α-202ΛΗ στους περί Εταιρειών Κανονισμούς και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση βασίζεται στην ένορκη δήλωση της κας Σ. Σάββα υπεύθυνη του νομικού τμήματος της αιτήτριας τράπεζας. 3. Τα γεγονότα όπως προκύπτουν από την ένορκη δήλωση αλλά και από το φάκελο του Δικαστηρίου έχουν ως ακολούθως: (α) Στις 26.7.16 καταχωρήθηκε αίτηση με την οποία επιζητείται ο διορισμός εξεταστή στην εταιρεία για σκοπούς εξέτασης της κατάστασης των υποθέσεων της εταιρείας και την εκτέλεση τέτοιων καθηκόντων σε σχέση με αυτή δυνάμει του άρθρου 202Α. (β) Στις 26.7.16, στα πλαίσια της πιο πάνω αίτησης, εκδόθηκε το ακόλουθο διάταγμα: «η ειδοποίηση που προβλέπεται στο άρθρο 202(Ι)(Ζ)

(1)του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.113, δοθεί στα ενδιαφερόμενα πρόσωπα μέσω δημοσίευσης της ειδοποίησης καταχώρησης της αίτησης για διορισμό εξεταστή, σε δύο ημερήσιες εφημερίδες παγκύπριας κυκλοφορίας, ως επίσης και στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας. Οι πιο πάνω δημοσιεύσεις να γίνουν εντός 3 ημερών. Περαιτέρω η σχετική ειδοποίηση να παραδοθεί στον Έφορο Εταιριών ως προβλέπεται από το άρθρο 202(Ι)(Ζ)

(1)εντός τριών

(3)ημερών.» (γ) Στις 4.8.16 η καθ΄ης η αίτηση εταιρεία Agromarkets Ltd καταχώρισε αίτηση με την οποία επιζητεί διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται ή και να ακυρώνεται το πιο πάνω διάταγμα ημερ. 26.7.

1. Η αιτήτρια καταχώρισε ένσταση στην πιο πάνω αίτηση στις 2.9.
2. Ακολούθως στις 9.9.16 καταχωρήθηκε αίτηση από την εταιρεία Agromarkets Ltd για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Στις 3.10.16 στα πλαίσια της τελευταίας αίτησης εκ συμφώνου εκδόθηκε διάταγμα. (δ) Στη συνέχεια, στις 9.9.16 ο Πέτρος Σιακόλας, ένας από τους διευθύνοντες συμβούλους και μετόχους της καθ΄ης η αίτηση εταιρείας υπέβαλε και αυτός αίτηση με την οποία επιζητεί διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται ή και να ακυρώνεται το πιο πάνω διάταγμα ημερ. 26.7.
3. Στις 26.9.16 καταχωρήθηκε ένσταση από μέρους της Societe Generale Bank - Cyprus Ltd και στη συνέχεια ο αιτητής στις 27.9.16 καταχώρισε αίτηση με την οποία ζητούσε άδεια για να καταχωρίσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Ακολούθως στις 6.10.16 εκ συμφώνου εκδόθηκε σχετικό διάταγμα στα πλαίσια της τελευταίας αίτησης. (ε) Στις 6.10.16 ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Επεξεργασίας και Πωλήσεως Οπωροκηπευτικών Προϊόντων (ΑΣΕΠΟΠ) Νάουσας, πιστωτής, καταχώρισε αίτηση για παραμερισμό του διατάγματος ημερ. 26.7.16 και στις 11.10.16 καταχωρήθηκε ένσταση από μέρους της τράπεζας. (στ) Στις 17.10.16 η Agromarket Spain Trading SL, πιστωτής της εταιρείας, καταχώρισε αίτηση για παραμερισμό του πιο πάνω διατάγματος. Ένσταση από μέρους της τράπεζας καταχωρήθηκε στις 21.10.
4. (ζ) Οι πιο πάνω τρεις αιτήσεις για παραμερισμό του διατάγματος ημερ. 26.7.16 ήταν ορισμένες για ακρόαση στις 12.10.
5. Κατ΄ εκείνη την ημέρα οι συνήγοροι της εταιρείας και του Πέτρου Σιακόλα υπέβαλαν αίτημα για εξαίρεση του Δικαστηρίου για αντικειμενικούς λόγους. Το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφαση του ημερ. 13.10.16 απέρριψε το αίτημα. (η) Στις 7.11.16 ολοκληρώθηκε η ακρόαση της αίτησης ημερ. 9.9.16 που καταχωρήθηκε από τον Πέτρο Σιακόλα και στις 23.11.16 ολοκληρώθηκαν η ακρόαση των άλλων 3 αιτήσεων. (θ) Στις 29.11.16 καταχωρήθηκε αίτηση από μέρους του Γιάννη Νεοφύτου, ενός εκ των μετόχων και διοικητικών συμβούλων της καθ΄ης η αίτηση εταιρείας, με την οποία επιζητεί διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απορρίπτεται η κυρίως αίτηση ημερ. 26.7.
7. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση αναφέρεται ότι οι εν λόγω ενδιάμεσες αιτήσεις καταχωρήθηκαν με σκοπό την καθυστέρηση της διαδικασίας και η καθυστέρηση «οφείλεται στα εμπόδια τα οποία τεχνηέντως έβαζε η πλευρά των συμβούλων Β στη διαδικασία, με σκοπό την κατάλυση του χρόνου αυτού» δηλ. των 4 μηνών που προνοεί το άρθρο 202Η του περί Εταιρειών Νόμου.
8. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της αιτήτριας αγορεύοντας εισηγήθηκε ότι δικαιολογείται η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος με βάση τις πρόνοιες της Δ.57 θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αλλά και της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου.
9. Το μέρος IVA το οποίο περιλαμβάνει τα άρθρα 202 έως και 202ΛΗ εισήχθηκε στον περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.113, με τον τροποιητικό Νόμο 62

(1)/

1. Το άρθρο 202Α του Νόμου προνοεί μεταξύ άλλων ότι το Δικαστήριο δύναται κατόπιν αίτησης που υποβάλλεται να διορίσει εξεταστή στην εταιρεία για σκοπούς εξέτασης της κατάστασης των υποθέσεων της και την εκτέλεση τέτοιων καθηκόντων όπως δύναται να επιβάλλεται από ή σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου. Το δε Δικαστήριο εκδίδει διάταγμα μόνο εφόσον ικανοποιηθεί ότι υπάρχει εύλογη προοπτική επιβίωσης της εταιρείας και ολόκληρης ή οποιουδήποτε μέρους της επιχείρησης αυτής ως δρώσας οικονομικής μονάδας.
2. Το άρθρο 202Η

(1)του περί Εταιρειών Νόμου ρητά προνοεί τα ακόλουθα: «Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 202Γ κατά την περίοδο που αρχίζει από την ημερομηνία υποβολής αίτησης σύμφωνα με το άρθρο 202Α και τηρουμένων των διατάξεων των εδαφίων

(3)και

(4)του άρθρου 202ΙΘ, και τελειώνει κατά τη λήξη περιόδου τεσσάρων

(4)μηνών από την ημερομηνία εκείνη ή κατά την απόσυρση ή απόρριψη της αίτησης, οποιοδήποτε γεγονός επέλθει πρώτο, η εταιρεία θεωρείται ότι τελεί υπό την προστασία του Δικαστηρίου». Για όσο χρονικό διάστημα η εταιρεία τελεί υπό την προστασία του Δικαστηρίου ως αναφέρεται πιο πάνω ισχύουν τα όσα ρητά προνοεί ο νομοθέτης στο εδάφιο

(2)του άρθρου 202Η δηλ. μεταξύ άλλων, δεν δύνανται ν΄ αρχίσουν εναντίον της εταιρείας διαδικασίες εκκαθάρισης, δεν διορίζεται παραλήπτης, καμία κατάσχεση στα χέρια τρίτου, μεσεγγύηση, κατάσχεση ή εκτέλεση δεν λαμβάνει χώρα έναντι της περιουσίας της εταιρείας παρά μόνο με τη συγκατάθεση του εξεταστή ως επίσης και τα όσα άλλα αναφέρονται στο εδάφιο 2 του πιο πάνω άρθρου. Η προστασία που παρέχεται σε εταιρεία σύμφωνα με το άρθρο 202Η παύει: (α) όταν τεθεί σε ισχύ ο συμβιβασμός ή το σχέδιο διακανονισμού σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου, ή (β) κατά τέτοια ενωρίτερη ημερομηνία όπως δύναται να καθορίσει το Δικαστήριο. Σε περίπτωση που η εταιρεία παύει να τελεί υπό την προστασία του Δικαστηρίου ο διορισμός του εξεταστή τερματίζεται κατά την ημερομηνία της παύσης αυτής. (βλ. άρθρο 202ΚΘ). 8. Διαφαίνεται ότι το σχετικό μέρος προβλέπει στενά χρονικά περιθώρια π.χ. ότι η εταιρεία τελεί, σύμφωνα με τα διαβαλλόμενα του άρθρου 202Η

(1), υπό την προστασία του Δικαστηρίου για περίοδο 4 μηνών από την ημερομηνία καταχώρισης της αίτησης ή σε ενωρίτερο χρόνο σε περίπτωση απόσυρσης ή απόρριψης της. Άλλη σχετική πρόνοια που περιέχει στενό χρονικό περιθώριο είναι αυτή του άρθρου 202ΙΖ

(1)η οποία ρητά αναφέρει ότι ο αιτητής παραδίδει σχετική ειδοποίηση στον Έφορο Εταιρειών και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο μέρος εντός τριών ημερών. Περαιτέρω ο διορισμός εξεταστή τερματίζεται σε περίπτωση που η εταιρεία παύει να τελεί υπό την προστασία του Δικαστηρίου ή στην περίπτωση που τεθεί σε ισχύ ο συμβιβασμός ή το σχέδιο διακανονισμού ή κατά τέτοια ενωρίτερη ημερομηνία όπως δύναται να καθορίσει το Δικαστήριο. Οι σχετικές πρόνοιες του εν λόγω μέρους οι οποίες προβλέπουν σύντομες και αυστηρές χρονικές προθεσμίες αντανακλά με το σκοπό και τη φιλοσοφία του. 9. Δεν υφίστανται οποιοιδήποτε κανονισμοί που να αφορούν τα συγκεκριμένα άρθρα, γεγονός που αναγνώρισε και ο ευπαίδευτος συνήγορος της αιτήτριας. Έτσι τυγχάνουν εφαρμογής οι περί Εταιρειών Κανονισμοί. Ο δε κανονισμός 3 προνοεί τα ακόλουθα: «The Rules of Court for the time being in force relating to civil actions, and the general practice and procedure of the Courts in the Colony (or, in default of local provision, the practice and procedure observed by the Courts in England), shall apply as regards all proceedings in relation to applications to which these rules relate so far as may be practicable, except if and so far as the Law or these rules otherwise provide.» Στην υπόθεση Karaoglanian & Sons Ltd & Others v Karaoglanian & Others

(1976)12 J.S.C. 1875, αναφέρθηκαν: "What r.3 of the Cyprus Companies Rules seeks to achieve is to make applicable the Civil Procedure Rules as they apply to civil actions in the absence of a specific provision being made in the Companies Rules regulating any procedural matter". Τόσο ο περί Εταιρειών Νόμος όσο και οι περί Εταιρειών Κανονισμοί δεν περιέχουν οποιαδήποτε πρόνοια η οποία να παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να παρατείνει την προθεσμία των 4 μηνών που τίθεται στο άρθρο 202Η του Νόμου. Έτσι ο ευπαίδευτος συνήγορος της αιτήτριας εισηγήθηκε ότι ελλείψει οποιασδήποτε νομοθετικής πρόνοιας, ισχύει η Δ.57 θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία αναφέρεται στην εξουσία του Δικαστηρίου να επεκτείνει το χρόνο.

