Βικτώρια Δημητρίου ν. Κυριάκος Κακουλλή κ.α., Αριθ. Αγωγής:2394/2010, 9/12/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A204 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρήστου Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. Αριθ. Αγωγής:2394/2010 Μεταξύ: Βικτώρια Δημητρίου Ενάγουσας/Καθ΄ης η Αίτηση και
- Κυριάκος Κακουλλή
- Commercial General Insurance Εναγομένων/ Αιτητών Ημερομηνία: 9 Δεκεμβρίου, 2016 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Εναγόμενους/Αιτητές: Η κα Έλλη Οικονόμου για Αντώνης Παπαλλής & Σία Δ.Ε.Π.Ε., κα Λαζαρίδου στην εκφώνηση της απόφασης Για την Ενάγουσα/Καθ'ης η αίτηση: Ο κ. Κυριάκος Μούσκος & κα Πωλίνα Μούσκου για Κυριάκος Χρ. Μούσκος Δ.Ε.Π.Ε., κα Π. Μούσκου στην εκφώνηση της απόφασης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στο εδώλιο του μάρτυρα βρίσκεται ο κ. Κυριάκος Λοϊζίδης (Μ.Υ.4) ο οποίος δήλωσε ότι είναι ιδιωτικός ερευνητής και διεξάγει έρευνες μεταξύ άλλων και με οδηγίες ασφαλιστικών εταιρειών. Στην προκείμενη περίπτωση έλαβε οδηγίες από την Ασφαλιστική Εταιρεία Commercial General Insurance Ltd για να διεξάγει έρευνα για την κα Βικτώρια Δημητρίου. Πράγματι διεξήγαγε αυτή την έρευνα μεταξύ των ημερομηνιών 12.07.2013 και 25.07.
- Κατάθεσε ως Τεκμήριο 118 την έκθεση του, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε και διάβασε. Όταν του ζητήθηκε να προβάλει ένα Video το οποίο είχε λάβει ο ίδιος, όπως ανέφερε, το οποίο παρουσιάζει την κα Βικτώρια Δημητρίου σε περίπτερο που διατηρούσε στη βιομηχανική περιοχή Αραδίππου να προβαίνει σε κάποιες κινήσεις - ενέργειες, τις οποίες κατέγραψε με βιντεοκάμερα και στη συνέχεια είχαν μεταφερθεί από τον ίδιο σε ψηφιακό δίσκο (DVD), ηγέρθη ένσταση από πλευρά της ενάγουσας. Ο κ. Κ. Μούσκος επικαλέστηκε παραβίαση συνταγματικών δικαιωμάτων της ενάγουσας όπως και παραβίαση διατάξεων του Περί Επεξεργασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (Προστασία του Ατόμου) Νόμου του 2001 (Ν.138 (Ι)/2001). Επιφυλάχθηκε όμως να μελετήσει το ζήτημα περαιτέρω και να παρουσιάσει εμπεριστατωμένα τη θέση του εφόσον κατελήφθη εξ απροόπτου και θα ήθελε το χρόνο για να προετοιμαστεί καλύτερα. Προς τούτο ζητήθηκε αναβολή της ακροαματικής διαδικασίας. Το Δικαστήριο για να μη του στερήσει αυτό το δικαίωμα ανέβαλε την υπόθεση. Την επόμενη δικάσιμο πράγματι προχώρησε με την αγόρευσή του και είχε την καλοσύνη να ετοιμάσει και γραπτό κείμενο το οποίο παρέδωσε στο Δικαστήριο. Η κα Οικονόμου απάντησε στην ένσταση προφορικά κατά περιεκτικό τρόπο. Στη συνέχεια παραθέτω τόσο την εισήγηση του κ. Κ. Μούσκου όσο και αυτή της κας Οικονόμου αυτούσιες: Η αγόρευση του κ. Κ. Μούσκου: « Η υπεράσπιση εκάλεσε σαν τέταρτο μάρτυρα της (Μάρτ. Υπερ. 4) τον κ. Κυριάκο Λοϊζίδη, ο οποίος με την δική του μαρτυρία αποκάλεσε τον εαυτό του σαν Ιδιωτικό Ερευνητή, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό, καταθέτοντας ότι τον Ιούλιο του 2013 έλαβε οδηγίες από την Εναγομένη 2 να ερευνήσει κάποιο πρόσωπο σε σχέση με το αν εργάζεται και αν παρουσιάζει κινητικά προβλήματα και ειδικά ποια η κατάσταση του όσον αφορά τον τραυματισμό και την εργασία του. Κατέθεσε δε σαν μέρος της μαρτυρίας του σαν το Τεκμήριο 118, επιστολή που απέστειλε στις 26.07.2013 στην Εναγομένη
- Στο Τεκμήριο 118 αναφέρει ότι διεξήχθη ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ για το χρονικό διάστημα από 12 - 25.07.2013 και αφού περιέγραψε στο εν λόγω Τεκμήριο τις κινήσεις του προσώπου που παρακολουθούσε κατέληξε να δηλώσει ότι όλα τα ανωτέρω έχουν καταγραφεί από βιντεοκάμερα και στη συνέχεια έχουν μεταφερθεί από τον ίδιο σε ψηφιακό δίσκο (DVD). Του εζητήθη να καταθέσει τον ψηφιακό δίσκο και μάλιστα προτού τούτος κατατεθεί ζητήθηκε να παιχτεί. Για την κατάθεση του ψηφιακού δίσκου σαν Τεκμήριο υπεβλήθη ένσταση στηριζόμενη στην προσβολή των προσωπικών δεδομένων της Ενάγουσας με επιφύλαξη την υποστήριξη της ένστασης με περαιτέρω εμπεριστατωμένη αγόρευση. Προτού αναφερθώ στους κύριους λόγους της ένστασης για την κατάθεση του ψηφιακού δίσκου θα πρέπει να επισημάνω τι προηγήθηκε του αιτήματος για την κατάθεση τούτου. Ο μάρτυρας κατέθεσε ότι έκαμε τότε την Έκθεση του και την συνόδευσε με τον ψηφιακό δίσκο, τα οποία παρέδωσε στην Εναγομένη 2-Ασφαλιστική Εταιρεία, αφού προηγουμένως κατέθεσε ότι ο ίδιος έκαμε τον ψηφιακό δίσκο όπως και την βιντεοσκόπηση. Τότε ερωτήθηκε αν ο ψηφιακός δίσκος είναι στη κατοχή του και απάντησε ότι τον υπέβαλε στην Ασφαλιστική Εταιρεία που είναι η Εναγόμενη
- Του ζητήθηκε να καταθέσει την Έκθεση του η οποία είναι το Τεκμήριο
- Μετά την κατάθεση της Έκθεσης Τεκμήριο 118, ζητήθηκε η κατάθεση του ψηφιακού δίσκου (DVD) που αναφέρεται σε αυτή. Θα αναφέρω ότι κατά την απόπειρα κατάθεσης του ψηφιακού δίσκου σαν Τεκμήριο, ο ψηφιακός δίσκος δεν ήταν στη κατοχή του και τούτο διότι ο ίδιος με την μαρτυρία του κατέθεσε ότι τον υπέβαλε μαζί με την Έκθεση του στην Εναγόμενη 2 από τον Ιούλιο 2013 που ελλείψει οιασδήποτε άλλης μαρτυρίας για αντίγραφο τούτου στη κατοχή του σημαίνει ότι ο ψηφιακός δίσκος από το 2013 είναι στη κατοχή της Εναγομένης 2 και ΟΧΙ στη κατοχή τούτου. Το γεγονός ότι ο ψηφιακός δίσκος για τον οποίο έγινε απόπειρα κατάθεσης του ήταν στη κατοχή του δικηγόρου υπεράσπισης και μάλιστα όταν εξήχθη από τον χαρτοφύλακα του δικηγόρου και επεδείχθη στο Μάρτυρα, το γεγονός τούτο συνηγορεί ακόμη μία φορά ότι ο μάρτυρας δεν τον είχε στη κατοχή του. Είναι η θέση μου ότι η παραδεκτή μαρτυρία του Μάρτυρα υπεράσπισης 4 ότι δεν έχει τον ψηφιακό δίσκο στη κατοχή του από τον Ιούλιο 2013, δεν του επιτρέπει να τον καταθέσει σαν Τεκμήριο επισημαίνοντας ότι δεν είναι και σε θέση να γνωρίζει το περιεχόμενο τούτου ή/και αν τούτος υπέστη οιανδήποτε επεξεργασία μέσα στα τρία χρόνια που δεν είναι στη κατοχή του. Έστω και αν αναγνωρίζει την θήκη όπου φυλάττεται. Επανερχόμενος στην μαρτυρία του Μάρτυρα υπεράσπισης 4 και την παραδοχή του ότι παρακολουθούσε την Ενάγουσα και την βιντεογραφούσε και την ένσταση για κατάθεση ψηφιακού δίσκου που αφορά την παρακολούθηση της Ενάγουσας καθ' υπόδειξη ή εντολή της Εναγομένης 2 εκτός των όσων αναφέρω πιο πάνω για το ζήτημα κατοχής του ψηφιακού δίσκου, θα υποστηρίξω την ένσταση μου ως ακολούθως: Είναι η θέση μου ότι η ενέργεια της Εναγομένης 2 να παραγγείλει την παρακολούθηση της Ενάγουσας και τον μάρτυρα δέκτη της παραγγελίας να βιντεογραφεί για λογαριασμό της Εναγομένης 2 την ιδιωτική και προσωπική ζωή της Ενάγουσας αποτελούν κατάφορη παραβίαση των Συνταγματικών της Δικαιωμάτων που απορρέουν από το άρθρο 15
(1)του Συντάγματος, ως και κατάφορη παραβίαση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της που απορρέουν από το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων όπως αυτή κυρώθηκε με τον Νόμο 39/1962. Το άρθρο 15
(1)του Συντάγματος επιτάσσει: Έκαστος έχει το δικαίωμα όπως η ιδιωτική και οικογενειακή αυτού ζωή τυγχάνει σεβασμού. Το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για την προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων επιτάσσει: Κάθε πρόσωπο δικαιούται στο σεβασμό της ιδιωτι-κής και οικογενειακής ζωής του, της κατοικίας και της αλληλογραφία του. Και στα δύο πιο πάνω προαναφερόμενα άρθρα, του Συντάγματος και της Ευρωπαϊκής Συνθήκης, καθιστούν σαν δικαίωμα ότι καμία επέμβαση δεν χωρεί στη ιδιωτική ζωή του κάθε ατόμου εκτός αν προβλέπεται από τον Νόμο και με αυστηρότητα καθορίζουν ότι η επέμβαση πάντα με βάση τον Νόμο είναι αναγκαία για σκοπούς Εθνικής και δημόσιας ασφάλειας ή τάξεως, της δημόσιας υγείας, την πρόληψη ποινικών παραβάσεων κ.λ.π. Η επεξήγηση της επέμβασης αλλά και της διαφύλαξης της ιδιωτικής ζωής σύμφωνα με τα άρθρα 15 του Συντάγματος και 8 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης, επεξηγήθηκαν στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Αστυνομία εναντίον Χριστόδουλου Γιάλλουρου
(1992)2 Α.Α.Δ.147, σε νομικό ερώτημα το οποίο ετέθη κατά πόσο η παρακολούθηση ή μαγνητοφώνηση τηλεφωνικών συνδιαλέξεων εν αγνοία των συνομιλητών και το περιεχόμενο τους είναι παραδεκτό σαν μαρτυρία. Στην απάντηση του νομικού ερωτήματος ελήφθη υπόψιν όσα ελέχθηκαν στην υπόθεση Αστυνομία εναντίον Γεωργιάδη
(1983)2 Α.Α.Δ.33. Στην παρούσα υπόθεση το αντικείμενο είναι η βιντεογράφηση χωρίς την συγκατάθεση ή γνώση της Ενάγουσας. Κατ' αντιδιαστολή της μαγνητοταινίας της πιο πάνω απόφασης βρίσκεται ο ψηφιακός δίσκος της (DVD) βιντεογράφησης. Θα αναφέρω μόνο ένα απόσπασμα από την ανωτέρω απόφαση: Το περιεχόμενο των μαγνητοταινιών είναι προϊόν παραβίασης των θεμελιωδών δικαιωμάτων των συνομιλητών, που κατοχυρώνονται από τα πιο πάνω άρθρα του Συντάγματος και επομένως καλύπτεται από τον Κανόνα αποκλεισμού του ως μαρτυρίας όπως υιοθετήθηκε στις σχετικές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ο αποκλεισμός είναι απόλυτος και δεν επιδέχεται κανέναν ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ ή ΕΞΑΙΡΕΣΗ. Τότε και στην παρούσα υπόθεση το περιεχόμενο του ψηφιακού δίσκου είναι προϊόν παραβίασης των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ενάγουσας. Το Δικαστήριο έχει την διακριτική ευχέρεια να αποκλείει μαρτυρία κατά την δίκη όταν η μαρτυρία αυτή ΔΕΝ μπορεί να γίνει αποδεκτή βάση συγκεκριμένης νομοθετικής διάταξης ή νομολογιακής αρχής, ΔΕΝ συνοδεύεται από τις απαραίτητες προϋποθέσεις που να την καθιστούν αποδεκτή, ΔΕΝ είναι σχετική με το επίδικο θέμα και ΔΕΝ εξυπηρετεί τους σκοπούς ορθής απονομής δικαιοσύνης. Σύμφωνα με την Διαταγή 38, θεσμός 4 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, ενστάσεις στην αποδοχή μαρτυρίας πρέπει να υποβάλλονται κατά την παρουσίαση της και να αποφασίζονται αμέσως. Το Δικαστήριο πρέπει να ξεκαθαρίζει κατά την ακροαματική διαδικασία αν συγκεκριμένη μαρτυρία είναι αποδεκτή ή όχι, ούτως ώστε να μην δημιουργούνται εσφαλμένες εντυπώσεις και κυρίως για να δίνεται η ευκαιρία στους διάδικους να γνωρίζουν ποια μαρτυρία ευρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου. Παραπομπή στην υπόθεση (1998 9(Β) Α.Α.Δ.716, Kouris Dan Joint Venture και άλλοι εναντίον Λουρουντζιάτη. Φωτογραφία ή ταινία, η σχετικότητα της οποίας μπορεί να αποδειχθεί από μάρτυρα που έχει προσωπική γνώση των περιστάσεων υπό τις οποίες ελήφθη ή βιντεοσκοπήθηκε μπορεί να γίνει αποδεκτή για σκοπούς διάπραξης του επίδικου αδικήματος και αναγνώρισης του θύτη υπό την ΑΙΡΕΣΗ της ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ λήψης και καταγραφής της ταινίας ή φωτογραφίας, Perry Vs The United Kingdom
(2004)39 EHRR.3. Κάμνω την αμέσως προηγούμενη αναφορά η οποία αφορά ποινική αδικήματα που κατά αναλογία και στις πολιτικές υποθέσεις πάντα πρέπει να υπάρχει η ΑΙΡΕΣΗ της νομιμότητας λήψης και καταγραφής. Μαρτυρία που λαμβάνεται κατά παράβαση θεμελιωδών συνταγματικών αρχών, δεν μπορεί να γίνει ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΣ αποδεκτή. Δεν είναι νοητό για ένα Δικαστήριο να στηρίζεται σε τέτοιου είδους μαρτυρία η οποία μπορεί και ως εκ των παρανόμων καταβολών της να είναι αναξιόπιστη και παραπλανητική. Αποδοχή τέτοιας μαρτυρίας θα υπέσκαπτε την ακεραιότητα του θεσμού της απονομής της δικαιοσύνης και την νομική και ηθική διάσταση της Δικαστικής λειτουργίας. Παραπέμπω στην υπόθεση
(1988)2 Α.Α.Δ.5, Πάρπας εναντίον της Δημοκρατίας, όπως επίσης παραπέμπω στην υπόθεση
(1983)2 Α.Α.Δ.33, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο σε νομικό ερώτημα αποφάνθηκε για την παραβίαση του άρθρου 15 του Συντάγματος και όσον αφορά την παρούσα υπόθεση επαναλαμβάνω ότι η ενέργεια της Εναγομένης 2 και του μάρτυρα Υπεράσπισης 4 όπως αναφέρθηκαν στο Δικαστήριο παραβίασαν το Συνταγματικό δικαίωμα της ιδιωτικής ζωής της Ενάγουσας. Πέραν της παραβίασης του Συνταγματικού δικαιώματος της Ενάγουσας, όπως τούτο καθορίζεται στο άρθρο 15 του Συντάγματος και επεξηγήθηκε και αναλύθηκε με την Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις αποφάσεις του
(1983)2 Α.Α.Δ.33, Αστυνομία εναντίον Γεωργιάδη,
(1986)2 Α.Α.Δ.64 Ενωτιάδης και άλλος εναντίον της Αστυνομίας και
(1992)2 Α.Α.Δ.147 Αστυνομία εναντίον Γιάλλουρου, έγινε παραβίαση και των δικαιωμάτων της κατά παράβαση του Περί Επεξεργασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (Προστασία του Ατόμου) Νόμου 138(Ι)/2001. Από τον πιο πάνω Νόμο θα επισημάνω τα όσα αναφέρονται στο άρθρο 2 υπο τον τίτλο Ερμηνεία: Δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα ή δεδομένα σημαίνει κάθε πληροφορία που αναφέρεται σε υποκείμενο των δεδομένων που βρίσκεται στη ζωή. Ευαίσθητα δεδομένα σημαίνει δεδομένα που αφορούν την φυλετική ή εθνική προέλευση, τα πολιτικά φρονήματα, τις θρησκευτικές ή φιλοσοφικές πεποιθήσεις, την συμμετοχή σε ένωση, σωματείο και συνδικαλιστική οργάνωση, την ΥΓΕΙΑ, την ερωτική ζωή και τον ερωτικό προσανατολισμό, καθώς και τα σχετικά με ποινικές διώξεις και καταδίκες. Προβαίνω στην πιο πάνω αναφορά από τα γεγονός ότι ο Μάρτυρας Υπεράσπισης 4 τόσο στην Έκθεση, Τεκμήριο 118, όσο και στην προφορική του μαρτυρία, παραδέχεται ότι σκοπός της παρακολούθησης μεταξύ άλλων ήταν και η κατάσταση της ΥΓΕΙΑΣ της Ενάγουσας. «Συγκατάθεση» σημαίνει συγκατάθεση του υποκείμενου των δεδομένων, κάθε ελεύθερη, ρητή και ειδική δήλωση βουλήσεως, που εκφράζεται με τρόπο σαφή και εν πλήρη επίγνωση, και με την οποία το υποκείμενο των δεδομένων, αφού προηγουμένως ενημερωθεί, δέχεται να αποτελέσουν αντικείμενο επεξεργασίας τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που το αφορούν. «Υποκείμενο των δεδομένων» σημαίνει το φυσικό πρόσωπο στο οποίο αναφέρονται τα δεδομένα και του οποίου η ταυτότητα είναι γνωστή ή μπορεί να εξακριβωθεί, αμέσως ή εμμέσως, ιδίως βάσει αριθμού ταυτότητας ή βάσει ενός ή περισσότερων συγκεκριμένων στοιχείων που χαρακτηρίζουν την υπόσταση του από άποψη φυσική, βιολογική, ψυχική, οικονομική, πολιτιστική, πολιτική ή κοινωνική. Το άρθρο 5
(1)του Νόμου 138(Ι)/2001 ορίζει: Επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα επιτρέπεται όταν το υποκείμενο των δεδομένων έχει δώσει τη ρητή συγκατάθεση του. Το άρθρο 5
(1)(γ) του εν λόγω Νόμου ορίζει: η επεξεργασία είναι απαραίτητη για τη διαφύλαξη ζωτικού συμφέροντος του υποκείμενου των δεδομένων, και το άρθρο 5
(1)(ε) επίσης ορίζει: η επεξεργασία είναι απαραίτητη για την ικανοποίηση του έννομου συμφέροντος που επιδιώκει ο υπεύθυνος επεξεργασίας ή ο τρίτος στον οποίο ανακοινώνονται τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, υπό τον όρο τούτο υπερέχει των δικαιωμάτων, συμφερόντων και θεμελιωδών ελευθεριών των υποκειμένων των δεδομένων. Το άρθρο 6 του ιδίου Νόμου ορίζει: Απαγορεύεται η συλλογή και επεξεργασία ευαίσθητων δεδομένων και μεταξύ των προνοιών του άρθρου τούτου κατ' εξαίρεση επιτρέπεται η συλλογή και επεξεργασία ευαίσθητων δεδομένων μόνο με την ρητή συγκατάθεση του υποκειμένου των δεδομένων. Όσον αφορά την λήψη της βιντεοταινίας και την μετατροπή της σε ψηφιακό δίσκο, αναφέρω κατά αναλογία τα όσα αναφέρθηκαν στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου/Αναθεωρητική Δικαιοδοσία με αριθμό υπόθεσης 156/2010 ημερομηνίας 24.10.2011, Δήμος Στροβόλου εναντίον Επιτρόπου Προσωπικών Δεδομένων: Η νομιμότητα της λήψης των φωτογραφιών στην παρούσα υπόθεση ή βιντεοσκόπηση, πρέπει να εξετασθεί βάσει της αρχής της αναλογικότητας σε σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό. Τα κριτήρια και οι προϋποθέσεις που απορρέουν από το εφαρμοζόμενο νομικό πλαίσιο είναι αυστηρά και αφορούν: α) την νομιμότητα της επεξεργασίας (αναλογικότητα, σκοπός του Νόμου, απαγόρευση χρήσης για άλλους σκοπούς και διαβίβασης σε τρίτους), β) τις υποχρεώσεις του υπεύθυνου επεξεργασίας (ασφάλεια, απόρρητο, ενημέρωση), γ) τα δικαιώματα των υποκείμενων (πρόσβαση, αντίρρηση). Στην ίδια ανωτέρω απόφαση ο Δικαστής που εξέδωσε την απόφαση επεσήμανε ότι η λήψη των φωτογραφιών (εδώ η βιντεογράφηση) προσκρούει στην Αρχή της νομιμότητας και δεσμευτικότητας του σκοπού. Σύμφωνα με την συγκεκριμένη αρχή τα προσωπικά δεδομένα επιτρέπεται να συλλέγονται και να υπόκεινται σε επεξεργασία μόνο για ορισμένο και σαφή σκοπό. Ο σκοπός καθορίζει τόσο το μέτρο της νομιμότητας της συλλογής καθώς και το βαθμό της αναγκαίας επεξεργασίας. Είναι η θέση μου ότι ο σκοπός της Εναγομένης 2 και του Μάρτυρα Υπεράσπισης 4, δεν καλύπτεται από νομιμότητα, ούτε και μπορεί να καλυφθεί από νομιμότητα εφ' όσον προσκρούει στα ατομικά και προσωπικά δικαιώματα της Ενάγουσας. Θα κάμω επίσης αναφορά στην Ποινική Έφεση Αρ.138/2011,
(2011)2 Α.Α.Δ.402, Πέτρος Χρυσάνθου και Βικτώρια Χρυσάνθου εναντίον Αστυνομίας και παραπέμπω στο απόσπασμα της σελίδας 6: Δεν συμφωνούμε πως ήταν λανθασμένη η αναφορά του πρωτόδικου δικαστηρίου στο Άρθρο 15 του Συντάγματος. Αυτό προστατεύει το θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα της ιδιωτικής ζωής, πτυχή της παραβίασης του οποίου, ακριβώς, ποινικοποιεί ο Νόμος. Περαιτέρω, συμμεριζόμαστε πλήρως την κεντρική σκέψη που διατρέχει την πρωτόδικη απόφαση. Η ενέργεια των εφεσειόντων ήταν εντελώς απαράδεκτη και μπροστά σε αυτά τα νέα φαινόμενα που η τεχνολογία της εποχής μας καθιστά δυνατά, η στάση των Δικαστηρίων πρέπει να είναι αποφασιστική. Για να λειτουργεί η ποινή και ως μέτρο αποτροπής ώστε να μην εξαρτάται η έκθεση των ανυποψίαστων ανθρώπων στις όποιες διαθέσεις των παρανομούντων. Εδώ οι εφεσείοντες είπαν πως δεν είχαν σκοπό να χρησιμοποιήσουν το βίντεο, αλλά, όπως ορθά σημείωσε το πρωτόδικο δικαστήριο, ασφαλώς θα έπρεπε να είχαν γνωστοποιήσει την πρόθεση τους στον πελάτη για να μπορεί και εκείνος να αντιδράσει, όπως θα έκρινε σκόπιμο. Εν πάση δεν περιπτώσει, ασφαλώς η τεχνολογία επιτρέπει την άμεση διαγραφή. Αναφέρομαι στην εν λόγω απόφαση για να καταδείξω την σοβαρότητα και την αυστηρότητα που πρέπει να καταδεικνύουν τα Δικαστήρια στο φαινόμενο της βιντεογράφησης χωρίς την συγκατάθεση του προσώπου που προσβάλλεται το δικαίωμα της ιδιωτικής του ζωής. Με βάση την πιο πάνω νομολογιακή απόφαση που επικύρωσε ποινή φυλάκισης, έστω μειωμένη, που επέβαλε το πρωτόδικο Δικαστήριο, λόγω της βιντεογράφησης των πελατών του ινστιτούτου μασάζ από τους κατηγορούμενους χωρίς την συγκατάθεση των πελατών, δεν πρέπει ο ψηφιακός δίσκος να κατατεθεί και να αποτελέσει μαρτυρία αφού με την πράξη του Μάρτυρα Υπεράσπισης 4 μετά την προτροπή ή εντολή ή οδηγιών της Εναγομένης 2 δεν παραμένει καμία αμφιβολία ότι η παρακολούθηση και η βιντεογράφηση που αποτυπώθηκε στο ψηφιακό δίσκο είναι ποινική πράξη που επισύρει ποινή φυλάκισης κάτι που θα διαφανεί με την εξέταση της καταγγελίας της Ενάγουσας εναντίον της Εναγομένης 2, των διευθυντών και εργοδοτουμένων της, του Μάρτυρα Υπεράσπισης 4 και εναντίον οιονδήποτε άλλων προσώπων που είχαν στη κατοχή τους το παράνομο οπτικό υλικό και γνώριζαν ή/και όφειλαν να γνωρίζουν ότι τούτο είναι αποτέλεσμα ποινικού αδικήματος που επισύρει ποινή φυλάκισης. Στην παρούσα υπόθεση πάντα υπό το φως της παραδοχής για παρακολούθηση, βιντεογράφηση, παράδοσης του ψηφιακού δίσκου στην Εναγομένη 2 και την κατάληξη της στο Δικηγόρο, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν ο κύριος ή κυρία στην Ασφαλιστική εταιρεία που παρέλαβαν από έκτοτε το ψηφιακό δίσκο, κάθισαν με την ησυχία τους το είδαν και βρίσκοντας τούτον ενδιαφέρον τον επέρασαν και στο δικό τους υπολογιστή ή σε δικό τους ψηφιακό δίσκο και όταν είχαν πάρτι το έδειξαν για να σπάσουν πλάκα. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσοι από τους υπεύθυνους και ανεύθυνους στην Ασφαλιστική εταιρεία, κάθισαν αναπαυτικά, είδαν τον ψηφιακό δίσκο και αποφάσισαν ότι αυτός θα δοθεί στο Δικηγόρο τους για να χρησιμοποιηθεί σαν μαρτυρία στο Δικαστήριο. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσοι στο δικηγορικό γραφείο είδαν τον ψηφιακό δίσκο, αφού τούτος ήταν στη κατοχή του, όταν και άμα αυτός βγήκε από την τσάντα του Δικηγόρου για να κατατεθεί στο Δικαστήριο. Αυτό είναι που λέει και επιτάσσει ο Νόμος Περί Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων; Ο κάθε ένας υπό τον μανδύα του αυτοκαλούμενου ιδιωτικού ερευνητή ή ντετέκτιβ για σκοπούς άλλου τρίτου προσώπου το αποτέλεσμα της παρακολούθησης του να κυκλοφορεί και να είναι στην θέα οποιουδήποτε άσχετου. Αυτή είναι η προστασία της ιδιωτικής ζωής και η προστασία των προσωπικών του δεδομένων, όταν μάλιστα σκοπείται από την υπεράσπιση να μετατραπεί σε μαρτυρία; Στην πολύκροτη υπόθεση Δρομολαξιά, όπως αυτή έχει χαρακτηρισθεί, στη σύνθεση του Κακουργιοδικείου ήταν και η Εντιμότητα σας που αρνήθηκε και απέρριψε αίτημα δικηγόρου ενός των κατηγορουμένων να καταθέσει μαρτυρία που ήταν αποτέλεσμα μαγνητοφώνησης προσώπων, για το λόγο ότι η μαγνητοφώνηση έγινε χωρίς την γνώση και συγκατάθεση τους και ως εκ τούτου σαν προϊόν παράνομης πράξης δεν μπορούσε να αποτελέσει μαρτυρία. Θα αναφέρω επίσης ότι η παρούσα υπόθεση και πάντα υπό το φως της μαρτυρίας του Μάρτυρα Υπεράσπισης 4, η παρακολούθηση έγινε για να διαπιστωθεί η κατάσταση της υγείας της Ενάγουσας κατά τις συνήθεις κινήσεις της και την συμπεριφορά της στο χώρο εργασίας της, που αποτελεί αποκλειστικά μέρος της ιδιωτικής της ζωής και της ελευθερίας της διακίνησης της, Διαφοροποιείται πλήρως από την μαρτυρία που μπορεί να προσκομισθεί μέσω οπτικού υλικού σε ποινική υπόθεση ούτως ώστε να αναγνωρισθεί ο κλέφτης, ο ληστής, ο βιαστής και ο κάθε λογής εγκληματίας που και σε αυτές τις περιπτώσεις υπάρχουν συνταγματικοί και δικονομικοί περιορισμοί όσον αφορά την αποδεκτότητα τους σαν μαρτυρία εναντίον του κατηγορουμένου. Εδώ η Ενάγουσα δεν είναι εγκληματίας ούτε ύποπτη ποινικού αδικήματος. Τελειώνοντας και συνοψίζοντας τα όσα έχω αναφέρει, επαναλαμβάνω ότι το αίτημα για κατάθεση του ψηφιακού δίσκου πρέπει να απορριφθεί για τον λόγο ότι τούτος δεν ήταν ή/και είναι στη κατοχή του μάρτυρα, αλλά στη κατοχή του Δικηγόρου, αφού προηγήθηκε η παράδοση του στην Εναγομένη 2 σύμφωνα με την γραπτή και προφορική μαρτυρία του Μάρτυρα Υπεράσπισης 4, Αποδεικνύεται η παραβίαση των συνταγματικών δικαιωμάτων και ατομικών δικαιωμάτων της Ενάγουσας όπως καθορίζονται στο άρθρο 15 του Συντάγματος και στο άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και λόγω κατάφορης παραβίασης των προσωπικών της δεδομένων που προστατεύονται από τον Νόμο 138(Ι)/2001 και την σχετική νομολογιακή ερμηνεία τούτων.» Η αγόρευση της κας E. Οικονόμου: «Kαταρχήν θέλω να αναφέρω ότι αυτή η προσπάθεια κατάθεσης του video, είναι συνέχεια και απόρροια της κατάθεσης της έκθεσης του ίδιου μάρτυρα ως Τεκμήριο 118, το οποίο αποτελεί και το υπόβαθρο της όλης προσπάθειας, κατάθεσης του video. Θέλω να αναφέρω ότι σύμφωνα με τον νόμο, περί Επεξεργασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, είναι ο νόμος 138
(1)του 2001. Υπάρχουν εξαιρέσεις στον κανόνα, που απαγορεύει την επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων του ατόμου, χωρίς τη συγκατάθεση αυτού. Αναφέρομαι καταρχήν στο Άρθρο 5
(2)(Ε), όπου αναφέρονται τα εξής και διαβάζω (διαβάζει). Κατά δεύτερο, η ίδια εξαίρεση, ισχύει και για την επεξεργασία των ευαίσθητων δεδομένων, το οποίο βάσει του Άρθρου 2 του ίδιου νόμου, περιλαμβάνει και την υγεία του ατόμου. Βάσει του Άρθρου 2 του ίδιου νόμου, περιλαμβάνει και την υγεία και αναφέρομαι στο Άρθρο 6, παράγραφος 2, Εδάφιο Ε, το οποίο αναφέρει τα εξής (διαβάζει) και διαβάζει την προϋπόθεση Ε. Επί των προκείμενων, θέλω να αναφέρω ότι ο σκοπός της παρακολούθησης, καθώς και της επεξεργασίας των δεδομένων, ήταν η συλλογή πληροφοριών και η χρήση τους για την υπεράσπιση των εναγομένων 2 κατά την παρούσα δίκη. Συνεπώς εισηγούμαι ότι είναι ξεκάθαρο ότι εφαρμόζονται οι πιο πάνω εξαιρέσεις, καθ' ότι η επεξεργασία των δεδομένων από τους εναγόμενους 2, είναι η απολύτως αναγκαία για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους στο Δικαστήριο, στην παρούσα αγωγή. Γεγονός που κάμπτει την προστασία του υποκείμενου των εναγομένων, ήτοι της ενάγουσας εφόσον οι εναγόμενοι 2, έχουν κάθε δικαίωμα και έννομο συμφέρον να υπερασπιστούν στην εναντίον τους καταχωρηθείσα αγωγή, τότε πρέπει να γίνει αποδεχτή η χρήση από αυτούς, των προσωπικών δεδομένων της ενάγουσας, βάσει των πιο πάνω εξαιρέσεων. Όσον αφορά αυτά που έχει αναφέρει ο συνάδελφος για την κατοχή του ψηφιακού δίσκου, θέλω να αναφέρω ότι έχει ήδη τεθεί το υπόβαθρο ξεκάθαρα και σαφώς στο Δικαστήριο, ότι ο ίδιος ο μάρτυρας που βιντεοσκόπησε αυτήν την ταινία, έχει τονίσει ο συνάδελφος, ότι ζητήθηκε στον μάρτυρα να καταθέσει τον ψηφιακό δίσκο, προτού παιχτεί. Ο λόγος ο οποίος είναι αναγκαίο να παιχτεί αυτός ο ψηφιακός δίσκος, είναι για να αναγνωρίσει ο μάρτυρας ότι είναι αυτός, εξού και έπρεπε κατά τη δική μας άποψη και λογική και δικονομική, αν μου επιτρέπετε να το αναφέρω με αυτόν τον τρόπο, έπρεπε να παιχτεί αυτός ο δίσκος και μετά να αναγνωριστεί και μετά να κατατεθεί σαν τεκμήριο. Οπόταν βάσει όλων όσων ανέφερα, θεωρώ ότι πρέπει να γίνει αποδεχτή. Βασίζω το όλο μου σκεπτικό σε μια πρωτόδικη απόφαση η οποία δεν είναι δεσμευτική, αλλά θεωρώ ότι είναι απόλυτα καθοδηγητική. Είναι μια απόφαση της Δικαστή Σωκράτους. Είναι η Λένιν Θεοδούλου εναντίον Mustafa Svavadi, αγωγή αριθμός 294/07, ημερομηνίας 14 Σεπτεμβρίου του '11 την οποία καταθέτω στο Δικαστήριο. Θεωρώ τα γεγονότα αυτής της υπόθεσης, αναφορικά με αυτό το θέμα, είναι ακριβώς τα ίδια και έχει και σε αυτήν την υπόθεση επιτραπεί η προβολή και η κατάθεση του video, ως μαρτυρία.» Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ζήτημα είναι ενδιαφέρον, δεν θα έλεγα όμως ότι είναι πλέον πρωτότυπο, εφόσον τα Δικαστήρια μας έχουν ήδη ασχοληθεί με το ζήτημα σε διάφορες υποθέσεις για το ίδιο ζήτημα. Ως τέτοια απόφαση είναι αυτή της κας Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. στην υπόθεση Αρ. Αγ. 294/2007 Λένιν Θεοδούλου v. Moustafa Svavadi ημερομηνίας 14.09.2011 του Ε.Δ. Λεμεσού στην οποία με παρέπεμψε η ευπαίδευτη συνήγορος κα Ε. Οικονόμου. Έχω ακούσει τους ευπαίδευτους συνηγόρους με προσοχή κατά την ανάπτυξη των επιχειρημάτων τους και λαμβάνω υπόψη κάθε επισήμανση τους μελετώντας και τη Νομολογία στην οποία με παρέπεμψαν. Στο Κεφάλαιο 7 - Πραγματική Μαρτυρία του συγγράμματος «Το Δίκαιο Της Απόδειξης: Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές των Τάκη Ηλιάδη & Νικόλα Γ. Σάντη Έκδοση 2014 στη σελ. 337 υπό το Κεφάλαιο Β Μορφές Πραγματικής Μαρτυρίας 2. Φωτογραφήσεις, Βιντεογραφήσεις Και Ηχογραφήσεις, διαβάζουμε τα ακόλουθα: «Φωτογραφίες, βιντεοσκοπήσεις, ηχογραφήσεις, καθώς και τα δημιουργήματα άλλων αντίστοιχων λειτουργιών, μπορούν να γίνουν αποδεκτά ως μαρτυρία, είτε για την αλήθεια του περιεχομένου τους (R v Senat
(1968)52 Cr App R 282), είτε ως πρωτογενής μαρτυρία προς απόδειξη του γεγονότος γενέσεως τους (Έπαρχος Λεμεσού v Γιωργαλλά
(2003)2 ΑΑΔ 298), ή ακόμα - όπως θα δούμε και πιο κάτω - ως περιγραφική της σκηνής του εγκλήματος υπό τύπον αναπαράστασης ή ανασυγκρότησης (Σταυρινού v. Δημοκρατίας
(2008)2 ΑΑΔ 706). Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ φωτογραφιών, βινετεοσκοπήσεων και ηχογραφήσεων αφού και στις τρεις αυτές περιπτώσεις, καταγράφονται γεγονότα, όπως το τι είναι που απεικονίζει μια φωτογραφία, τι είναι που έχει λεχθεί σε μια συνομιλία και τι έχει καταγραφεί σε μια βιντεοταινία. Το Δικαστήριο που βλέπει και ακούει μια τέτοια μαρτυρία, δέχεται τη θέση του μάρτυρα που στην πραγματικότητα άκουσε, είδε ή διάβασε τι συνέβη έτσι που η μαρτυρία που προσφέρεται να καθίσταται πραγματική μαρτυρία. Η φωτογραφία αναπαράγει με μηχανικά και χημικά μέσα μια εικόνα που οράται με γυμνό μάτι, ενώ η ηχογράφηση, περιέχει το αποτέλεσμα της λειτουργίας συσκευής που συλλαμβάνει και καταγράφει συνομιλίες (Έπαρχος Λεμεσού ω v Γιωργαλλά
(2003)2 ΑΑΔ 298).» Και στη συνέχεια στην παρ. 2 (β) Βιντεοσκοπήσεις και Ηχογραφήσεις: «Βιντεοσκοπήσεις και ηχογραφήσεις μπορεί να γίνουν αποδεκτές ως μαρτυρία (Senior and Others v Holdsworth
(1975)2 All ER 1009, The Statue of Liberty
(1968)2 All ER 195), ως απόδειξη της αλήθειας του περιεχομένου τους αλλά και ως πρωτογενής μαρτυρία για το ότι πράγματι έλαβαν χώραν (R v Senat
(1968)52 Cr App R 282). Μια μαγνητοταινία ή ταινία μπορεί να παρουσιάσει ορατό χαρακτηριστικό ή τόνο φωνής που σε δεδομένη στιγμή δυνατόν να αποκτήσει ιδιάζουσα σημασία στην παραπέρα εξέλιξη της διαδικασίας. Οι καταγραφές μετατρέπονται με τον τρόπο αυτό σε πραγματική μαρτυρία και το περιεχόμενο τους γίνεται αναλόγως αποδεκτό (R v Maqsud Ali and Another
(1965)2 All ER 464). Στην Κύπρος Αντωνίου & Υιός Λίμιτεδ v Sigma Radio TV Limited
(2004)1 (Γ) ΑΑΔ 1592, τονίστηκε ότι σε υποθέσεις που αφορούν σε προφορική δυσφήμηση, όταν γίνεται αποδεκτή η βιντεοταινία του προγράμματος που περιέχει την επίδικη αναφορά, πρέπει να γίνονται διευθετήσεις για την προβολή της στην αίθουσα του Δικαστηρίου για να παρέχεται η ευχέρεια στην άλλη πλευρά να αντεξετάσει επί του περιεχομένου της. Η προσαγωγή δευτερεύουσας μαρτυρίας σε σχέση με ταινίες δεν περιορίζεται μόνο στην παρουσίαση αντιγράφου, αλλά και εκεί όπου η αρχική ταινία έχει καταγραφεί, αφού μπορεί να παρουσιαστεί προφορική μαρτυρία ως προς το περιεχόμενο της. Στην Taylor v Chief Constable of Cheshire
(1987)1 All ER 225, βιντεοσκόπηση που έδειχνε τον κατηγορούμενο να διαπράττει κλοπή διαγράφηκε κατά λάθος. Το Δικαστήριο αποφάνθηκε πως ο αστυνομικός που είχε δει τι παρουσίαζε η ταινία μπορούσε να καταθέσει προφορικώς ως προς το περιεχόμενο της (βλ. επίσης Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v Ευσταθίου και Άλλων
(2010)2 ΑΑΔ 94, R v Constantinou
(1990)91 Cr App R 74, R v Dodson
(1984)79 Cr App R 220, Kajala v Noble
(1982)75 Cr App R 149).» Η παρούσα υπόθεση αφορά διεκδίκηση αποζημιώσεων από μέρους της ενάγουσας για τραυματισμό που υπέστη σε τροχαίο ατύχημα κατά το οποίο υπέστη τραυματισμό και στον δεξί της ώμο. Ισχυρίζεται ότι της παρέμειναν κατάλοιπα από τον εν λόγο τραυματισμό της προκαλώντας της ανικανότητα να εκτελέσει όπως και πριν το ατύχημα τις εργασίες της, τόσο σε περίπτερο το οποίο διαχειριζόταν και εξακολουθεί να διαχειρίζεται όσο και στην καθαριότητα του σπιτιού της και γενικά την επηρεάζει στην καθημερινότητα της. Οι εναγόμενοι αμφισβητούν αυτούς τους ισχυρισμούς της. Κατά την αντεξέταση της ενάγουσας της υποβλήθηκε ότι ήταν ικανή να εκτελεί τις εργασίες της όπως και πριν από το ατύχημα και μάλιστα να ανασηκώνει ταυτόχρονα καρέκλες και με τα δύο της χέρια και τραπέζι κάτι που δεν παραδέχτηκε. Το Άρθρο 15 του Συντάγματος του οποίου έγινε επίκληση προνοεί τα ακόλουθα:
- Έκαστος έχει το δικαίωμα όπως η ιδιωτική και οικογενειακή αυτού ζωή τυγχάνει σεβασμού.
- Δεν χωρεί επέμβασης κατά την άσκησιν του δικαιώματος τούτου, ειμή τοιαύτη οία θα ήτο σύμφωνος προς τον νόμον και την αναγκαία μόνον προς το συμφέρον της ασφαλείας της Δημοκρατίας ή της συνταγματικής τάξεως ή της δημοσίας ασφαλείας ή της δημοσίας τάξεως ή της δημοσίας υγείας ή των δημοσίων ηθών ή της προστασίας των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των υπό του Συντάγματος ηγγυημένων εις παν πρόσωπον.» Οι πιο πάνω προστασία συμπεριλαμβάνεται στο άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Ο Περί Επεξεργασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (Προστασία του Ατόμου) Νόμος του 2001 (Ν.138(Ι)/2001)(στη συνέχεια «ο νόμος»), σε διατάξεις του οποίου έγινε εκτενής αναφορά και από τις δύο πλευρές, διαλαμβάνει τέτοιες διατάξεις που αποσκοπούν στην προστασία των πιο πάνω δικαιωμάτων. Η προστασία του δικαιώματος αυτού επιτυγχάνεται μέσω συγκεκριμένων περιορισμών που τίθενται αναφορικά με τη συλλογή και επεξεργασία «δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα.» Θεωρώ σκόπιμο σε αυτό το σημείο να παραθέσω την ερμηνεία που αποδίδεται από τον ίδιον τον πιο πάνω νόμο σε διάφορες λέξεις ή έννοιες που απαντώνται στον νόμο και είναι χρήσιμες για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης μου. Στην ερμηνευτική διάταξη του άρθρου 2 του πιο πάνω νόμου δίδεται η ακόλουθη ερμηνεία στην έννοια «δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα» ή των «δεδομένων»: «σημαίνει κάθε πληροφορία που αναφέρεται σε υποκείμενο των δεδομένων που βρίσκεται εν ζωή. Δεν λογίζονται ως δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα τα στατιστικής φύσεως συγκεντρωτικά στοιχεία, από τα οποία δε δύνανται πλέον να προσδιορισθούν τα υποκείμενα των δεδομένων.» Ο όρος «επεξεργασία» ή «επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα» σημαίνει: «κάθε εργασία ή σειρά εργασιών που πραγματοποιείται από οποιοδήποτε πρόσωπο με η χωρίς τη βοήθεια αυτοματοποιημένων μεθόδων και που εφαρμόζεται σε δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα και περιλαμβάνει τη συλλογή, καταχώριση, οργάνωση, διατήρηση, αποθήκευση, τροποποίηση, εξαγωγή, χρήση, διαβίβαση, διάδοση ή κάθε άλλης μορφής διάθεση, τη συσχέτιση ή το συνδυασμό, τη διασύνδεση, το κλείδωμα, τη διαγραφή ή την καταστροφή.» Ο όρος «ευαίσθητα δεδομένα» σημαίνει: «τα δεδομένα που αφορούν τη φυλετική ή εθνική προέλευση, τα πολιτικά φρονήματα, τις θρησκευτικές ή φιλοσοφικές πεποιθήσεις, τη συμμετοχή σε ένωση, σωματείο και συνδικαλιστική οργάνωση, την υγεία, την ερωτική ζωή και ερωτικό προσανατολισμό, καθώς και τα σχετικά με ποινικές διώξεις ή καταδίκες.» «πρόσωπο» σημαίνει οποιοδήποτε φυσικό πρόσωπο ή οποιοδήποτε νομικό πρόσωπο δημόσιου δικαίου είτε αυτό έχει νομική προσωπικότητα είτε όχι και περιλαμβάνει την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας.» «τρίτος» σημαίνει οποιοδήποτε φυσικό πρόσωπο ή οποιοδήποτε νομικό πρόσωπο δημόσιου ή ιδιωτικού δικαίου είτε αυτό έχει νομική προσωπικότητα είτε όχι και περιλαμβάνει την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας.» «υποκείμενο των δεδομένων» σημαίνει το φυσικό πρόσωπο στο οποίο αναφέρονται τα δεδομένα και του οποίου η ταυτότητα είναι γνωστή ή μπορεί να εξακριβωθεί, αμέσως ή εμμέσως, ιδίως βάσει αριθμού ταυτότητας ή βάσει ενός ή περισσοτέρων συγκεκριμένων στοιχείων που χαρακτηρίζουν την υπόσταση του από άποψη φυσική, βιολογική, ψυχική, οικονομική, πολιτιστική, πολιτική ή κοινωνική.» Τέλος, «υπεύθυνος επεξεργασίας» σημαίνει οποιοδήποτε πρόσωπο που καθορίζει το σκοπό και τον τρόπο επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα.» Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης είναι παραδεκτό ότι η ενάγουσα δεν επέτρεψε ούτε και συγκατατέθηκε στην επεξεργασία τέτοιων δεδομένων που την αφορούν. Κατά την ερμηνευτική διάταξη: «συγκατάθεση» σημαίνει συγκατάθεση του υποκειμένου των δεδομένων, κάθε ελεύθερη, ρητή και ειδική δήλωση βουλήσεως, που εκφράζεται με τρόπο σαφή και εν πλήρη επίγνωση, και με την οποία το υποκείμενο των δεδομένων, αφού προηγουμένως ενημερωθεί, δέχεται να αποτελέσουν αντικείμενο επεξεργασίας τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που το αφορούν.» Στο άρθρο 5 του νόμου υπάρχει κατ΄αρχήν απαγόρευση επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα εκτός αν δώσει τη ρητή συγκατάθεση του το υποκείμενο αυτών των δεδομένων. Όμως, στην πιο πάνω γενική απαγόρευση στην παρ. 2 προνοούνται εξαιρέσεις όπου η επεξεργασία επιτρέπεται και χωρίς τη συγκατάθεση του υποκειμένου των δεδομένων. Σχετική με την υπόθεση μας είναι η εξαίρεση που προνοείται στην παρ. 2 (ε): 2 (ε): όταν η επεξεργασία είναι απαραίτητη για την ικανοποίηση του έννομου συμφέροντος που επιδιώκει ο υπεύθυνος επεξεργασίας, ή ο τρίτος στον οποίο ανακοινώνονται τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, υπό τον όρο ότι τούτο υπερέχει των δικαιωμάτων, συμφερόντων και θεμελιωδών ελευθεριών των υποκειμένων των δεδομένων.» Στο άρθρο 6 του νόμου γίνεται πρόνοια ότι απαγορεύεται η συλλογή και επεξεργασία «ευαίσθητων δεδομένων». Όμως και σε αυτή τη γενική απαγόρευση προνοούνται εξαιρέσεις, όπου επιτρέπεται η συλλογή και η επεξεργασία ευαίσθητων δεδομένων, όταν συντρέχει, μεταξύ άλλων και η ακόλουθη προϋπόθεση, που προνοείται στην παρ. 2 (ε): 2 (ε): «η επεξεργασία αφορά αποκλειστικά δεδομένα τα οποία το υποκείμενο των δεδομένων δημοσιοποιεί ή είναι αναγκαία για την αναγνώριση ή άσκηση ή υπεράσπιση δικαιώματος ενώπιον του δικαστηρίου.» Ο κ. Κ. Λοϊζίδης (Μ.Υ.4), ανάφερε ενώπιον του Δικαστηρίου την ιδιότητα του και ότι του ανατέθηκε από την ασφαλιστική εταιρεία Commercial General Insurance να ερευνήσει την περίπτωση της ενάγουσας. Η προσπάθεια δε εκ μέρους της Υπεράσπισης για την εισαγωγή αυτής της μαρτυρίας ανάγεται κατά την κα Ε. Οικονόμου στην υπεράσπιση δικαιώματος σύμφωνα με την πιο πάνω προϋπόθεση του άρθρου 6.2.(ε) του νόμου. Το υπόβαθρο δε για την προβολή αυτού του βίντεο που επιχειρείται σε αυτό το στάδιο έχει τεθεί ήδη με όσα ανέφερε ο κ. Κ. Λοϊζίδης και καταγράφονται στο Τεκμ. 18, όπου εξηγεί ο μάρτυρας πως του ανατέθηκε και γιατί η βιντεογράφηση της ενάγουσας. Θα συμφωνήσω με την ευπαίδευτη συνήγορο της Υπεράσπισης ότι η περίπτωση εμπίπτει στην πιο πάνω εξαίρεση και κατά συνέπεια θα επιτρέψω την προβολή του βίντεο. Οι υπόλοιπες αιτιάσεις που προβλήθηκαν για να μη γίνει αποδεκτή η προβολή του, από πλευράς της ενάγουσας, θεωρώ ότι είναι πρόωρο να εξεταστούν σε αυτό το στάδιο καθώς αυτές θα εξαρτηθούν από τη μαρτυρία που θα ακολουθήσει. Αντικείμενο της παρούσας ενδιάμεσης απόφασης μου είναι η επίτρεψη ή όχι της προβολής αυτού του βίντεο το οποίο λήφθηκε κατά τον τρόπο που εξήγησε ο μάρτυρας και για τον σκοπό που αυτό λήφθηκε που είναι επιτρεπτός κατά την άποψή μου με βάση τη νομοθεσία μας και καθόλου δεν παραβιάζει οποιοδήποτε συνταγματικό δικαίωμα της ενάγουσας της οποίας, υπό τις συνθήκες που λήφθηκε αυτό, κρίνω ότι δεν παραβιάζει ούτε την ιδιωτική ούτε και την οικογενειακή της ζωή. Ακόμα και αν οι οδηγίες στον κ. Κ. Λοϊζίδη (Μ.Υ.4) δόθηκαν από την ασφαλιστική εταιρεία που θα κληθεί να καταβάλει αποζημιώσεις αν επιδικαστούν υπέρ της ενάγουσας στα πλαίσια της παρούσας αγωγής, ας μην ξεχνάμε ότι η ίδια η Ασφαλιστική είναι η εναγόμενη 2, εξυπηρετεί την υπεράσπιση των εναγομένων και το δικό τους έννομο συμφέρον. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι η ασφαλιστική εταιρεία έχει κάθε έννομο συμφέρον να προασπίσει τα συμφέροντα των εναγομένων. Τα πιο πάνω απαντούν σε όλες τις επιμέρους ενστάσεις ή αιτιάσεις τις οποίες προέβαλε η πλευρά της ενάγουσας στο να αποτρέψει την προβολή αυτού του βίντεο αναγόμενες σε παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Ενάγουσας ή δικαιωμάτων που προστατεύονται με βάση το Νόμο. Η προβολή του βίντεο που θα ακολουθήσει στη συνέχεια όπως ήταν το αίτημα και με το υπόβαθρο που ήδη τέθηκε κρίνω ότι είναι εντός των επιτρεπτών νομοθετικών αλλά και αποδεικτικών πλαισίων. Η εξασφάλιση και επεξεργασία ευαίσθητων δεδομένων της ενάγουσας κρίνεται αναγκαία για την αναγνώριση, άσκηση ή υπεράσπιση δικαιώματος ενώπιον του Δικαστηρίου, οπότε και η σχετική προστασία του υποκειμένου των δεδομένων υποχωρεί. Σκοπός της παρακολούθησης και βιντεογράφησης της ενάγουσας και η επεξεργασία των δεδομένων της είναι η συλλογή πληροφοριών και χρήση τους για την υπεράσπιση των εναγομένων στη δίκη που διεξάγεται. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η ένσταση που προβλήθηκε για την προβολή της βιντεοταινίας, όπως ήταν η προσπάθεια που επιχειρήθηκε από πλευράς της Υπεράσπισης απορρίπτεται. (Υπογρ.)............ Χρήστος Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο