← Κύπρος

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΔΕΛΦΟΙ ΣΤΕΛΙΟΥ ΚΟΥΝΝΑ ΛΤΔ ν. ΖΗΝΑ ΝΙΚΟΥ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ κ.α., Αριθ. Αγωγής:291/2016, 22/8/2016

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΔΕΛΦΟΙ ΣΤΕΛΙΟΥ ΚΟΥΝΝΑ ΛΤΔ ν. ΖΗΝΑ ΝΙΚΟΥ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ κ.α., Αριθ. Αγωγής:291/2016, 22/8/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A154 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρήστου Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. Αριθ. Αγωγής:291/2016 Μεταξύ: ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΔΕΛΦΟΙ ΣΤΕΛΙΟΥ ΚΟΥΝΝΑ ΛΤΔ Εναγόντων/Αιτητών και

  1. ΖΗΝΑ ΝΙΚΟΥ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ
  2. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΙΧΑΗΛ ΚΡΥΣΤΑΛΛΗΣ Εναγομένων/ Καθ΄ων η Αίτηση Ημερομηνία: 22 Αυγούστου, 2016 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Ενάγοντες/ Αιτητές: Η κα Δ. Χριστοδούλου για Αναστάσιος Μυλωνάς & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Εναγόμενους/ Καθ'ων η αίτηση: Η κα X. Θεοδούλου για Χάρης Κυριακίδης Δ.Ε.Π.Ε. στην εκφώνηση της απόφασης η κα Β. Παντελή ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (σε αίτηση με ημερομηνία
  4. 2016 για έκδοση προσωρινών απαγορευτικών διαταγμάτων) Οι ενάγοντες/ αιτητές (στη συνέχεια « οι αιτητές») με μονομερή αίτηση τους είχαν εξασφαλίσει προσωρινό διάταγμα με το οποίο απαγορευόταν στους Εναγόμενους/ καθ΄ων η αίτηση (στη συνέχεια «οι καθ΄ων η αίτηση») και/ή τους αντιπροσώπους τους και/ή υπηρέτες τους από του να μεταβιβάσουν και/ή πωλήσουν και/ή υποθηκεύσουν ή άλλως πως επιβαρύνουν ή αποξενώσουν οικόπεδο στο οποίο ήταν οι εγγεγραμμένοι συνιδιοκτήτες του από ½ μερίδιο έκαστος στην περιοχή του Δήμου Λιβαδιών Λάρνακας. Αφορά οικόπεδο που περιγράφεται λεπτομερώς στο αιτητικό Α (γ) της αίτησης. Σε σχέση με τα αιτητικά Α (α) και (β) του αιτητικού της αίτησης τα οποία αφορούσαν δύο άλλα ακίνητα ιδιοκτησίας της εναγομένης 1 διατάχθηκε η επίδοση τους. Η παρούσα απόφαση αφορά τη διατήρηση ή όχι σε ισχύ του εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος και την έκδοση ή όχι τέτοιου διατάγματος σε σχέση και με τα δύο άλλα ακίνητα της εναγομένης
  5. Η επίδικη διαφορά προέκυψε από την κατ΄ισχυρισμό της πλευράς των αιτητών μη εκπλήρωση των υποχρεώσεων των καθ΄ων η αίτηση δυνάμει συμφωνίας διαχωρισμού σε οικόπεδα ενός κτήματος στο οποίο ήταν σε ποσοστό ¼ συνιδιοκτήτες. Συγκεκριμένα οι αιτητές με την αγωγή τους αξιώνουν από τους καθ΄ων η αίτηση την έκδοση διατάγματος ειδικής εκτέλεσης σε σχέση με οικόπεδο με αριθμό εγγραφής 0/11987, Φ./ΣΧ. 1-2565-3680, τμήμα 7, τεμάχιο 487, στο Δήμο Λιβαδιών, στην Επαρχία Λάρνακας. Περαιτέρω, αιτούνται την έκδοση διατάγματος με το οποίο να διαττάτονται οι καθ' ων η αίτηση να προβούν σε όλες τις αναγκαίες ενέργειες προς οποιαδήποτε αρμόδια αρχή για την εξασφάλιση όλων των απαραίτητων και αναγκαίων αδειών για την μεταβίβαση του πιο πάνω αναφερόμενου οικοπέδου στους αιτητές και, επιπρόσθετα αξιώνουν το ποσό των €38.868.94 ως οφειλόμενο δυνάμει της επίδικης συμφωνίας ή/και διατακτικού ή/και πιστοποιητικού πληρωμής ημερομηνίας 26.03.
  6. Διαζευκτικά, οι αιτητές αξιώνουν το ποσό των €124.000, ποσό το οποίο εισηγούνται ότι αντιπροσωπεύει την τρέχουσα αξία του ως άνω οικοπέδου, πλέον €38.868.94 ως κατ' ισχυρισμό οφειλόμενο ποσό δυνάμει της επίδικης συμφωνίας ή/και διατακτικού ή/και πιστοποιητικού πληρωμής ημερομηνίας 26.03.
  7. Η παρούσα αίτηση βασίζεται επί του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), Άρθρο 32, επί του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 Άρθρα 4, 5 και 9, στον Περί Πώλησης Ακινήτων (Ειδική Εκτέλεση) Νόμο του 2011 (Ν. 81(Ι)/2011)Άρθρο 6, επί των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών Δ.48 θ.θ. 1, 2 και 9, στη νομολογία και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Ο κ. Στέλιος Κούννα, διευθύνων σύμβουλος των αιτητών, με ένορκη δήλωση στην οποία είχε προβεί κατ΄εξουσιοδότηση των αιτητών, δηλώνει γνώστης των γεγονότων της υπόθεσης λόγω της προσωπικής του ανάμειξης και θέτει το πραγματικό υπόβαθρο στο οποίο βασίζεται η αίτηση. Προκύπτει από αυτή ότι έρεισμα στην επίδικη διαφορά έδωσε η ως άνω συμφωνία της 12.05.1999 για διαχωρισμό από τους ενάγοντες ως εργολάβων, ενός κτήματος στα Λιβάδια Λάρνακας, ιδιοκτησίας μεταξύ άλλων και των εναγομένων. Σύμφωνα με την εν λόγω συμφωνία (Τεκμ. 1), το συμφωνηθέν τίμημα των εργασιών των αιτητών ανερχόταν στο συνολικό ποσό των €247.530.00 (Λ.Κ145.000.00) πλέον ΦΠΑ. Οι καθ΄ων η αίτηση είχαν υποχρέωση πληρωμής του ¼ μεριδίου του εν λόγω ποσού καθώς το υπόλοιπο ποσό των ¾ μεριδίων αναλογούσε στους υπόλοιπους ιδιοκτήτες του υπό διαχωρισμό ακινήτου. Μεταξύ των όρων της εν λόγω συμφωνίας ήταν όπως το συμφωνηθέν ποσό για το κόστος εργασίας πλέον τον εκάστοτε επιβαλλόμενο από την Κυβέρνηση Φόρο Προστιθέμενης Αξίας (Φ.Π.Α.) πληρωνόταν ανάλογα με την πρόοδο των εργασιών και αφού εκδίδονταν Πιστοποιητικά Πληρωμής και/ή Διατακτικά από τον Επιβλέποντα Μηχανικό. Με τη συμφωνία (Τεκμ. 1) στην παρ. 10 υπό τον τίτλο «Τρόπος πληρωμής» είχε συμφωνηθεί «.όπως παραχωρηθεί στους Γεώργιο Μιχαήλ Κρυσταλλή και Ζήνα Νίκου Κυριακίδη εκ των ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ, το δικαίωμα όπως εντός περιόδου 4 (τεσσάρων) μηνών από την ημερομηνία έναρξης των εργασιών, επιλέξουν να παραχωρήσουν προς τον ΕΡΓΟΛΑΒΟ, 2 (δύο) οικόπεδα προς Λ.Κ.15.500 Λίρες Κύπρου (δεκαπέντε χιλιάδων και πεντακόσιων) το καθένα, έναντι του ¼ (ενός τετάρτου) της αμοιβής του ΕΡΓΟΛΑΒΟΥ το οποίο αναλογεί στους πιο πάνω αναφερόμενους εκ των ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ. Το ποσό αυτό των Λ.Κ.31.000 - (Λίρες Κύπρου τριάντα μια χιλιάδων) θα αφαιρεθεί από τις πληρωμές που αναφέρονται πιο πάνω, στην αναλογία που υπάρχει μεταξύ των διαφόρων πληρωμών και του συνολικού συμφωνηθέντος ποσού. Η επιλογή των δύο οικοπέδων συμφωνείται ότι θα γίνει με τη διαδικασία που περιγράφεται πιο κάτω:...». Είχε συμφωνηθεί όπως έναντι της συμφωνηθείσας αμοιβής των αιτητών οι καθ΄ων η αίτηση κατά το αναλογούν τους μερίδιο παραχωρήσουν στους αιτητές δύο από τα υπό διαχωρισμό οικόπεδα που τους αναλογούσαν με συμφωνηθείσα τιμή και συμφωνηθέντα και καθορισθέντα τον τρόπο επιλογής τους η οποία όταν έγινε καθορίστηκαν τα υπ΄αριθμό 31 και 33 υπό διαχωρισμό οικόπεδα. Στην παρ. 6 της ένορκης δήλωσης του ο κ. Σ. Κούννα δηλώνει σε σχέση με το ζήτημα αυτό τα ακόλουθα: «Επιπλέον κατά την ίδια ημερομηνία με την ρηθείσα συμφωνία και/ή ακολούθως, οι Εναγόμενοι άσκησαν το δικαίωμα τους για παραχώρηση δύο οικοπέδων ως αντιπαροχή και συμφώνησαν δυνάμει γραπτής συμφωνίας επί σχεδίου, όπως παραχωρήσουν δύο οικόπεδα στους Ενάγοντες με χαρακτηριστικούς αρ. 3 και 33 έναντι της οφειλής τους προς τους Ενάγοντες διά του ποσού των € 26.02,00 (Λ.Κ.15.500) έκαστο. Επισυνάπτεται μαζί με το Τεκμήριο 1 στην παρούσα αίτηση.» Στην εν λόγω συμφωνία γινόταν πρόνοια επίσης ότι δεν θα συμπεριλαμβάνονταν στο χρόνο αποπεράτωσης του διαχωρισμού τυχόν καθυστερήσεις, οι οποίες δεν θα οφείλονταν σε υπαιτιότητα των αιτητών. Ο ενόρκως δηλών διατείνεται περαιτέρω ότι κατά ή περί το 2004 δυνάμει συμφωνίας, οι καθ΄ων η αίτηση και/ή οι υπόλοιποι ιδιοκτήτες του υπό διαχωρισμό σε οικόπεδα ακινήτου συμφώνησαν όπως καταβάλουν στους αιτητές το ποσό των €84.199.88 (Λ.Κ50.000) πλέον ΦΠΑ ως επιπλέον εργασίες και/ή επιπλέον υλικά και/ή αύξηση της τιμής των υλικών, όπου το ποσοστό που αναλογούσε στους καθ΄ων η αίτηση ήταν ¼ μερίδιο επί του συνολικού ποσού, ήτοι ποσό €21.049.97(Λ.Κ12.500), πλέον ΦΠΑ. Σχετική είναι η επιστολή ημερ.17.09.2004 του επιβλέποντα μηχανικού των καθ΄ων η αίτηση κ. κ. Y. Demetriou Associates (Τεκμ. 2). Επιπλέον κατά ή περί το 2006 οι καθ΄ων η αίτηση και/ή οι υπόλοιποι συνιδιοκτήτες τους συμφώνησαν όπως οι αιτητές διαμορφώσουν και/ή κατασκευάσουν εντός του υπό διαχωρισμό σε οικόπεδα ακινήτου έναντι του ποσού των €23.575.00(Λ.Κ14.000) πλέον ΦΠΑ, ειδικό χώρο πρασίνου ώστε να καταστεί δυνατό η έκδοση ξεχωριστών τίτλων ιδιοκτησίας, όπου το ποσοστό που αναλογούσε στους καθ΄ων η αίτηση ήταν ¼ μερίδιο επί του συνολικού ποσού ήτοι €5.894.00(Λ.Κ3.500) πλέον ΦΠΑ. Οι αιτητές έχουν προβεί και έχουν ολοκληρώσει όλες τις συμφωνημένες εργασίες και κατά ή περί το 2014 έχουν εκδοθεί και ξεχωριστοί τίτλοι ιδιοκτησίας για έκαστο οικόπεδο που έχει προκύψει από το διαχωρισμό του ακινήτου. Οι καθ΄ων η αίτηση μέχρι σήμερα και/ή σε διάφορες ημερομηνίες και/ή κατά περί τα έτη 2000, 2004 και 2006 κατέβαλαν στους αιτητές το συνολικό ποσό των €34.326.00 (Λ.Κ20.108.00) συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ και/ή συμπεριλαμβανομένου της αξίας του ενός εκ των δύο συμφωνημένων οικοπέδων με χαρακτηριστικό αρ. 33 (πριν το διαχωρισμό) έναντι του συνολικού ποσού που όφειλαν στους αιτητές. Κατά τον ενόρκως δηλούντα εκτός των ρηθέντων πληρωμών, οι καθ΄ων η αίτηση μέχρι σήμερα αρνούνται να μεταβιβάσουν επ'ονόματι των αιτητών το δεύτερο οικόπεδο με χαρακτηριστικό αρ.31, όπως φαίνεται στο επισυναπτόμενο σχέδιο του Τεκμ. 1, το οποίο μετά το διαχωρισμό πήρε αρ. εγγραφής 0/11987, τεμ. 487, τμ. 7, Φ/Σχ.1-2565-3680, το οποίο βρίσκεται στο Δήμο Λιβαδιών. Αντίγραφο τίτλου ιδιοκτησίας του ως άνω οικοπέδου επισυνάφθηκε ως Τεκμ.
  8. Επιπλέον και παράλληλα με τα πιο πάνω, οι καθ΄ων η αίτηση οφείλουν στους αιτητές το ποσό των €38.868.94 (Λ.Κ22.748.98), το οποίο αφορά το υπόλοιπο ποσό που δικαιούνται οι αιτητές από τους καθ΄ ων η αίτηση δυνάμει των επίδικων συμφωνιών και/ή δυνάμει Πιστοποιητικού Πληρωμής και Διατακτικού με ημερομηνία 26.03.2015 (Τεκμ. 4), το οποίο εκδόθηκε από τον επιβλέπονταν μηχανικό των καθ΄ων η αίτηση, το οποίο συμπεριλαμβάνει την αφαίρεση της αξίας του επίδικου οικοπέδου των Λ.Κ15.
  9. Το αναφερόμενο διατακτικό έγινε ρητά και/ή σιωπηρά αποδεκτό από τους καθ΄ων η αίτηση. Οι αιτητές με επιστολή τους ημερ. 30.03.2015 κάλεσαν τους καθ΄ων η αίτηση όπως προβούν στην άμεση μεταβίβαση του επίδικου οικοπέδου και στην εξόφληση του εναπομείναντος ποσού των €38.868.94σ. Σε κατ' ιδίαν συνάντηση τους οι καθ΄ων η αίτηση υποσχέθηκαν ότι θα προχωρούσαν τόσο στη μεταβίβαση του επίδικου οικοπέδου όσο και στην εξόφληση του υπολοίπου οφειλόμενου ποσού. Αντίγραφο σχετικής επιστολής εκ μέρους των καθ΄ων η αίτηση με ημερ.30.03.2015 επισυνάπτεται ως Τεκμ.
  10. Οι καθ΄ων η αίτηση, παρά τις ρηθείσες διαβεβαιώσεις τους και παρά τις επανειλημμένες υποσχέσεις τους προς τους αιτητές που λάμβαναν χώρα μέχρι και τα τέλη του 2015, παρέλειψαν και/ή αρνήθηκαν να προβούν στα ρηθέντα με αποτέλεσμα την 20.12.2015 οι δικηγόροι των αιτητών να τους αποστείλουν επιστολή με την οποία καλούσαν τους καθ΄ων η αίτηση εντός 15 ημερών να προβούν στην μεταβίβαση του επίδικου οικοπέδου επ'ονόματι των αιτητών και επιπλέον να προβούν στην άμεση εξόφληση του υπόλοιπου οφειλόμενου ποσού προς τους αιτητές, αντίγραφο της επιστολής με ημερομηνία 20.12.2015 επισυνάπτουν ως Τεκμ.
  11. Οι καθ΄ων η αίτηση σε απάντηση της ρηθείσας επιστολής, απέστειλαν επιστολή με ημερομηνία 02.02.2016, με την οποία αρνούνται ότι έχουν ακόμα συμβατικές υποχρεώσεις και ότι οφείλουν οποιοδήποτε υπόλοιπον. Αντίγραφο της επιστολής με ημερομηνία 02.02.2016 επισυνάπτεται ως Τεκμ.
  12. Η πιο πάνω εξέλιξη οδήγησε τους αιτητές να εγείρουν την παρούσα αγωγή και στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης. Ο ενόρκως δηλών διατείνεται περαιτέρω ότι έρευνα τους στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας αποκάλυψε ότι οι καθ΄ων η αίτηση έχουν πολλές δανειακές συμβάσεις σε τραπεζικά ιδρύματα με αποτέλεσμα να διαφαίνεται ότι αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα. Σχετικά πιστοποιητικά έρευνας του Κτηματολογίου Λάρνακας αναφορικά με τους εναγόμενους επισυνάπτονται ως Τεκμ.
  13. Ως εκ τούτου τυχόν επιπλέον πώληση ή υποθήκευση ή μεταβίβαση ή διάθεση ή καθ' οιονδήποτε τρόπον επιβάρυνση τους από τους καθ΄ων η αίτηση του επίδικου οικοπέδου ή οποιουδήποτε άλλου που περιγράφεται στην επισυνημμένη αίτηση, θα είχε ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα οποιαδήποτε τυχόν απόφαση του Δικαστηρίου δυνατόν να μείνει ανικανοποίητη. Από την άλλη, οι καθ΄ων η αίτηση δεν θα υποστούν οποιανδήποτε ζημιά και/ή απώλεια με την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων ενώ η μη έκδοση τους θα προκαλέσει ανεπανόρθωτες ζημιές στους αιτητές και θα καταστήσει δύσκολη και/ή αδύνατη την απονομή της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Δικαιολογώντας το χρόνο που καταχωρήθηκαν τα εν λόγω δικαστικά διαβήματα ισχυρίζεται ότι οι καθ΄ων η αίτηση τους υπόσχονταν ότι θα προέβαιναν στη μεταβίβαση του οικοπέδου, ενώ πριν μόλις οκτώ μέρες απέστειλαν επιστολή, ως αναφέρεται ανωτέρω, με την οποία ισχυρίζονται γεγονότα τα οποία δεν έχουν οιανδήποτε λογική, με μόνο σκοπό να καθυστερούν ακόμη περισσότερο τους αιτητές στο να απαιτήσουν το λαβείν τους. Ο λόγος που υπήρξε κάποια καθυστέρηση ημερών στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης είναι γιατί ανέμεναν από το Επαρχιακό Κτηματολόγιο να τους ετοιμάσει τα πιστοποιητικά έρευνας. Από τα πιο πάνω γεγονότα και Τεκμήρια, και όπως συμβουλεύεται ο ενόρκως δηλών από τους δικηγόρους των αιτητών, πιστεύει ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση με σοβαρή πιθανότητα οι αιτητές να δικαιούνται στις αιτούμενες θεραπείες που αξιώνουν με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή τους. Επιπλέον ένεκα του μεγάλου οφειλόμενου ποσού οι καθ΄ων η αίτηση ή πιστωτές αυτών είναι δυνατόν να προχωρήσουν με την αποξένωση ή περαιτέρω επιβάρυνση των ακινήτων που είναι εγγεγραμμένα στο όνομα τους και γι' αυτό το λόγο εκφράζει την πίστη ότι είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα εναντίον των καθ΄ων η αίτηση ώστε να είναι κατορθωτή η απονομή της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο και η εκτέλεση οποιασδήποτε απόφασης στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Επιπλέον το αναφερόμενο ΜΕΜΟ στο επίδικο οικόπεδο στο μερίδιο του καθ΄ου η αίτηση 2, όπως φαίνεται στο Πιστοποιητικό Έρευνας (Τεκμ. 9), αποδεικνύει τα οικονομικά προβλήματα που τυχόν να αντιμετωπίζει ο καθ΄ου η αίτηση
  14. Οι καθ΄ων η αίτηση προχώρησαν με την καταχώρηση ειδοποίησης περί της προθέσεως ενστάσεως την οποία βασίζουν επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ 1-13, Δ.64, επί του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, άρθρα 2, 4, 5, και 9, επί του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/60)άρθρα 1, 2, 32, 47, στον Περί Πώλησης Ακινήτων (Ειδική Εκτέλεση) Νόμο του 2011 (Ν. 81(Ι)/2011)άρθρο 6, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, άρθρο 30, επί των νομικών αρχών που καθιερώθηκαν από το Κοινοδίκαιο ή/και το Δίκαιο της Επιείκειας, στην νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στη διακριτική ευχέρεια και στις συμφυείς εξουσίες και γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης που προβάλλονται είναι οι ακόλουθοι: «
  15. Οι Αιτητές δεν αποκαλύπτουν καλή βάση ή/και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της Αγωγής ή/και το εξαιτούμενο διάταγμα είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμο ή/και δεν έχουν οποιαδήποτε λογική πιθανότητα επιτυχίας (reasonable prospect of success) ή/και δεν νομιμοποιούνται στις αιτούμενες με την Αγωγή θεραπείες.
  16. Οι Αιτητές δεν αποκαλύπτουν ή/και δεν πιθανολογούν βασίμως οποιαδήποτε πιθανότητα πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς στους Αιτητές ή/και δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος, ούτε αποκαλύπτεται ή/και πιθανολογείται βασίμως οποιαδήποτε πιθανότητα πραγματικής δυσκολίας ή/και αδυναμίας απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση μη έκδοσης ή/και διατήρησης της ισχύος του εκδοθεντος διατάγματος.
  17. Καμία μαρτυρία δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 έχουν πρόθεση να πωλήσουν την ακίνητη ιδιοκτησία, η οποία αποτελεί αντικείμενο της Συμφωνίας ημερομηνίας 12 Μαΐου
  19. Κατά το στάδιο έκδοσης του Προσωρινού Διατάγματος δεν υφίστατο ο δικαιοδοτικός όρος του κατεπείγοντος, δοθέντων αφ' ενός μεν της αδικαιολόγητης καθυστέρησης προσφυγής στο Δικαστήριο και αφ' ετέρου των δεδομένων που δήθεν υποστήριζαν τον κατεπείγοντα χαρακτήρα της Αίτησης με αποτέλεσμα να μην ήταν δικαιολογημένη η παρέκβαση από τα θέσμια της δίκαιης δίκης για την έκδοση προσωρινού απαγορευτικού διατάγματος χωρίς να ακουστεί η πλευρά των Καθ' ων η αίτηση.
  20. Οι Αιτητές απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα τα οποία αντικειμενικά θα επηρέαζαν την κρίση του Δικαστηρίου κατά την έκδοση του ενδιάμεσου διατάγματος και επίσης παρέλειψαν να αποκαλύψουν γεγονότα που όφειλαν ή/και μπορούσαν να γνωρίζουν τα οποία είχαν υποχρέωση να θέσουν ενώπιον του και εν πάση περιπτώσει δεν ήρθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Συγκεκριμένα, υπήρξε προφανής και εκτεταμένη παράβαση του καθήκοντος ειλικρινούς και πλήρους αποκάλυψης (full and frank disclosure) εκ μέρους των Αιτητών, δοθέντος του ότι: (α) Η πλευρά των Αιτητών απέκρυψε στο Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα ή/και έγγραφα κατά το στάδιο εξέτασης του Προσωρινού Διατάγματος εν τη απουσία των Καθ' ων η Αίτηση. (β) Η πλευρά των Αιτητών παραπλάνησε το Δικαστήριο αναφορικά με ουσιώδεις πτυχές των γεγονότων κατά το στάδιο εξέτασης του Προσωρινού Διατάγματος εν τη απουσία των Καθ' ων η Αίτηση. (γ) Παρά το σχετικό καθήκον της, η πλευρά των Αιτητών παρέλειψε ή/και αμέλησε να προβεί σε λογική έρευνα αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα και στοιχεία της υπόθεσης ή/και εσκεμμένα προτίμησε να μην παρουσιάσει συγκεκριμένα έγγραφα ενώπιον του Δικαστηρίου.
  21. Η αίτηση έχει καταχωριστεί κατά προφανή κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας ή/και είναι υπό τις περιστάσεις κακόπιστη ή/και επιδιώκει αλλότριο σκοπό.
  22. Οι Αιτητές κακόπιστα ή/και καταχρηστικά επιδιώκουν την παραπλάνηση ή/και σύγχυση του Σεβαστού Δικαστηρίου ή/και παραπλάνησαν το Δικαστήριο ως προς την αληθινή διάσταση των γεγονότων.
  23. Η ένορκος δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν αποκαλύπτει τέτοια γεγονότα που δύνανται να στηρίξουν την έκδοση ή/και συνέχιση της ισχύος του αιτούμενου διατάγματος ή/και περιέχει αβάσιμους ή/και ανυπόστατους ισχυρισμούς. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα γεγονός ή/και υπόβαθρο γεγονότων που στηρίζει ή/και θα μπορούσε να στηρίξει την αίτηση των Καθ' ων η Αίτηση.
  24. Δεν υπάρχει στέρεη μαρτυρία (concrete evidence) ή/και «απτά γεγονότα» ως προς την φύση και την αξία της ακίνητης περιουσίας που έχει δεσμευτεί ή/και είναι αδύνατο για το Δικαστήριο να εξασκήσει τη διακριτική του εξουσία και να διατάξει την συνέχιση δέσμευσης της περιουσίας πριν την αποπεράτωση της αγωγής και/ή εν πάση περιπτώσει η δεσμευμένη διά του διατάγματος περιουσία είναι δυσαναλόγως υπερβάλλουσα σε αξία από την κατ' ισχυρισμό απαίτηση των Εναγόντων.
  25. Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλείνει υπέρ της ακύρωσης του διατάγματος και είναι άδικο και δυσχερές να διατηρηθεί το διάταγμα μέχρι την εκδίκαση της κυρίως αίτησης.
  26. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος, ως αυτές αναφέρονται στο Άρθρο 32 του Ν. 14/
  28. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση δεν δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
  29. Για όλους τους πιο πάνω λόγους ή/και ανεξάρτητα από αυτούς, η παρούσα διαδικασία εγείρεται καταχρηστικά ή/και επιδιώκει αλλότριο σκοπό.» Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση υποστηρίζονται με ένορκη δήλωση του καθ΄ου η αίτηση αρ. 2 κ. Γεώργιου Μιχαήλ Κρυσταλλή εξουσιοδοτημένου και από την καθ΄ης η αίτηση αρ.
  30. Δηλώνει ότι γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του και ότι εξ όσων καλύτερα γνωρίζει αυτά είναι ορθά και αληθή. Δηλώνει ότι έχει διαβάσει τα όσα διατείνονται οι αιτητές στη δική τους αίτηση και ένορκη δήλωση και αρνείται όλους μαζί και καθένα ξεχωριστά τους ισχυρισμούς του, επαναλαμβάνει δε και υιοθετεί τους λόγους της ένστασης. Ισχυρίζεται ότι οι αιτητές ενώ γνώριζαν απέκρυψαν από το Δικαστήριο όταν αποτάθηκαν μονομερώς για εξασφάλιση προσωρινών διαταγμάτων κρίσιμα γεγονότα και προς παραπλάνηση του Δικαστηρίου κατά τρόπο που δημιούργησαν μια πλασματική εικόνα σε σχέση με το σύνολο των πραγματικών γεγονότων που περιβάλλουν την υπόθεση. Παρέλειψαν δε ή αμέλησαν να προβούν σε λογική έρευνα αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα, στοιχεία και έγγραφα της υπόθεσης. Αν προέβαιναν σε τέτοια έρευνα, ευχερώς θα εξασφάλιζαν ουσιώδη στοιχεία, έγγραφα και γεγονότα, τα οποία δεν θα δικαιολογούσαν καν την προσφυγή στο Δικαστήριο ή, σε κάθε περίπτωση, αν τίθεντο ενώπιον του Δικαστηρίου κατά το στάδιο εξέτασης του Προσωρινού Διατάγματος στην απουσία των καθ΄ων η αίτηση, θα ήταν ουσιώδη στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου αναφορικά με την έκδοση ή μη έκδοση του Προσωρινού Διατάγματος στην απουσία τους. Οι αιτητές παρά την υποχρέωση τους δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και εξασφάλισαν προσωρινό διάταγμα αφού περίτεχνα απέκρυψαν από το Δικαστήριο ότι για τους διάφορους λόγους που καταγράφει στη συνέχεια της ένορκης δήλωσης του υπήρξε καθυστέρηση στην υλοποίηση και ολοκλήρωση του έργου κατά παράβαση της συμφωνίας τους κατά τρόπο που επιβαρύνθηκαν οι καθ΄ων η αίτηση με επιπρόσθετες δαπάνες. Κάνει αναφορά σε διάφορες παραστάσεις και μεταξύ τους συνεννοήσεις και επισυνάπτει προς τούτο το Τεκμ. 1 που είναι χειρόγραφες σημειώσεις της καθ΄ης η αίτηση αρ. 1 σε σχέση με το ενδιαφέρον που επεδείκνυε για την ολοκλήρωση των εργασιών διαχωρισμού καταγράφοντας διάφορες τηλεφωνικές επικοινωνίες που είχε την 4.01.2005 και 21.01.
  31. Επισυνάπτει επίσης επιστολή του Επάρχου Λάρνακας ως Τεκμ. 2 με ημερομηνία 22.09.2005 η οποία αναφερόταν σε παρατηρήσεις του σε σχετικό αίτημα επιθεώρησης των εργασιών διαχωρισμού των οικοπέδων. Επισυνάπτει αντίγραφο σχετικής επιστολής ως Τεκμ. 3 όπου γίνονται σχετικές αναφορές. Οι αιτητές περαιτέρω απέκρυψαν ότι με Συμφωνία Παραχώρησης δικαιώματος ημερομηνίας 1ης Μαρτίου 2000, η οποία συνάφθηκε μεταξύ των αιτητών και των καθ΄ων η αίτηση μεταβίβασαν το οικόπεδο υπ' αριθμό 34 στους αγοραστές που τους υπέδειξαν οι αιτητές. Από την πώληση εισπράχθηκε το ποσό των Λ.Κ. 15.500, το οποίο παρέλαβαν οι Αιτητές και δήλωσαν ότι δεν είχαν καμία απαίτηση από τους καθ΄ων η αίτηση αναφορικά με το προαναφερόμενο οικόπεδο. Αντίγραφο της προαναφερόμενης συμφωνίας επισυνάπτει ως Τεκμ.
  32. Οι αιτητές εξέδωσαν απόδειξη υπ' αριθμό 1427 ημερομηνίας 8/3/2000 στην οποία αναγράφουν ως πληρωτέο ποσό το ποσό των Λ.Κ. 10.800 αντί του ποσού των Λ.Κ. 15.500 για το οποίο πωλήθηκε το προαναφερόμενο ακίνητο και το οποίο εισπράχθηκε εκ μέρους των αιτητών. Αντίγραφο της σχετικής απόδειξης κατάθεσε ως Τεκμ.
  33. Οι αιτητές παρέλειψαν να αναφέρουν στο Δικαστήριο ότι πέραν της πιο πάνω μεταβίβασης είχαν προβεί και σε πληρωμές του συνολικού ποσού των Λ.Κ.12.160,00, αποδείξεις των οποίων επισυνάπτουν ως Τεκμ. 6 οι οποίες καταδεικνύουν ότι κατέβαλαν ποσά πέραν των συμφωνηθέντων. Αρνούνται ότι εξουσιοδότησαν το γραφείο Y. Demetriou Associates να ενεργούν εκ μέρους τους και να αποφασίζουν αναφορικά με την εκ μέρους τους καταβολή ποσών και ότι ουδέποτε υπόγραψαν οποιοδήποτε έγγραφο με το οποίο του διόριζαν ως εκπρόσωπος τους. Ισχυρίζονται ότι το συγκεκριμένο γραφείο είχε εξουσιοδοτηθεί από τους υπόλοιπους συνιδιοκτήτες χωρίς αυτοί να συναινέσουν ή να εκφέρουν την άποψη τους. Συγκεκριμένα στις 7 Οκτωβρίου 1999 αποστάληκε δια τηλεμοιότυπου επιστολή στο προαναφερόμενο γραφείο με την οποία ζητούσαν να τους δοθεί το συμβόλαιο και να τους κοινοποιήσει ποια θα ήταν η αμοιβή του. Έκτοτε δεν έλαβαν οποιαδήποτε απάντηση από τον ίδιο και συνεπεία τούτου ουδέποτε θεώρησαν ότι ενεργούσαν ως εξουσιοδοτημένοι εκ μέρους τους. Είναι ως εκ τούτου η θέση τους ότι το ποσό το οποίο αναφέρεται στην προαναφερόμενη επιστολή δεν τους δεσμεύει και δεν έχουν καμία υποχρέωση για την αποπληρωμή του. Περαιτέρω, ουδέποτε υπήρξε πρόνοια στη συμφωνία στη βάση της οποίας να είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν προκαταβολικά οποιοδήποτε ποσό χρημάτων αλλά αυτό γινόταν ανάλογα με την πρόοδο των εργασιών. Αντίγραφο της επιστολής ημερομηνίας 7.10.1999 στην οποία γίνεται αναφορά για τα πιο πάνω επισυνάπτεται ως Τεκμ.
  34. Ισχυρίζεται ότι πάντοτε κατέβαλλαν τα οφειλόμενα ποσά, όπως τους κοινοποιούνταν, με επακόλουθο να μην υπάρχει οποιοδήποτε οφειλόμενο εκ μέρους τους ποσό. Η τεράστια καθυστέρηση των αιτητών δεν μπορεί να τους επιβαρύνει με οποιαδήποτε περαιτέρω έξοδα, πέραν αυτών που έχουν καταβάλει. Ο ενόρκως δηλών διατείνεται ότι δεν υπάρχει καλή βάση αγωγής και ορατότητα επιτυχίας της αγωγής. Οι αιτητές απέτυχαν να αιτιολογήσουν την υπέρμετρη καθυστέρηση στην καταχώριση της αίτησης και το στοιχείο του κατεπείγοντος εκλείπει και δεν έχει αποδειχτεί. Εμφαίνεται από την ένορκη δήλωση ότι οι καθ΄ων η αίτηση έχουν καλή υπεράσπιση στην αγωγή και ως εκ τούτου η αγωγή είναι υποκείμενη σε απόρριψη. Δηλώνει ότι η αξία των ακινήτων των οποίων επιζητείται η δέσμευση είναι δυσανάλογα μεγαλύτερη με όσα απαιτούν οι αιτητές με την απαίτηση τους. Προς τούτο παραπέμπει σε εκτιμήσεις του 2013 όπως αυτές εμφαίνονται στην επίσημη ιστοσελίδα του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας. Συγκεκριμένα η αγοραία αξία του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 6/266, τεμάχιο 6, Φ/Σχ. 0/2-214-343 στον Άγιο Τύχωνα στη Λεμεσό ανέρχεται συνολικά σε €445.800,00 και από το οποίο κατέχουν τα 6/
  35. Η αγοραία αξία του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 0/14900, τεμάχιο 356, Φ/Σχ. 54/31 στα Παρεκκλήσια στη Λεμεσό είναι συνολικά €401.300,00 και κατά το ½ μερίδιο που κατέχουν ανέρχεται σε €200.650,
  36. Η αγοραία αξία του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 0/11987, τεμάχιο 487, Φ/Σχ. 0/1-2565-3680 στα Λιβάδια στη Λάρνακα είναι συνολικά €124.000,
  37. Προς τούτο επισυνάπτει ως Τεκμ. 8,9 και 10 τις σχετικές αναφορές από την ιστοσελίδα του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας. Είναι η θέση των καθ΄ων η αίτηση ότι κατά το στάδιο έκδοσης του Προσωρινού Διατάγματος δεν υφίστατο ο δικαιοδοτικός όρος του κατεπείγοντος, γεγονός το οποίο επίσης συνηγορεί υπέρ της μη οριστικοποίησης του Προσωρινού Διατάγματος. Προς υποστήριξη αυτής τους της θέσης αναφέρουν τα ακόλουθα: Ενώ οι αιτητές αναφέρουν ότι υπάρχει κατεπείγον, εντούτοις δεν παραθέτουν σχετική μαρτυρία ή/και γεγονότα που να υποστηρίζουν αυτόν τον ισχυρισμό τους ο οποίος παραμένει μετέωρος. Οι αιτητές δεν δικαιολογούν το γεγονός γιατί ανέμεναν από το 2014, ημερομηνία έκδοσης των τίτλων, μέχρι και την 09.02.2016, όπου καταχώρησαν ταυτόχρονα την υπό εξέταση αίτηση αλλά και την αγωγή, για την λήψη οποιουδήποτε μέτρου εναντίον τους εφόσον θεωρούσαν ότι υπήρχε κατεπείγον. Οι αιτητές αναφέρουν στην παράγραφο 20 της ενόρκου δηλώσεως τους ότι προχώρησαν στο παρόν στάδιο στην καταχώριση της παρούσας αίτησης και της αγωγής και δεν το έπραξαν νωρίτερα γιατί ισχυρίζονται ότι μέχρι και σήμερα υπόσχονταν ότι θα προέβαιναν σε μεταβίβαση του ακινήτου και αποπληρωμή των οφειλομένων μέχρι το
  38. Οι αιτητές δεν προσκόμισαν οποιαδήποτε θετική μαρτυρία στο Δικαστήριο για να καταδείξουν τα όσα ισχυρίζονται αλλά παρέμειναν στην παράθεση γενικόλογων και αόριστων ισχυρισμών, οι οποίοι δεν τεκμηριώνονται με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης ενόψει του γεγονότος ότι διέρρευσε χρονικό διάστημα περίπου 14 ετών από την ημερομηνία κατά την οποία οι αιτητές όφειλαν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους στη βάση της συμφωνίας και δεν το έπραξαν, γεγονός που αποκρύπτουν από το Δικαστήριο. Εκφράζουν τη θέση, όπως είναι και η νομική συμβουλή που λαμβάνουν ότι Δικαστήριο δεν δύναται να βασιστεί σε γενικόλογους και ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς για να οριστικοποιήσει το προσωρινό διάταγμα προκαλώντας ανεπανόρθωτη ζημιά σε αυτούς εφόσον όχι μόνο τα οφειλόμενα ποσά δεν είναι αποδεκτά από αυτούς αλλά και με βάση τα στοιχεία που έχουν παρουσιάσει ανωτέρω εμφαίνεται ξεκάθαρα ότι οι αιτητές απέκρυψαν σημαντικά στοιχεία από το Δικαστήριο. Ο ισχυρισμός ότι καθυστέρησαν στην καταχώριση της αίτησης γιατί ανέμεναν από το Επαρχιακό Κτηματολόγιο να τους προσκομίσει τα πιστοποιητικά έρευνας δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός, εφόσον διαφαίνεται ξεκάθαρα ότι η αίτηση υποβλήθηκε εντός του τρέχοντος μήνα και όχι από το
  39. Από τα πιο πάνω, είναι ξεκάθαρο ότι οι αιτητές καθυστέρησαν να προχωρήσουν στην καταχώριση της αίτησης αφού είχαν εις γνώση τους τα γεγονότα που κατά τους ισχυρισμούς τους υποστηρίζουν τις αιτούμενες εκ μέρους τους θεραπείες και προσπαθούν να παραπλανήσουν το Δικαστήριο διαστρεβλώνοντας τα γεγονότα. Λαμβάνοντας υπόψη ότι, ο ενόρκως δηλών δεν δίδει κάποια εξήγηση για τον λόγο της καθυστέρησης στην προώθηση της Αίτησης στην ένορκη τους δήλωση, και όπως τον συμβουλεύουν οι δικηγόροι τους, το ατόπημα αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο για την τύχη της αίτησης. Σε σχέση με τον κίνδυνο αποξένωσης και ανεπανόρθωτης βλάβης των αιτητών ο ενόρκως δηλών τα θεωρεί ως αυθαίρετα και ατεκμηρίωτα. Πρόκειται περί αόριστης πιθανότητας που δεν βασίζεται σε οποιεσδήποτε ενδείξεις για αποξένωση περιουσιακών στοιχείων. Ο ισχυριζόμενος κίνδυνος για αποξένωση δεν επεξηγείται με οποιαδήποτε αναφορά σε γεγονότα στην ένορκη δήλωση. Είναι η θέση τους ότι δεν προβάλλεται οποιοσδήποτε νέος ισχυρισμός για γεγονότα που να καθιστούν την θεραπεία επείγουσα. Σε σχέση με το ακίνητο με αριθμό εγγραφής 0/11987, τεμάχιο 487, Φ./ΣΧ. 0/1-2565-3680 στα Λιβάδια Λάρνακας θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι το εν λόγω ακίνητο βρισκόταν στην κατοχή και ιδιοκτησία τους καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου του διαχωρισμού των οικοπέδων και εξακολουθεί να βρίσκεται μέχρι σήμερα και ουδέποτε υπήρξε οποιαδήποτε προσπάθεια από μέρους τους για πώληση ή αποξένωση του, ούτε και μετά το 2014 που εκδόθηκαν ξεχωριστοί τίτλοι. Αυτό ενισχύει την άποψη τους ότι δεν συντρέχουν λόγοι που καθιστούν την θεραπεία επείγουσα. Είναι φερέγγυα, αξιόχρεα και αξιόπιστα πρόσωπα με μεγάλη ακίνητη περιουσία αλλά και κινητή κάτι που γνωρίζουν οι αιτητές και ότι είναι σε θέση να ανταποκριθούν σε τυχόν οικονομικές υποχρεώσεις τους. Ως εκ των ανωτέρω, σε περίπτωση μη διατήρησης του εκδοθέντος Προσωρινού Διατάγματος δεν θα προκληθεί ανεπανόρθωτη βλάβη στους αιτητές αφού είναι σε θέση να καταβάλουν τυχόν αποζημιώσεις σε περίπτωση που διαταχθούν από το Δικαστήριο. Μέσα από τα πιστοποιητικά έρευνας τα οποία οι αιτητές κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου εμφαίνεται ότι διαθέτουν ακίνητη περιουσία, η οποία δεν είναι επιβαρυμένη. Επικαλούνται ζημιά που μπορεί να προκληθεί στη φήμη και στην υπόληψη τους σε περίπτωση διατήρησης και έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων με ανυπολόγιστες και ενδεχομένως καταστροφικές συνέπειες στην προσωπική και επαγγελματική τους ζωή. Δεν πληρείται εν προκειμένω η τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), ότι σε περίπτωση μη έκδοσης ή μη οριστικοποίησης του Προσωρινού Διατάγματος θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Εντελώς γενικά και αόριστα οι αιτητές αναφέρουν στην παράγραφο 18 της αίτησης τους ότι αν δεν εκδοθούν τα διατάγματα θα έχει ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα οποιαδήποτε απόφαση του Δικαστηρίου να μείνει ανικανοποίητη. Ο εν λόγω ισχυρισμός είναι παντελώς γενικός και αόριστος και σε καμία περίπτωση δεν ικανοποιεί την τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου. Καταρχήν οι ίδιοι οι αιτητές δεν εξηγούν με οποιοδήποτε τρόπο γιατί θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο και ούτε καν ισχυρίζονται ότι δεν είμαστε φερέγγυοι και περαιτέρω δεν έχουν προσκομίσει οποιοδήποτε στοιχείο το οποίο να δεικνύει το γεγονός αυτό αλλά αρκούνται στην παράθεση γενικών ισχυρισμών. ΟΙ ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Δεν υπήρξε αίτημα για αντεξέταση οποιουδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες και έτσι η υπόθεση προχώρησε με τις αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων των δύο πλευρών οι οποίες είχαν την καλοσύνη να με εφοδιάσουν με γραπτό κείμενο στις οποίες ανέπτυξαν ο καθένας τις θέσεις και απόψεις τους για διάφορα ζητήματα τα οποία θα πρέπει να απασχολήσουν το Δικαστήριο και στη συνέχεια αγορεύοντας και προφορικά επισημαίνοντας και σχολιάζοντας διάφορα ζητήματα που έκριναν σκόπιμο. Έγινε και από τις δύο πλευρές εκτενής αναφορά τόσο στα γεγονότα της υπόθεσης και πως τα αντικρίζει η κάθε πλευρά όσο και στη νομική πτυχή που χαρακτηρίζει την υπόθεση. Η κα Δ. Χριστοδούλου εισηγήθηκε τη συνέχιση του διατάγματος για το ακίνητο το οποίο δεσμεύτηκε και την έκδοση διαταγμάτων και για τα άλλα δύο της αίτησης και αν ήθελε το Δικαστήριο να περιοριστεί σε κάποιο από αυτά τότε εισηγήθηκε να εκδοθεί το διάταγμα για το ακίνητο υπ΄ αριθμό Α (β) της αίτησης που είναι καθαρό από εμπράγματα βάρη. Η κα Χ. Θεοδούλου από την άλλη παρέπεμψε στη γραπτή της αγόρευση και εισηγήθηκε ότι για όλους τους λόγους που αναπτύσσουν σε αυτή, η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί με έξοδα σε βάρος των αιτητών. Πολλά βέβαια από τα ζητήματα που αναπτύχθηκαν με αναφορά στη νομική τους πτυχή είναι τέτοια που δεν θα απασχολήσουν την παρούσα απόφαση μου στην έκταση και στη λεπτομέρεια που αναλύθηκαν αυτά, καθώς λόγω της εμφανούς διάστασης των δύο πλευρών ως προς την αντίκριση τους, είναι ζητήματα που η εξέταση τους δεν μπορεί να γίνει σε αυτό το στάδιο σε βάθος, όπως εξηγείται και στη συνέχεια με παραπομπή σε νομολογία, ούτε και θα πρέπει να επιχειρηθεί η τελεσίδικη αξιολόγηση της αξιοπιστίας των δηλώσεων των ενόρκως δηλούντων και η εξαγωγή ευρημάτων επί γεγονότων. Σε σημεία των αγορεύσεων τους θα γίνει αναφορά όπου κριθεί αναγκαίο στη συνέχεια της απόφασης μου κατά την ανάλυση που θα ακολουθήσει. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΚΑΙ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΕΚΔΟΣΗΣ ΠΡΟΣΩΡΙΝΩΝ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΩΝ: Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων παρέχεται στο Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), ενώ η δικονομία για τέτοια διατάγματα προσδιορίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και Κανονισμούς (βλ. Demades v. Studio,

(1996)1 AAΔ 799 και Αίτηση Χάρη Φεσσά,
(1990)1 ΑΑΔ 704). Το Άρθρο 32 παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Δεν θα παραθέσω εδώ το τόσο γνωστό άρθρο που εξετάστηκε από τα Κυπριακά Δικαστήρια σε σειρά υποθέσεων (βλ. Acropol Shipping Co. Ltd v. Petros I. Rossis
(1976)1 C.L.R. 38, Constantinides v. Macrigiorgi
(1978)1 CLR 585, M & M Transport v. Εταιρεία Αστικών Λεωφορείων
(1981)1 CLR 605, Odysseos v. Pieris Estates & Others,
(1982)1 C.L.R. σελ. 557 στη σελ. 569, National Bank of Greece SA v. Motovia Ltd
(1987)1 CLR 303, Pastella Marine Co. Ltd v. National Iranian Tanker Co. Ltd.
(1987)1 CLR 583, 599-602, Metro Shipping & Travel Ltd. v. Global Cruises SA
(1989)1 AAΔ 182, Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδου
(1992)1 ΑΑΔ 54, Τσολάκη ν. Στυλιανίδη
(1992)1(Β) ΑΑΔ 282, Vuitton v. Dermosak Limited κ.ά.,
(1992)1 (Β) ΑΑΔ σελ. 1453 όπως και σε άλλες στις οποίες θα αναφερθώ στη συνέχεια όταν θα αναλύονται τα επί μέρους θέματα, αλλά θα προχωρήσω στην εξέταση των ουσιαστικών προϋποθέσεων που το άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα. Οι προϋποθέσεις αυτές είναι οι εξής τρεις: (
  1. i)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (
  2. ii)Η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία. (iii) Το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Πέραν όμως των πιο πάνω αναφερόμενων προϋποθέσεων οι οποίες πηγάζουν από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/1960), έχει νομολογηθεί ότι σε αιτήσεις αυτής της μορφής, ο αιτητής έχει καθήκον να προβεί σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των ουσιαστικών στοιχείων που θα μπορούσαν να επηρεάσουν το Δικαστήριο. Αν δε πρόκειται για μονομερή αίτηση θα πρέπει να δικαιολογηθεί και το κατεπείγον της αιτήσεως. Στην υπόθεση ABP Holdings v. Κιταλίδη
(1994)1 ΑΑΔ 694 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η απαίτηση των σύγχρονων ρυθμών ζωής οδήγησαν τα Δικαστήρια στην σκέψη πως θα έπρεπε να αναδιαπλάσουν το πλαίσιο της εξουσίας τους ώστε να παρέχεται σε αυτά η δυνατότητα τέτοιου χειρισμού των προσωρινών διαταγμάτων, ώστε αυτά να καθίστανται αποτελεσματικά μέχρι τη λήξη της διαφοράς.» Στην πιο πάνω απόφαση όπως και στην απόφαση της ολομέλειας Λυκούργος v. Lasala, King Mazax Lines Ltd v. Lasala
(2007)1 AAΔ 162 τονίστηκε ότι στο άρθρο 32 δεν τίθεται οποιοσδήποτε περιορισμός για την έκδοση οποιουδήποτε τύπου διατάγματος θεωρεί ορθό και δίκαιο το δικαστήριο, πέραν του να πληρούνται οι τρεις νομολογημένες προϋποθέσεις. ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΚΑΙ ΟΡΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΕΚΔΟΘΕΝΤΟΣ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ: Σε σχέση με τα δικόγραφα προκύπτει από τον φάκελο ότι καταχωρήθηκε την προηγούμενη της επιφύλαξης της παρούσας απόφασης μου Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση. Επομένως εκκρεμεί ακόμα η συμπλήρωση της δικογραφίας. Η πρώτη προϋπόθεση η οποία αφορά την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει ο,τιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο ενάγοντας - αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (balance of probabilities), που είναι το μέτρο και/ή βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η «πιθανότητα» στα πλαίσια της επιφύλαξης του Άρθρου 32
(1)απαιτεί από τον αιτητή μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας ("visible chance of success") (βλ. μεταξύ άλλων Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263 και Επίσημος Παραλήπτης v. Nicontory Co Ltd
(1998)1 Γ ΑΑΔ 1653 στη σελ. 1659). Στην υπόθεση Rarico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd
(2002)1 Γ ΑΑΔ 2015, 2041 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Αυτό που πρέπει να αποκαλύπτεται από την ένορκο δήλωση είναι ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ότι ο ενάγων έχει προοπτικές επιτυχίας οι οποίες υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα.» Σε ενδιάμεσες διαδικασίες όπως η παρούσα που αφορούν αιτήματα έκδοσης απαγορευτικών διαταγμάτων επιτρέπεται η παρουσίαση μέσα από τις ένορκες δηλώσεις γεγονότων που προέρχονται από εξ ακοής μαρτυρία του ενόρκως δηλούντος και τα οποία πρόκειται να αποδειχθούν μεταγενέστερα κατά την ακρόαση της αγωγής μέσα από την κλήση των απαραίτητων μαρτύρων (βλ Savings and Investment Bank Ltd v. Gasco Investments (Nethrlands) BV
(1984)WLR 271 σελ. 282). Στη δε υπόθεση Bacardi & Co Ltd v. Vinco
(1996)1ΑΑΔ 788 λέχθηκε ότι: «Δεν πρέπει, επίσης, να λησμονούμε ότι γενικώς η διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος δεν προσφέρεται για εξέταση αμφισβητούμενων γεγονότων.» Η ίδια αυτή προσέγγιση ακολουθείται και στην Αγγλική Νομολογία (βλ. Copinger and Skone James on Copyright, 2η Έκδοση Παρ. 620 και 621). Σε σχέση με το ζήτημα της πιθανότητας επιτυχίας όπως έχει αναφερθεί στην Πουργουρίδης, κ.ά v. Μέζου κ.ά
(1994)1ΑΑΔ, 201, 207. «Η έννοια της πιθανότητας περικλείει κάτι πολύ περισσότερο από πιθανότητα αν και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων». Πρέπει όμως να αποδειχθεί δυνατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Στην Κυτάλα v. Χρυσάνθου
(1996)1ΑΑΔ, 253, 257, 258, αναφέρεται: «Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας» και σε άλλο σημείο «εκείνο που απαιτείται είναι κάτι πολύ πιο λίγο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις. Απαιτεί απλώς να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας (βλ. Οδυσσέως v. Pieris Estates
(1982)1CLR, 557). Αυτό γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας, δηλαδή των ενόρκων δηλώσεων (βλ. Κυτάλα v. Χρυσάνθου
(1996)1ΑΑΔ, 253, 257, 258) όπου ελέχθη ότι κατά τη μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται σε γεγονότα από τα οποία πρέπει να διαφαίνεται η ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας.» Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω αρχές οι οποίες επαναλήφθηκαν στις αποφάσεις στις οποίες γίνεται αναφορά αλλά και σε πληθώρα άλλων αποφάσεων, προχωρώ στη συνέχεια στην εξέταση σε συνδυασμό των δύο πρώτων προϋποθέσεων. Αυτές θα εξεταστούν στη βάση ασφαλώς του μαρτυρικού υλικού που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και σημειώνω εδώ ότι δεν γίνεται η εξέταση του σε αυτό το στάδιο σε βάθος, ούτε και απαιτείται τελεσίδικη αξιολόγηση της αξιοπιστίας των δηλώσεων των ενόρκως δηλούντων ή ευρήματα επί των γεγονότων, στόχος είναι η διαπίστωση ύπαρξης αναγκαίας νομικής και πραγματικής βάσης και εάν αυτά ικανοποιούν ή όχι το άρθρο 32 (βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas,
(1984)1 ΑΑΔ σελ. 263). Η εξέταση θα ακολουθήσει τη σειρά των λόγων ένστασης οι οποίοι θα εξεταστούν παράλληλα με την εκπλήρωση των προϋποθέσεων. Οι αιτητές ισχυρίζονται ότι έχουν καλή βάση αγωγής και ορατή πιθανότητα επιτυχίας από την άλλη οι καθ'ων η αίτηση εκτός και πέρα από την γενική άρνηση που εκφράζουν στην παρ.5 της Ένορκης Δήλωσης του κ. Γ.Μ. Κρυσταλλή, δεν αμφισβητούν τις επίδικες συμφωνίες που έχουν συνάψει με τους αιτητές ως αυτές περιγράφονται στις παρ.3,4, 7 και 8 της Ένορκης Δήλωσης του κ. Σ. Κούννα. Δεν υπάρχει αμφισβήτηση της υπογραφής της επίδικης συμφωνίας διαχωρισμού των οικοπέδων (Τεκμ. 1) στην ένορκη δήλωση του κ. Σ. Κούννα. Αν και αμφισβητείται ο διορισμός του Επιβλέποντος Μηχανικού του Έργου από τους καθ΄ων η αίτηση και η δική τους προσωπική αντιπροσώπευση εντούτοις τόσο η ίδια η αρχική συμφωνία προνοούσε γι΄αυτόν και δεν αμφισβητήθηκε από τους καθ΄ων η αίτηση και από την άλλη αναγνωρίζουν ότι αυτός ετύγχανε της αποδοχής των υπόλοιπων συνιδιοκτητών τους (βλ. παρ. 9.7 της ένορκης δήλωσης του κ. Γ.Μ. Κρυσταλλή) επομένως η επιστολή του επιβλέποντος (Τεκμ. 2) στην ένορκη δήλωση του κ. Σ. Κούννα είναι μια ένδειξη περί της δεύτερης συμφωνίας που έγινε ήδη από το 2004 μεταξύ των αρχικά συμβαλλομένων για επιπρόσθετη χρέωση Λ.Κ.50.000,00 πλέον Φ.Π.Α., την οποία αρνούνται λόγω του ότι τα κόστη αυξήθηκαν λόγω της καθυστέρησης συμπλήρωσης των εργασιών την οποία επιρρίπτουν στους αιτητές, σε σχέση δε με τη συμφωνία διαμόρφωσης του χώρου πρασίνου, οι καθ΄ων η αίτηση δεν κάνουν οποιανδήποτε μνεία στην δική τους ένορκη δήλωση. Αναφορικά με την υποχρέωση μεταβίβασης ενός ακόμη οικοπέδου αυτού που έχει δεσμευτεί με την έκδοση προσωρινού διατάγματος και περιγράφεται στην αρχή της απόφασης, οι καθ΄ων η αίτηση επικαλούνται εξόφληση των υποχρεώσεων τους και μάλιστα για καταβολή ποσών πέραν των συμβατικών τους υποχρεώσεων δεν κάνουν οποιανδήποτε αναφορά. Προκύπτει καταφανώς διάσταση ως προς αυτό το ζήτημα στους προβαλλόμενους ισχυρισμούς. Από τη μια οι αιτητές ισχυρίζονται ότι εκκρεμεί η υποχρέωση αυτή των καθ΄ων η αίτηση, τους οποίους καλούν όπως τους μεταβιβάσουν το εν λόγω οικόπεδο και από την άλλη οι καθ΄ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι με υπόδειξη των αιτητών μεταβίβασαν σε τρίτους ένα από αυτά τα οικόπεδα και πως έχουν καταβάλει όσα όφειλαν να είχαν καταβάλει κατά την εξέλιξη του έργου στη βάση των εκδοθέντων διατακτικών πληρωμής. Το ζήτημα όμως είναι ότι η συμφωνία αφορούσε δύο οικόπεδα και οι καθ΄ων η αίτηση για το δεύτερο από αυτά δεν κάνουν οποιανδήποτε αναφορά. Οι αιτητές αποδέχονται την μεταβίβαση του ενός από αυτά και προς τούτο αφαιρέθηκε από το συνολικά οφειλόμενο ποσό των καθ΄ων η αίτηση η συμφωνηθείσα αξία του (βλ. Τεκμ. 4) της ενόρκου δηλώσεως του κ. Σ. Κούννα. Η ερμηνεία δε της συμφωνίας σε σχέση με το δεύτερο οικόπεδο το οποίο σαφώς αναγνωρίζεται ότι είναι υποχρέωση τους να το μεταβιβάσουν στους αιτητές στην παρ. 5 του Τεκμ. 7 είναι ζήτημα που ενδεχομένως να απασχολήσει το Δικαστήριο όταν θα εκδικασθεί η ουσία της διαφοράς. Η διαφορετική διάσταση που δίδουν οι καθ΄ων η αίτηση σε σχέση με το ζήτημα αυτό και της υποχρέωσης τους να μεταβιβάσουν αυτό το οικόπεδο στους αιτητές καμιά σημασία δεν μπορεί να ενέχει στα πλαίσια της παρούσας αίτησης. Οι λεπτομέρειες των πληρωμών στις οποίες κάνει λόγο η πλευρά των καθ΄ων η αίτηση όπως τέθηκαν ενώπιον μου οι οποίες θα έπρεπε να συμπεριλάβουν υποχρεώσεις που προκύπτουν από την αρχική συμφωνία, τη μεταγενέστερη για επιπρόσθετες εργασίες και αυτής της διαμόρφωσης του χώρου πρασίνου περιλαμβανομένης και της συμφωνηθείσας αξίας του ενός οικοπέδου που μεταβίβασαν οι καθ΄ων η αίτηση δεν οδηγούν σε ένα τέτοιο συμπέρασμα. Το περιεχόμενο της επιστολής των καθ΄ων η αίτηση με ημερομηνία 02.02.2016 (Τεκμ. 7) στην ένορκη δήλωση του κ. Σ. Κούννα φανερώνει ότι οι καθ΄ων η αίτηση καταλογίζουν στους αιτητές ευθύνη για την καθυστέρηση που παρουσιάστηκε στη συμπλήρωση των οικοπέδων αλλά δεν αρνούνται ότι εκκρεμούν υποχρεώσεις τους προς τους αιτητές για τις οποίες εκφράζουν την ετοιμότητα να διευθετήσουν αφού θα έπρεπε να λαμβάνονταν υπόψη διάφοροι παράγοντες με κύριο αυτόν της καθυστέρησης διαχωρισμού των οικοπέδων και η οποία δεν θα πρέπει να τους επιβαρύνει με τα επιπρόσθετα κόστη. Δεν μπορεί δε να γίνεται επίκληση του χαρακτηρισμού δε της εν λόγω επιστολής ως «άνευ βλάβης των δικαιωμάτων» από την στιγμή που οι ίδιοι οι καθ΄ων η αίτηση την επικαλούνται στην παρ. 9.3 της ένορκης δήλωσης του κ. Γ.Μ. Κρυσταλλή. Το εύρος των διιστάμενων απόψεων των διαδίκων στα πιο πάνω ζητήματα είναι τέτοιο που θα απασχολήσει το Δικαστήριο αν ακουστεί μαρτυρία κατά την ακρόαση της ουσίας της διαφοράς. Οι ενάγοντες αξιώνουν την μεταβίβαση επ΄ονόματι τους του συμφωνηθέντος οικοπέδου που τους δόθηκε ως αντιπαροχή ή το ποσό των €124,000,00 το οποίο αντιπροσωπεύει την τρέχουσα αγοραία αξία του και το υπόλοιπο οφειλόμενο ποσό το οποίο σύμφωνα με το Τεκμ. 4 στην ένορκη δήλωση του κ. Σ. Κούννα ανέρχεται στο ποσό των €38.868,94σ. Οι καθ΄ων η αίτηση διατείνονται ότι δεν αναγνωρίζουν οποιανδήποτε δέσμευση τους σε σχέση με αποφάσεις του Επιβλέποντα Μηχανικού του Έργου. Όμως στην ίδια τη συμφωνία (Τεκμ. 1) γίνεται σε πλείστες τόσες παραγράφους αναφορά σε Επιβλέποντα στον οποίο ανατίθενται ευθύνες και συγκεκριμένες δράσεις και ενέργειες. Κρίνω ότι δεν μπορούν οι καθ΄ων η αίτηση μετά την αναγνώριση ενός τέτοιου ρόλου όπως καθορίζεται σε πλείστες τόσες παραγράφους του Τεκμ. 1 και μέσα από το υπόλοιπο μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον μου να μην αναγνωρίζεται εκ των υστέρων αυτός ο ρόλος του. Επομένως κρίνω ότι γίνονται τέτοιες αναφορές σε αυτόν σε έγγραφα - τεκμήρια που προήλθαν από τους καθ΄ων η αίτηση που η παραγνώριση του δεν μπορεί να γίνει κατά τον τρόπο που εισηγούνται οι καθ΄ων η αίτηση. Είναι δε αντιφατικό από τη μια να τον επικαλούνται και από την άλλη να μην αναγνωρίζουν τον ρόλο του. Για παράδειγμα τέτοια είναι και η επιστολή τους με ημερομηνία 2.02.2016 (Τεκμ. 7) στην ένορκη δήλωση του κ. Σ. Κούννα όπου γίνονται αναφορές περί της αναγνώρισης της ύπαρξης του και στις ενέργειες του με την έκδοση σχετικών διατακτικών. Επομένως η εκ των υστέρων μη αναγνώριση του δεν μπορεί να επικροτηθεί. Καταγράφω στη συνέχεια αυτές τις αναφορές. Στην ως άνω επιστολή Τεκμ. 7 οι καθ'ων η αίτηση στην παρ. 6(i) αναφέρονται στην επιστολή του Γραφείου του κ. Δημητρίου με ημερομηνία 17.09.2004 για να επικαλεστούν την κατ' ισχυρισμό τους καθυστέρηση από τους αιτητές και/ή να δικαιολογήσουν την παράλειψη τους να εξοφλήσουν τους αιτητές και να τους μεταβιβάσουν το επίδικο οικόπεδο. Από την άλλη ενώ ισχυρίζονται ότι δεν είχαν καμία σχέση με τον κ. Γιαννάκη Δημητρίου (βλ. παρ.9.7 της Ένορκης Δήλωσης του κ. Γ. Κρυσταλλή). Στο Τεκμήριο 1 της Ένορκης Δήλωσης του κ. Γ.Μ. Κρυσταλλή προτελευταία γραμμή αναφέρει «. ο Γιαννάκης ρώτησε τον εργολάβο να μας βάλει γραπτώς πότε θα τελειώσει». Επιπλέον στο Τεκμήριο 7 της Ένορκης Δήλωσης του κ. Γ,.Μ. Κρυσταλλή, το οποίο και πάλι αποτελεί χειρόγραφες σημειώσεις με ημερομηνία 07.10.1999, ο Καθ'ου η αίτηση 2 αναφέρεται στον κ. Γιαννάκη Δημητρίου για το συμβόλαιο του Κούννα, το οποίο βέβαια συμβόλαιο έχει ημερ.12.05.1999, δηλαδή προγενέστερη του εν λόγω Τεκμηρίου και τον ρωτά για την αμοιβή του. Οι καθ'ων η αίτηση στην επιστολή τους (βλ. Τεκμήριο 7 της Ένορκης Δήλωσης του κ. Σ. Κούννα) ενώ αναφέρονται στην επιστολή ημερ.17.09.2004 του κ. Γιαννάκη Δημητρίου, έρχονται στην Ένορκη Δήλωση του κ. Γ.Μ. Κρυσταλλή να ισχυριστούν ότι ουδεμία σχέση έχουν με αυτόν καθώς μέσα από την εν λόγω επιστολή διαφαίνεται ξεκάθαρα ότι οι καθ'ων η αίτηση είχαν αποδεχθεί και συμφωνήσει να παραχωρηθεί επιπλέον ποσό στους αιτητές για την ολοκλήρωση του επίδικου διαχωρισμού. Στην παρ. 9.1.3 της Ένορκης Δήλωσης του, ο κ. Γ.Μ. Κρυσταλλής αναφέρει περίπου στη μέση της παραγράφου τα ακόλουθα: «Μετά τον Ιανουάριο του 2005 ουδέποτε επικοινωνήσαμε εκ νέου με τους Ενάγοντες... Εμείς θεωρήσαμε ότι η συμφωνία είχε εκπνεύσει ενόψει της υπαιτιότητας των Εναγόντων..». Οι καθ΄ων η αίτηση όμως δεν έχουν αναφέρει τέτοιο ισχυρισμό στην επιστολή τους Τεκμήριο 7 της Ένορκης Δήλωσης του κ. Σ. Κούννα αλλά αντίθετα έδειξαν ότι υπάρχει συμφωνία μεταξύ τους. Όλα τα πιο πάνω δείχνουν μια επιλεκτική αποδοχή του ρόλου του Επιβλέποντα κάτι που δεν μπορεί να παραγνωριστεί από το Δικαστήριο ακόμα και στα πλαίσια μιας τέτοιας αίτησης. Τέλος, οι καθ'ων η αίτηση δεν αναφέρονται καθόλου στη συμφωνία του 2006 για διαμόρφωση και/ή κατασκευή πρασίνου για να προχωρήσει ο εν λόγω διαχωρισμός των οικοπέδων. Σε σχέση με το ζήτημα της καθυστέρησης στη λήψη αυτών των διαδικαστικών μέτρων και στην υποβολή αίτησης για έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων αρκεί πιστεύω η αναφορά στο Τεκμ. 5 της ένορκης δήλωσης του κ. Σ. Κούννα που είναι επιστολή των καθ΄ων η αίτηση με ημερομηνία 06.04.2015 με την οποία η καθ'ης η αίτηση αρ. 1 η οποία υπογράφει την επιστολή και εκ μέρους του καθ΄ου η αίτηση αρ. 2 ζητά συνάντηση με τον κ. Σ. Κούννα σε λογιστικό γραφείο στη Λεμεσό για συζήτηση ζητημάτων που αφορούν την μεταξύ τους συνεργασία. Επομένως είναι φανερό ότι η επαφή και οι διαβουλεύσεις τους συνεχίζονταν καθ΄όλο αυτό το διάστημα όπως φαίνεται και από το περιεχόμενο της επιστολής των καθ΄ων η αίτηση με ημερομηνία 6.04.2015 (Τεκμ. 5) στην ένορκη δήλωση του κ. Σ. Κούννα, με την οποία πρότειναν συνάντηση στα γραφεία της Deloitte στη Λεμεσό μετά που οι αιτητές με επιστολή τους 30.03.2015 κοινοποίησαν στους καθ΄ων η αίτηση το διατακτικό πληρωμής (Τεκμήριο 4 στην Ένορκη Δήλωση του κ. Σ. Κούννα) όπως ο κ. Κούννας ισχυρίζεται στην παρ. 13 της ένορκης δήλωσης του κάτι που δεν αμφισβητήθηκε από τους καθ΄ων η αίτηση οι οποίοι μάλιστα δεν αμφισβήτησαν την υπόσχεση που έδωσαν για εκπλήρωση των υποχρεώσεων τους απέναντι στους αιτητές. Επαναλαμβάνω ότι οι τίτλοι των οικοπέδων εκδόθηκαν το 2014 χωρίς οι καθ΄ων η αίτηση για όλα αυτά τα χρόνια να είχαν διαμαρτυρηθεί για καθυστέρηση εκ μέρους των αιτητών. Η πρώτη φορά που θίγουν αυτό το ζήτημα με επιστολή τους είναι στις 2.02.2016 με την επιστολή τους προς την δικηγόρο των αιτητών σε απάντηση δικής της με ημερομηνία 20.12.2015 με την οποία πλέον προειδοποιούνταν για τη λήψη δικαστικών μέτρων εναντίον τους. Τα πιο πάνω κατά την άποψη μου θεμελιώνουν τις δύο πρώτες προϋποθέσεις εφόσον, αφενός μεν η αξίωση του ενάγοντος - αιτητή προκύπτει από το Κλητήριο Ένταλμα και η προσφερόμενη μαρτυρία μέσω της ενόρκου δηλώσεως του κ. Σ. Κούννα η οποία υποστηρίζει την αίτηση και τα τεκμήρια που τη συνοδεύουν στοιχειοθετούν το σοβαρό ζήτημα για την εκδίκαση και αφετέρου στη βάση της ίδιας μαρτυρίας κατά την άποψη μου υπάρχει πιθανότητα (propapbility) επιτυχίας όπως αυτή έχει επεξηγηθεί μεταξύ άλλων και στην Odysseos v. Pieris Estates & Others,
(1982)1 C.L.R. σελ. 557 στη σελ. 569: ¨A probability, in the context of the provision to s. 32
(1), requires the applicant to demonstrate that he has a visible chance of success¨. Για όλους τους πιο πάνω λόγους διαφαίνεται καθαρά ότι υπάρχει καλή βάση αγωγής των αιτητών και πιθανότητα οι αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία στην αγωγή τους. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω κρίνω ότι ικανοποιούνται οι δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/1960, ως αυτές έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου μεταξύ των οποίων και αυτές στις οποίες γίνεται αναφορά πιο πάνω. Επομένως ο πρώτος λόγος ένστασης δεν έχει έρεισμα και απορρίπτεται ως αβάσιμος. Αναφορικά με τον δεύτερο και τρίτο λόγο ένστασης δεν χρειάζεται απτή μαρτυρία για την απόδειξη πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς αλλά αρκεί η πιθανότητα (βλ. C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία "Λεωνίκ" Λτδ
(2001)1 Α.Α.Δ. 785 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μη ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία». Όπως δε περαιτέρω επισημαίνεται στην Papastratis v. Petrides,
(1979)1 C.L.R. 231, 240: «Το κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά, με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία.» Όπως διαφαίνεται από το Τεκμήριο 8 στην Ένορκη Δήλωση του κ. Κούννα (πιστοποιητικά έρευνας του Κτηματολογίου) οι καθ'ων η αίτηση παρόλο που κατέχουν μεγάλη ακίνητη περιουσία, σχεδόν είναι όλη υποθηκευμένη σε Τραπεζικά και Συνεργατικά Ιδρύματα. Επομένως θα συμφωνήσω με την ευπαίδευτη συνήγορο κα Χριστοδούλου ότι εφόσον οι καθ'ων η αίτηση δεν έχουν θέσει οιανδήποτε θετική μαρτυρία αναφορικά με το κατά πόσο εξυπηρετούνται αυτά τα δάνεια ή όχι, ελλοχεύει ο κίνδυνος και/ή υπάρχει η πιθανότητα αν δεν εξυπηρετούνται να υπάρξει περαιτέρω επιβάρυνση τους και/ή αποξένωση τους. Πέραν των πιο πάνω στο ½ μερίδιο του επίδικου οικοπέδου για το οποίο εκδόθηκε το προσωρινό διάταγμα που είναι επ'ονόματι του καθ'ου η αίτηση 2, υπάρχει ήδη εγγραφή δικαστικής απόφασης ΜΕΜΟ από 08.10.2014 εναντίον του καθ' ου η αίτηση 2, γεγονός που αποδεικνύει ότι οι καθ'ων η αίτηση δεν είναι φερέγγυοι και/ή αξιόχρεοι ως ισχυρίζονται στην Ένορκη Δήλωση του κ. Γ.Μ. Κρυσταλλή παρ.14.
  1. Κατά συνέπεια ο δεύτερος και τρίτος λόγος ένστασης ως αβάσιμοι και/ή ανυπόστατοι απορρίπτονται. Η πιστοποίηση πληρωμής από τον Επιβλέποντα Μηχανικό είχε εκδοθεί μόλις την 26.03.2015 (Τεκμ.4) και οι συμβαλλόμενοι έκτοτε όπως καταδεικνύει αναμφισβήτητη μαρτυρία είχαν μεταξύ τους επαφή προς τον σκοπό της διευθέτησης των μεταξύ των εκκρεμοτήτων. Από το περιεχόμενο της επιστολής της δικηγόρου των αιτητών με ημερομηνία 20.12.2015 (Τεκμ. 5) είναι φανερόν ότι οι αιτητές ανέμεναν την εκπλήρωση των υποχρεώσεων των καθ΄ων η αίτηση. Αυτοί όμως παρέλειψαν να συμμορφωθούν και έτσι αναγκάστηκαν να λάβουν δικαστικά μέτρα εναντίον τους αμέσως μετά που διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε τέτοια πρόθεση. Αυτό δε έγινε μόλις με την επιστολή των καθ'ων η αίτηση της 2.02.2016 (Τεκμ. 7) και η αγωγή και η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκαν την 9.02.
  2. Οι αιτητές δικαιολογούν την ολιγοήμερη καθυστέρηση που προέκυψε ότι οφειλόταν στην αίτηση που έκαναν για εξασφάλιση των πιστοποιητικών έρευνας του Κτηματολογίου (Τεκμήριο 8 στην Ένορκη Δήλωση του κ. Κούννα), όπου ανακάλυψαν ότι οι καθ' ων η αίτηση έχουν σχεδόν όλη την ακίνητη περιουσία τους υποθηκευμένη και/ή στο ½ μερίδιο του επίδικου οικοπέδου που είναι επ' ονόματι του καθ' ου η αίτηση αρ. 2 έχει εγγραφή δικαστική απόφαση εναντίον του από το
  3. Από τα πιο πάνω και η προσδοκία εκ μέρους των αιτητών εκπλήρωσης εκ μέρους των καθ΄ων η αίτηση των υποχρεώσεων τους δεν μπορεί να καταλογιστεί σε βάρος τους και να τους αποδοθεί καθυστέρηση καθ΄οιονδήποτε τρόπο. Από τη στιγμή που ήρθε στην αντίληψη των αιτητών η πραγματική οικονομική κατάσταση των καθ' ων η αίτηση και/ή η επιβάρυνση του ½ μεριδίου του επίδικου οικοπέδου που είναι επ' ονόματι του καθ' ου η αίτηση αρ. 2 με δικαστική απόφαση, οι αιτητές απευθύνθηκαν αμέσως στο Δικαστήριο δια την διασφάλιση του λαβείν του σε τυχόν απόφασης υπέρ τους στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Vraets
(1999)1 A.A.Δ, 1475, η οποία αναφέρεται στην υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1179: «To επείγον, όπως παρατηρείται στην υπόθεση Resola (ανωτέρω), αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο, εφόσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος, δικαιολογείται, όλως εξαιρετικώς η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από τον θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση». Περαιτέρω στην υπόθεση PARICO ALUMINIUM DESIGNS LTD ν. 1. MUSKITA - ALUMINIUM CO LIMITED, κ.α.
(2002)1 ΑΑΔ 2015, το Ανώτατο Δικαστήριο, με αναφορά στην υπόθεση Τσιαντή ν. Hellenic Bank (Investments) Limited
(2001)1 Α.Α.Δ. 2029, έθεσε τις αρχές που προκύπτουν από την Νομολογία ως ακολούθως: «Οι αρχές οι οποίες προκύπτουν από τη νομολογία είναι οι εξής:
(1)Η καθυστέρηση, εκτός αν επεξηγηθεί, στην προώθηση της αίτησης για προσωρινό διάταγμα είναι γενικώς μοιραία.
(2)Το ζήτημα της καθυστέρησης πρέπει να σταθμίζεται με την πιθανότητα του ενάγοντα να πετύχει τελικά στην αγωγή του και να λαμβάνεται υπόψη κατά πόσο ο εναγόμενος έχει επηρεασθεί με οποιοδήποτε τρόπο λόγω της καθυστέρησης ή έχει καθησυχασθεί ότι όλα ήταν ασφαλή ή έχει πλανηθεί λόγω της απραξίας του ενάγοντα.
(3)Το κατεπείγον του θέματος μπορεί να προκύψει και μετά τη γένεση της βάσης της αγωγής.
(4)Η έκταση της καθυστέρησης η οποία είναι αναγκαία για να αποτρέψει τη χορήγηση θεραπείας εξαρτάται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και δεν μπορούν να διατυπωθούν άκαμπτοι κανόνες». (υπογραμμίσεις δικές μας). Περαιτέρω στην υπόθεση Τσιαντή ν. Hellenic Bank (Investments) Limited (ανωτέρω) αναφέρθηκαν τα εξής: «Στην Bacardi & Co. Ltd, πιο πάνω, έχει γίνει εκτεταμένη παράθεση της νομολογίας που διέπει το θέμα της καθυστέρησης και λέχθηκαν τα εξής: «Η καθυστέρηση, εκτός αν επεξηγηθεί, στην προώθηση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, είναι γενικώς μοιραία, αν και τα δικαστήρια θα σταθμίσουν το ζήτημα της καθυστέρησης έναντι της πιθανότητας του ενάγοντα να πετύχει τελικά στην αγωγή του, και θα λάβουν υπόψη κατά πόσο ο εναγόμενος έχει οδηγηθεί σε έξοδα ή έχει καθησυχασθεί ότι όλα ήταν ασφαλή ή παραπλανήθηκε λόγω της απραξίας του ενάγοντα. Ωστόσο η τάση της σύγχρονης νομολογίας είναι να μη απορρίπτεται αξίωση για διάταγμα κατά την ακρόαση της αγωγής απλώς και μόνο λόγω της καθυστέρησης στην καταχώρηση της αγωγής τηρουμένων των προνοιών του περί Παραγραφής Νόμου, 1939 (Copinger and Skone James on Copyright, 12η έκδοση, παρα. 633)». (υπογραμμίσεις δικές μας). Σχετική είναι ακόμη και η απόφαση στην υπόθεση Evans & Sons Ltd v. 1. Ιωάννου κ.ά.
(2001)1 ΑΑΔ 2092, όπου μεταξύ άλλων λέχθηκαν τα εξής: «Επιπρόσθετα ο χρόνος που είχε παρέλθει από την ημέρα που περιήλθαν στη γνώση της εφεσείουσας οι δραστηριότητες της εφεσίβλητης 3 μέχρι την καταχώριση της αγωγής, που κατά το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν μπορούσε παρά να συνεκτιμηθεί ως ένας παράγοντας που μαζί με τους άλλους αρνητικούς παράγοντες θα μπορούσε να προσμετρήσει στην εξακρίβωση του ισοζυγίου της ευχέρειας, αποτελεί άποψη που δεν δικαιολογείται. Η καθυστέρηση που παρατηρήθηκε, που προσδιορίζεται σε 30 περίπου μέρες, υποδεικνύει ότι δεν υπήρξε οποιαδήποτε καθυστέρηση που θα μπορούσε να προσμετρήσει εναντίον της εφεσείουσας, αν ληφθεί υπόψη ότι η εφεσείουσα θα έπρεπε να προβεί στη συλλογή των απαραίτητων στοιχείων και ότι εν τω μεταξύ μεσολαβούσαν οι διακοπές του Πάσχα». (υπογραμμίσεις δικές μας). Στην υπόθεση Parico Aluminium Designs Ltd ν. 1. Muskita - Aluminium Co Ltd κ.α. (πιο πάνω), όπου το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η περίοδος τριών μηνών δεν αποτελούσε υπέρμετρη καθυστέρηση στην καταχώρηση Αίτησης Mareva Injuction. Πέραν των πιο πάνω σε σχέση με το ζήτημα της καθυστέρησης θα μπορούσε κάποιος να αναγάγει την τελευταία πληροφόρηση που είχαν οι αιτητές μέσω των Πιστοποιητικών Έρευνας που εξασφάλισαν για την περιουσιακή κατάσταση των καθ΄ων η αίτηση στις πρόνοιες του άρθρου 9
(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6) περί ειδικών περιστάσεων για την έκδοση των ζητουμένων Διαταγμάτων, το οποίο ορίζει τα εξής: «Κάθε διάταγμα, το οποίο το δικαστήριο έχει εξουσία να εκδώσει δύναται, όταν αποδειχθεί το επείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις, να εκδοθεί με αίτηση ενός από τους διαδίκους χωρίς ειδοποίηση στο άλλο». Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Χριστοδούλου v. Antonious M.F.M. Vraets,
(1998)1 ΑΑΔ 1475 : «Το άρθρο 9
(1)του Κεφαλαίου 6 όντως έχει εφαρμογή εξαιρετικώς και μόνο προκειμένου περί επείγοντος ή άλλων ειδικών περιστάσεων που να δικαιολογούν την έκδοση του διατάγματος ex parte.Το κρίσιμο στοιχείο για την αίτηση δεν ήταν επομένως ο χρόνος έγερσης της αιτίας αγωγής αλλά ο χρόνος πληροφόρησης του εφεσίβλητου για τη δυνατότητα του να επιτύχει την ενδιάμεση αυτή θεραπεία. Κρίνοντας δε το επείγον ή τις ειδικές περιστάσεις σε σχέση με το χρόνο καταχώρησης της αίτησης, που αναφέρεται στον τέταρτο λόγο έφεσης, παρατηρούμε ότι, όπως διαπίστωσε και η ευπαίδευτη πρωτόδικη δικαστής, ο εφεσίβλητος ενήργησε ευθύς μόλις πληροφορήθηκε από τους δικηγόρους του για τους λογαριασμούς του εφεσείοντα, πράγμα που δεν αμφισβητήθηκε κατά την ακρόαση και ουσιαστικά δεν αμφισβητείται ούτε στον τέταρτο λόγο έφεσης». (υπογραμμίσεις δικές μας). Περαιτέρω στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση του Φεσσά για έκδοση εντάλματος certiorari
(1990)1 AAΔ 704 αναφέρονται τα εξής: «Είναι βασική αρχή δικαίου ότι το Δικαστήριο αποφασίζει τις διαφορές των μερών αφού ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα audi alteram partem. Κατά παρέκκλιση όμως ο νομοθέτης, για κατεπείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις, για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος». Επομένως όλες οι σχετικές αιτιάσεις που προβλήθηκαν εκ μέρους των καθ΄ων η αίτηση και οι σχετικοί λόγοι ένστασης οι οποίοι αφορούν ζητήματα καθυστέρησης ή και κατάχρηση της διαδικασίας ή ότι η αίτηση επιδιώκει αλλότριο σκοπό (έκτος λόγος ένστασης), απορρίπτονται. Δεν διέκρινα με όσα ο κ. Σ. Κούννας καταγράφει στην ένορκη δήλωση του οποιαδήποτε τάση για απόκρυψη οποιουδήποτε ουσιώδους γεγονότος. Όλα τα στοιχεία που απαιτούνταν τα παρέθεσε στην προσπάθεια του να δώσει μια καθαρή εικόνα στο Δικαστήριο τόσο σε σχέση με την επίδικη συμφωνία και τι επακολούθησε αυτής όσο και της παράλειψης ή και άρνησης εκ μέρους των καθ΄ων η αίτηση να εκπληρώσουν τις δικές τους υποχρεώσεις που απέρρεαν από την εν λόγω συμφωνία. Με την αποκάλυψη της επιστολής (Τεκμ. 7) των καθ΄ων η αίτηση τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και οι θέσεις της πλευράς των καθ΄ων η αίτηση. Επομένως δεν διακρίνω ότι υπήρξε απόκρυψη οποιουδήποτε γεγονότος το οποίο θα μπορούσε να είχε οδηγήσει το Δικαστήριο σε διαφορετική αντίκριση του αιτήματος όταν αυτό είχε τεθεί ενώπιον του μονομερώς. Η μη αποκάλυψη της επιστολής των καθ΄ων η αίτηση ημερομηνίας 20.12.2015 (Τεκμ. 3) στην ένορκη δήλωση του κ. Γ.Μ. Κρυσταλλή δεν μπορεί να αναχθεί σε απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος εφόσον αυτή είναι πληροφοριακού περιεχομένου με επιφύλαξη εκ μέρους τους επανόδου με άλλη την οποία οι πράγματι οι αιτητές αποκάλυψαν. Σε σχέση με το άλλο ζήτημα της μη αποκάλυψης εκ μέρους των αιτητών όπως καταγράφεται στην παράγραφο 9.4 της ένορκης δήλωσης του κ. Γ.Μ. Κρυσταλλή ότι δηλαδή οι αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο την συμφωνία της 01.03.2000 για την μεταβίβαση του ενός εκ των δύο οικοπέδων στους αγοραστές που υπέδειξαν οι αιτητές. Αυτό δεν ισχύει εφόσον οι αιτητές στην παρ. 10 της ένορκης δήλωσης του κ. Σ. Κούννα αναφέρεται ότι έλαβαν από τους καθ΄ων η αίτηση το συνολικό ποσό των €34.326.00 (Λ.Κ20.108.00) πλέον ΦΠΑ, συμπεριλαμβανομένου και του ενός εκ των δύο οικοπέδων όπως αυτό εξάλλου εμφαίνεται στο Διατακτικό Πληρωμής (Τεκμ. 4) στην ένορκη δήλωση του κ. Σ. Κούννα. Σε σχέση δε με τους ισχυρισμούς του κ. Γ.Μ. Κρυσταλλή στην παρ.9.5 της ένορκης δήλωσης του, ότι οι αιτητές απέκρυψαν τις πληρωμές όπως τις αναφέρει στις παρ.9.5.1, 9.5.2, 9.5.3 και 9.5.4 το άθροισμα αυτών των πληρωμών αναφέρεται στην παρ. 10 της ένορκης δήλωσης του κ. Σ. Κούννα όσο και στο διατακτικό πληρωμής (Τεκμ. 4) στην ίδια ένορκη δήλωση. Τα πιο πάνω καταδεικνύουν ότι τα όσα υποστηρίζει ο κ. Γ.Μ. Κρυσταλλής στην παρ. 9.6 της ένορκης δήλωσης του ότι με το ποσό των Λ.Κ.20.108- πλέον ΦΠΑ και χωρίς να έχουν μέχρι σήμερα μεταβιβάσει επ' ονόματι των αιτητών το επίδικο οικόπεδο, έχουν καταβάλει πολύ περισσότερα ποσά και/ή πέρα των συμφωνηθέντων δεν μπορεί να έχουν έρεισμα εφόσον δεν έχουν καταδείξει οποιεσδήποτε άλλες πληρωμές. Για τους λόγους αυτούς και ο πέμπτος λόγος ένστασης δεν έχει έρεισμα και απορρίπτεται. Τα πιο πάνω συμπαρασύρουν και τον όγδοο λόγο ένστασης. Στην ένορκη δήλωση του ο κ. Σ. Κούννας κάνει μια εκτενή αναφορά των πραγματικών γεγονότων που άπτονται της επίδικης υπόθεσης με απτά στοιχεία και αποδείξεις. Επιπλέον οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν αντικρούσει την μαρτυρία του κ. Σ. Κούννα καθώς δεν έχουν αμφισβητήσει τα όσα αυτός ισχυρίζεται. Κατ' αρχήν δεν έχουν αμφισβητήσει το ποσό της συμφωνίας ημερ.12.05.1999, ούτε τη συμφωνία του 2004 για το επιπλέον ποσό για επιπλέον εργασίες και υλικά και ούτε τη συμφωνία για την διαμόρφωση και/ή κατασκευή πρασίνου και τα ποσά αυτών. Στη βάση των πιο πάνω δεν μπορεί να θεωρούνται τα όσα οι αιτητές αναφέρουν ως παραπλανητικοί και/ή αβάσιμοι ισχυρισμοί. Η μη αντεξέταση του κ. Σ. Κούννα επί οιονδήποτε ισχυρισμού του αφήνει αυτούς ισχυρούς. Σε σχέση με τον ένατο λόγος ένστασης θα πρέπει να γίνει αναφορά στο Τεκμ. 8 της ένορκης δήλωσης του κ. Σ. Κούννα το οποίο δείχνει όλα τα περιουσιακά στοιχεία των καθ' ων η αίτηση συμπεριλαμβανομένου και των επίδικων, την αγοραία αξία τους, το είδος του και τον τόπο τους όπως και την εκτίμηση της αξίας τους του 2013 και επομένως ούτε ως προς αυτό το ζήτημα έχουν έρεισμα οι περί του αντιθέτου αιτιάσεις της πλευράς των καθ΄ων η αίτηση. Με αυτά τα στοιχεία δεν θα ανέμενε κάποιος να προβούν και σε άλλη εκτίμηση των ακινήτων που επιδιώκουν να δεσμεύσουν. Συνεπώς ο ένατος λόγος θα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος και/ή ανυπόστατος. Το Δικαστήριο προτού οριστικοποιήσει ένα διάταγμα θα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι κάτι τέτοιο θα είναι δίκαιο ή πρόσφορο και ότι εξυπηρετεί τις ανάγκες της δικαιοσύνης στη συγκεκριμένη υπόθεση. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι το « ισοζύγιο της ευχέρειας» όπως αποκαλείται στην American Cyanamid Co Ltd v. Ethicon
(1975)1 All E.R. 503, κλείνει υπέρ των αιτητών. Είναι φανερόν ότι η μη αποξένωση ή και επιβάρυνση ακινήτων των εναγομένων θα είναι μια κατάσταση μέχρι και την τελική έκβαση της διαφοράς που φαίνεται ότι προέκυψε και θα επιλυθεί στα πλαίσια της παρούσας αγωγής η οποία θα διασφαλίζει και τα συμφέροντα και την εν τέλει ικανοποίηση των αιτητών. Στη βάση της πιο πάνω ανάλυσης μου κρίνω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της διατήρησης του εκδοθέντος διατάγματος σε σχέση με το ακίνητο της παρ. Α (γ) του αιτητικού και επιπλέον θα συμφωνήσω εν μέρει με την ευπαίδευτη συνήγορο των αιτητών και να εκδώσω επίσης διάταγμα σε σχέση με το ακίνητο της καθ΄ης η αίτηση 1 το οποίο δεν βαρύνεται με άλλο εμπράγματο βάρος όπως αυτό περιγράφεται στο αιτητικό Α (β) της αίτησης. Οι καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι η έκδοση οποιουδήποτε διατάγματος θα εκθέσει την φερεγγυότητα τους και αόριστα επικαλούνται ενδεχόμενη βλάβη που μπορεί να υποστούν στην επαγγελματική τους δραστηριότητα. Προβάλλεται στην παράγραφο 14.5 της ένορκης δήλωσης του κ. Γ.Μ. Κρυσταλλή, ότι θα έχει ζημιά στη φήμη και υπόληψη τους. Όμως παρόμοια ζημιά θα μπορούσαν να είχαν υποστεί με την εγγραφή ήδη ΜΕΜΟ επί του ½ μεριδίου του επίδικου οικοπέδου που είναι επ' ονόματι του κ. Γ.Μ. Κρυσταλλή. Επομένως κρίνω ότι δεν συντρέχει ανησυχία από την τυχόν διατήρηση του προσωρινού διατάγματος ή την έκδοση διατάγματος για ένα άλλο ακίνητο που ανήκει στην καθ΄ης η αίτηση αρ. 1. Πρόκειται για αόριστους και ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Κάτω από τις περιστάσεις και με δεδομένο ότι έχω ικανοποιηθεί από τους αιτητές στη βάση της πιο πάνω ανάλυσης μου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του Ν.14/1960 και οι αρχές που προκύπτουν από τη συναφή νομολογία ως προς την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων και περαιτέρω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ των αιτητών, υιοθετώντας τέτοια πορεία η οποία να ενέχει τους λιγότερο δυνατούς κινδύνους πρόκλησης αδικίας (βλ. Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd,
(1996)1 (B) Α.Α.Δ. σελ. 788, 795), θα προχωρήσω και θα εγκρίνω την αίτηση ως προς τα αιτητικά της υπό στοιχεία Α(β) και (γ). Επομένως το προσωρινό διάταγμα το οποίο εκδόθηκε την 9.02.2016 σε σχέση με το Α(γ) του αιτητικού διά του παρόντος καθίσταται απόλυτο. Εκδίδεται επιπρόσθετα διάταγμα για το ακίνητο όπως αυτό περιγράφεται υπό στοιχείο Α(β) του αιτητικού, τα οποία θα ισχύουν μέχρι και της πλήρους εκδίκασης της παρούσας αγωγής ή της με άλλον τρόπο διευθέτηση της. ΤΑ ΕΞΟΔΑ: Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων/ αιτητών και σε βάρος των εναγομένων/ καθ' ων η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής οπότε και θα είναι πληρωτέα. (Υπογρ.) ................................................. Χρήστος Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.