ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ κ.α. ν. V.K.C.A QYALITY LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 1201/16, 22/12/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A212 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον:- Μ. Κ. Λοϊζου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1201/16 Μεταξύ:
- ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ
- ΝΙΚΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ Εναγόντων -και-
- V.K.C.A QYALITY LTD
- COSMOS INSURANCE LTD Εναγομένων Ημερομηνία: 22 Δεκεμβρίου 2016 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: κα Χριστοδούλου για Γιάννης Πολυχρόνης & Μανώλης Χριστοδούλου. ΑΠΟΦΑΣΗ (κατόπιν μονομερούς αίτησης για απόφαση λόγω μη καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης ημερ. 29.9.16) Α. Αντικείμενο Το Κλητήριο Ένταλμα επιδόθηκε στους Εναγομένους 1 στις 20.7.2016 και στους Εναγόμενους 2 στις 22.7.
- Δεν καταχωρίστηκε εμφάνιση και ακολούθησε η καταχώριση εκ των Εναγόντων της παρούσας αίτησης. Στις 31.10.2016 οι Ενάγοντες, δια ένορκης δήλωσης του Ενάγοντα 2, προσκόμισαν μαρτυρία προς απόδειξη της αγωγής τους. Δια του Κλητηρίου Εντάλματος αξιώνονται γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για ζημιές και/ή απώλειες και/ή σωματικές και/ή ψυχολογικές βλάβες και/ή για πόνο και ταλαιπωρία που οι Ενάγοντες υπέστησαν συνεπεία τροχαίου ατυχήματος που επεσυνέβη στις 6.3.2014 στη Λάρνακα, ως αποτέλεσμα της αμέλειας και/ή της αμελούς οδήγησης υπαλλήλων και/ή προστηθέντων των Εναγομένων 1, οι οποίοι οδηγούσαν το όχημα με αρ. εγγραφής ΚΤD736 και για το οποίο διατηρείτο ασφαλιστήριο συμβόλαιο με τους Εναγόμενους 2, πλέον νόμιμο τόκο, πλέον έξοδα. Καταχωρίστηκε Έκθεση Απαίτησης εκ των Εναγόντων, η οποία καλύπτει όλους τους ισχυρισμούς, οι οποίοι προβάλλονται στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 2 προς υποστήριξη της αίτησης. Προβάλλονται στην Έκθεση Απαίτησης και ισχυρισμοί οι οποίοι δεν περιλαμβάνονται στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 2 και έτσι δεν κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ σε αυτούς, εφόσον δεν θα με απασχολήσουν. Δια της ένορκης δήλωσής του ο Ενάγοντας 2 αναφέρει ότι, κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν οδηγός του οχήματος ΚUΕ288 και ο Ενάγων 1 ήταν συνοδηγός του. Κατά τις 6.3.2014 το όχημα που αυτός οδηγούσε βρισκόταν στην οδό Λύσσου Σανταμά σταματημένο στα φώτα τροχαίας παρά το κατάστημα La Stampa στη Λάρνακα. Δημιουργήθηκε ατύχημα λόγω της αμέλειας του οδηγού του οχήματος με αρ. εγγραφής KTD736, ιδιοκτησίας των Εναγομένων
- Από το ατύχημα προκλήθηκαν εκτεταμένες ζημιές στο όχημα του Ενάγοντα 2 και σωματικές βλάβες και στους δύο Ενάγοντες. Αμέσως μετά το ατύχημα, στην παρουσία του οδηγού του οχήματος των Εναγομένων 1 και υπαλλήλου τους, οι Ενάγοντες επικοινώνησαν με τους Εναγόμενους 2, οι οποίοι δήλωσαν ότι θα αποδέχοντο ευθύνη και θα τους αποζημίωναν. Στο μέρος κατέφθασε και η Αστυνομία στην οποία αναφέρθη ότι το ζήτημα θα διευθετείτο μεταξύ των ασφαλειών των εμπλεκομένων και έτσι οι επί καθήκοντι αστυνομικοί δεν συνέταξαν λεπτομερή αστυνομική έκθεση. Παρά τις υποσχέσεις τους, οι Εναγόμενοι 2 παρέλειψαν και παραλείπουν μέχρι σήμερα να καταβάλουν στους Ενάγοντες οποιοδήποτε ποσό. Κατόπιν του ατυχήματος, οι δύο Ενάγοντες επισκέφθηκαν το Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας και μετά από τις απαιτούμενες εξετάσεις διεγνώσθησαν και οι δύο με θλάση αυχένα και οσφύου. Στον Ενάγοντα 2 συστήθηκε η ακινητοποίηση του αυχένα και η ανάπαυση από την ημερομηνία του ατυχήματος μέχρι και τις 10.3.
- Στις 10.3.2014 επισκέφθηκαν και οι δύο εκ νέου ορθοπεδικό γιατρό, ο οποίος χορήγησε σε αυτούς άδεια ασθενείας από τις 11.3.2014 μέχρι και τις 20.3.
- Εξαιτίας του ατυχήματος οι Ενάγοντες υπέστηκαν ειδικές ζημιές ως ακολούθως: Α. Έξοδα αστυνομικής έκθεση προς €
- Β. Έξοδα ορθοπεδικού Δρ Σόλων Δημητρίου προς €
- Γ. Έξοδα φαρμακείου προς €
- Δ. Έξοδα Πρώτων Βοηθειών προς €
- Τα πιο πάνω ποσά αξιώνονται εξ' ημισείας από τον Ενάγοντα 1 και τον Ενάγοντα 2 και, έτσι, έκαστος εξ αυτών αξιώνει το ποσό των €110 ως ειδικές αποζημιώσεις. Επιπλέον, ο Ενάγοντας 2 υπέστη ζημιά για την επιδιόρθωση του οχήματος του εκ €
- Υπέστη, επίσης, απώλεια εσόδων για τον μήνα Μάρτιο του 2014, κατά τον οποίο αναγκάστηκε να απουσιάσει από την εργασία του. Διατηρεί επιχείρηση που παρέχει υπηρεσίες συντήρησης οικιακών και ξενοδοχειακών συσκευών και ο φόρτος εργασίας του είναι μεγάλος τον μήνα Μάρτιο εκάστου έτους, όταν οι ξενοδοχειακές μονάδες προβαίνουν σε συντήρηση των συσκευών τους για τη νέα τουριστική σαιζόν. Κατατέθηκαν τιμολόγια για τον ίδιο μήνα του προηγούμενου έτους, για τον Μάρτη δηλαδή του 2013, που δεικνύουν ότι η επιχείρηση του εξέδωσε αυτά εις συνολικό ποσό €3.
- Απώλεσε τα εν λόγω εισοδήματα, εφόσον οι πελάτες του αποτάθηκαν σε ανταγωνιστή του. Στις 2.9.2014 ο δικηγόρος του απέστειλε επιστολή απαίτησης προς τους δύο Εναγόμενους, χωρίς όμως αυτοί να ανταποκριθούν. Με την καταχώριση του Κλητηρίου Εντάλματος στάληκε και η απαραίτητη εκ του Νόμου ειδοποίηση προς τους Εναγόμενους
- Β. Νομική Πτυχή Σε σχέση με Ενάγοντα που αποδεικνύει την απαίτηση του ενώπιον του Δικαστηρίου λόγω παράλειψης καταχώρισης εμφάνισης εκ του Εναγομένου, στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ ν. Γιώργου Οικονόμου, ECLI:CY:AD:2014:A786, Π. Ε. 335/2009, ημερ. 17/10/2014, αναφέρθηκε ότι: «Η Τράπεζα φέρει το βάρος απόδειξης του ύψους της απαίτησής της. Σε περίπτωση που ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι η εκδοχή της ήταν πιο πιθανή παρά όχι, τότε δικαιούται σε απόφαση (Μπούλος Μαρσέλ κ.ά. ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ
(2001)1 ΑΑΔ 1858). Σε περίπτωση όπου υπάρχει μόνο μία εκδοχή ως προς τα γεγονότα, τότε συνήθως αυτό που απομένει να εξεταστεί, εκτός αν υπάρχουν εγγενείς δυσκολίες σε σχέση με το μάρτυρα και την αξιοπιστία του, είναι αν τα γεγονότα, όπως βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου είναι αρκετά για να αποδείξουν την υπόθεση στο αναγκαίο επίπεδο (Barry Wynne v. David Costaki Mavronicola ως διαχειριστή της περιουσίας του Κωστάκη Δαυίδ Μαυρονικόλα
(2009)1Β ΑΑΔ 1138). Συνήθως τέτοια θέματα εγείρονται σε υποθέσεις όπου δεν εμφανίζεται ο αντίδικος, όπως ήταν και τα γεγονότα στην υπόθεση Barry Wynne (πιο πάνω).» Η απουσία διαδίκου από τη διαδικασία θεωρείται τόσο θεμελιώδης, που στην Νίκος Κώστα Χαριλάου ν. Κυριακής Ανδρέα Τινέντη
(2010)1(Γ) ΑΑΔ 1677 το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε ότι εάν το πρωτόδικο Δικαστήριο έχει επιφυλάξεις ως προς την έγκριση αξίωσης του αποδεικνύοντα διαδίκου, οφείλει να προβεί σε διευκρινιστικές ερωτήσεις και όχι, ανερώτητα, να απορρίψει την αίτηση. Το αστικό αδίκημα της αμέλειας, βάσει του άρθρου 51 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, συνίσταται στην ζημιογόνα παράβαση καθήκοντος επιμέλειας. Το καθήκον επιμέλειας ορίζεται με βάση την επιμέλεια που θα επεδείκνυε ο μέσος συνετός άνθρωπος για να αποφύγει να προκαλέσει ζημία στον πλησίον του υπό τις δοσμένες συνθήκες. Σε σχέση με υποθέσεις οδικής αμέλειας, στη Συκοπετρίτης ν. Χριστοδούλου
(2004)1 (Α) Α.Α.Δ. 218, αναφέρθηκε ότι το καθήκον επιμέλειας οδηγού οχήματος «προσδιορίζεται αντικειμενικά, είναι απρόσωπο και καθολικό, οφειλόμενο σε κάθε τρίτο, που, κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεαστεί από τις πράξεις του». Οι παράμετροι του αντικειμενικού κριτηρίου της αμέλειας οριοθετούνται από τη συμπεριφορά ενός συνετού και σώφρονα και όχι του τέλειου οδηγού. (βλ. Παναγιώτου ν. Αστυνομίας
(1982)1 Α.Α.Δ. 585, Σωκράτους ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 1 και Βασιλείου ν. Αστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 202). Το καθήκον επιμέλειας που οφείλεται από κάθε οδηγό, συναρτάται προς τη δυνατότητα πρόβλεψης κινδύνου. Όταν η πιθανότητα δημιουργίας κινδύνου στο δρόμο είναι ευλόγως εμφανής, τότε η παράλειψη λήψης μέτρου προφύλαξης συνιστά αμέλεια (Μιχαήλ Φοινικαρίδης κ.α. ν. Γεωργίου Λάμπρου Γεωργίου κ.α.
(1991)1 Α.Α.Δ. 475, 484). Η πρόβλεψη συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και τη λογική (βλ. Σωκράτους (ανωτέρω)). Ένας οδηγός έχει καθήκον τήρησης της δέουσας παρατηρητικότητας πάντοτε και κάτω από όλες τις περιστάσεις (βλ. Κωνσταντίνου ν. Κατσούρη
(1975)1 C.L.R. 188). Η αμέλεια είναι συνυφασμένη με το χρόνο, τόπο και άλλες συνθήκες και παράλειψη να δει κανείς ότι είναι απλά ορατό αποτελεί αμέλεια (Νικολαΐδης ν. Οικονομίδης
(1963)2 C.L.R. 78). Για να μπορέσει ζημιά η οποία ανάγεται σε αμελή πράξη να είναι ανακτήσιμη, πρέπει να υπάρχει αιτιώδης συνάφεια μεταξύ των δύο. Όταν υπάρχει, η ζημιά είναι κατά κανόνα ανακτήσιμη, νοουμένου ότι δεν είναι, αφ΄ενός υπερβολικά απομακρυσμένη από την αμελή πράξη και αφ΄ετέρου μη προβλέψιμη συνέπεια της επιδεικνυόμενης αμέλειας. Για τη διαφορά μεταξύ ειδικών και γενικών αποζημιώσεων, χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει στο σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob´s Precedents of Pleadings, [1975] 12th ed.: "The distinction between general and special damage is this. General damage is such as the law will presume to be the natural or probable consequence of the defendant´s act. It arises by inference of law, and need not, therefore, be proved by evidence and may be averred generally. Special damage, on the other hand, is such a loss as the law will not presume to be the consequence of the defendant´s act, but such as depends in part, at least, on the special circumstance of the particular case. It must therefore be always explicitly claimed on the pleading, as otherwise the defendant would have no notice that such items of damage would be claimed from him at the trial." Ως ειδικές αποζημιώσεις μπορούν να επιδικασθούν ζημιές που έχουν ήδη αποκρυσταλλωθεί, όπως για παράδειγμα ζημιά σε περιουσία, ήδη δημιουργηθέντα ιατροφαρμακευτικά έξοδα, απώλειες μισθών μέχρι τη δίκη. Ως γενικές αποζημιώσεις μπορούν να επιδικασθούν ζημιές που δεν έχουν αποκρυσταλλωθεί ακόμη, όπως για παράδειγμα απώλεια μελλοντικών απολαβών, μελλοντική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, έξοδα μελλοντικής κατ΄οίκον φροντίδας, ή απώλειες οι οποίες δεν μπορούν να μετρηθούν σε χρήμα, όπως πόνος, ταλαιπωρία, μείωση των απολαύσεων της ζωής. Οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να καταγράφονται και να εξειδικεύονται στην έκθεση απαίτησης, να δικογραφούνται με λεπτομέρεια και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα, με σαφήνεια και με συγκεκριμένα στοιχεία. Εάν αυτό δε γίνει είναι αδύνατη η επιδίκαση οποιουδήποτε ποσού υπό τη μορφή ειδικής ζημιάς (βλ. μεταξύ άλλων Πίριλλος v. Κονναρή
(2000)1Β ΑΑΔ 1153)[1]. Ο ενάγων υποχρεούται όχι μόνο στην ακριβή απόδειξη της προκληθείσας ειδικής ζημιάς του, αλλά και σε απόδειξη του ευλόγου τέτοιας δαπάνης (Αντωνιάδης ν. Σταύρου
(1998)1Β Α.Α.Δ 1171). Ως τονίστηκε στην Ειρήνη Ανδρέου ν. Αντώνης Θεμιστοκλέους,
(2004)1 (Α) Α.Α.Δ. 355, με αναφορά του Εφετείου στην πρωτόδικη απόφαση: «Οι αποζημιώσεις πρέπει να είναι δίκαιες, λογικές και κοινωνικά αποδεκτές. Σκοπός είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και ζημιά του τραυματισθέντος χωρίς να τίθεται υπερβολικό βάρος επί του αδικοπραγήσαντος. Ο ανθρώπινος πόνος και δυσχέρεια πρέπει να αποτιμούνται με φιλελεύθερο πνεύμα, λόγω των πολλαπλών στερήσεων που προκαλούν οι αναπηρίες στα θύματα της αμέλειας και η γενική τάση είναι να αυξάνεται το ποσό των αποζημιώσεων, σε μια προσπάθεια πιο δίκαιης αποτίμησης του πόνου, λαμβανομένης υπόψη της συνεχούς μείωσης της αξίας του χρήματος. Όσον αφορά προηγούμενες αποφάσεις, αυτές μόνο καθοδήγηση παρέχουν, γιατί είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθούν δύο υποθέσεις με τα ίδια ακριβώς στοιχεία. (βλ. Αντωνιάδης ν. Μακρίδης
(1969)1 Α.Α.Δ. 245, Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 Α.Α.Δ. 789, Νεοφύτου ν. Χ"Δημητρίου
(1982)1 Α.Α.Δ. 430, Παναγής ν. Θεοδώρου
(1992)1 Α.Α.Δ. 1303, Σπύρου ν. Χ"Χαραλάμπους
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 298, Miller v. Peter
(1999)1 Α.Α.Δ. 2091).» Το Δικαστήριο καλείται σε κάθε περίπτωση να επιδικάσει δίκαιη αποζημίωση στον τραυματισθέντα. Η αποζημίωση για αστικά αδικήματα δεν έχει σκοπό την τιμωρία αλλά την αποκατάσταση. Το μέσο του χρήματος είναι αφ΄εαυτού ατελές για την αποκατάσταση του τραυματισθέντα στην προτέρα κατάσταση ((βλ. Κυριάκος Μαυροπετρή ν. Γεωργίου Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66). Το χρήμα δεν μπορεί να αποκαταστήσει την υγεία του τραυματισθέντος, αλλά οι επιδικασθείσες αποζημιώσεις σκοπούν στην ανακούφιση του παθόντα από τα δεινά των κακώσεων του και την παροχή ασφάλειας για το μέλλον. Η τάση στην επιδίκαση αποζημιώσεων είναι αυξητική, εφόσον αντανακλά την κοινωνική ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας και τη ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση από τις συνήθεις δραστηριότητες του ανθρώπου (βλ. Κωνσταντίνου ν. Ιωάννου
(1993)1 Α.Α.Δ. 669, Paraskevaides (Overseas) Ltd. v. Christofis
(1982)1 C.L.R. 789 και Polycarpou v. Adamou
(1988)1 C.L.R. 727). Στην υπόθεση Στέλιος Δημητρίου v Μαρίνας Α. Ιωάννου κ.α.
(2003)1 Α.Α.Δ. 274 επιδικάστηκε ποσό Λ.Κ.£800,00 για διάστρεμμα του αυχένα και της οσφυϊκής μοίρας καθώς και για πόνο, ζάλη, κεφαλαλγία και περιορισμό των κινήσεων για 10 εβδομάδες. Στην Δημητρίου ν. Ιωάννου
(2003)1Α ΑΑΔ 274 ο ενάγων ηλικίας 60 ετών υπέστη διάστρεμμα του αυχένα και της οσφυϊκής μοίρας. Ως αποτέλεσμα των σωματικών τραυματισμών βίωσε ταλαιπωρία, πόνο, ζάλη, κεφαλαλγία και περιορισμό των κινήσεων για 10 εβδομάδες. Επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων Λ.Κ.800 επικυρώθηκε κατ' έφεση. Στην Χαραλάμπους ν. Αναστασιάδη
(2003)1Γ ΑΑΔ 1709 η ενάγουσα είχε υποστεί σοβαρή κάκωση και θλαστικό τραύμα της ινιακής χώρας του κρανίου, εγκεφαλική διάσειση, σοβαρά διαστρέμματα και θλάσεις αυχένα, θώρακα, ράχης και οσφύος. Υπέφερε για αρκετό χρόνο από έντονο πόνο, χρησιμοποιούσε κολάρο και λάμβανε ισχυρά παυσίπονα. Ένα χρόνο μετά το ατύχημα συνέχιζε να υποφέρει από αυχεναλγίες και μυαλγίες κυρίως μετά από χειρονακτική εργασία καθώς και με την αλλαγή του καιρού. Επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων Λ.Κ.3.500 επί πλήρους ευθύνης επικυρώθηκε κατ' έφεση. Στην Κωνσταντινίδης ν. Παπαμιλτιάδους
(2007)1Β ΑΑΔ 733 η ενάγουσα υπέστη πόνο στον αυχένα, κεφαλαλγία και ζάλη. Επιδικάστηκαν γενικές αποζημιώσεις Λ.Κ.1.000 οι οποίες δεν κρίθηκαν υπερβολικές κατ' έφεση. Στις υποθέσεις ναυτοδικείου Harmsworth κ.α. v Salamis Glory 79/2002-82/2002 ημερομηνίας 07.11.2003 επιδικάστηκε σε ένα εκ των εναγόντων ποσό £2.500,00 για διάστρεμμα αυχένα και οσφύος, αιμάτωμα αριστερού μηρού και θλάση κοιλιακού τοιχώματος. Για διάστρεμμα οσφυϊκής μοίρας σπονδυλικής στήλης με έντονους πόνους και σταδιακή βελτίωση αλλά με πιθανότητα να συνεχίσει να παρουσιάζει άλγος και δυσκαμψία της οσφύος σε μικρή ένταση, ιδίως ύστερα από κούραση για αρκετό χρονικό διάστημα επιδικάστηκε σε έτερο εκ των Εναγόντων ποσό ύψους £2.000,00. Θεωρώ ότι η παρούσα περίπτωση δεν απέχει πολύ από τις σωματικές βλάβες της εν λόγω υπόθεσης. Περαιτέρω, στην υπόθεση L. P. Transbeton Ltd v. Σταύρου και άλλου
(2009)1Α Α.Α.Δ. 304 επιδικάστηκε ποσό Λ.Κ.£2.500,00 ως γενικές αποζημιώσεις για αιμάτωμα περιοφθαλμικά του αριστερού ματιού και βλεφάρου, εγκεφαλική διάσειση και διάστρεμμα της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Γ. Επαγωγή των νομικών αρχών στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης Κρίνω ότι δεν υπάρχουν εγγενείς δυσκολίες ή αδυναμίες στη μαρτυρία του Ενάγοντα 2 και στην απουσία αντιλόγου εκ των Εναγομένων 1 και 2, η μαρτυρία του, ως αναντίλεκτη, γίνεται δεκτή στην ολότητά της. Ας σημειωθεί ότι δεν τέθηκε ενώπιον μου οποιαδήποτε μαρτυρία που να καταδεικνύει ότι οι Ενάγοντες υπέστησαν οποιαδήποτε συγκεκριμένα συμπτώματα από τις σωματικές τους βλάβες. Στην Έκθεση Απαίτησης υπάρχουν αναφορές σε αυχεναλγία, κεφαλαλγία, ίλιγγο, ζάλη, πόνο στην περιοχή της θλάσης, αστάθεια και εύκολη κόπωση και για τους 2 Ενάγοντες. Αυτά δεν αποδείχθηκαν, όμως, με μαρτυρία και έτσι δε μπορούν να ληφθούν υπόψη. Ούτε έχει προσκομιστεί μαρτυρία ότι οι Ενάγοντες έχουν οποιαδήποτε κατάλοιπα από τη θλάση αυχένα και οσφύος που υπέστησαν κατά το επίδικο ατύχημα ή ότι θα αντιμετωπίσουν μελλοντικά οποιοδήποτε πρόβλημα ή περιορισμό στη ζωή τους ή στις συνήθεις δραστηριότητες τους. Στη βάση της μαρτυρίας που έχει προσκομισθεί, ιδωμένης υπό το πρίσμα των δικογραφημένων θέσεων των Εναγόντων κρίνω ότι, οι Ενάγοντες δικαιούνται σε απόφαση ως ακολούθως: Εκδίδεται απόφαση εναντίον των Εναγομένων 1 και 2, αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα και: (α) Υπέρ του Ενάγοντα 1, για το ποσό των €2.500 ως γενικές αποζημιώσεις, με νόμιμο τόκο μειωμένο κατά το ½ από την ημερομηνία έγερσης της αγωγής, ήτοι από 13.7.2016 μέχρι σήμερα και νόμιμο τόκο από σήμερα μέχρι την εξόφληση. Ο ίδιος τόκος θα μπορούσε να είχε επιδικασθεί από την ημερομηνία του επίδικου ατυχήματος, ήτοι την 6.3.2014, εάν δεν υπήρχε καθυστέρηση στην καταχώριση της παρούσας αγωγής ή εάν αυτή η καθυστέρηση δικαιολογείτο επαρκώς, κάτι το οποίο δεν έγινε. Υπέρ του Ενάγοντα 1 επιδικάζεται επίσης ποσό €110 ως ειδικές αποζημιώσεις. Με νόμιμο τόκο μειωμένο κατά το ½ από την ημερομηνία έγερσης της αγωγής, ήτοι από 13.7.2016 μέχρι σήμερα και νόμιμο τόκο από σήμερα μέχρι την εξόφληση. (β) Υπέρ του Ενάγοντα 2, για το ποσό των €2.500 ως γενικές αποζημιώσεις, με νόμιμο τόκο μειωμένο κατά το ½ από την ημερομηνία έγερσης της αγωγής, ήτοι από 13.7.2016 μέχρι σήμερα και νόμιμο τόκο από σήμερα μέχρι την εξόφληση. Ο ίδιος τόκος θα μπορούσε να είχε επιδικασθεί από την ημερομηνία του επίδικου ατυχήματος, ήτοι την 6.3.2014, εάν δεν υπήρχε καθυστέρηση στην καταχώριση της παρούσας αγωγής ή εάν αυτή η καθυστέρηση δικαιολογείτο επαρκώς, κάτι το οποίο δεν έγινε. Υπέρ του Ενάγοντα 2 επιδικάζεται επίσης ποσό €2.248,50 ως ειδικές αποζημιώσεις. Είναι το άθροισμα των ποσών €110 + €478 ως έξοδα επιδιόρθωσης αυτοκινήτου του Ενάγοντα 2 + ποσό €1.660,50 το οποίο αντιστοιχεί στο άθροισμα των ποσών των τιμολογίων που επισυνάφθηκαν ως Τεκμήριο 8, χωρίς να συμπεριλαμβάνεται σε αυτά το Φ.Π.Α. και διαιρούμενο διά δύο ώστε να ανταποκρίνεται στις δεκαπέντε
(15)ημέρες ανάπαυσης που συνεστήθησαν από τους θεράποντες ιατρούς του Ενάγοντα 2, λόγω των σωματικών του βλαβών που υπέστη συνεπεία του ατυχήματος, ήτοι από τις 6 μέχρι και τις 20.3.2014. Ολόκληρο το ποσό των ειδικών αποζημιώσεων, ήτοι €2248,50 θα φέρει νόμιμο τόκο μειωμένο κατά το ½ από την ημερομηνία έγερσης της αγωγής, ήτοι από 13.7.2016 μέχρι σήμερα και νόμιμο τόκο από σήμερα μέχρι την εξόφληση. Επιδικάζεται, επίσης, υπέρ των Εναγόντων 1 και 2 και εναντίον των Εναγομένων 1 και 2, αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα, ποσό δικηγορικών εξόδων προς €516, πλέον ΦΠΑ (εάν υπάρχει), πλέον έξοδα επίδοσης. (Υπ.) .......... Μ. Κ. Λοϊζου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής [1] Βλ. επίσης , Παναγιώτου ν. Φραγκέσκου κ.α.
(1999)1 Α.Α.Δ. 687, Αλεξάνδρου ν. Ιωάννου
(1996)1 Α.Α.Δ. 1157, Χριστοδούλου ν. Αγαθοκλέους
(1997)1 Α.Α.Δ. 396, Ηρακλέους ν. Πίτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239, Λοϊζου ν. Μουρτζή
(1999)1 Α.Α.Δ. 883, Μαΐττα ν. Γεωργίου κ.α.
(1998)1 Α.Α.Δ. 1 και Ζήνων Μερκής Λτδ ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(1999)1 Α.Α.Δ. 1923). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο