OTIS ELEVATOR (CYPRUS) LTD ν. Α. ΤΣΙΛΙΔΗΣ ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 1255/12, 22/12/2016

(1)ανελκυστήρα εντός υποστατικού των Εναγομένων και/ή για εκτελεσθείσες εργασίες και/ή για υπηρεσίες και/ή για παράβαση συμφωνίας με αριθμόν G1NE0804 και/ή ως αποζημιώσεις και/ή αποζημιώσεις για παράβαση της συμφωνίας με αριθμόν G1NE0804 και/ή δυνάμει αδικαιολόγητου πλουτισμού και/ή άλλως πως, ως ανωτέρω διαλαμβάνεται. Β. Γενικές και/ή εύλογες και/ή τιμωρητικές και/ή νόμιμες αποζημιώσεις για παράβαση της συμφωνίας με αριθμόν G1ΝΕ0804 από τους Εναγόμενους, ως ανωτέρω διαλαμβάνεται. Γ. Συμφωνηθέντα τόκο 9% επί ποσού €3.714,50, από 16/02/2010 μέχρι τελείας εξοφλήσεως ή νόμιμο τόκο επί ποσού €3.714,50 από 16/02/2010, μέχρι τελείας εξοφλήσεως. Δ. Έξοδα πλέον Φ.Π.Α., πλέον έξοδα επίδοσης.» Η αξίωση αυτή προκύπτει από ισχυριζόμενη σύμβαση που είχαν μεταξύ τους οι Εναγόμενοι για την προμήθεια, παράδοση και εγκατάσταση ενός ανελκυστήρα ιδιοκτησίας των Εναγόντων σε υποστατικό ιδιοκτησίας των Εναγομένων. Οι Εναγόμενοι, δια της Υπεράσπισης τους, αναφέρουν ότι ουδέποτε ενημερώθηκαν για την ύπαρξη του εν λόγω τιμολογίου, ότι πράγματι κατέβαλαν ποσό Λ.Κ.1.000 ως προκαταβολή για την αγορά του επίδικου ανελκυστήρα, ότι οι Εναγόμενοι ξεφόρτωσαν υλικά και/ή εξαρτήματα του ανελκυστήρα σε χώρο πέριξ του εργοταξίου τους και/ή πάνω στο πεζοδρόμιο έξω από αυτό, λέγοντας ότι θα επανέλθουν σε δύο βδομάδες για να εγκαταστήσουν τον ανελκυστήρα και τότε οι Εναγόμενοι αρνήθηκαν την παραλαβή των ξεφορτωθέντων υλικών και/ή εξαρτημάτων του ανελκυστήρα και ζήτησαν από τους Ενάγοντες να τα πάρουν πίσω. Έτσι και έγινε. Όταν οι Εναγόμενοι κάλεσαν τους Ενάγοντες να προσέλθουν και εγκαταστήσουν τον ανελκυστήρα, αυτοί αρνήθηκαν να συμμορφωθούν και έτσι εγκατέστησαν στο υποστατικό τους ανελκυστήρα από άλλη εταιρεία. Αξιώνουν δε, δια Ανταπαιτήσεως, ποσό Λ.Κ.1.000, ήτοι €1.708,60, ως ποσό αχρεωστήτως καταβληθέν και/ή για αιτία λήξασα και μη επακολουθήσασα και/ή ως αποζημιώσεις για ζημιά την οποία έχουν υποστεί και/ή για παράβαση της συμφωνίας ημερομηνίας 6.12.

1. Β. Η Αίτηση και η Ένσταση Δια της αίτησης τους οι Αιτητές αιτούνται ως ακολούθως: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να τροποποιείται η Έκθεση Απαίτησης των Εναγόντων/Αιτητών δια της τροποποίησης της υφιστάμενης παραγράφου 5 ως εξής: «
2. Μετά την υπογραφή της ανωτέρω συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων, οι Ενάγοντες προχώρησαν στην παραγγελία, των υλικών του ανελκυστήρα με κωδικό unit G1NE0804, εκδίδοντας σχετικό τιμολόγιο με αριθμό 365, ημερομηνίας 19/12/2007, ποσού Λ.Κ.3.174 ή το ισόποσο €5.423,10 επ΄ ονόματι των Εναγομένων.» Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να τροποποιείται η Έκθεση Απαίτησης των Εναγόντων/Αιτητών δια της τροποποίησης της υφιστάμενης παραγράφου 8 ως εξής: «
3. Οι Ενάγοντες δεν έχουν μέχρι σήμερα εγκαταστήσει τον ανελκυστήρα στο εν λόγω υποστατικό των Εναγομένων, εξ υπαιτιότητας και μόνον των τελευταίων, αφού κατά την ημερομηνία παράδοσης σ΄ αυτούς των υλικών του αναφερόμενου ανελκυστήρα από τους Ενάγοντες, δήλωσαν προφορικώς στους Ενάγοντες ότι δεν επιθυμούσαν την παραλαβή τους, και ούτε περαιτέρω συνεργασία μαζί τους και ούτε επιθυμούσαν την οποιαδήποτε καταβολή πληρωμής της συμφωνημένης προκαταβολής, κατόπιν απαίτησης των Εναγόντων και παρανόμως και/ή αδικαιολογήτως οι Εναγόμενοι τερμάτισαν την ως άνω αναφερόμενη συμφωνία με αριθμό G1NE0804, χωρίς την οποιαδήποτε εκ των προτέρων προειδοποίηση, και προς τούτο οι Ενάγοντες αξιώνουν καταβολή αποζημιώσεων από τους Εναγόμενους, για παράβαση της εν λόγω συμφωνίας ως ανωτέρω αναφέρεται.» Γ. Οποιανδήποτε άλλην και/ή περαιτέρω θεραπεία το Δικαστήριο κρίνει ορθή και δίκαια υπό τις περιστάσεις.» Είναι σημαντικό να αναφερθούν εδώ και οι υφιστάμενες παράγραφοι 5 και 8 της τροποποιημένης έκθεσης απαίτησης ημερ. 2/6/2016, ώστε να διαφανεί η μικρή έκταση των αιτούμενων τροποποιήσεων. Ότι δηλαδή, σκοπείται να αφαιρεθούν μερικές λέξεις στην υφιστάμενη παράγραφο 5 (ως οι υπογραμμίσεις στο κείμενο που ακολουθεί) και να προστεθούν κάποιες λέξεις στην υφιστάμενη παράγραφο 8 (ως οι υπογραμμίσεις στο αιτητικό της αίτησης πιο πάνω) και να απαλειφθούν άλλες (ως οι υπογραμμίσεις στο κείμενο που ακολουθεί). «
4. Μετά την υπογραφή της ανωτέρω συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων, οι Ενάγοντες προχώρησαν στην παραγγελία, προμήθεια και παράδοση στους Εναγόμενους των υλικών του ανελκυστήρα με κωδικό unit G1NE0804 στο αναφερόμενο υποστατικό των Εναγομένων, εκδίδοντας σχετικό τιμολόγιο με αριθμό 365, ημερομηνίας 19/12/2007, ποσού Λ.Κ.3.174 ή το ισόποσο €5,423.10 επ' ονόματι των Εναγομένων. [......]
5. Οι Ενάγοντες δεν έχουν μέχρι σήμερα εγκαταστήσει τον ανελκυστήρα στο εν λόγο υποστατικό των Εναγομένων, εξ υπαιτιότητας και μόνον των τελευταίων, αφού μετά την παράδοση σ΄ αυτούς των υλικών του αναφερόμενου ανελκυστήρα από τους Ενάγοντες, δήλωσαν προφορικώς και/ή γραπτώς στους Ενάγοντες ότι δεν επιθυμούσαν περαιτέρω συνεργασία μαζί τους και παρανόμως και/ή αδικαιολογήτως ετερμάτισαν την ως άνω αναφερόμενη συμφωνία με αριθμό G1NE0804 και προς τούτο αξιώνουν καταβολή αποζημιώσεων από τους Εναγόμενους, για παράβαση της εν λόγω συμφωνίας ως ανωτέρω αναφέρεται.» Προς υποστήριξη της Αίτησης, υπογράφει ένορκη δήλωση η κα Μαριλένα Γιάγκου, λέγοντας ότι είναι υπεύθυνη εισπράξεων στους Ενάγοντες. Γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης προσωπικά και από ενημέρωση που έλαβε από τον κ. Κωνσταντίνο Ματσούκη, ο οποίος είναι υπεύθυνος του Τμήματος Λογιστηρίου των Εναγόντων. Όταν, κατά τη συνάντηση της ενόρκως δηλούσας με τον δικηγόρο της για προετοιμασία της ακρόασης, διαπιστώθηκε, όπως ο ίδιος της ανέφερε, «ότι από αβλεψία και/ή εκ παραδρομής και/ή εκ λάθους δεν αναγράφονταν επί της Έκθεσης Απαίτησης τα ορθά και ακριβή γεγονότα ως αυτά είχαν λάβει χώρα παρά την προηγούμενη τροποποίηση που είχε γίνει, κατόπιν αδείας του Δικαστηρίου μετά από σχετικό αίτημα των Εναγόντων στις 22.4.
6. Συνεπεία των πιο πάνω, προέκυψε άμεση ανάγκη για ουσιαστική τροποποίηση της Έκθεσης Απαίτησης ώστε να συμβαδίζουν με τα πραγματικά επίδικα γεγονότα.» Η αιτούμενη τροποποίηση είναι αναγκαία και επιβεβλημένη ώστε οι Ενάγοντες να μπορέσουν να παρουσιάσουν ενώπιον του Δικαστηρίου τα ακριβή γεγονότα της υπόθεσης. Είναι δε, απαραίτητη προς την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης. Καμία ζημιά δε θα επέλθει στους Ενάγοντες η οποία δε θα μπορεί να αποζημιωθεί σε χρήμα. Αντιθέτως, εάν δε διαταχθούν οι αιτούμενες τροποποιήσεις, οι Ενάγοντες θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά εφόσον δε θα μπορέσουν να θέσουν τα επίδικα θέματα ολοκληρωμένα και πλήρως ενώπιον του Δικαστηρίου. Δια της ένστασης τους οι Εναγόμενοι υποβάλλουν ότι οι Ενάγοντες εισάγουν νέα βάση αγωγής με την αίτηση τροποποίησης τους, ότι έχουν καθυστερήσει υπέρμετρα και χωρίς επαρκή δικαιολόγηση στην καταχώριση της αίτησης, μετά από τέσσερα δηλαδή χρόνια, ενώ οι ισχυρισμοί που αποπειρώνται να εισάξουν ήταν γνωστοί και/ή θα μπορούσαν εύλογα να καταστούν γνωστοί σε αυτούς από τα πρώτα στάδια της διαδικασίας και/ή κατά την καταχώρηση της προηγούμενης αίτησης τροποποίησης ημερομηνίας 20.1.
7. Ότι, περαιτέρω, η αίτηση είναι κακόπιστη εφόσον έχει καταχωριστεί μετά την καταχώριση της υπεράσπισης των Εναγομένων και σκοπεί στην απάντηση στους ισχυρισμούς που περιέχονται στην τελευταία. Δια της ένορκης δήλωσης του Αλέξανδρου Τσιλίδη που συνοδεύει την ένσταση επαναλαμβάνονται με περισσότερη λεπτομέρεια οι λόγοι ένστασης που παρατέθηκαν πιο πάνω. Γ. Νομική Πτυχή Η Διαταγή 25 Θ.1, ως ήταν πριν την τροποποίηση της 26.9.2014, και η οποία εφαρμόζεται εν προκειμένω, προνοεί ως εξής: "The court or a Judge may, at any stage of the proceedings, allow either party to alter or amend his endorsement or pleadings, in such manner and on such terms as may be just, and all such amendments shall be made as may be necessary for the purpose of determining the real questions in controversy between the parties." Σε ελεύθερη μετάφραση: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί σε οποιονδήποτε στάδιο της διαδικασίας να επιτρέψει σε οιονδήποτε από τους διαδίκους να διορθώσει ή τροποποιήσει την οπισθογράφηση ή τα δικόγραφα με τέτοιο τρόπο και με τέτοιους όρους που θα είναι δίκαιοι και όλες οι τέτοιες τροποποιήσεις θα πρέπει να γίνουν σαν αναγκαίες για σκοπούς αποπερατώσεως των πραγματικών ζητημάτων που είναι αμφισβητούμενα μεταξύ των διαδίκων». Στην υπόθεση Στέλιος Φοινιώτης v. Greenmar Navigation Ltd & others

(1989)1 ΑΑΔ (Δ) 33 (υπόθεση Ναυτοδικείου), στις σελ. 36 και 37, συνοψίστηκαν από το Δικαστή Πική (όπως ήταν τότε) οι αρχές που διέπουν το ζήτημα της τροποποίησης, ως ακολούθως: «Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου μπορεί να συνοψιστούν ως εξής:

(1)Η τροποποίηση της δικογραφίας επιτρέπεται σε κάθε στάδιο της διαδικασίας δεδομένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που την καθιστούν απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης.

(2)Στον προσδιορισμό των συμφερόντων της δικαιοσύνης όπως διαγράφονται στην συγκεκριμένη υπόθεση συνεκτιμούνται και οι επιπτώσεις από την τροποποίηση στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου. Η διεξαγωγή της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο καθιερώνεται από το άρθρο 30.2 του συντάγματος ως θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διάδικου.

(3)Η τροποποίηση επιτρέπεται κατά κανόνα εφόσον δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο δηλαδή ζημιά άλλη από εκείνη που μπορεί να θεραπευθεί με την έκδοση της κατάλληλης διαταγής ως προς τα έξοδα. Το αποδεικτικό βάρος για τη αιτιολόγηση του αιτήματος και της καθυστέρησης στην διατύπωση των θέσεων του αιτητή ποικίλλει ανάλογα με το στάδιο κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα επαυξάνει και το βάρος το οποίο πρέπει να αποσείσει ο αιτητής για την έκδοση διατάγματος για την τροποποίηση.

(4)Η έναρξη της δίκης δεν δημιουργεί ανυπέρβλητο εμπόδιο στην επιδίωξη της τροποποίησης υπεράσπισης. Στο στάδιο αυτό όμως η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με φειδώ, λαμβάνοντας υπόψη τον εκτροχιασμό της δίκης από τη προσδιορισθείσα πορεία και τις αναπόφευκτες επιπτώσεις στα δικαιώματα του αντιδίκου. Στην υπόθεση Hipgrave v. Case, 28 Ch. D. 361 υποδείχθηκε ότι το Δικαστήριο αντιμετωπίζει με διστακτικότητα αιτήσεις για τροποποίηση της δικογραφίας κατά την δίκη. » Έκτοτε ακολούθησε σωρεία νομολογίας που υιοθέτησε και εξειδίκευσε τη Φοινιώτης (πιο πάνω). [1] Στο σύγγραμμα Odgers on Pleading and Practice, 21st edition, στη σελίδα 154, υπό τον τίτλο "Amending with Leave" αναφέρονται τα εξής: «If the application be made mala fide, or if the proposed amendment will cause undue delay, or will in any other way unfairly prejudice the other party, or is irrelevant or useless, or would raise merely a technical point, leave to amend will be refused[2]». Ακόμα και όπου σκοπείται η πρόσθεση νέας βάσης αγωγής, η τροποποίηση γενικώς επιτρέπεται, εάν η νέα βάση αγωγής είναι συνδεδεμένη με την υπάρχουσα (βλ. Att. Gen. v. West Ham Corporation

(1910)74 J.P. 196, C.A.). Επιτρέπεται, εάν είναι ορθό και δίκαιο, υπό τις περιστάσεις, ακόμα και σε περιπτώσεις όπου η πρόσθεση της νέας βάσης αγωγής θα αποστερούσε τον Εναγόμενο από την υπεράσπιση της παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος (βλ. Chatsworth Investments Ltd v. Cussins (Contractors) Ltd [1969] 1 WLR 1, Sterman v. E.W.&W. J. Moore [1970] 1 QB 455). Στην IKOS CIF LTD v. Martin Coward κ.ά. ECLI:CY:AD:2014:A205, Π.Ε. 137/13 και 138/13, ημερ. 20/3/2014, επιβεβαιώθηκε η πάγια γραμμή της νομολογίας ότι η τροποποίηση δικογράφων είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που αυτό κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για την αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Ακόμη και στις περιπτώσεις που επιδιώκεται νέα βάση αγωγής, η αίτηση τροποποίησης δεν είναι καταδικασμένη σε αποτυχία, αλλά εξετάζεται και συνεκτιμάται υπό το πρίσμα του συνόλου των στοιχείων της δεδομένης περίπτωσης. Όταν ο παράγοντας της καθυστέρησης, ο οποίος τονίστηκε ότι δεν είναι αφ'εαυτής και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας, οφείλεται σε σφάλμα του αιτητή, η δικαιολόγηση της καθυστέρησης και η σημασία της ποικίλει ανάλογα με τα περιστατικά κάθε υπόθεσης. Σημαντικό ρόλο ως προς τον τρόπο αξιολόγησης της καθυστέρησης από το Δικαστήριο, μπορούν να διαδραματίσουν η γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και η αναγκαιότητα ή ο βαθμός της χρησιμότητας της τροποποίησης. Η όποια καθυστέρηση δεν πρέπει να εξετάζεται μεμονωμένα από απόψεως μόνο χρονικής διάστασης, αλλά θα πρέπει να συναρτάται με άλλους παράγοντες, όπως για παράδειγμα την ανυπαρξία καλής πίστης. Τροποποίηση μπορεί να επιτραπεί, ασχέτως εάν επιδείχθηκε αμέλεια και καθυστέρηση από διάδικο, αν αυτό απαιτεί το συμφέρον της δικαιοσύνης. Όπως ήδη έχει καταγραφεί, τελικά ο κρίσιμος παράγοντας είναι η ανάγκη για προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων και η διατύπωση των θέσεων των διαδίκων[3]. Στην ίδια υπόθεση, αναφέρθηκε και η πάγια θέση της νομολογίας ότι, αίτηση τροποποίησης δεν είναι δυνατό να επιτύχει αν το υλικό, το οποίο σκοπείται να εισαχθεί, ήταν σε γνώση του αιτητή ή μπορούσε με εύλογη επιμέλεια να εντοπιστεί έγκαιρα. Η δε αλλαγή δικηγόρου διαδίκου δε μπορεί να θεωρηθεί ως δικαιολογία για παρατηρούμενη καθυστέρηση που οδηγεί σε εκτροχιασμό της δίκης και δεν παρέχει, αφ'εαυτής, λόγο για την τροποποίηση της δικογραφίας[4]. Υπογραμμίστηκε δε, παρά τα πιο πάνω, ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου προς έγκριση αίτησης τροποποίησης πρέπει να ασκείται με φειδώ, ιδίως στις περιπτώσεις όπου η όποια καθυστέρηση ενέχει καταλυτικές επιπτώσεις στα δικαιώματα του αντιδίκου. Στην υπόθεση Κώστας Παφίτης & Υιοί Λτδ ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(2012)1 ΑΑΔ 745, αποφασίστηκαν τα ακόλουθα: «Για να αποδειχθεί κακοπιστία, χρειάζεται επαρκής μαρτυρία από την οποία να εξάγεται αβίαστα το σχετικό συμπέρασμα, εφόσον με τη διαπίστωση ύπαρξης κακοπιστίας, η αίτηση συνήθως οδηγείται σε απόρριψη. [...] Όμως, ακόμη και αν η καθυστέρηση οφειλόταν σε λάθος ή σε αμέλεια, με κανένα τρόπο δεν θα μπορούσε να εξισωθεί με κακοπιστία. Δεν έχουν τεθεί ενώπιον μας στοιχεία που να δείχνουν ή από τα οποία εμείς να συμπεράνουμε ότι σκόπιμα καθυστέρησε η καταχώρηση της αίτησης με απώτερο στόχο την καθυστέρηση της εκδίκασης της αγωγής.» Στην Clive Preece & Ann Maria Preece v. Νάσως Θεοφίλου Ρωσσίδου

(2011)1 ΑΑΔ 2138, αναφέρθηκαν τα εξής: «Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, Διαταγή 25, Καν. 1, παρέχουν δυνατότητα τροποποίησης των δικογράφων. Η επί τούτου απόφαση, ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου η οποία ασκείται στη βάση καθιερωμένων κριτηρίων. Αίτηση για τροποποίηση δικογράφου μπορεί να εγκριθεί σε κάθε στάδιο της διαδικασίας εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις οι οποίες καθιστούν την τροποποίηση απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτιμάται ύστερα από συνεκτίμηση όλων των παραγόντων της κάθε υπόθεσης, συμπεριλαμβανομένων και των επιπτώσεων που ενδεχομένως θα προκληθούν στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου. Βλ. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. κ.ά. v. Βιομ. Χαρ. Αλωνεύτης Λτδ κ.ά.

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 237.» Και ως προς το θέμα της καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης: «Οι εφεσείοντες μπορεί να μην κατάφεραν να δικαιολογήσουν με απόλυτη πειστικότητα την καθυστέρηση που παρατηρήθηκε στην προώθηση του δικονομικού διαβήματος. Ωστόσο, η μερική αυτή αδυναμία δεν έπρεπε να οδηγήσει στην απόρριψη της αίτησης εφόσον το πλέον ουσιώδες υπό τις περιστάσεις κριτήριο ήταν η στάθμιση των παραγόντων που θα αποτελούσαν το εχέγγυο για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Το αίτημα υποβλήθηκε στο αρχικό στάδιο της ακρόασης και προτού συμπληρωθεί η κύρια εξέταση του εφεσείοντα. Η έγκριση του αιτήματος δεν θα διαφοροποιούσε ούτε τη βάση της αγωγής ούτε και θα προκαλούσε δυσμενείς επιπτώσεις στα δικαιώματα και συμφέροντα της εφεσίβλητης [.]» Στη Χριστοδούλου v. Χριστοδούλου κ.ά.

(1991)1 Α.Α.Δ. 934 έχει ειπωθεί ότι η σύγχρονη τάση είναι να επιτρέπουν τα δικαστήρια τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις ακόμα και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης νοουμένου ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα. Στην Astor Manufacturing & Exporting Co κ.ά. v. A. & G. Leventis & Co (Nigeria) Ltd κ.ά.

(1993)1 Α.Α.Δ. 726, αναφορικά με τον παράγοντα του χρόνου, ειπώθηκαν τα εξής: «Ο παράγοντας χρόνος είναι σχετικός. Δεν είναι όμως εκ προοιμίου και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας. Το ίδιο ισχύει για τον κάθε ένα από τη σειρά παραγόντων που η νομολογία καθιέρωσε ως διαδραματίζοντας ρόλο. Η διακριτική εξουσία του δικαστηρίου ασκείται αφού συνυπολογισθούν τα σχετικά στο πλαίσιο των ιδιαιτεροτήτων της κάθε υπόθεσης.» Στη Saba and Co v. D.P.M. Agents

(1994)1 A.A.Δ. 426, αποφασίστηκε ότι εάν με την τροποποίηση επιδιώκεται η εισαγωγή νέας βάσης αγωγής αυτό δε σημαίνει, αφ' εαυτού, ότι η τροποποίηση δε μπορεί να επιτραπεί. Ότι, περαιτέρω, καλόπιστη αίτηση για τροποποίηση προς κάλυψη πραγματικής και σημαντικής ανάγκης δεν πρέπει να απορρίπτεται απλώς και μόνο επειδή η καθυστέρηση δικαιολογήθηκε με αναφορά σε αβλεψία ή παραδρομή. Ως προς την καταχώριση της αίτησης μαζί με ένορκη δήλωση δικηγόρου αντί του ιδίου του διαδίκου, στην Rybolovlev v. Rybolovleva

(2010)1Α Α.Α.Δ 82 αναφέρθηκε ότι μια ένορκη δήλωση δεν αποκλείεται απλά επειδή ο ομνύων είναι δικηγόρος. «Οι δικηγόροι όμως θα πρέπει να αποστασιοποιούνται από τα γεγονότα που σχετίζονται με τα επίδικα θέματα και τυγχάνει γενικά ανεπιθύμητο να εμφανίζονται ως μάρτυρες ή ενόρκως δηλούντες σε δικαστική διαδικασία στην οποία εκπροσωπούν διάδικο, εκτός εάν αυτό είναι αναγκαίο. Αφ' ης όμως στιγμής δικηγόρος έχει με τον ένα ή άλλο τρόπο καταστεί μάρτυρας γεγονότων, τότε κωλύεται, λόγω ασυμβιβάστου, να συνεχίζει να εμφανίζεται χειριζόμενος την υπόθεσή του πελάτη του ως δικηγόρος. (Ahapittas v. Roc-Chic Ltd

(1968)1 C.L.R. 1, In re Efthymiou

(1987)1 C.L.R. 319, Thanos Hotels Ltd v. Ιωάννου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1036). [..] Με αυτά ως δεδομένα, μπορούμε να δεχθούμε ως αρχή της νομολογίας αναφορικά με το θέμα παροχής εξήγησης ως προς το γιατί ομνύων είναι δικηγόρος και όχι διάδικος ή άλλο πρόσωπο, ότι κάποια εξήγηση προς τούτο απαιτείται, εκεί όπου δεν προκύπτει υπό τις περιστάσεις ένας εμφανής καλός λόγος, όπως είναι η διαμονή του διαδίκου στο εξωτερικό και/ή άλλες εγγενείς δυσχέρειες οι οποίες δεν θα επέτρεπαν στον ίδιο να είναι ενόρκως δηλών.» Δ. Επαγωγή της νομικής πτυχής στα γεγονότα Θα εξετάσω κατά προτεραιότητα, εφόσον αυτός προκύπτει ως προεξάρχων και καθοριστικός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου παράγοντας, κατά πόσο η αιτούμενη τροποποίηση είναι αναγκαία προς το σκοπό του προσδιορισμού των επιδίκων θεμάτων με ακρίβεια και πλήρως. Οι αιτούμενες τροποποιήσεις μπορούν να χαρακτηριστούν ως αχρείαστες, εφόσον δε μου φαίνεται να αφορούν σε ουσιώδη γεγονότα. Η αναγκαιότητα της τροποποίησης εφόσον δεν εκπηγάζει από το ίδιο το λεκτικό της αιτούμενης τροποποίησης, θα έπρεπε να επεξηγηθεί ρητώς από τους Ενάγοντες στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτησή τους. Κάτι τέτοιο δεν έγινε. Έγινε μόνο η γενική αναφορά ότι η τροποποίηση είναι αναγκαία ώστε τα ορθά γεγονότα να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου, χωρίς να αναφερθεί πώς και γιατί τα τελευταία διαφέρουν από τα ήδη δικογραφημένα. Μέσα από αντιπαραβολή των υφιστάμενων παραγράφων 5 και 8 της Έκθεσης Απαίτησης των Εναγόντων, με τις αιτηθείσες προς αντικατάσταση τους αντίστοιχες παραγράφους, προκύπτει ότι η τροποποίηση δεν είναι αναγκαία. Δια των υφιστάμενων παραγράφων 5 και 8, τίθεται ολοκληρωμένα η θέση των Εναγόντων. Τίποτε δεν προσθέτουν οι αιτούμενες δια τροποποίησης παράγραφοι. Εάν η αίτηση εγκριθεί, τίποτε δε θα προστεθεί στο δικόγραφο των Εναγόντων το οποίο δεν συμπεριλαμβάνεται ήδη σε αυτό. Δια των αιτούμενων τροποποιήσεων ουδόλως διαφοροποιείται το υπόβαθρο γεγονότων επί του οποίου οι Ενάγοντες θα κληθούν, κατά την ακρόαση, να αποδείξουν την υπόθεσή τους. Αντιλαμβάνομαι, χωρίς, πρέπει να ομολογήσω, να είμαι απόλυτα βέβαιη εφόσον δε διευκρινίστηκε ως προανέφερα από τους αιτητές στην ένορκη δήλωση τους, ότι οι Ενάγοντες αποσκοπούν στο να συγκεκριμενοποιήσουν τον ισχυρισμό τους περί παράβασης εκ των Εναγόμενων της επίδικης συμφωνίας. Έτσι ώστε να δικογραφήσουν αφενός ότι, δεν προμήθευσαν ή παράδωσαν στους Εναγόμενους τα υλικά του ανελκυστήρα, αλλά μόνο τα παρήγγειλαν και αφετέρου ότι, είναι κατά την παράδοση των υλικών του ανελκυστήρα στους Εναγόμενους και όχι μετά από αυτήν που οι Εναγόμενοι κατ'ισχυρισμό διέρρηξαν τη συμφωνία. Οι αιτούμενες αυτές τροποποιήσεις είναι αλληλοσυγκρουόμενες. Από τη μια, οι Αιτητές επιχειρούν να απαλείψουν την αναφορά σε προμήθεια και παράδοση των υλικών του ανελκυστήρα στο υποστατικό των Εναγομένων, στην παράγραφο 5, και από την άλλη να προσθέσουν, στην παράγραφο 8, αναφορά σε απόρριψη των υλικών εκ των Εναγομένων κατά την παράδοση τους σε αυτούς και όχι μετά από αυτήν. Επομένως, εάν εγκριθεί η αίτηση θα συσκοτιστούν παρά να διαφωτιστούν ή εξειδικευθούν τα επίδικα θέματα. Απορρίπτω, επομένως, την αίτηση ως μη αναγκαία. Παρέλκει η εξέταση οποιωνδήποτε άλλων εγειρόμενων θεμάτων λόγω αυτής μου της κατάληξης. Τα έξοδα θα είναι εναντίον των Αιτητών και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η αγωγή ορίζεται για ακρόαση στις 28.2.2017 και η ώρα 11:30π.μ. (Υπ.) ............ Μ. Κ. Λοϊζου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής [1] Βλ. σχετικά, Δόμνα Χριστοδούλου ν. Αθηναίδης Χριστοδούλου

(1991)1 Α.Α.Δ. 934, Γραμμές Στριντζή Αιγαίου ν. Επίσημου Παραλήπτη

(1995)1 Α.Α.Δ. 607, Federal Bank of Lebanon (S.A.L.) v. Σιακόλα

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 44, C & A, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. κ.ά. ν. Βιομ. Χαρ. Αλωνεύτης Λτδ. κ.ά.

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 237, Clive Preece κ.ά. ν. Νάσου Θεοφίλου Ρωσσίδου, Πολιτική Έφεση 271/2008, ημερομηνίας 16/12/2011 και Ιωάννης Νικολάου ν. Ζωής Μιλτιάδους κ.ά.

(2007)1 Α.Α.Δ.

1. [2] Το ίδιο απόσπασμα βρίσκεται και στο σύγγραμμα The Annual Practice 1956, σελ.
2. [3] (Χριστοδούλου v. Χριστοδούλου,

(1991)1 Α.Α.Δ. 934, Ταξί Κυριάκος Λτδ v. Ανδρέα Παύλου,

(1995)1 Α.Α.Δ. 560, Astor Manufacturing & Exporting Co κ.α. v. A.G. Leventis κ.α.,

(1993)1 Α.Α.Δ. 726, SABA & Co. (T.M.P.) v. T.M.P. Agents,

(1994)1 A.A.Δ. 426, Ιωάννης Νικολάου v. Ζωής Μιλτιάδους κ.ά.,

(2007)1 Α.Α.Δ. 1005) (Παραπομπές στο πρωτότυπο κείμενο). [4] (Γραμμές Στριντζή Αιγαίου Ναυτική Εταιρεία v. Always Travel Holidays Ltd

(1995)1 Α.Α.Δ. 607 και United Sea Transport Ltd v. Zakou

(1980)1 A.Α.Δ. 501, 510) (Παραπομπές σε αυθεντίες, στο πρωτότυπο). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο