← Κύπρος

ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ - ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΛΤΔ ν. ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής 1731/13, 5/8/2016

ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ - ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΛΤΔ ν. ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής 1731/13, 5/8/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A150 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 1731/13 Μεταξύ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ - ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΛΤΔ Εναγόντων/ Αιτητών -και-

  1. ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
  2. ΑΝΔΡΕΑ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ Εναγομένων του Εναγόμενου 1/ Καθ' ού η αίτηση Ημερ. 5 Αυγούστου, 2016 Εμφανίσεις: Για ενάγοντες/ αιτητές: Ο Δρ Α. Ποιητής για Δρ Ανδρέας Π. Ποιητής & Σια Δ.Ε.Π.Ε. Για εναγόμενο 1/ Καθ΄ου η Αίτηση: Ο κ. Α. Θ. Μαθηκολώνης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (σε αίτηση για έκδοση απαγορευτικού διατάγματος) Οι ενάγοντες/ αιτητές στην παρούσα (στη συνέχεια για σκοπούς ευκολίας θα αναφέρονται ως «οι αιτητές»), επιδιώκουν με την παρούσα διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στον εναγόμενο 1/ καθ΄ού η αίτηση (στη συνέχεια για σκοπούς και πάλιν ευκολίας θα αναφέρεται ως «ο καθ΄ου η αίτηση), να προχωρήσει με την εκτέλεση με οποιοδήποτε τρόπο ή σε οποιοδήποτε στάδιο της αποφάσεως στην αγωγή υπ' αρ. 2784/10 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας. Επί πλέον διεκδικούνται δικαστικά έξοδα, πλέον ΦΠΑ. Η πιο πάνω αίτηση των αιτητών είχε καταχωρηθεί με αίτηση χωρίς ειδοποίηση (ex parte), και οι αιτητές εξασφάλισαν στη βάσει της αίτησης προσωρινό διάταγμα ως πιο πάνω, το οποίο ορίστηκε προς αναθεώρηση σε σύντομη άλλη ημερομηνία. Αφού η αίτηση και το εκδοθέν διάταγμα επιδόθηκαν στον καθ΄ου η αίτηση, αυτός αντέδρασε άμεσα καταχωρώντας Ειδοποίηση Περί Προθέσεως Ενστάσεως. Η αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.48, Θ.1 - 4, 8 και 9, στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/1960)και στη συμφυή δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης στηρίζεται στη δικογραφία και σε όσα δηλώνει στην ένορκη δήλωση της η κα Χρύσα Πρωτογήρου. Αυτή δηλώνει υπάλληλος των αιτητών και πλήρως εξουσιοδοτημένη από αυτούς να προβεί στην ένορκη δήλωση. Αναφέρεται στα καθήκοντα της από τις 25.04.2014 σε συγκεκριμένο τμήμα των αιτητών όπου μεταφέρθηκε για σκοπούς εποπτείας, παρακολούθησης και διαχείρισης η παρούσα αγωγή. Καταγράφω στη συνέχεια αυτολεξεί όσα δηλώνει η κα Χρ. Πρωτογύρου ενόρκως, όπως αναφέρει στην παρ. 1 της δήλωσης της: «
  3. Είμαι υπάλληλος των Εναγόντων εις την υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή και πλήρως εξουσιοδοτημένη από τους ιδίους όπως προβώ εις την παρούσα ένορκο δήλωση. Μέχρι και την 24/4/2014 ήμουν τοποθετημένη στο Τμήμα Παρακολούθησης και Ανάκτησης Χρεών των Εναγόντων. Από τις 25/4/2014 έχω αποσπαστεί, δυνάμει συμφωνίας των Εναγόντων με την Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα ΛΤΔ στην Μονάδα Διαχείρισης Μη Εξυπηρετούμενων Δανείων- Περιφέρεια Λάρνακας - Τμήμα Ανάκτησης Χρεών της τελευταίας, στην οποία και έχει μεταφερθεί για σκοπούς εποπτείας, παρακολούθησης και διαχείρισης η υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή.
  4. Οι εναγόμενοι είναι Συνεργατική Εταιρεία νομοτύπως εγγεγραμμένη, διεξάγουν δε και διεξήγαγαν καθ΄όλον τον ουσιώδη προς την παρούσα αγωγή χρόνο εργασίες στην Λάρνακα, της Επαρχίας Λάρνακας.
  5. Οι πιο πάνω εναγόμενοι, όπως και η Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Κοντέας, η Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Συνεργασίας Κιτίου-Περβολιών-Τερσεφάνου-Μενεού Λτδ, το Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λάρνακας Λτδ., από τις 15.2.2014 συγχωνεύθηκαν με το Συνεργατικό Ταμιευτήριο Αμμοχώστου Λτδ υπό το όνομα ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ - ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΛΙΜΙΤΕΔ, και η τοιαύτη συμφωνία συγχώνευσης έχει δεόντως εγγραφεί από τον Έφορο Υπηρεσίας Συνεργατικών Εταιρειών.
  6. Δυνάμει εγγράφου συμφωνίας ημερομηνίας 3.09.2010 ή και άλλης ημερομηνίας γενομένης στη Λάρνακα μεταξύ των εναγόντων και του εναγομένου 1 οι ενάγοντες εχορήγησαν εις αυτόν δάνειο εκ ποσού €150.000,
  7. Το τοιούτον δάνειο δυνάμει ρητών ή και εξυπακουόμενων όρων της ως άνω συμφωνίας συνεφωνήθη όπως είναι πληρωτέο διά 40 τριμηνιαίων δόσεων εκ €5.400,00 εκάστης, της πρώτης δόσεως ούσης πληρωτέας την 3.12.2012 και των υπολοίπων την αντίστοιχη ημέρα εκάστου επομένου μηνός μέχρι πλήρους εξόφλησης του δανείου περιλαμβανομένων των τόκων, εξόδων και άλλων επιβαρύνσεων.
  8. Ήσαν ρητοί ή και εξυπακουόμενοι όροι της ως άνω συμφωνίας οι κάτωθι: (α) Το ρηθέν δάνειο θα εχρεώνετο με ετήσιο κυμαινόμενο επιτόκιο ήτοι το συνολικό επιτόκιο που θα αποτελείτο από το κάθε φορά καθοριζόμενο από τους ενάγοντες βασικό επιτόκιο των εναγόντων και την προσαύξηση η οποία θα εκαθορίζετο από τους ενάγοντες και θα ονομάζετο Περιθώριο. Κατά τον χρόνο της ως άνω συμφωνίας το βασικό επιτόκιο ήτο 5,25% τον χρόνο, το Περιθώριο 2,25% τον χρόνο και ούτω το συνολικό επιτόκιο ήτο 7,50% τον χρόνο. Ο τόκος θα υπελογίζετο επί ημερησίων χρεωστικών υπολοίπων. (β) Νοείται ότι οι ενάγοντες θα εδικαιούντο να λογίζουν ή κατανέμουν τα ποσά που κατατίθεντο κάθε φορά έναντι του δανείου πρώτον προς εξόφληση ή μερική εξόφληση των δεδουλευμένων τόκων μέχρι την ημερομηνία της κατάθεσης, των προμηθειών και δικαιωμάτων και τυχόν παραμένοντος υπολοίπου έναντι του κεφαλαίου. (γ) Επιπρόσθετα οι ενάγοντες θα είχαν το δικαίωμα να χρεώνουν το δάνειο κατά την κρίση τους με δικαιώματα παροχής υπηρεσιών ή και με οποιαδήποτε άλλα έξοδα και δικαιώματα. (δ) Οι ενάγοντες θα εδικαιούντο να κεφαλαιοποιούν όλες τις πιο πάνω χρεώσεις τόκου, προμηθειών, δικαιωμάτων και άλλων εξόδων, δύο φορές τον χρόνο ή την 30ην Ιουνίου και 31η Δεκεμβρίου κάθε χρόνου. (ε) Νοείται ότι οι ενάγοντες θα εδικαιούντο να μεταβάλλουν δηλαδή είτε να αυξάνουν είτε να μειώνουν κατά την κρίση τους και οποτεδήποτε το βασικό επιτόκιο, το περιθώριο, τον τόκο υπερημερίας, τα τραπεζικά δικαιώματα ή άλλα έξοδα κατά την κρίση τους κατόπιν ανακοίνωσης στον ημερήσιο τύπο ή ειδοποίησης του εναγομένου 1 με τον προσφορότερο κατά την κρίση των εναγόντων τρόπο και η τοιαύτη μεταβολή θα ίσχυε από την ημερομηνία που θα εκαθορίζετο στην ανακοίνωση ή ειδοποίηση. (στ) Αν οποιοδήποτε ποσό που καθίστατο πληρωτέο δυνάμει της ως άνω συμφωνίας δεν πληρωνόταν την ημερομηνία που κατέστη πληρωτέο, ο εναγόμενος 1 θα επλήρωνε τόκο υπερημερίας προς 2% από την ημερομηνία που το ποσό κατέστη πληρωτέο μέχρι την ημερομηνία εξόφλησης. Το ποσοστό του τόκου θα ήτο ποσοστό ετησίως πέραν του συνολικού ποσοστού επιτοκίου που κανονικά θα επληρώνετο και θα εχρεώνετο. (ζ) Οι δόσεις του δανείου θα κατεβάλλοντο ανελλιπώς. (η) Οι ενάγοντες θα εδικαιούντο να απαιτήσουν καθ' οιονδήποτε στιγμή κατά την απόλυτη κρίση των την αποπληρωμή του ρηθέντος δανείου ή οιουδήποτε υπολοίπου τούτου οπότε το ρηθέν δάνειο ή οιονδήποτε υπόλοιπο τούτου θα καθίστατο αμέσως πληρωτέον και απαιτητόν του εναγομένου 1 υποχρεουμένου εις άμεσον εξόφλησιν παντός οφειλομένου ποσού συμπεριλαμβανομένου κεφαλαίου, τόκων, προμηθείας, τόκων υπερημερίας, δικαιωμάτων, δαπανών και άλλων εξόδων. (θ) Ευθύς ως το ως άνω δάνειο ή οιονδήποτε μέρος αυτού εζητείτο υπό των εναγόντων θα καθίστατο απαιτητόν και θα εξοφλείτο του εναγομένου 1 υποχρεουμένου να πληρώσει αμέσως παν ποσό οφειλόμενο προς τους ενάγοντες, συμπεριλαμβανομένου κεφαλαίου, τόκου, τόκου υπερημερίας, προμηθείας, δικαιωμάτων, δαπανών και άλλων εξόδων, παράλειψις του δε να πράξει τούτο αμέσως, θα έδιδε στους ενάγοντες το δικαίωμα να απαιτήσουν δικαστικώς ή άλλως πως την πληρωμή του χρέους πλέον τόκους πλέον δικαστικά και άλλα έξοδα μέχρι πλήρους εξοφλήσεως.
  9. Αντί νομίμου ανταλλάγματος και για περαιτέρω εξασφάλιση και εγγύηση των υποχρεώσεων του εναγομένου προς τους ενάγοντες εκ της ως άνω συμφωνίας οι εναγόμενοι 1 και 2 παρεχώρησαν πρoς όφελoς τωv εvαγόvτωv την υπoθήκη υπ' αρ. Υ5830/2010 Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακας επί του όλου μεριδίου των κάτωθι ακινήτων: (αα) του χωραφιού υπ' αριθμό τεμαχίου 93, αρ. εγγραφής 0/7063, Φ/ΣΧ 41/10, στις Λαξιές, στη Βορόκληνη, της επαρχίας Λάρνακας και (ββ) του χωραφιού υπ' αριθμό τεμαχίου 154, αρ. εγγραφής 0/7064, Φ/ΣΧ 41/01, στον Άγιο Θωμά, στη Βορόκληνη της επαρχίας Λάρνακας, για το ποσό των €150.000,00 πλέον 7,50% ετησίως σύνθετο Κυμαινόμενο επιτόκιο από 07.09.2010 μέχρις εξοφλήσεως, πλέον έξοδα. Το ποσό της εν λόγω υποθήκης ήτο πληρωτέο εις πρώτη ζήτηση ή και την 03.09.2020, πλέον τόκους και έξοδα. Η Σύμβαση και Δήλωση υποθήκευσης ακινήτου ήτο ημερομηνίας 07.09.2010 και υπέκειτο στους όρους του συνοδεύοντος αυτή εγγράφου υποθήκης ή και της ως άνω εγγράφου συμφωνίας δανείου.
  10. Κατόπιν τούτου, οι ενάγοντες άνοιξαν επ' ονόματι του εναγομένου 1 λογαριασμό τον οποίον εχρέωσαν με το ποσό του ως άνω χορηγηθέντος δανείου ή και τον επίστωσαν με τις τυχόν γενόμενες πληρωμές.
  11. Κατά ή περί την 26.02.2013 ή και προηγουμένως ο ως άνω λογαριασμός δανείου επαρουσίαζε χρεωστικό υπόλοιπο ή και καθυστερήσεις ή και δεν ελειτουργούσε ικανοποιητικά ή και βάσει των όρων της ως άνω συμφωνίας. Συνέπεια τούτου, οι ενάγοντες δι' επιστολής τους ημ. 26.02.2013 προς τους εναγόμενους τους εκάλεσαν να εξοφλήσουν τις καθυστερημένες δόσεις του δανείου και τους εγνωστοποίησαν ότι το επιτόκιο αυτού αυξήθηκε σε 9,75% από 26.02.
  12. Οι εναγόμενοι δεν συνεμορφώθησαν και συνεπεία τούτου κατά ή περί την 11.03.2013 οι ενάγοντες δι' επιστολής των δικηγόρων τους προς ένα έκαστο των εναγομένων τους εκάλεσαν vα εξοφλήσουν σε 21 μέρες παv χρεωστικόv υπόλοιπο τoυ ως άvω λογαριασμού δανείου, πλέον τόκους 9,75% ετησίως από 26.02.2013 μέχρις εξοφλήσεως με κεφαλαιοποίηση των τόκων την 30ην Ιουνίου και 31η Δεκεμβρίου, πλέον έξοδα άλλως θα ελάμβαναν δικαστικά μέτρα εναντίον τους προς είσπραξη της απαίτησης τους.
  13. Οι εναγόμενοι δεν συνεμορφώθησαν προς τις ως άνω επιστολές και έτσι οι ενάγοντες δι' επιστολής των δικηγόρων τους ημερομηνίας 10.05.2013 προς ένα έκαστο των εναγομένων ετερμάτισαν την ως άνω συμφωνία δανείου και τους εκάλεσαν να εξοφλήσουν το χρεωστικό υπόλοιπο του εν λόγω λογαριασμού δανείου εντός 5 ημερών άλλως θα ελάμβαναν δικαστικά μέτρα εναντίον τους προς είσπραξη του λαβείν τους.
  14. Παρά τις πιo πάνω επιστολές ή και άλλες οχλήσεις τωv εναγόντων προς τον εναγόμενο για εξόφληση αυτός ηρνήθη ή και αμέλησε ή και παρέλειψε vα εξοφλήσει και εξακολουθεί σήμερα vα οφείλει στους ενάγοντες ως υπόλοιπο τoυ ως άvω λογαριασμού δανείου €150.234,82, πλέον τόκους προς 9,75% ετησίως επί του ποσού αυτού από 26.02.2013 μέχρις εξοφλήσεως, του τόκου κεφαλαιοποιουμένου την 30ην Ιουνίου και 31η Δεκεμβρίου κάθε χρόνου.
  15. Ως εκ των ανωτέρω είναι φανερό ότι οι ενάγοντες έχουν αξίωση η οποία στρέφεται και εναντίον του Χρίστου Αυξεντίου για το πιο πάνω ποσό.
  16. Ταυτόχρονα ο 1ος εναγόμενος από κοινού με την Ελένη Αυξεντίου και τη Μαίρη Αυξεντίου έχουν απόφαση εναντίον των νυν εναγόντων στην αγωγή υπ' αρ. 2785/10 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας.
  17. Συγκεκριμένα: (α) Την 26.09.2014 εξεδόθη απόφαση υπέρ των εναγόντων και εναντίον του Συνεργατικού Οργανισμού «ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ» Κύπρου για το ποσό των €64.995,83σ., πλέον νόμιμος τόκος από 14.10.2010, πλέον τα έξοδα όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (β) Την 19/12/2014 εξεδόθη ριτ κινητών εκ μέρους των εναγόντων εναντίον των εναγομένων. (γ) Την 08/01/2015 οι εναγόμενοι καταχώρησαν αίτηση για ακύρωση του ριτ κινητών επί τη βάσει των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση και στην ένορκη δήλωση που επισυνάπτονται σαν τεκμήριο
  18. Υιοθετώ ξανά πλήρως το περιεχόμενο της ενόρκου μου δηλώσεως. (δ) Την 25/02/2015 κατεχωρήθη ένσταση (τεκμήριο 2). (ε) Την 13/03/2015 κατεχωρήθησαν γραπτές αγορεύσεις (τεκμήρια 3 και 4). (στ)Το Δικαστήριο την 21/04/2015 εξέδωσε απόφαση με την οποία απέρριψε την αίτηση (τεκμήριο 5). (ζ) Την 24.04.2015 οι εναγόμενοι καταχώρησαν έφεση εναντίον της πιο πάνω αποφάσεως (τεκμήριο 6). (η) Την 24/04/2015 οι εναγόμενοι καταχώρησαν αίτηση διά κλήσεως για αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος εκποίησης κινητής περιουσίας που εκδόθηκε στα πλαίσια της αγωγής αρ. 2784/2010 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας καθώς και για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης μέχρι την εκδίκαση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο έφεσης, επί τη βάσει των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση και στην ένορκη δήλωση που επισυνάπτονται ως τεκμήριο
  19. Υιοθετώ ξανά πλήρως το περιεχόμενο της ενόρκου μου δηλώσεως. Ταυτόχρονα, καταχώρησαν και ex parte αίτηση (τεκμήριο 8), την οποία το Δικαστήριο απέρριψε. (θ) Την 21/05/2015 κατεχωρήθη ένσταση στην διά κλήσεως αίτηση των εναγομένων ημερ. 24/04/2015(τεκμήριο 9). (ι) Την 26/06/2015 κατεχωρήθησαν γραπτές αγορεύσεις (τεκμήρια 10 και 11). (ια) Το Δικαστήριο επεφύλαξε την απόφασή του για την 25/08/2015 με την οποία απέρριψε την αίτηση (τεκμήριο 12). (ιβ) Εξ όσων μας συμβουλεύει ο δικηγόρος μας έχουμε πολύ δυνατή υπόθεση για να ανατραπεί η απόφαση. (ιγ) Οι εναγόμενοι είναι τραπεζικός οργανισμός, ο οποίος μπορεί να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε απαίτηση και οι ενάγοντες δεν έχουν να χάσουν ο,τιδήποτε αν η εκτέλεση της αποφάσεως ανασταλεί μέχρις εκδικάσεως της εφέσεως. Αντίθετα, αν απορριφθεί η παρούσα αίτηση και δε χορηγηθεί αναστολή, οι ενάγοντες θα πληρωθούν και δε θα είναι εις θέση να επιστρέψουν τα χρήματα τα οποία θα έχουν εισπράξει. (ιδ) Σημειώνω ότι οι ενάγοντες βρίσκονται σε άσχημη οικονομική κατάσταση, ο δε 1ος ενάγων πέραν του ότι οφείλει στους εναγομένους, όπως φαίνεται στην προηγούμενή μου ένορκη δήλωση, οφείλει διάφορα ποσά υπό διάφορες εταιρείες του. (ιε) Την 18/05/2015 μας επεδόθη αίτηση ημερ. 15/05/2015 για έκδοση διατάγματος μεσεγγύησης στην αγωγή αρ. 1359/2005 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας (τεκμήριο 13). Φαίνεται ότι οι ενάγοντες δεν έχουν να κερδίσουν οποιοδήποτε ποσό αν απορριφθεί η αίτησή μας, αντίθετα, μόνο εμείς έχουμε να χάσουμε.
  20. Θα πρέπει να λεχθεί ότι ήδη οι ενάγοντες έχουν υπολογίσει το ποσό για το οποίο εξεδόθη απόφαση υπέρ των εκεί εναγόντων στην αγωγή υπ' αρ. 2784/10, βλ. τεκμήριο 14, και έτσι το υπόλοιπο της παρούσης αγωγής επηρεάσθηκε όπως φαίνεται στο ρηθέν τεκμήριο.
  21. Αν το ποσό καταβληθεί, με κανένα τρόπο δε θα μπορούν μετά την πιθανή ανατροπή της αποφάσεως να επιστρέψουν τα χρήματα.
  22. Το θέμα είναι εξαιρετικά επείγον, διότι αν αφεθεί να εκτελεσθεί το ριτ κινητών, οι ενάγοντες θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά.
  23. Είμαστε έτοιμοι να εξασφαλίσουμε το ποσό των εναγομένων με οποιοδήποτε τρόπο.
  24. Θα πρέπει να αναφερθεί ότι ήδη στο Ανώτατο Δικαστήριο οι εφεσίβλητοι ανέλαβαν ότι δεν θα προωθήσουν την εκτέλεση του ριτ κινητών μέχρις εκδικάσεως της By Summons αιτήσεως για αναστολή η οποία ορίσθηκε για τις 19.11.2015, (τεκμήριο 15).
  25. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση για αναστολή, όχι όμως κρίνοντας επί τις ουσίας αλλά επί διαδικαστικού θέματος. Κατόπιν αυτού κατέστη εξαιρετικά επείγον το θέμα, διότι έχει προχωρήσει ήδη η κατάσχεση εκ μέρους των νυν εναγομένων εναντίον των νυν εναγόντων. Αν αφεθεί η υπόθεση χωρίς την έκδοση διατάγματος, οι ενάγοντες θα αναγκασθούν να καταβάλουν το πιο πάνω επιδικασθέν ποσό και στην παρούσα αγωγή να μείνουν χωρίς οποιαδήποτε θεραπεία, διότι οι εναγόμενοι αδυνατούν να πληρώσουν.
  26. Οι ενάγοντες έχουν σοβαρό θέμα για εκδίκαση και μεγάλη πιθανότητα επιτυχίας. Γι' αυτό και για σκοπούς δικαιοσύνης πρέπει να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα.
  27. Γι' αυτό ζητώ τη βοήθεια του Δικαστηρίου.» Στην Ειδοποίηση Περί της Προθέσεως του να ενστεί ο καθ΄ου η αίτηση προβάλλει τους ακόλουθους λόγους ένστασης τους οποίους και καταγράφω και πάλιν αυτολεξεί: «
  28. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
  29. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι γενική και αόριστη σε σχέση με κρίσιμους ισχυρισμούς των αιτητών και συνεπώς η αίτηση είναι αστήρικτη.
  30. Η Αίτηση είναι παράτυπη, αβάσιμη και αστήρικτη.
  31. Η Αίτηση γίνεται κακόπιστα και/ή καταχρηστικά.
  32. Υπήρξε υπέρμετρη καθυστέρηση στην καταχώριση της παρούσας αίτησης.
  33. Η Αίτηση βασίζεται επί εσφαλμένων γεγονότων και/ή είναι ουσιαστικά αβάσιμη.
  34. Δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση.
  35. Οι Αιτητές απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα.
  36. Οι Αιτητές δεν προσήλθαν ενώπιον του Δικαστηρίου με καθαρά χέρια.
  37. Με την αίτηση ουσιαστικά επιζητείται αναστολή εκτέλεσης απόφασης άλλου Δικαστηρίου, κάτι για το οποίο δεν υπάρχει δικαιοδοσία, είναι ανεπίτρεπτο και δεν μπορεί να χορηγηθεί στα πλαίσια της παρούσας αίτησης.
  38. Δεν έχει αποδειχθεί το ενδεχόμενο πρόκλησης οποιασδήποτε ανεπανόρθωτης ζημιάς ή και οποιασδήποτε ζημιάς στους Αιτητές σε περίπτωση που δεν χορηγηθεί η αιτούμενη θεραπεία.
  39. Η αιτούμενη θεραπεία ή και το αιτούμενο διάταγμα καμία σχέση έχουν με την υπό εκδίκαση αγωγή και η χορήγησή τους ή μη δεν επηρεάζει οποιεσδήποτε θεραπείες τυχόν επιδικαστούν υπέρ των Αιτητών στα πλαίσια της αγωγής.
  40. Το παρόν Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα και δεν υπάρχει νομικό πλαίσιο για έκδοση τέτοιου διατάγματος.
  41. Δεν υπάρχει οποιαδήποτε πιθανότητα επιτυχίας.
  42. Δεν υπάρχουν οποιαδήποτε γεγονότα που να καθιστούν την χορήγηση της αιτούμενης θεραπείας κατεπείγουσα.
  43. Δεν είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα.
  44. Σε περίπτωση χορήγησης της αιτούμενης θεραπείας, ουσιαστικά κρίνεται και η τύχη της υπό εκδίκαση αγωγής.
  45. Έκδοση ή οριστικοποίηση του αιτούμενου διατάγματος θα παραβιάσει τα συνταγματικά δικαιώματα του Καθ' ου η Αίτηση.
  46. Ο Καθ' ου η αίτηση είναι πρόσωπο φερέγγυο και μπορεί να ανταπεξέλθει στις οικονομικές του υποχρεώσεις.
  47. Οι Αιτητές κωλύονται λόγω δεδικασμένου από το να ζητούν το αιτούμενο διάταγμα.
  48. Η ενόρκως δηλούσα Χρύσα Πρωτογήρου δεν είναι πρόσωπο που γνωρίζει όλα τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται στην Ένορκη Δήλωσή της εξ ιδίας γνώσεως ούτε και αποκαλύπτει την πηγή των πληροφοριών της.» Η ένσταση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.35, Δ.40, Δ.41, Δ.48 Θ.1 - 9, τον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, στο Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, (Ν.14/60), και επί της συμφυούς δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Το πραγματικό υπόβαθρο της ένστασης προβάλλεται και υποστηρίζεται από τον καθ΄ου η αίτηση κ. Χρίστο Αυξεντίου ο οποίος δηλώνει τα ακόλουθα: «
  49. Είμαι ο Εναγόμενος 1 στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, ο Καθ' ου η Αίτηση στην παρούσα διαδικασία και ο Ενάγων 1 - εξ' αποφάσεως δανειστής στην αγωγή με αριθμό 2784/10 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας. Γνωρίζω προσωπικά εξ ιδίας γνώσεως όλα τα γεγονότα που έχουν σχέση με την παρούσα διαδικασία αλλά και σε σχέση με την αγωγή 2784/10 και είμαι σε θέση να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση και να απαντήσω τους ισχυρισμούς των Εναγόντων - Αιτητών που εκτίθενται στην Αίτηση και Ένορκη Δήλωση που την συνοδεύει. Έχω διαβάσει τόσο την Αίτηση όσο και την Ένορκη Δήλωση που την συνοδεύει, περιλαμβανομένων και των τεκμηρίων που επισυνάπτει η ενόρκως δηλούσα κ. Χρύσα Πρωτογήρου. Αναφορικά με οποιαδήποτε νομικά θέματα που αναφέρω στην παρούσα, έχω λάβει τη συμβουλή του δικηγόρου μου.
  50. Αγνοώ και συνεπώς απορρίπτω το περιεχόμενο των παραγράφων 1 - 4 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση των Εναγόντων.
  51. Αναφορικά με τις παραγράφους 5 -12 της εν λόγω ένορκης δήλωσης αναφέρω τα ακόλουθα: 3.
  52. Οι ισχυρισμοί στις εν λόγω παραγράφους απαντήθηκαν στην υπεράσπιση που καταχωρήθηκε στα πλαίσια της παρούσας αγωγής στις 30/10/13 και την οποία επισυνάπτω στην παρούσα ως Τεκμήριο
  53. 3.
  54. Σε σχέση με τους ισχυρισμούς που προβάλλονται στην εν λόγω υπεράσπιση επιθυμώ να τονίσω τα ακόλουθα: 3.2.
  55. Όπως φαίνεται στο ίδιο το δικόγραφο, αμφισβητείται η εγκυρότητα και νομιμότητα διάφορων όρων της επίδικης συμφωνίας. Περαιτέρω αμφισβητείται η αξίωση των Εναγόντων αλλά και το ότι τερματίστηκαν οι επίδικες συμφωνίες. 3.2.
  56. Σε περίπτωση που το Δικαστήριο αποδεχθεί τις θέσεις και υπερασπίσεις μας, η αγωγή θα αποτύχει και οι Ενάγοντες δεν θα δικαιούνται σε οποιαδήποτε θεραπεία. 3.2.
  57. Όπως με συμβουλεύει ο δικηγόρος μου, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα η αγωγή να αποτύχει λόγω τον υπερασπίσεων που προβάλλουμε. 3.
  58. Οι Ενάγοντες - Αιτητές παρέλειψαν να προσκομίσουν οποιαδήποτε έγγραφα προς απόδειξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει επαρκής μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου που να πληροί τις προϋποθέσεις για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
  59. Αρνούμαι το περιεχόμενο της παραγράφου 13 της Ένορκης Δήλωσης των Αιτητών και επαναλαμβάνω τις θέσεις μου ως ανωτέρω.
  60. Παραδέχομαι το περιεχόμενο της παραγράφου 14 της Ένορκης Δήλωσης. Διευκρινίζω δε ότι η εν λόγω απόφαση δεν αναφέρει ρητά ότι εκδόθηκε από κοινού με τους υπόλοιπους Ενάγοντες, όπως αναφέρει η Ενόρκως Δηλούσα.
  61. Αναφορικά με το περιεχόμενο της παραγράφου 15 της Ένορκης Δήλωσης, επιθυμώ να αναφέρω τα ακόλουθα: 6.
  62. Παραδέχομαι το περιεχόμενο των υποπαραγράφων (α) - (ια). 6.
  63. Αρνούμαι τους ισχυρισμούς στις υποπαραγράφους (ιβ) - (ιε) της ένορκης δήλωσης, πλην του ισχυρισμού ότι οι Αιτητές είναι τραπεζικός οργανισμός που μπορεί ενδεχομένως να πληρώσει και να εξοφλήσει το εξ αποφάσεως χρέος του σε εμάς. Η δήλωση αυτή από πλευράς Αιτητών από μόνη της δείχνει την κακοπιστία και καταχρηστικότητα με τις οποίες προωθούν διάφορα ένδικα μέσα με σκοπό να καθυστερήσουν αδικαιολόγητα την καταβολή του εξ αποφάσεως χρέους σε εμάς αφού εσκεμμένα και ενώ έχουν την δυνατότητα, αμελούν και παραλείπουν να εξοφλήσουν την οφειλή τους. Αρνούμαι τους ισχυρισμούς ότι δεν έχουμε οτιδήποτε να χάσουμε αν η εκτέλεση της απόφασης ανασταλεί. Αρνούμαι επίσης τον ισχυρισμό ότι δεν θα είμαι σε θέση να επιστρέψω τα χρήματα τα οποία θα εισπράξω στα πλαίσια της Αγωγής 2785/
  64. Είναι η θέση μας ότι οι πιο πάνω ισχυρισμοί των Αιτητών είναι αυθαίρετοι, ανυπόστατοι και εντελώς αστήρικτοι. Υποβάλλονται κακόπιστα και αδικαιολόγητα απλώς και μόνο για να καθυστερήσουν και να ταλαιπωρήσουν Ενάγοντες στην εν λόγω αγωγή, στερώντας τους αθέμιτα το δικαίωμά τους να εισπράξουν το ποσό που οι Αιτητές όφειλαν εδώ και ενάμιση χρόνο να πληρώσουν. Περαιτέρω, ο κάθε ένας από του Ενάγοντες στην Αγωγή 2785/10 θα είναι σε θέση να επιστρέψει το επιδικασθέν ποσό, σε περίπτωση που η Έφεση επιτύχει. Είναι η θέση μου ότι η όλη συμπεριφορά των Αιτητών συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας.
  65. Οι ισχυρισμοί της Ενόρκως Δηλούσας στην παράγραφο 16 της Ένορκης Δήλωσης είναι εντελώς ακατανόητοι. Περαιτέρω επιθυμώ να αναφέρω ότι το τεκμήριο 14 στο οποίο αναφέρεται η Ενόρκως Δηλούσα δεν επισυνάπτεται στο αντίγραφο της Αίτησης και Ένορκης Δήλωσης που μου έχει επιδοθεί με αποτέλεσμα να μην έχω ενώπιον μου ολόκληρη την μαρτυρία των Αιτητών και να μην είμαι σε θέση να τοποθετηθώ επί αυτής με αποτέλεσμα να επηρεάζονται τα συνταγματικά μου δικαιώματα και το δικαίωμά μου σε δίκαιη δίκη και ισότητα των όπλων.
  66. Αρνούμαι τους ισχυρισμούς της Ενόρκως Δηλούσας στην παράγραφο 17 της Ένορκης Δήλωσης. Περαιτέρω είναι η θέση μου, σύμφωνα με τη συμβουλή των δικηγόρων μου, ότι ο πιο πάνω ισχυρισμός καμία σχέση έχει με την παρούσα αγωγή ή με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, αφού δεν επηρεάζει τις οποιεσδήποτε θεραπείες που ενδεχομένως να επιδικαστούν υπέρ των Εναγόντων στα πλαίσια αυτής.
  67. Αρνούμαι κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς της Ενόρκως Δηλούσας στην παράγραφο 18 της Ένορκης Δήλωσης και επιθυμώ να αναφέρω τα ακόλουθα: 9.
  68. Καταρχάς δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας που να αποδεικνύει ότι η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος ήταν ή είναι κατεπείγουσα ή ότι οι Αιτητές θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά σε περίπτωση εκτέλεσης του ριτ κινητών. Σε κανένα σημείο της Ένορκης Δήλωσης εξειδικεύεται ή διευκρινίζεται ποια θα είναι η ανεπανόρθωτη ζημιά, αφήνοντας έτσι τον εν λόγω ισχυρισμό ατεκμηρίωτο και αστήρικτο. Αντίθετα, είναι η θέση μου ότι σε περίπτωση που οριστικοποιηθεί το εν λόγω διάταγμα και δοθεί η αιτούμενη θεραπεία, θα υποστώ τεράστια ζημιά αφού δεν θα είμαι σε θέση να εκτελέσω την απόφαση που εκδόθηκε υπέρ μου και των υπόλοιπων Εναγόντων στην Αγωγή 2785/10 πριν ενάμιση χρόνο. 9.
  69. Περαιτέρω, σύμφωνα με το ιστορικό της παρούσας αγωγής αλλά και της παρούσας διαδικασίας, το θέμα προφανώς δεν είναι επείγον αφού οι Αιτητές καθυστέρησαν ένα και πλέον χρόνο να καταχωρήσουν την παρούσα αίτηση. Συγκεκριμένα, ενώ εκδόθηκε απόφαση στην Αγωγή 2784/10 από τις 26/9/14, και εξεδόθη ριτ κινητών στις 19/12/14, οι Αιτητές δεν καταχώρισαν την παρούσα αίτηση μέχρι τις 28/3/
  70. Τα πιο πάνω, πέραν του ότι καταρρίπτουν τον ισχυρισμό των Αιτητών περί κατεπείγοντος, δείχνουν και την κακοπιστία με την οποία ενεργούν, με μοναδικό σκοπό την αποφυγή συμμόρφωσης με την απόφαση στην Αγωγή 2784/10 και την πρόκληση καθυστέρησης, όπως ανέφερα ανωτέρω. Οι οποιεσδήποτε ενέργειες στις οποίες προέβηκαν στα πλαίσια της Αγωγής 2784/10 ή και της Έφεσης Ε125/15 δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την πιο πάνω καθυστέρηση, αφού εν πάση περιπτώσει δεν σχετίζονται με την παρούσα αγωγή.
  71. Αγνοώ και συνεπώς απορρίπτω τους ισχυρισμούς της Ενόρκως Δηλούσας στην παράγραφο 19 της Ένορκης Δήλωσης.
  72. Παραδέχομαι τους ισχυρισμούς της Ενόρκως Δηλούσας στην παράγραφο 20 της Ένορκης Δήλωσης. Επισημαίνω δε ότι, όπως οι ίδιοι οι Αιτητές αναφέρουν, το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση των εκεί Εφεσειόντων με αποτέλεσμα να μην υφίσταται πλέον η δέσμευση στην οποία οι Αιτητές αναφέρονται με αποτέλεσμα ο συγκεκριμένος ισχυρισμός να είναι εσκεμμένα παραπλανητικός, κακόπιστος και αντινομικός.
  73. Εκ της παραγράφου 21 της Ένορκης Δήλωσης των Αιτητών, παραδέχομαι μόνο ότι το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την Αίτηση για αναστολή, όχι όμως επί διαδικαστικού θέματος μόνο. Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε επί της ουσίας της Αίτησης και οριστικά ότι οι Αιτητές δεν δικαιούνται σε ανατολή εκτέλεσης της απόφασης στην Αγωγή 2784/
  74. Επισυνάπτω στην παρούσα αντίγραφο της πιο πάνω απόφασης ως Τεκμήριο
  75. Έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι οι Αιτητές εντέχνως παρέλειψαν να επισυνάψουν την εν λόγω απόφαση ως Τεκμήριο, δεδομένου του ότι έλαβαν αντίγραφο κατά την ημέρα έκδοσής της, ήτοι στις 23/3/
  76. Η πιο πάνω παράλειψη δεικνύει την κακοπιστία των Αιτητών αλλά και τον παραπλανητικό τρόπο με τον οποίο εκθέτουν τα γεγονότα για έκδοση ενός διατάγματος που δεν δικαιούνται. Περαιτέρω, η κατάσχεση δεν έχει προχωρήσει, εξ υπαιτιότητας των Αιτητών και των καταχρηστικών και καταπιεστικών ενεργειών τους. Αρνούμαι κατηγορηματικά ότι σε περίπτωση που δεν εκδοθεί ή οριστικοποιηθεί το αιτούμενο διάταγμα οι Αιτητές θα παραμείνουν χωρίς οποιαδήποτε θεραπεία και επαναλαμβάνω τους ισχυρισμούς μου επί του ζητήματος ως ανωτέρω. Τονίζω δε ότι η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος καμία σχέση έχει με τις θεραπείες που ενδεχομένως να χορηγηθούν στα πλαίσια της παρούσας αγωγής και σε καμία περίπτωση τις επηρεάζει.
  77. Αρνούμαι τους ισχυρισμούς της Ενόρκως Δηλούσας στην παράγραφο 21 της Ένορκης Δήλωσης και επαναλαμβάνω τις θέσεις μου ως ανωτέρω.
  78. Επιπρόσθετα, με την υπό κρίση Αίτηση, όπως με συμβουλεύουν οι δικηγόροι μου, οι Αιτητές ουσιαστικά ζητούν αναστολή εκτέλεσης απόφασης, η οποία εκδόθηκε από άλλο Δικαστήριο. Παραπέμπω σχετικά στην παράγραφο 15 της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση, όπου οι ίδιοι οι Αιτητές κάνουν αναφορά σε αναστολή εκτέλεσης της απόφασης που εκδόθηκε στα πλαίσια της Αγωγής 2784/
  79. Όπως με συμβουλεύουν οι δικηγόροι μου, κάτι τέτοιο είναι ανεπίτρεπτο αφού υπάρχουν συγκεκριμένες, αυστηρές πρόνοιες αναφορικά με τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να ανασταλεί η εκτέλεση μιας απόφασης και δεν μπορεί να γίνει στα πλαίσια αίτησης όπως η παρούσα. Περαιτέρω, ενόψει και του γεγονότος ότι Αίτηση για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης στην Αγωγή 2784/10 απορρίφθηκε τελεσίδικα από το Ανώτατο Δικαστήριο, οι Αιτητές κωλύονται λόγω δεδικασμένου από το να προωθούν την παρούσα αίτηση, η οποία αποτελεί ουσιαστικά αίτηση για αναστολή εκτέλεσης απόφασης. Με βάση όλα τα πιο πάνω, οι Αιτητές επέδειξαν καταχρηστική και κακόπιστη συμπεριφορά και δεν δικαιούνται στις θεραπείες που ζητούν.
  80. Περαιτέρω, σε περίπτωση που εκδοθεί και οριστικοποιηθεί το αιτούμενο διάταγμα, κρίνεται ουσιαστικά και η τύχη της παρούσας αγωγής, η οποία εκκρεμεί και δεν έχει ακόμα εκδικαστεί.
  81. Πέραν των πιο πάνω, οι Αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα σχετικά με την παρούσα αίτηση. Συγκεκριμένα, απέκρυψαν το γεγονός ότι με τον όρο 11 της σύμβασης δανείου βάσει της οποίας καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή, οι συμβαλλόμενοι δεσμεύτηκαν και αποδέχτηκαν να παραπέμψουν οποιαδήποτε διαφορά σε διαιτησία. Καταθέτω την εν λόγω σύμβαση ως Τεκμήριο
  82. Οι Αιτητές απέκρυψαν επίσης το γεγονός ότι στα πλαίσια της Αγωγής 2784/10 καταχώρισαν ακόμα μια αίτηση, και συγκεκριμένα αίτηση για εξαίρεση της Δικαστού. Καταθέτω ως Τεκμήριο 4 την απόφαση ημερομηνίας 11/5/15 με την οποία το Δικαστήριο απέρριψε και αυτό το αίτημα των Αιτητών. Η πιο πάνω συμπεριφορά των Αιτητών δείχνει την κακοπιστία με την οποία ενεργούν σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσουν μια θεραπεία την οποία δεν δικαιούνται.
  83. Όπως με συμβουλεύει ο δικηγόρος μου, αιτήσεις όπως η παρούσα είναι υψίστης καλής πίστεως (uberrima fides) και ο Αιτητής πρέπει οφείλει να προσέρχεται ενώπιον του Δικαστηρίου με καθαρά χέρια, κάτι το οποίο, όπως προκύπτει από τα γεγονότα δεν ισχύει στην παρούσα περίπτωση. Περαιτέρω, όπως ανέφερα και ανωτέρω, οι Αιτητές δεν κατάφεραν να αποδείξουν ότι θα είναι αδύνατο να απονεμεθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση που δεν εκδοθεί ή οριστικοποιηθεί το αιτούμενο διάταγμα ή και να παραθέσουν επαρκή στοιχεία που να δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
  84. Περαιτέρω, σύμφωνα με τη συμβουλή του δικηγόρου μου, και όπως αποφάσισε το Ανώτατο Δικαστήριο στην Αίτηση που καταχωρήθηκε στα πλαίσια της Έφεσης Ε125/15, η ύπαρξη διατάγματος μεσεγγυούχου σε καμία περίπτωση μπορεί να ληφθεί υπόψη ή και να επηρεάσει την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
  85. Πέραν των πιο πάνω, στην Ένορκη Δήλωση της η κ. Πρωτογήρου δεν αναφέρει οπουδήποτε την πηγή των πληροφοριών της. Ισχυρίζεται μεν στην δεύτερη παράγραφο της Ένορκης της Δήλωσης ότι είναι υπάλληλος των Αιτητών και ότι είναι δεόντως εξουσιοδοτημένη από αυτούς να προβεί στην Ένορκη Δήλωση, παραλείπει δε να αναφέρει από πού γνωρίζει τις πληροφορίες που παραθέτει με αποτέλεσμα να μην μπορεί να δοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα σε αυτά που ισχυρίζεται. Είναι η θέση μας ότι η κ. Πρωτογήρου δεν είναι αρμόδια να γνωρίζει τις πληροφορίες που παραθέτει και δεν έχει γνώση ούτε της διαδικασίας αλλά ούτε και των γεγονότων που αφορούν αυτή.
  86. Υιοθετώ όλους τους λόγους ένστασης που αναφέρονται στην ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης και ζητώ απόρριψη της Αίτησης και ακύρωση του προσωρινού διατάγματος με έξοδα σε βάρος της Ενάγουσας - Αιτήτριας.
  87. Όλα τα πιο πάνω είναι αληθινά και ορθά εξ όσων κάλλιον γνωρίζω και πιστεύω.» Η πλευρά των αιτητών επιδίωξε και πέτυχε, παρά την ένσταση εκ μέρους του καθ΄ου η αίτηση, την αντεξέταση του επί ισχυρισμού του της παρ. 6.2 της ενόρκου δηλώσεως του και συγκεκριμένα για τον ισχυρισμό του ότι: «Αρνούμαι τους ισχυρισμούς ότι δεν έχουμε οτιδήποτε να χάσουμε αν η εκτέλεση της απόφασης ανασταλεί. Αρνούμαι επίσης τον ισχυρισμό ότι δεν θα είμαι σε θέση να επιστρέψω τα χρήματα τα οποία θα εισπράξω στα πλαίσια της Αγωγής 2785/
  88. Είναι η θέση μας ότι οι πιο πάνω ισχυρισμοί των Αιτητών είναι αυθαίρετοι, ανυπόστατοι και εντελώς αστήρικτοι.» (όπως καταγράφεται πιο πάνω). Τα όσα προέκυψαν από την αντεξέταση του θα σχολιαστούν στο κατάλληλο σημείο της απόφασης μου στη συνέχεια. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι που εκπροσώπησαν τους διαδίκους είχαν την καλοσύνη να με εφοδιάσουν με γραπτό κείμενο των αγορεύσεων τους όπου ανέπτυξαν ο καθένας τις θέσεις και απόψεις του για διάφορα ζητήματα τα οποία θα πρέπει να απασχολήσουν το Δικαστήριο. Ο Δρ Α. Ποιητής εισηγείται τη συνέχιση της ισχύος του εκδοθέντος διατάγματος, έκανε εκτενή αναφορά τόσο στα γεγονότα που οδήγησαν ή και ανάγκασαν την πλευρά των αιτητών να αποταθεί στο Δικαστήριο και να προβεί σε αυτό το ύστατο διαδικαστικό διάβημα, με σκοπό τη διασφάλιση των συμφερόντων των αιτητών αλλά και εν τέλει της απονομής της δικαιοσύνης, όσο και στη νομική πτυχή που τη διέπει. Από την άλλη ο κ. Α. Μαθηκολώνης σχολίασε και τόνισε και προφορικά, πέραν της υιοθέτησης του γραπτού κειμένου της αγόρευσης του, διάφορα ζητήματα που άπτονται τόσο του πραγματικού υπόβαθρου της αίτησης όσο και του νομικού με αναφορά σε νομολογία και αυθεντίες, τα οποία κατά την άποψη του θα πρέπει να οδηγήσουν σε απόφαση ακύρωσης του εκδοθέντος διατάγματος και της μη συνέχισης της ισχύος του. Σε διάφορα σημεία των αγορεύσεων τους θα γίνει αναφορά όπου κριθεί αναγκαίο στη συνέχεια της απόφασης μου κατά την ανάλυση που θα ακολουθήσει. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΚΑΙ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΕΚΔΟΣΗΣ ΠΡΟΣΩΡΙΝΩΝ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΩΝ: Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων παρέχεται στο Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), ενώ η δικονομία για τέτοια διατάγματα προσδιορίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και Κανονισμούς (βλ. Demades v. Studio,

(1996)1 AAΔ 799 και Αίτηση Χάρη Φεσσά,
(1990)1 ΑΑΔ 704). Το Άρθρο 32 παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Δεν θα παραθέσω εδώ το τόσο γνωστό άρθρο που εξετάστηκε από τα Κυπριακά Δικαστήρια σε σειρά υποθέσεων (βλ. Acropol Shipping Co. Ltd v. Petros I. Rossis
(1976)1 C.L.R. 38, Constantinides v. Macrigiorgi
(1978)1 CLR 585, M & M Transport v. Εταιρεία Αστικών Λεωφορείων
(1981)1 CLR 605, Odysseos v. Pieris Estates (ανωτέρω), National Bank of Greece SA v. Motovia Ltd
(1987)1 CLR 303, Pastella Marine Co. Ltd v. National Iranian Tanker Co. Ltd.
(1987)1 CLR 583, 599-602, Metro Shipping & Travel Ltd. v. Global Cruises SA
(1989)1 AAΔ 182, Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδου
(1992)1 ΑΑΔ 54, Τσολάκη ν. Στυλιανίδη
(1992)1(Β) ΑΑΔ 282, Vuitton v. Dermosak Limited κ.α. (ανωτέρω) όπως και σε άλλες στις οποίες θα αναφερθώ στη συνέχεια όταν θα αναλύονται τα επί μέρους θέματα, αλλά θα προχωρήσω στην εξέταση των ουσιαστικών προϋποθέσεων που το άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα. Οι προϋποθέσεις αυτές είναι οι εξής τρεις: (
  1. i)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (
  2. ii)Η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία. (iii) Το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Πέραν όμως των πιο πάνω αναφερόμενων προϋποθέσεων οι οποίες πηγάζουν από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/1960), έχει νομολογηθεί ότι σε αιτήσεις αυτής της μορφής, ο αιτητής έχει καθήκον να προβεί σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των ουσιαστικών στοιχείων που θα μπορούσαν να επηρεάσουν το Δικαστήριο. Αν δε πρόκειται για μονομερή αίτηση θα πρέπει να δικαιολογηθεί και το κατεπείγον της αιτήσεως. Στην υπόθεση ABP Holdings v. Κιταλίδη
(1994)1 ΑΑΔ 694 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η απαίτηση των σύγχρονων ρυθμών ζωής οδήγησαν τα Δικαστήρια στην σκέψη πως θα έπρεπε να αναδιαπλάσουν το πλαίσιο της εξουσίας τους ώστε να παρέχεται σε αυτά η δυνατότητα τέτοιου χειρισμού των προσωρινών διαταγμάτων, ώστε αυτά να καθίστανται αποτελεσματικά μέχρι τη λήξη της διαφοράς.» Στην πιο πάνω απόφαση όπως και στην απόφαση της ολομέλειας Λυκούργος v. Lasala, King Mazax Lines Ltd v. Lasala
(2007)1 AAΔ.162 τονίστηκε ότι στο άρθρο 32 δεν τίθεται οποιοσδήποτε περιορισμός για την έκδοση οποιουδήποτε τύπου διατάγματος θεωρεί ορθό και δίκαιο το δικαστήριο, πέραν του να πληρούνται οι τρεις νομολογημένες προϋποθέσεις. Πριν προχωρήσω στην ανάλυση των προϋποθέσεων οι οποίες θα πρέπει να εκπληρούνται για να τυγχάνουν της έγκρισης του Δικαστηρίου τέτοιας φύσης αιτήματα, θα επιχειρήσω να δώσω μια συνοπτική εικόνα των γεγονότων που χαρακτηρίζουν την υπόθεση, όπως προκύπτει από το υλικό που τέθηκε ενώπιον μου είτε με τους ισχυρισμούς των ενόρκως δηλούντων είτε στα τεκμήρια που επισύναψαν σε αυτές. Ο καθ΄ου η αίτηση στην παρούσα, κ. Χρίστος Αυξεντίου, ήταν ο ένας εκ των τριών εναγόντων στην υπ΄αριθμό αγωγή 2784/2010 - οι άλλοι δύο ήταν η Ελένη και η Μαίρη Αυξεντίου - την οποία ήγειραν εναντίον του Συνεργατικού Οργανισμού «Πρωτοβουλία Γυναικών» Κύπρου και την 26.09.2014 εκδόθηκε απόφαση υπέρ τους για το ποσό των €64.995,83σ. πλέον νόμιμος τόκος, έξοδα κ.λπ. (βλ. Παρ. 4 της ένορκης δήλωσης (Τεκμ. 1 στην παρούσα) της κας Χρ. Πρωτογύρου με ημερομηνία 8.01.2015 με την οποία υποστηρίζει την αρχική αίτηση για έκδοση διατάγματος με το οποίο αιτήθηκαν να ακυρωθεί το ένταλμα κινητών). Ο πιο πάνω Συνεργατικός Οργανισμός στη συνέχεια συγχωνεύτηκε με άλλες Συνεργατικές Εταιρείες μεταξύ των οποίων και την Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Κοντέας και έλαβαν το όνομα Συνεργατικό Ταμιευτήριο Αμμοχώστου - Λάρνακας Λτδ. Κατά πάντα κρίσιμο χρόνο μετά την έκδοση της πιο πάνω απόφασης, ο καθ΄ου η αίτηση κ. Χρ. Αυξεντίου όφειλε στην ΣΠΕ ΚΟΝΤΕΑΣ το ποσό των €150.234,82σ. πλέον τους τόκους το οποίο αξιώνεται με την παρούσα αγωγή. Έτσι οι αιτητές, υποστηρίζοντας ότι είχαν το δικαίωμα για επίσχεση και συμψηφισμό οποιουδήποτε ποσού το οποίο ο κ. Χρ. Αυξεντίου εδικαιούτο να λάβει από αυτούς, με επιστολή τους με ημερομηνία 7.10.2014 άσκησαν το δικαίωμα επίσχεσης και με άλλη επιστολή τους με ημερομηνία 9.10.2014 άσκησαν το δικαίωμα συμψηφισμού του ποσού για το οποίο είχε εκδοθεί απόφαση εναντίον τους. Με τον τρόπο αυτό οι αιτητές επίστωσαν τον λογαριασμό του κ. Χρ. Αυξεντίου που αφορά την παρούσα υπόθεση με ό,τι όφειλαν δυνάμει της πιο πάνω εκδοθείσας απόφασης εναντίον τους, θεωρώντας έτσι ότι την εξόφλησαν και ότι η εναντίον τους απόφαση είχε ικανοποιηθεί. Σε σχέση με τις αιτιάσεις που προβάλλει ο καθ΄ου η αίτηση στην παρούσα κ. Χρ. Αυξεντίου ότι ήταν μόνο ο ένας εκ των τριών εναγόντων στην πιο πάνω αγωγή και έτσι έχουν παραγνωριστεί τα δικαιώματα των άλλων δύο εναγόντων της Ελένης και της Μαίρης Αυξεντίου, η πλευρά των αιτητών αντιτείνει ότι η πιο πάνω απόφαση εκδόθηκε υπέρ των εναγόντων από κοινού και όχι κεχωρισμένως και ως εκ τούτου ο καθένας από τους ενάγοντες είχε το δικαίωμα να λάβει ολόκληρο το ποσό. Παρά τα πιο πάνω, την 19.12.2014 εκδόθηκε από τους ενάγοντες στην πιο πάνω αγωγή (2784/2010), το υπ΄αριθμό 1926/2014 ένταλμα κινητών παρόλο ότι, σύμφωνα με τα πιο πάνω, οι αιτητές στην παρούσα θεωρούν ότι η πιο πάνω απόφαση έχει πλήρως ικανοποιηθεί και ότι ουδέν ποσόν οφείλουν πλέον στους πιο πάνω ενάγοντες για οποιονδήποτε λόγο. Οι αιτητές όπως προανέφερα την 8.01.2015 καταχώρησαν αίτηση για ακύρωση του πιο πάνω εντάλματος κινητών η οποία εκδικάστηκε και απορρίφθηκε την 21.04.2015. Εναντίον της πιο πάνω απόφασης ασκήθηκε η Έφεση με αριθμό Ε. 125/2015. Ταυτόχρονα οι αιτητές αποτάθηκαν εκ νέου στο Δικαστήριο με άλλη αίτηση τους με ημερομηνία 24.04.2015 με την οποία επεδίωξαν την αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος κινητών και αναστολή εκτελέσεως της αποφάσεως της 26.09.2014 μέχρις ότου εκδικασθεί η έφεση. Η Αίτηση αυτή απορρίφθηκε από το Δικαστήριο την 25.08.2015. Την 27.08.2015 καταχωρήθηκε παρόμοια αίτηση στα πλαίσια της πιο πάνω έφεσης ενώπιον του Εφετείου το οποίο την 23.03.2016 απέρριψε το αίτημα των αιτητών για τους λόγους που εξηγείται σε αυτή. Την 28.03.2016 καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση. ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΚΑΙ ΟΡΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΕΚΔΟΘΕΝΤΟΣ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ: Η πρώτη προϋπόθεση η οποία αφορά την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει ο,τιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα. Σημειώνω ότι τα δικόγραφα έχουν συμπληρωθεί και η αγωγή ορίστηκε για ακρόαση επανειλημμένα και τώρα είναι ορισμένη για την 1.02.2017. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο ενάγοντας - αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (balance of probabilities), που είναι το μέτρο και/ή βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η «πιθανότητα» στα πλαίσια της επιφύλαξης του Άρθρου 32
(1)απαιτεί από τον αιτητή μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας ("visible chance of success") (βλ. μεταξύ άλλων Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263 και Επίσημος Παραλήπτης v. Nicontory Co Ltd
(1998)1 Γ ΑΑΔ 1653 στη σελ. 1659). Στην υπόθεση Rarico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd
(2002)1 Γ ΑΑΔ 2015, 2041 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Αυτό που πρέπει να αποκαλύπτεται από την ένορκο δήλωση είναι ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ότι ο ενάγων έχει προοπτικές επιτυχίας οι οποίες υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα.» Σε ενδιάμεσες διαδικασίες όπως η παρούσα που αφορούν αιτήματα έκδοσης απαγορευτικών διαταγμάτων επιτρέπεται η παρουσίαση μέσα από τις ένορκες δηλώσεις γεγονότων που προέρχονται από εξ ακοής μαρτυρία του ενόρκως δηλούντος και τα οποία πρόκειται να αποδειχθούν μεταγενέστερα κατά την ακρόαση της αγωγής μέσα από την κλήση των απαραίτητων μαρτύρων (βλ Savings and Investment Bank Ltd v. Gasco Investments (Nethrlands) BV
(1984)WLR 271 σελ. 282). Στη δε υπόθεση Bacardi & Co Ltd v. Vinco
(1996)1ΑΑΔ 788 λέχθηκε ότι: «Δεν πρέπει, επίσης, να λησμονούμε ότι γενικώς η διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος δεν προσφέρεται για εξέταση αμφισβητούμενων γεγονότων.» Η ίδια αυτή προσέγγιση ακολουθείται και στην Αγγλική Νομολογία (βλ. Copinger and Skone James on Copyright, 2η Έκδοση Παρ. 620 και 621). Σε σχέση με το ζήτημα της πιθανότητας επιτυχίας όπως έχει αναφερθεί στην Πουργουρίδης, κ.ά v. Μέζου κ.ά
(1994)1ΑΑΔ, 201, 207. «Η έννοια της πιθανότητας περικλείει κάτι πολύ περισσότερο από πιθανότητα αν και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων». Πρέπει όμως να αποδειχθεί δυνατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Στην Κυτάλα v. Χρυσάνθου
(1996)1ΑΑΔ, 253, 257, 258, αναφέρεται: «Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας» και σε άλλο σημείο « εκείνο που απαιτείται είναι κάτι πολύ πιο λίγο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις. Απαιτεί απλώς να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας (βλ. Οδυσσέως v. Pieris Estates
(1982)1CLR, 557). Αυτό γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας, δηλαδή των ενόρκων δηλώσεων (βλ. Κυτάλα v. Χρυσάνθου
(1996)1ΑΑΔ, 253, 257, 258) όπου ελέχθη ότι κατά τη μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται σε γεγονότα από τα οποία πρέπει να διαφαίνεται η ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας.» Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω αρχές προχωρώ στη συνέχεια στην εξέταση σε συνδυασμό των δύο πρώτων προϋποθέσεων. Αυτές θα εξεταστούν στη βάση ασφαλώς του μαρτυρικού υλικού που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και σημειώνω εδώ ότι δεν γίνεται η εξέταση του σε αυτό το στάδιο σε βάθος, ούτε και απαιτείται τελεσίδικη αξιολόγηση της αξιοπιστίας των δηλώσεων των ενόρκως δηλούντων ή ευρήματα επί των γεγονότων, στόχος είναι η διαπίστωση ύπαρξης αναγκαίας νομικής και πραγματικής βάσης και εάν αυτά ικανοποιούν ή όχι το άρθρο 32 (βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas,
(1984)1 ΑΑΔ σελ. 263). Η πλευρά των αιτητών κρίνω ότι έθεσε με το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της κ. Χρ. Πρωτογύρου, όπως και με τα τεκμήρια τα οποία επισύναψε σε αυτή, το πραγματικό υπόβαθρο σύμφωνα πάντοτε με τους ισχυρισμούς των αιτητών από το οποίο ερείδονται οι αξιώσεις τους. Πρόκειται για συμφωνία την οποία είχαν συνάψει με τον καθ΄ου η αίτηση για παροχή σ΄αυτόν δανείου για το ποσό των €150.000,00. Αυτό δεν αμφισβητείται από πλευράς καθ΄ου η αίτηση και ουσιαστικά γίνεται παραδοχή της σύναψης αυτής της συμφωνίας ανεξάρτητα των αρνήσεων και αμφισβητήσεων που προβάλλονται στην υπεράσπιση αλλά και στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν τις διάφορες αιτήσεις που καταχωρήθηκαν στα πλαίσια της αγωγής. Λόγω ισχυριζόμενων εκ μέρους των αιτητών στην παρούσα καθυστερήσεων και μη ικανοποιητικής λειτουργίας του λογαριασμού που ανοίχθηκε με την παροχή του ως άνω δανείου κατά παράβαση των συμφωνηθέντων όρων και λόγω μη συμμόρφωσης ακόμα και μετά από σχετικές έγγραφες προειδοποιήσεις, οι αιτητές τερμάτισαν την ως άνω συμφωνία και διεκδικούν με την παρούσα αγωγή το χρεωστικό υπόλοιπο του λογαριασμού. Παρόλο ότι οι αιτητές σύμφωνα με το Τεκμ.14 επίστωσαν τον λογαριασμό της παρούσας υπόθεσης με το ποσό των €80.441,16σ. εντούτοις αν και ήδη με μειωμένο υπόλοιπο εντούτοις υπάρχει ένα αρκετά σημαντικό υπόλοιπο το οποίο την 31.12.2015 παρουσίαζε υπόλοιπο €110.691,67σ. Τα πιο πάνω κατά την άποψη μου θεμελιώνουν τις δύο πρώτες προϋποθέσεις εφόσον, αφενός μεν η αξίωση των αιτητών προκύπτει από το Κλητήριο Ένταλμα και η προσφερόμενη μαρτυρία μέσω της ενόρκου δηλώσεως η οποία υποστηρίζει την αίτηση και τα τεκμήρια που την συνοδεύουν στοιχειοθετούν σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και αφετέρου στη βάση της ίδιας αυτής μαρτυρίας κατά την άποψη μου υπάρχει και πιθανότητα (probability) επιτυχίας όπως αυτή έχει επεξηγηθεί μεταξύ άλλων και στην Odysseos v. Pieris Estates & Others,
(1982), 1 C.L.R. σελ. 557 στη σελ. 569: "A probability, in the context of the provision to s. 32
(1), requires the applicant to demonstrate that he has a visible chance of success". Κατά συνέπεια κρίνω ότι η αίτηση των αιτητών εκπληρώνει τις δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/1960. Προβάλλεται από τους καθ΄ων η αίτηση σειρά γεγονότων τα οποία κατά την άποψη τους απέκρυψαν οι αιτητές και έτσι παραπλανώντας το Δικαστήριο εξασφάλισαν το υπό κρίση διάταγμα. Σε σχέση με το ζήτημα της απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων όπως αναφέρθηκε στην Μ & CH Mitsingas Trading Ltd κ.ά. v. The Timberland Co
(1997)1ΑΑΔ 1791: « Ουσιώδες, για τους σκοπούς αυτούς, είναι κάθε γεγονός το οποίο άπτεται και μπορεί εξ αντικειμένου να επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την χορήγηση ή όχι της αιτούμενης θεραπείας. Το ουσιώδες του γεγονότος προσδιορίζεται με αναφορά στα επίδικα θέματα του αιτήματος για απαγορευτικό διάταγμα όπως καθορίζονται από το άρθρο 32 του Ν. 4/60.» Ζητήματα απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων και υποχρέωσης προσέλευσης ενώπιον του Δικαστηρίου με καθαρά χέρια αφορούν διαδικασίας με μονομερή αίτηση όπως εν προκειμένω (βλ. Στυλιανού v. Στυλιανού
(1992)1 (Α) ΑΑΔ 583 και Σάββα v. Τηλεμάχου
(2001)1 (Γ) ΑΑΔ σελ. 2081) γι΄αυτό και θα αναφερθώ σε δύο από αυτά καθώς τα άλλα εξετάζονται σε συσχετισμό με τα υπόλοιπα ζητήματα που απασχόλησαν ή θα απασχολήσουν στη συνέχεια στην παρούσα απόφαση. Το πρώτον είναι το ζήτημα της απόκρυψης της έκδοσης απόφασης από το Ανώτατο Δικαστήριο στα πλαίσια της Έφεσης Αρ. Ε 125/2015 την 23.03.
  1. Σε σχέση με το ζήτημα αυτό παραπέμπω στη παρ. 21 της ένορκης δήλωσης της κας Χρ. Πρωτογύρου με ημερομηνία 28.03.2016 όπου γίνεται σε αυτήν αναφορά. Το γεγονός ότι δεν επισυνάφθηκε η ίδια η απόφαση ως τεκμήριο στην ένορκη δήλωση δεν ενέχει καμιά σημασία εφόσον κατά το στάδιο της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος τέθηκε υπόψη του Δικαστηρίου η απόφαση αυτή και τι διαλάμβανε που όπως αναφέρει ο Δρ Ποιητής στην αγόρευση του στη σελ. 30 «Αρκεί μια απλή ανάγνωση της αποφάσεως για να αντιληφθεί οποιοσδήποτε, εκτός από τον εναγόμενο/ καθ΄ου η αίτηση, ότι ο λόγος απόρριψης ήταν το γεγονός ότι δεν είχε καταχωρηθεί έφεση εναντίον της αποφάσεως που είχαν λάβει προς όφελος τους οι τότε ενάγοντες.» Επομένως στη βάση των πιο πάνω και οι σχετικές αιτιάσεις περί απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων δεν έχουν έρεισμα στα γεγονότα της υπόθεσης. Ακριβώς και θα συμφωνήσω με όσα στη συνέχεια της αγόρευσης του αναφέρει η πλευρά των αιτητώντα οποία και παραθέτω αυτούσια, ότι δηλαδή: «Υπενθυμίζω, όμως, το Δικαστήριο ότι οι νυν ενάγοντες / αιτητές προέβησαν σε συμψηφισμό της εκεί αποφάσεως, πιστώνοντας με το ισόποσο το εδώ χρέος του εναγομένου / καθ' ου η αίτηση. Γι' αυτό ζήτησαν τότε από το Επαρχιακό Δικαστήριο διάταγμα για ακύρωση του ριτ κινητών, το οποίο εξέδωσαν οι εκεί ενάγοντες. Το Δικαστήριο δεν έδωσε το διάταγμα και γι' αυτό οι νυν ενάγοντες κατεχώρησαν έφεση εναντίον της σχετικής αποφάσεως του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Αν τώρα ο νυν εναγόμενος / καθ' ου η αίτηση εισπράξει, σημαίνει ότι η έφεσή τους καθίσταται άνευ αντικειμένου. Είναι, όμως, βασική αρχή του δικαίου ότι "ubi ius ibi remedium". Αυτό το "remedium" θέλει ο εναγόμενος / καθ' ου η αίτηση στην κακοπιστία του να το αποκλείσει από τους ενάγοντες / αιτητές.» Το δεύτερον αφορά τον όρο 11 της σύμβασης δανείου όπου ο καθ΄ου η αίτηση διατείνεται ότι οι αιτητές δεσμεύτηκαν και αποδέχθηκαν να παραπέμψουν οποιαδήποτε διαφορά τους σε διαιτησία, προς τούτο καταθέτει τη σύμβαση σαν τεκμήριο
  2. Βασιζόμενος σ' αυτό ισχυρίζεται ότι οι αιτητές απέκρυψαν ουσιώδες γεγονός από το Δικαστήριο. Ο όρος 11 του τεκμηρίου 3 αναφέρει ότι: «Για τους σκοπούς εκτέλεσης του παρόντος εγγράφου και των σχετιζομένων με αυτό και τα δύο μέρη διακηρύσσουν ότι αποδέχονται τη διαδικασία της διαιτησίας όπως προνοείται στον περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο, χωρίς τούτο να αποκλείει το δικαίωμα της Συνεργατικής να επιλέξει αντί διαιτησίας την παραπομπή του χρεώστη στα Πολιτικά Δικαστήρια και να λάβει οποιαδήποτε δικαστικά μέτρα εναντίον του χρεώστη σε οποιοδήποτε Δικαστήριο της Κύπρου ή άλλης χώρας.» Είναι επομένως φανερόν ότι δεν συντρέχει ζήτημα απόκρυψης ενός τέτοιου γεγονότος. Περαιτέρω, όμως, και αν ακόμη υποτεθεί ότι ο όρος 11 επέβαλλε τέτοια υποχρέωση στους αιτητές, που, όμως, δεν επιβάλλει, και πάλι αυτό δε θα οδηγούσε το επιχείρημα του καθ' ου η αίτηση πουθενά. Πράγματι, το Κεφ.4, άρθρο 8 επιβάλλει στον εναγόμενο, ο οποίος επιθυμεί να εκμεταλλευθεί όρο συμφωνίας που παραπέμπει σε διαιτησία, να το πράξει μετά την καταχώρηση εμφανίσεως και πριν ακόμη καταχωρήσει οποιοδήποτε δικόγραφο ή λάβει οποιοδήποτε άλλο διάβημα στην αγωγή. Ο καθ' ου η αίτηση, όμως, στην παρούσα υπόθεση και υπεράσπιση καταχώρησε και εμφανίσθηκε στο Δικαστήριο πολλές φορές για ακρόαση χωρίς να θέσει ένα τέτοιο ζήτημα για να εξεταστεί προδικαστικά. Η τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, εξετάζεται κάτω από το κριτήριο της αδυναμίας απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της απονομής δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου την θεραπεία.» (βλ. Mitsingas Trading Ltd v. The Timberland Co of USA
(1997)1 ΑΑΔ 1791, Aφοί Μυλωνά ΑΕ v. Michalakis Avraamides & Co Ltd
(1998)1 ΑΑΔ 1513). Πέραν όμως της χρηματικής αποζημίωσης, έχει καθοριστεί ότι το κριτήριο του Άρθρου 32 περιλαμβάνει και άλλα επιπρόσθετα και μεταβλητά κάθε φορά κριτήρια και ο χρηματικός παράγοντας δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλ. Papastratis v. Petrides
(1979)1 CLR 231, 240). Σειρά Κυπριακών αποφάσεων καθορίζουν ότι: «Το κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά, με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία.» (βλ. Μεταξύ άλλων την M & CH Mitsingas Trading Ltd κ.ά v .The Timberland Co
(1997)1 ΑΑΔ 1791). Όπως δε έχει εξηγηθεί και στην ίδια πιο πάνω υπόθεση M & Ch. Mitsingas Trading v. Timperland Co στη σελ. 1794: «.. Όπως επισημαίνεται στην Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231, 240, το κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά, με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία.» Τα πιο πάνω και σε συνάρτηση με το τι προέκυψε και από την αντεξέταση του κ. Χρ. Αυξεντίου σε σχέση ειδικότερα με το ζήτημα της φερεγγυότητας του όπου οι απαντήσεις που έδωσε χαρακτηρίζονταν από αοριστία και ενώ είχε κληθεί να αντεξεταστεί πάνω σε αυτό το συγκεκριμένο ζήτημα δεν προσκόμισε οποιοδήποτε στοιχείο που να υποστηρίζει την οικονομική του ευχέρεια να ανταποκριθεί στην υποχρέωση του που ενδεχομένως να προκύψει από την παρούσα υπόθεση. Οι αναφορές του σε περιουσιακά στοιχεία που κατέχει και σε εταιρείες του και ξενοδοχεία στην Κύπρο και στο Εξωτερικό και πάλι παρέμειναν αόριστες και δεν έχει καταδειχθεί οτιδήποτε το απτό πέραν του ότι το επίδικο χρέος τον αφορά προσωπικά. Ακόμα και η ύπαρξη των ενυπόθηκων κτημάτων που εξασφαλίζουν το επίδικο δάνειο δεν έτυχαν ιδιαίτερης αναφοράς και ειρήσθω εν παρόδω η ύπαρξη τους έχει αποκαλυφθεί από τους αιτητές παρά τα όσα περί του αντιθέτου διατείνεται ο καθ΄ου η αίτηση. Σε κάθε περίπτωση σε σχέση με το ζήτημα της ύπαρξης περιουσιακών στοιχείων ιδιοκτησίας του καθ΄ου η αίτηση χρήσιμη είναι η αναφορά στην υπόθεση Κυριάκου v. Κεφάλα κ.ά
(1998)1 ΑΑΔ σελ. 1400 όπου αποφασίστηκε πως η ύπαρξη περιουσίας ή καταθέσεων που θα είναι αδέσμευτα και θα υπόκεινται σε κάθε είδους διάθεση ή χειρισμό ανάλογα με την βούληση των εναγομένων δεν παρέχει αφ΄εαυτής τα εχέγγυα ικανοποίησης πιθανής απόφασης εναντίον τους, που ήταν ο λόγος για τον οποίο το πρωτόδικο Δικαστήριο τερμάτισε την ισχύ του διατάγματος ως προς το ποσό. Από το Εφετείο ειπώθηκε ότι: « οι οικονομικές δυνατότητες των εφεσιβλήτων ήταν αυτοτελές ζήτημα ασύνδετο με τα επίδικα» Για τους λόγους που έχω καταγράψει πιο πάνω κρίνω ότι συντρέχει και η τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Ν. 14/1960. Σε σχέση με το ζήτημα της καθυστέρησης, η νομολογία μας, όπως ανέφερα και πιο πάνω, στις περιπτώσεις μονομερούς έκδοσης ενός διατάγματος, καθορίζει ότι θα πρέπει να συντρέχει το στοιχείο του κατεπείγοντος. Στην υπόθεση Ιερά Μητρόπολη Πάφου v. Aristo Developers Ltd
(2011)1 AAΔ 1377 στην οποία έχουν συγκεφαλαιωθεί ως ακολούθως οι σχετικές αρχές: «Είναι νομολογημένο ότι ένα διάταγμα υπόκειται σε ακύρωση όταν ελλείπει το στοιχείο του κατεπείγοντος διότι αποστερείται με τον τρόπο αυτό η δικαιοδοτική βάση και η εξουσία έκδοσης από το Δικαστήριο του διατάγματος πάνω σε μονομερή βάση και η εξουσία έκδοσης από το Δικαστήριο του διατάγματος πάνω σε μονομερή βάση (δέστε Stavros Hotel Apartments Ltd (No. 2)
(1994)1 ΑΑΔ 836, 841 και Babel Boutique Ltd
(1995)1 AAΔ 947, 954).» Στην υπόθεση Parico Aluminium Designs v. Muskita Aluminium
(2002)1 ΑΑΔ 2015 κρίθηκε ότι: «Η καθυστέρηση πλέον των έξι μηνών στην καταχώρηση της αίτησης για προσωρινό διάταγμα, αίτηση που έγινε μονομερώς, δεν είχε γίνει καθυστερημένα ενόψει των γεγονότων της υπόθεσης και κατά συνέπεια δεν υπήρχε λόγος να θεωρηθεί ότι το μονομερές διάταγμα θα έπρεπε να ακυρωθεί. Έγινε δεκτό ότι οι θεραπείες που ζητούνται, το πολύπλοκο της υπόθεσης και η όλη διαφορά επιδρούν αναλόγως επί του παράγοντα του χρόνου (δέστε Seemark Consultancy Services Limited κ.ά.
(2007)1 ΑΑΔ 162, σελ. 85-86).» Η υπόθεση αυτή αφορούσε αίτηση που αποσκοπούσε σε προστασία δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, Αφορούσε μάλιστα μονομερή αίτηση στις οποίες είναι λογικό να εφαρμόζονται με αυστηρότητα οι σχετικές αρχές περί καθυστέρησης. Κρίνω ότι η πλευρά των αιτητών ενήργησαν αμέσως μετά την κατάληξη που είχαν τα διαβήματα τους που αποσκοπούσαν στην ακύρωση αρχικά του εντάλματος κινητών ή άλλων διαταγμάτων εκτέλεσης της απόφασης στην αγωγή 2784/2010 και ακολούθως της αναστολής εκτέλεσης τόσο του εντάλματος κινητών όσο και της απόφασης στην αγωγή τόσο από στο Επαρχιακό Δικαστήριο όπου εκκρεμεί η εκτέλεση του εντάλματος κινητών όσο και στο Εφετείο στα πλαίσια της Έφεσης εναντίον της αρχικής απόφασης για την μη ακύρωση του. Αν καταχωρούσε αίτηση αυτής της μορφής ενώ εκκρεμούσαν τα διαβήματα του στα πλαίσια της αγωγής που αφορούσε η απόφαση που εκδόθηκε εναντίον τους τότε και ασφαλώς θα ήταν καταχρηστική η τακτική τους. Το ότι ανέμεναν να τελεσφορήσουν οποιεσδήποτε δικονομικές δυνατότητες διέθεταν δεν μπορεί να τους καταλογιστεί ως κακοπιστία ή καταχρηστική τακτική. Επισημαίνεται δε ξανά ότι η εκτέλεση του εντάλματος κινητών θα μπορούσε να γίνει ανά πάσα στιγμή με την κατάσχεση του οφειλόμενου ποσού και οι αιτητές δεν θα μπορούσαν να αρνηθούν να το καταβάλουν εφόσον παραδέχονται και οι ίδιοι και δηλώνουν ότι ως τράπεζα θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να το καταβάλουν. Επομένως απορρίπτεται ο λόγος ένστασης περί καθυστερημένου διαβήματος. Η αιτιολογική βάση της έκδοσης ή μη ενός διατάγματος θα πρέπει να συναρτάται με τα πραγματικά περιστατικά, όπως θα υπαχθούν στις προϋποθέσεις του Άρθρου 32 και κρίνονται κατά βάση με την ένορκη δήλωση και δια μέσου αυτής βέβαια εξετάζεται και η υπάρχουσα δικογραφία. Στη παρούσα περίπτωση κρίνω ότι υπάρχει συνεκτικός κρίκος της ένορκης δήλωσης με τη δικογραφία. Πριν αποφανθώ για το ισοζύγιο της ευχέρειας και αν αυτό είναι εύλογο να επενεργήσει υπέρ της οριστικοποίησης του εκδοθέντος προσωρινά διατάγματος θα με απασχολήσουν διάφορες άλλες αιτιάσεις από πλευράς του καθ΄ου η αίτηση. Ο καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι δεν είναι δυνατό με προσωρινό διάταγμα να χορηγηθεί αναστολή εκτελέσεως αποφάσεως που εκδόθηκε σε άλλη αγωγή. Αυτό, όμως, είναι λάθος καθώς σε περίπτωση που θα αποφασιζόταν η αίτηση κατά την εισήγηση του καθ΄ου η αίτηση τότε οι αιτητές θα έμεναν χωρίς θεραπεία και θα καθίστατο και η έφεση τους άνευ αντικειμένου. Με βρίσεκει δε σύμφωνο η άποψη της πλευράς των αιτητών σε σχέση με τον ισχυρισμό του καθ΄ου η αίτηση ότι δεν μπορεί με προσωρινό διάταγμα να ανασταλεί εκτέλεση μιας άλλης αποφάσεως καθώς αυτό δε σημαίνει ότι αποκλείει οποιοδήποτε Δικαστήριο από του να εκδώσει προσωρινό διάταγμα. Αν συντρέχουν οι λόγοι για προσωρινό διάταγμα ασφαλώς θα εκδοθεί στη βάση των γεγονότων και ισχυρισμών της ενόρκως δηλούσας κας Χρ. Πρωτογήρου. Δεν μπορεί δε να κριθεί ότι ενέχει οποιοδήποτε έρεισμα ο ισχυρισμός ότι με την οριστικοποίηση του αιτούμενου διατάγματος κρίνεται ουσιαστικά και η τύχη της παρούσας αγωγής εφόσον άλλο είναι το ζήτημα που εξετάζεται μέσα στα πλαίσια αίτησης για έκδοση προσωρινού διατάγματος ή όπως εδώ της οριστικοποίησης του ή όχι. Ο καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται, επίσης, ότι οι αιτητές απέκρυψαν ότι στα πλαίσια της αγωγής υπ' αρ. 2784/2010 καταχώρησαν ακόμα μία αίτηση για εξαίρεση της δικαστού. Πρόκειται για ζήτημα που δεν ενέχει οποιανδήποτε σημαία για την απόφανση του Δικαστηρίου για το ζήτημα που απασχολεί την παρούσα αίτηση. Ο καθ' ου η αίτηση αναφέρεται σε "uberrima fides". Αυτό συμβαίνει καθώς το ποσό που είχαν κερδίσει στην προηγούμενη αγωγή οι ενάγοντες, ήδη τους το έχουν πιστώσει οι αιτητές στην παρούσα αγωγή και επομένως κανένας τέτοιος λόγος δεν συντρέχει. Προβάλλεται ότι η κ. Χρύσα Πρωτογήρου δεν αναφέρει την πηγή της γνώσεώς της. Ολόκληρη, όμως, η μαρτυρία της κ. Πρωτογήρου συνοδεύεται από τα τεκμήρια στα οποία κάνει λόγο και από τα οποία αντλεί τη γνώση της. Η ιδιότητα της επίσης την οποία εξήγησε της δίδει αυτή τη δυνατότητα γνώσης. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ των αιτητών παρά τα όσα αναφέρει ο καθ΄ου η αίτηση στην ένορκη δήλωση του αλλά και υποστήριξε ο ευπαίδευτος συνήγορος του στην αγόρευση του για επηρεασμό των δικαιωμάτων των άλλων δύο εναγόντων στην αγωγή 2784/2010 προς όφελος των οποίων εκδόθηκε η απόφαση και αυτό καθώς όπως αναφέρεται και στους Halsbury's Laws of England, 5η Έκδ. Τομ. 22, παρ. 647 η πληρωμή οποιουδήποτε από τους ενάγοντες θεωρείται πληρωμή προς όλους και αποσβένει συνολικά το χρέος. "Payment to one of a number of joint creditors discharges a debt owed to them jointly. Payment of by one of joint or joint and several debtors discharges all, though it may give rights to a right of contribution among them." Επομένως ούτε οι σχετικές αιτιάσεις από πλευράς του καθ΄ου η αίτηση έχουν έρεισμα. Κρίνω ότι πληρούνται τα κριτήρια που έχει θέσει η νομολογία και ότι είναι αναγκαίο όπως οριστικοποιηθεί το εκδοθέν διάταγμα. Με αυτόν τον τρόπο θα διατηρηθεί το status quo ante με σκοπό να διατηρηθούν τα δεδομένα μέχρι και την εκδίκαση της Έφεσης Ε 125/2015 η οποία θα κρίνει αν καλώς δεν ακυρώθηκε το ένταλμα κινητών ή όχι. Τα ζητήματα δε που είχαν κριθεί πρωτόδικα σε σχέση με τη δυνατότητα επίσχεσης ή συμψηφισμού θα κριθούν κατ΄έφεση και δεν θα ήταν πρέπον να με απασχολήσουν στα πλαίσια της παρούσας απόφασης μου. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Κάτω από τις περιστάσεις με δεδομένο ότι έχω ικανοποιηθεί από τους αιτητές ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του Ν.14/1960 και οι αρχές που προκύπτουν από τη συναφή νομολογία ως προς την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων και περαιτέρω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ των αιτητών και υιοθετώντας τέτοια πορεία η οποία να ενέχει τους λιγότερο δυνατούς κινδύνους πρόκλησης αδικίας (βλ. Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd,
(1996)1 (B) Α.Α.Δ. σελ. 788, 795), θα προχωρήσω και θα εγκρίνω την αίτηση. Επομένως το προσωρινό διάταγμα όπως αυτό το εξαιτούνται στην αίτηση τους οι ενάγοντες - αιτητές διά του παρόντος οριστικοποιείται και καθίσταται απόλυτο και θα ισχύει μέχρι και της έκδοσης της απόφασης του Εφετείου στην υπ΄αριθμό Ε 125/ 2015 Έφεση. ΤΑ ΕΞΟΔΑ: Τα έξοδα της αίτησης και της διαδικασίας αυτής όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων - αιτητών και σε βάρος του εναγόμενου 1 - καθ' ου η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπογρ.) ................................................. Χρήστος Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.