1. Η Δ.57 θ.2 προνοεί τα ακόλουθα: «Ένα Δικαστήριο ή Δικαστής θα έχει την εξουσία να επεκτείνει ή να μειώνει τον χρόνο που καθορίζεται από αυτούς τους κανονισμούς ή ορίζεται από οιονδήποτε διάταγμα επεκτάσεως του χρόνου για να γίνει κάτι ή να αρχίσει κάποια διαδικασία, υπό τοιούτους όρους (αν υπάρχουν) που το δίκαιο της περίπτωσης θα απαιτεί και οιαδήποτε τέτοια επέκταση του χρόνου μπορεί να διαταχθεί παρόλον που η αίτηση γι αυτό το σκοπό θα έχει γίνει μετά τη λήξη του χρόνου που ορίσθηκε ή επετράπηκε νοουμένου ότι όταν ο χρόνος για την παράδοση οιουδήποτε δικογράφου ή εγγράφου ή καταχώρησης οιασδήποτε ενόρκου δηλώσεως, απαντήσεως ή εγγράφου ή τελέσεως οιασδήποτε πράξεως είναι ή έχει ορισθεί ή καθορισθεί από οιονδήποτε των κανονισμών αυτών ή από οιανδήποτε οδηγία ή διάταγμα του Δικαστηρίου ή Δικαστού, τα έξοδα οιασδήποτε αιτήσεως για παράταση του τοιούτου χρόνου και οιουδήποτε διατάγματος θα καταβάλλονται από το διάδικο που κάμνει την τοιαύτη αίτηση εκτός αν το Δικαστήριο ή Δικαστής διατάξει διαφορετικά». Η δε αντίστοιχη αγγλική πρόνοια είναι η O.64 r.
2. Στο σύγγραμμα Annual Practice 1955, σελ.1371, αναφέρονται τα ακόλουθα: «It applies, by virtue of J.A., 1925, s.99

(1), Pt,IX, Div. I, to the time fixed by previously existing statutes, where the time for doing any act has been fixed by a Rule of Court. Such a Rule is not ultra vires, as it deals with a matter of procedure, and the power to enlarge applies to any time fixed by Rule. With that exception the Court has no power to extend time fixed by statute (Re Oliver and Scott's Arbitration, 43 Ch. D. 310)». Διαπιστώνεται από το λεκτικό της Δ.57 θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ότι παρέχεται η εξουσία στο Δικαστήριο να παρατείνει τις χρονικές προθεσμίες που καθορίζονται από τους πιο πάνω θεσμούς (βλ. Λυρατζής ν Χαραλάμπους κ.ά.

(1989)1Ε ΑΑΔ 193). Στην υπόθεση αναφορικά με την αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας αρ. 2

(1990)1ΑΑΔ 159, αναφέρθηκε σε σχέση με την Δ.57 θ.2 ότι: «. αυτή η παράταση χρόνου αφορά και πάλι τον χρόνο που προσδιορίζεται στους Διαδικαστικούς Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας και δεν έχει να κάμει τίποτε με οποιοδήποτε χρόνο που προσδιορίζεται ή καθορίζεται από το Νόμο.». Παρόμοιο ζήτημα απασχόλησε και την αδελφή Δικαστή κ. Ε. Εφραίμ, στα πλαίσια της αίτησης αναφορικά με την εταιρεία Lani Restaurants Ltd κ.ά. γενική αίτηση 740/15, η οποία εξετάζοντας κατά πόσο μπορούσε να επεκτείνει την προθεσμία των 3 ημερών που προβλέπει το άρθρο 202ΙΖ

(1)αποφάσισε ότι οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας δεν τυγχάνουν εφαρμογής και δεν παρέχουν εξουσία στο Δικαστήριο να παρατείνει τη νομοθετική χρονική προθεσμία των 3 ημερών που καθορίζεται στο πιο πάνω άρθρο. Εκ διαμέτρου αντίθετη ήταν η προσέγγιση του αδελφού Δικαστή κ.Χ. Πογιατζή, Π.Ε.Δ. στα πλαίσια της υπόθεσης αναφορικά με την εταιρεία Lani Restaurants Ltd κ.ά. γενική αίτηση 474/15/ ημερ. 9.10.15, όπου αποφασίστηκε πως όπου δεν υπάρχει πρόνοια στους περί Εταιρειών Κανονισμούς ακολουθούνται κατά κανόνα οι πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και έτσι η Δ.57 θ.2 παρέχει εξουσία για παράταση των προθεσμιών.

1. Στην προκείμενη περίπτωση όμως ο χρόνος που τελεί η εταιρεία υπό την προστασία του Δικαστηρίου καθορίζεται από τον ίδιο το Νόμο όπως με λεπτομέρεια επεξηγείται πιο πάνω. Η Δ.57 θ.2 δεν τυγχάνει εφαρμογής και δεν παρέχει την εξουσία στο Δικαστήριο να παρατείνει την προθεσμία των 4 μηνών που προβλέπει το άρθρο 202Η του Νόμου. Συνακόλουθα η σχετική εισήγηση δεν με βρίσκει σύμφωνο και απορρίπτεται.
2. Στη συνέχεια θα εξεταστεί η εισήγηση του ευπαιδεύτου συνηγόρου της αιτήτριας ότι το Δικαστήριο έχει σύμφυτη εξουσία να παρατείνει την πιο πάνω προθεσμία. Περιγραφή της φύσης της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου και της ενάσκησής της έγινε μεταξύ άλλων και στην υπόθεση JSC BTA Bank v. Paul Kythreotis

(2011)1 Α.Α.Δ. 779, στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: "Η σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου και οι προεκτάσεις της εξετάστηκαν σε σωρεία υποθέσεων. Αυτό που προκύπτει από τη σχετική νομολογία είναι πως δεν πρόκειται για ανεξάρτητη πηγή εξουσίας, αλλά εξουσίας η οποία ενυπάρχει λόγω της ταύτισης της με το Δικαστήριο. Η ύπαρξη της είναι αναγκαία για τη λειτουργία του Δικαστηρίου σαν Δικαστηρίου δικαίου, η επίκληση της όμως πρέπει να γίνεται με εξαιρετική φειδώ. Ενδεικτικό της επί του προκειμένου θέσης της νομολογίας μας, συνιστά το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Ιερόθεος Χριστοδούλου Ρόπας

(2009)2 Α.Α.Δ. 235, στο οποίο αναφέρθηκε με επιδοκιμασία η Ολομέλεια στην απόφαση της στην υπόθεση Ευάγγελος Εμπεδοκλής και άλλοι (Αρ. 3)

(2009)1 Α.Α.Δ. 529 (πιο πάνω): "Η σύμφυτη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου έρχεται αρωγός εκεί όπου η χρήση της είναι αναγκαία για αυτή ταύτη τη λειτουργία του ίδιου του συστήματος και της αποτελεσματικής άσκησης των δικαιοδοσιών του, εντός των υφισταμένων και γνωστών δικαιϊκών αρχών, απορρέουσες και πλαισιούμενες, ως στυλοβάτες, από το Σύνταγμα και τους Νόμους της πολιτείας. (Σχετικές είναι οι υποθέσεις Α. Αντωνίου ν. Δημοκρατίας

(1998)3 Α.Α.Δ. 339 και Αχιλλέας Κορέλλης

(1999)1 Α.Α.Δ. 1122)."" Όπως είχε τονισθεί και στην απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Ιερόθεος Χριστοδούλου άλλως Ρόπας ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 226, οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου είναι "το απόθεμα εκείνο των εξουσιών (reserve power) του Δικαστηρίου, τις οποίες μπορεί να ασκεί εκεί όπου αν απέφευγε να το πράξει θα οδηγούμεθα σε αδικία. Μπορούν δε να ασκηθούν είτε σε συνδυασμό με την ύπαρξη σχετικών διαδικαστικών κανονισμών και/ή ανεξάρτητα από τους διαδικαστικούς κανονισμούς." Στην υπόθεση Ελεγκτική Υπηρεσία Συνεργατικών Εταιρειών ν. Παπαγεωργίου κ.ά.

(2000)3 Α.Α.Δ. 151, η Ολομέλεια, στη σελίδα 155, ανέφερε σχετικά τα ακόλουθα: "Η σύμφυτη δικαιοδοσία δεν πηγάζει ούτε από νόμο ούτε από κανονισμό αλλά από τη φύση της δικαστικής λειτουργίας. Γι' αυτό και προσδιορίζεται με το επίθετο «σύμφυτη». Η βασική εκδήλωση της εξουσίας αυτής είναι η ρύθμιση των θεμάτων που άπτονται των δικαστικών διαδικασιών. Περιλαμβάνει δε τομείς του δικαίου των οποίων η νομολογία αναγνώρισε την ύπαρξη. Όμως έχουν τεθεί όρια και αυτοπεριορισμοί για να διαφυλαχθεί η αποτελεσματική λειτουργία αυτής της εξουσίας στις ορθές διαστάσεις της. Όπως παρατήρησε εύστοχα ο καθηγητής M.S. Dockray στο άρθρο του, The Inherent Jurisdiction to Regulate Civil Proceedings

(1997)113 Law Quarterly Review, σελ. 120, στην οποία σχολιάζει στη σελ. 130, περιπτώσεις όπου τα δικαστήρια δε διέγνωσαν σύμφυτη εξουσία σε συγκεκριμένα θέματα: «These decisions are quite inconsistent with the idea that the inherent jurisdiction is an unlimited reservoir from which new powers can be fashioned at will.»" (βλ. Σοφοκλής Σοφοκλέους ν Κυριακής Τσεσμελόγλου (Αρ. 2)

(2012)1Α ΑΑΔ 15). Στην δε υπόθεση Evand Promotions Ltd,

(1998)1Β ΑΑΔ 736, επισημάνθηκαν τα ακόλουθα: «. σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η λεγόμενη εγγενής ή άλλως σύμφυτη εξουσία (inherent power) του δικαστηρίου, η οποία ενυπάρχει λόγω της ταύτισής της με το Δικαστήριο και τις ανάγκες της ύπαρξής της για τη λειτουργία του δικαστηρίου ως δικαστηρίου δικαίου, δεν επεκτείνεται πέραν του ορίου που προσδιορίζεται από την αναγκαιότητα της ίδιας της ύπαρξής της ούτε, κατά κανόνα, αποτελεί πηγή εξουσίας ανεξάρτητη από το νόμο και τους θεσμούς. Με άλλα λόγια, η σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου, εκεί όπου δεν υπάρχει ειδική πρόνοια, είτε στο νόμο είτε στους θεσμούς, δεν μπορεί, κατά κανόνα, να αποτελέσει από μόνη της, με την απλή επίκλησή της, αυτοδύναμη δικαιοδοτική βάση για ένα συγκεκριμένο διάβημα. Κατ΄ εξαίρεση, απλή επίκληση της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου είναι επιτρεπτή μόνο στην περίπτωση που η τυχόν άρνηση εξουσίας ή δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου θα ισοδυναμούσε με αποστέρηση συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος δικαίου.» Με την παρούσα αίτηση εκείνο που ουσιαστικά επιζητείται είναι η παράταση της περιόδου κατά την οποία η εταιρεία τελεί υπό την προστασία του Δικαστηρίου. Όπως έχει ήδη επισημανθεί η εταιρεία τελεί, σύμφωνα με τα διαβαλλόμενα του άρθρου 202Η

(1), υπό την προστασία του Δικαστηρίου για περίοδο τεσσάρων μηνών από την ημερομηνία καταχώρισης της αίτησης ή σε λιγότερο χρόνο στην περίπτωση που αυτή αποσυρθεί ή απορριφθεί. Ο νομοθέτης δεν προέβλεψε οτιδήποτε σε σχέση με την παράταση της πιο πάνω προθεσμίας. Σε άλλες περιπτώσεις το έπραξε και ειδικότερα στην περίπτωση του άρθρου 202ΙΘ

(3)όπου το Δικαστήριο κατόπιν αίτησης του εξεταστή και αφού ικανοποιηθεί ότι δεν θα μπορέσει να υποβάλει έκθεση στο Δικαστήριο εντός της περιόδου των τεσσάρων μηνών αλλά θα μπορέσει να την υποβάλει αν η περίοδος αυτή παραταθεί, το Δικαστήριο δύναται να παρατείνει την περίοδο για διάστημα όχι μεγαλύτερο των 60 ημερών ώστε να μπορέσει ο εξεταστής να υποβάλει την έκθεση. Εάν επιθυμούσε ο νομοθέτης να παρατείνεται η περίοδος εντός της οποίας η εταιρεία τελεί υπό την προστασία του Δικαστηρίου θα το έπραττε. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι η πιο πάνω προθεσμία δεν μπορεί να παραταθεί ούτε και κατ΄ επίκληση της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου. 13. Για όλους τους λόγους που εξηγούνται πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται. Καμιά διαταγή ως προς τα έξοδα. (Υπ.): ........ Ηλ. Γεωργίου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο