← Κύπρος

ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΚΟΝΤΕΑΣ ν. ΜΑΡΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1433 /2012, 6/9/2016

ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΚΟΝΤΕΑΣ ν. ΜΑΡΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1433 /2012, 6/9/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A159 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ENΩΠΙΟΝ: Χρ. Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1433 /2012 ΜΕΤΑΞΥ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΚΟΝΤΕΑΣ Ενάγοντες - καθ΄ων η αίτηση -και-

  1. ΜΑΡΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ
  2. ΗΡΩΣ Μ. ΓΙΑΣΕΜΙΔΗ - ΑΝΤΩΝΙΟΥ
  3. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΓΑΛΑΖΗ
  4. LAZIC SUNCICA Εναγόμενοι - των εναγομένων 1 και 2 αιτητών και του εναγομένου 3 καθ΄ου η αίτηση ενιστάμενου .............. Ημερομηνία: 6 Σεπτεμβρίου, 2016 Για τους εναγόμενους 1 και 2 - αιτητές: Ο κ. Αλ. Κληρίδης για Φοίβος, Χρίστος Κληρίδης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για τον εναγόμενο 3 - καθ΄ου η αίτηση: Ο κ. Γ. Παγιάσης για Παπαντωνίου & Παπαντωνίου Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (σε αίτηση για συνένωση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής με δύο άλλες αγωγές) Οι αξιώσεις των εναγόντων σε όλες τις υπό αναφορά αιτήσεις προέρχονται από δάνεια όπου οι εναγόμενοι αρ. 1 ενάγονται υπό την ιδιότητα τους ως πρωτοφειλέτες οι δε υπόλοιποι εναγόμενοι ως εγγυητές. Με την υπό εξέταση αίτηση τους οι Εναγόμενοι 1 και 2 στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή (στη συνέχεια «οι αιτητές») επιδιώκουν διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάζει όπως η παρούσα αγωγή συνενωθεί και συνεκδικασθεί με τις αγωγές με αριθμό 1431/2012 και 1580/
  5. Όλες οι αγωγές έχουν εγερθεί από τους ίδιους ενάγοντες. Οι εναγόμενοι όμως διαφέρουν καθώς στην παρούσα αγωγή δεν ενάγεται η εταιρεία EL GRECO KENNELS LTD η οποία ενάγεται ως εναγόμενη 1 στις αγωγές 1431/2012 και 1580/
  6. Οι ενάγοντες δήλωσαν ότι δεν θα προέβαλλαν ένσταση στην αίτηση για συνένωση και συνεκδίκαση των τριών αγωγών. Ο Χαράλαμπος Γαλάζης εναγόμενος 1/ καθ΄ου η αίτηση (στη συνέχεια «ο καθ΄ου η αίτηση»), ενάγεται και στις τρεις αγωγές ως εγγυητής, στην παρούσα του Μάριου Γεωργίου και στις αγωγές 1431/2012 και 1580/2012 της εταιρείας EL GRECO KANNELS LTD και ενίσταται στην αίτηση. Η παρούσα αγωγή όπως και η 1431/2012 καταχωρήθηκαν την 4.05.2012 ενώ η αγωγή 1580/2012 την 18.05.
  7. Οι λόγοι για τους οποίους υποβλήθηκε η παρούσα αίτηση, κατά τους αιτητές, είναι ότι υπάρχουν κοινά και/ή πραγματικά ζητήματα τέτοιας σημασίας ούτως ώστε να καθιστούν αναγκαία ή επιθυμητή τη συνένωση τους. Η αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.14 και Δ.48 Θ.Θ. 2

(9)(e), στις Γενικές και Συμφυείς Εξουσίες του Δικαστηρίου, στη Νομολογία, στην ακολουθούμενη πρακτική και στο φάκελο της δικογραφίας. Το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης στηρίζεται σε ένορκη δήλωση του κ. Γιώργου Νικολάου, δικηγόρου στο δικηγορικό Γραφείο Μαυρομμάτης και Χριστοδουλίδου Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόρων οι οποίοι συνεργάζονται με τους δικηγόρους των αιτητών και εξουσιοδοτημένου να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση καθώς ο αιτητής είναι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού και δεν κατέστη δυνατό να παραστεί ο ίδιος να υπογράψει την παρούσα. Όλα όσα αναφέρει στην ένορκη δήλωση του προέρχονται από πληροφόρηση που έχει από τον αιτητή καθώς και από μελέτη του φακέλου της υπόθεσης. Δηλώνει δε ότι από όσα γνωρίζει και πληροφορείται, η συνένωση των τριών αγωγών εξυπηρετεί τους σκοπούς καλύτερης απονομής της δικαιοσύνης. Οι αγωγές αυτές αφορούν ζητήματα στενά συσχετισμένα μεταξύ τους με κοινά νομικά σημεία και/ή πραγματικά ζητήματα. Ο διαφορετικός διάδικος στις δύο από τις αγωγές, δηλαδή η εναγόμενη 1 και τα θέματα που την αφορούν, συνδέονται με αυτά της παρούσας αγωγής. Ο βασικός εναγόμενος κ. Μάριος Αντωνίου, είναι ο κύριος διευθυντής της Εναγόμενης 1 εταιρείας στις δύο άλλες αγωγές και το άτομο που υπέγραφε πάντοτε ως κύριος χρεώστης. Οι Εκθέσεις Απαιτήσεως των Εναγόντων είναι σχεδόν πανομοιότυπες, έχουν τις ίδιες βάσεις αγωγής, ζητούν τις ίδιες θεραπείες και αφορούν παρόμοια και κοινά νομικά θέματα. Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης των Εναγόντων και οι τρεις αγωγές αφορούν οφειλόμενα υπόλοιπα λογαριασμού δανείου ή/ και δάνειο τρεχούμενου λογαριασμού δυνάμει εγγράφου συμφωνίας ή/και συμφωνιών. Οι συμφωνίες δανείου που αφορούν οι δύο αγωγές υπογράφηκαν την ίδια ημέρα ήτοι την 20.07.2009 ενώ η τρίτη μετά από δύο ημέρες ήτοι την 22.07.
  1. Και οι τρεις αγωγές αφορούν τραπεζικές διευκολύνσεις οι οποίες παραχωρήθηκαν δυνάμει ίδιων συμφωνιών μόνο σε διαφορετικές ημερομηνίες και υπογράφτηκαν από τα ίδια άτομα εκ μέρους των εναγόντων. Επακόλουθα, η προτιθέμενη μαρτυρία από πλευράς εναγόντων είναι η ίδια και στις τρεις αγωγές. Ο αιτητής κ. Μάριος Αντωνίου, είναι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού. Η συνεκδίκαση επομένως και των τριών αγωγών θα εξυπηρετούσε την αποφυγή πολλαπλών διαδικασιών και εξόδων. Οι υπερασπίσεις και στις τρεις περιπτώσεις προβάλλουν τους ίδιους ισχυρισμούς και θέσεις των εναγομένων. Περαιτέρω, και στις τρεις περιπτώσεις οι εναγόμενοι προβάλλουν την ίδια Ανταπαίτηση. Επίσης σε όλες τις Υπερασπίσεις και των τριών αγωγών, ο δικηγόρος που τις συνέταξε αναφέρει στην παράγραφο 8 ότι θα έχει αίτημα συνεκδίκασης των αγωγών. Αν και με τις πιο πάνω αγωγές οι Ενάγοντες αιτούνται διαφορετικά ποσά, ωστόσο και οι τρεις βασίζονται πάνω σε συμφωνίες που υπογράφτηκαν από τον ίδιο υπάλληλο των Εναγόντων και βάση των ίδιων όρων και για τον ίδιο επαγγελματικό σκοπό του εναγόμενου. Όσον αφορά τον χρόνο καταχώρησης της αίτησης για συνένωση, το γεγονός ότι η μια εκ των τριών αγωγών έχει προχωρήσει σε ακρόαση, δεν καθίσταται ακαριαίο για την τύχη της αίτησης για συνεκδίκαση των αγωγών αφού η μαρτυρία που δόθηκε μέχρι τώρα δεν είναι μαρτυρία της ουσίας. Εκφράζει το πιστεύω του ότι το Δικαστήριο θα μπορέσει να καταλάβει και να παρακολουθήσει με παραπάνω ακρίβεια τα γεγονότα της όλης υπόθεσης αφού η μια όχι μόνο συσχετίζεται άμεσα με την άλλη, αλλά και ως η υπεράσπιση του εναγόμενου η μια βασίζεται πάνω στην άλλη. Με βάση τα ανωτέρω, η συνεκδίκαση των αγωγών κρίνεται επιθυμητή για την αποφυγή πολλαπλών διαδικασιών αφού έτσι θα εξοικονομηθεί δικαστικός χρόνος και έξοδα και καθίσταται αναγκαία για την ομοιόμορφη απονομή δικαιοσύνης και την ασφάλεια δικαίου. Όπως προανέφερα οι ενάγοντες δεν έχουν ένσταση στη συνένωση των τριών αγωγών σε αυτό το στάδιο παρόλο ότι άρχισε η ακροαματική διαδικασία στην υπ΄αριθμό 1580/2012 υπόθεση. Σημειώνω εδώ ότι η ακροαματική διαδικασία στην υπόθεση αυτή άρχισε με την κατάθεση εκ μέρους των εναγόντων της κας Παναγιώτας Μιχαήλ (Μ.Ε.1), η οποία στη γραπτή της δήλωση (Έγγραφο Α), αναφέρει ότι είναι υπάλληλος των εναγόντων και ήταν μέχρι την 24.04.2014 τοποθετημένη στο Τμήμα Παρακολούθησης και Ανάκτησης Χρεών των Εναγόντων και από την 25.04.2014 στη Μονάδα Διαχείρισης Μη Εξυπηρετούμενων Δανείων - Περιφέρεια Λάρνακας - Τμήμα Ανάκτησης Χρεών. Κατάθεσε όλα τα σχετιζόμενα με την υπόθεση έγγραφα, τα οποία σημειώθηκαν ως Τεκμήρια 1 -
  2. Ήταν δε αυτή που χειρίστηκε την υπόθεση αυτή από της καταχώρησης της αγωγής. Η μάρτυς αντεξετάστηκε για διάφορα ζητήματα και ολοκληρώθηκε η μαρτυρία της. Τα πιο πάνω δεν δεικνύουν ότι ήταν μια τυπική μαρτυρία όπως την χαρακτηρίζει ο ευπαίδευτος συνήγορος των αιτητών θέση με την οποία διαφωνώ ενόψει ειδικότερα της ύπαρξης του εδώ ενιστάμενου. Η ένσταση στηρίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας θεσμούς Δ.14 Θ.1 - 5, Δ.48 Θ. 1 - 4 και 9, στις γενικές και συμφυείς εξουσίες, στην πρακτική, στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και στη νομολογία. Οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι:
  3. Το παρόν αίτημα συνένωσης υποβάλλεται με υπέρμετρη καθυστέρηση, καταχρηστικά και/ή συνιστά καταχρηστική άσκηση δικαιώματος, καθ΄ότι ίδιο και/ή παρόμοιο αίτημα υπεβλήθη από πλευράς των ίδιων Αιτητών με Αίτηση ημερ. 24.09.2012 η οποία οδηγήθηκε σε ακρόαση στις 18.09.2013 οπόταν και απεσύρθη και απορρίφθηκε με έξοδα εις βάρος των Αιτητών χωρίς έκτοτε οι Αιτητές να λάβουν οποιαδήποτε άλλα μέτρα για τη συνένωση των υπό αναφορά Αγωγών.
  4. Η υπό αναφορά αίτηση συνένωσης αφορά τις αγωγές 1431/2012 και 1580/2012 οι οποίες όμως δεν έχουν επιδοθεί στον εναγόμενο 3/ καθ΄ού η αίτηση και σχετίζονται με ζητήματα τα οποία ο εναγόμενος αρ. 3 δεν έχει οποιαδήποτε γνώση και/ή σχέση και σε κάθε περίπτωση, δεν τον αφορούν.
  5. Η υπό αναφορά αίτηση συνένωσης είναι πρόωρη όσον αφορά τον εναγόμενο 3 και/ ή στηρίζεται σε λανθασμένη και/ή ανεπαρκή πραγματική και/ή νομική βάση και/ ή δεν αποκαλύπτονται με αυτήν όλα τα απαραίτητα στοιχεία για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
  6. Η συνένωση των αγωγών δεν θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και το ευρύτερο συμφέρον της δικαιοσύνης, δεν θα εξοικονομήσει χρόνο και έξοδα, αλλά αντίθετα θα επιφέρει περιπλοκή στη διαδικασία και ειδικότερα θα προκαλέσει στον εναγόμενο 3 αχρείαστα έξοδα για να συμμετάσχει σε διαδικασίες που δεν τον αφορούν.
  7. Στην υπό αναφορά Αίτηση Συνένωσης δεν παρατίθενται με λεπτομέρεια τα ισχυριζόμενα κοινά γεγονότα και νομικά σημεία προς εκδίκαση.
  8. Η Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση του Εναγόμενου 3 εμπεριέχει νομικά και πραγματικά ζητήματα που σε κάθε περίπτωση καθιστούν μη επιθυμητή τη συνένωση της με τις υπόλοιπες αγωγές.
  9. Όπως προκύπτει από την ίδια την παράγραφο 15 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση Συνένωσης, κάποια εκ των Αγωγών αρ. 1431/2012 και αρ. 1580-2012 βρίσκεται ήδη στο στάδιο της ακρόασης, γεγονός που από μόνο του καθιστά την επιδιωκόμενη συνένωση πρακτικά και δικονομικά αδύνατη.
  10. Το αιτούμενο διάταγμα δεν δικαιολογείται υπό τις περιστάσεις και/ή δεν θα ήταν δίκαιο και ορθό υπό τις περιστάσεις να επιτραπεί. Σε σχέση με τα γεγονότα της υπόθεσης πέραν των πιο πάνω λόγων ένστασης γίνεται παραπομπή και στη δικογραφία. Η ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ: Η σχετική εξουσία για την συνένωση και συνεκδίκαση αγωγών παρέχεται από την Δ.14 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Η Δ.14 κ.κ. 2 & 3 προνοούν τα ακόλουθα: Καν. 2: «When two or more actions are pending in the same Court, whether by the same or different plaintiffs against the same or different defendants, and the claims of such actions involve a common question of law or fact of such importance in proportion to the rest of the matters involved in such actions as to render it desirable that the actions should be consolidated, the Court or a judge may order that they be consolidated.» Σε μετάφραση: «Όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο είτε από τον ίδιο ή από διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον του ιδίου ή διαφορετικών εναγομένων, και οι αξιώσεις σε αυτές τις αγωγές περιέχουν κοινό ζήτημα νόμου ή πραγματικού γεγονότος τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα επίδικα ζητήματα που εγείρονται στις αγωγές αυτές, έτσι που να καθίστανται επιθυμητό οι αγωγές να πρέπει να συνενωθούν, το Δικαστήριο ή ο Δικαστής δύναται να διατάξει την συνένωσή τους.» Καν. 3: « Application for consolidation under the last preceding rule may be made by a party to any of such actions as are therein mentioned upon notice to the other parties to such actions.» Σε μετάφραση: « Αίτηση για συνένωση σύμφωνα με τον πιο πάνω κανονισμό μπορεί να γίνει από διάδικο οιασδήποτε των Αγωγών με ειδοποίηση προς τους άλλους διάδικους των αγωγών.» Τόσο από το λεκτικό του ιδίου του Καν. 2 της Δ.14 όσο και από την ερμηνεία που δόθηκε σ' αυτόν στην υπόθεση Μενελάου κ.α. v. Ξενοφώντος κ.ά.,
(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 371 σελ. 374, φαίνεται ότι το όλο θέμα ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, το οποίο μάλιστα έχει και το δικαίωμα να διατάξει αν όχι την πλήρη συνένωση έστω και μερική, αν με αυτόν τον τρόπο ικανοποιείται ότι εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της δικαιοσύνης και θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Υπάρχουν βέβαια και άλλοι παράγοντες οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη όπως η πολυπλοκότητα των εγειρόμενων θεμάτων ή η δυνατότητα εκπροσώπησης μέσω του ίδιου δικηγόρου (βλ. Lewis v. Faily Telegraph Ltd (No.2)
(1964)1 All E.R. 705.) Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων, καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου, είναι παράγοντες που προσμετρούν στην επί του θέματος κρίση του Δικαστηρίου (βλ. Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ v. Apak Agro Industries κ.ά.,
(1999)1 ΑΑΔ 1721). Ο σκοπός της εν λόγω Δ.14 επεξηγείται στην προαναφερθείσα υπόθεση Μενελάου κ.α. ν. Ξενοφώντος κ.ά. στη σελ. 374 όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: «Βασικός σκοπός της πιο πάνω πρόνοιας είναι ασφαλώς η αποφυγή της πολλαπλότητας στη δικαστική διαδικασία και έτσι να εξοικονομείται χρόνος και έξοδα. Οι νομικές αρχές που ισχύουν στην εφαρμογή της έτυχαν ευρείας συζήτησης στην υπόθεση Χατζηαθανασίου ν. Παρπερίδη κ.α.,
(1975)1 Α.Α.Δ. 401, στην οποία παραπέμπουμε απλώς γιατί τα νομικά ζητήματα καλύπτονται σε αυτή εκτενώς έτσι που η επανάληψη τους θα ήταν άσκοπη. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Παρπερίδη, και γενικά στη νομολογία, η άσκηση της δικαστικής ευχέρειας στην εφαρμογή της Διάταξης 14, εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα στην κάθε υπόθεση στα οποία ως εκ τούτου το Δικαστήριο θα πρέπει να αναφέρεται για να αιτιολογείται η τελική του κρίση.» Στην υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ. v. Apak Agro Industries (πιο πάνω) στις σελ. 1726 - 1727, αναφέρθηκαν και τα εξής: «Διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών προς εκδίκαση ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου είναι παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος. (βλ. Hadjiathanassiou v. Parperides and Others
(1975)1 C.L.R. και Healey and Others v. A. Waddington and Sons Ltd and Others
(1954)1 All E.R. 861." To ουσιώδες κριτήριο για την συνένωση αγωγών ως φαίνεται είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτό διαπιστώνεται αποκλειστικά από τις Εκθέσεις Απαιτήσεως των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των Υπερασπίσεων (βλ. Samata Enterprises Ltd. V. Γεωργίου Σταύρου,
(1998)1 (Δ) Α.Α.Δ. 1876). Υπάρχουν βέβαια και άλλοι παράγοντες οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη όπως η πολυπλοκότητα των εγειρόμενων θεμάτων ή η δυνατότητα εκπροσώπησης μέσω του ίδιου δικηγόρου (βλ. υπόθεση Lewis v. Faily Telegraph Ltd. (No.2)
(1964)1 All E.R. 705). Σύμφωνα με τον κ. 2 της Δ.14 οι προϋποθέσεις οι οποίες φαίνεται και/ή πρέπει να προϋπάρχουν για την συνένωση δύο ή περισσότερων αγωγών είναι οι εξής: Α. Ότι οι αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο. Στην περίπτωση μας δεν τίθεται έτσι θέμα αφού όλες οι αγωγές για τις οποίες επιδιώκεται η συνένωση τους είναι καταχωρημένες στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας. Β. Πρέπει να υπάρχει κοινό νομικό ή πραγματικό ζήτημα προς εκδίκαση και το κοινό ζήτημα πρέπει να είναι τέτοιας μορφής και τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα άλλα θέματα, που εγείρονται σε διάφορες αγωγές, ώστε να καθίσταται πράγματι επιθυμητό όπως συνενωθούν αυτές οι αγωγές. Αυτή είναι και η προϋπόθεση η οποία αμφισβητείται ότι εκπληρώνεται στην παρούσα περίπτωση. Όπως έχει παρατηρηθεί στην υπόθεση Αγαπίου v. Παναγιώτου,
(1988)1 ΑΑΔ σελ. 264, η συνένωση αποτελεί δικονομική τακτική σχεδιασμένη να οδηγεί σε αποφυγή πολλαπλών διαδικασιών και κατ' επέκταση σχεδιασμένη να οδηγεί σε εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων. Η συνένωση δεν ενσωματώνει τις διαφορετικές αιτίες αγωγών σε μία, ούτε και εξαφανίζει τη χωριστή φύση των αγωγών ή το χωριστό βάρος που πίπτει πάνω στους ώμους εκάστου διαδίκου. Και όπως έχει παρατηρηθεί στην υπόθεση Medcon Constuctions Ltd v. Μαρνέρος και Σία Λτδ,
(1997)1 ΑΑΔ 546: «Γενικά εκδίδεται διάταγμα συνένωσης όπου προκύπτει όφελος από την συνεκδίκαση (Mαρκίδης v. Μιχαηλίδου Π.Ε. 7901, ημερ. 30.05.1990). Το Δικαστήριο έχει τη διακριτική εξουσία επί του προκειμένου, η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και ασκείται κατά τρόπο που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των διαδίκων, περιορίζοντας τα έξοδα και επιταχύνοντας την απονομή της δικαιοσύνης, όπως ορθά τόνισε ο πρωτόδικος Δικαστής (Georghios Hadjiathanassiou v. Loizos Parperídes and Others
(1975)1 CLR 401 και Healey & Others v. A. Waddington & Sons Ltd and Others
(1954)1 All E.R. 861). Στην υπόθεση Georghios Hadjiathanassiou v. Loizos Parperídes and Others γίνεται ανάλυση του θέματος με αναφορά στη νομολογία και εξηγούνται οι προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες επεμβαίνει το Εφετείο στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου που περιλαμβάνουν και παράλειψη του να δώσει την πρέπουσα βαρύτητα στους παράγοντες που διέπουν το ζήτημα.» Kαι ακολούθως στην ίδια πιο πάνω απόφαση, στη σελ. 548 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία επί του προκειμένου, η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και ασκείται κατά τρόπο που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των διαδίκων, περιορίζοντας τα έξοδα και επιταχύνοντας την απονομή της δικαιοσύνης.» Περαιτέρω στην υπόθεση X"Αθανασίου v. Παρπερίδη κ.α.,
(1975)1 ΑΑΔ 401, λέχθηκε ότι η άσκηση της Δικαστικής Ευχέρειας στην εφαρμογή της Διαταγής 14 του Δικαστηρίου εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα στην κάθε υπόθεση στα οποία ως εκ τούτου το Δικαστήριο θα πρέπει να αναφέρεται για να αιτιολογείται η τελική του κρίση. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην προαναφερόμενη υπόθεση Παρπερίδης η έφεση απέτυχε για τον λόγο ότι παρόλο που ο στόχος των δύο αγωγών ήταν το επίδικο κτήμα, εντούτοις τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα, όπως εμφαίνονταν από τις έγγραφες προτάσεις, δεν ήταν κοινά ώστε η συνένωση τους να ενδείκνυται. Στην υπόθεση Samata Enterprises Ltd v. Γεωργίου Σταύρου,
(1998)1 ΑΑΔ 1876, η αδελφή Δικαστής κα Στ. Χατζηγιάννη - Ιωσήφ Ε.Δ. (όπως ήταν τότε), έκρινε πως οι δύο αγωγές στηρίζονταν σε ολωσδιόλου διαφορετική βάση, με μοναδικό κοινό γεγονός πως οι εργασίες των εργολάβων και η ετοιμασία των αρχιτεκτονικών σχεδίων αφορούσε στο ίδιο κτίριο. Περαιτέρω, ερμηνεύοντας την Δ.14 κ.2, είπε πως το ουσιώδες κριτήριο για την συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την Έκθεση Απαίτησης των αγωγών, και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των Υπερασπίσεων. Απέρριψε την αίτηση εκ μέρους των εναγομένων για συνένωση καθ΄ότι δεν ικανοποιείτο το ουσιώδες κριτήριο για συνένωση τους, ήτοι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος. Επικυρώθηκε κατ΄έφεση και το εφετείο συμφώνησε με την ερμηνεία που δόθηκε της Δ.14 κ. 2 η οποία αναφέρεται ρητά στις απαιτήσεις των αγωγών. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Οι δύο πλευρές προχώρησαν με αγορεύσεις - μετά από άδεια του Δικαστηρίου προσκόμισαν γραπτό κείμενο - και η κάθε μια υποστήριξε τη θέση της με παραπομπή σε νομολογία και αυθεντίες. Όπου χρειαστεί κατά την ανάλυση που θα ακολουθήσει στη συνέχεια θα γίνει αναφορά σε επί μέρους θέματα που εθίγησαν κατά τις αγορεύσεις. ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΕΝΣΤΑΣΗΣ - ΑΝΑΛΥΣΗ: Θα εξετάσω στη συνέχεια αφού έχω μελετήσει τη δικογραφία σε όλες τις επιδιωκόμενες προς συνένωση αγωγές τους λόγους ένστασης, λαμβάνοντας υπόψη τις εισηγήσεις της κάθε πλευράς. Προβλήθηκε από τον καθ΄ου η αίτηση ότι οι αιτητές επανήλθαν με νέα αίτηση τους καταχρηστικά εφόσον υπέβαλαν και στο παρελθόν παρόμοια αίτηση ημερομηνίας 24.09.2012 την οποία απέσυραν την 18.09.
  1. Ανέτρεξα στο εν μέρει αποστενογραφημένο πρακτικό της πιο πάνω ημερομηνίας, όπου διαπιστώνεται ότι πράγματι η αίτηση ημερομηνία 24.09.2012 για συνένωση των ίδιων με την παρούσα αίτηση αγωγών και της αγωγής με αρ. 1459/2012, αποσύρθηκε με επιφύλαξη των δικαιωμάτων των αιτητών και με έξοδα σε βάρος τους και υπέρ των εναγόντων και του εναγόμενου 3 χωρίς έκτοτε οι αιτητές να λάβουν οποιαδήποτε άλλα μέτρα για συνένωση των υπό αναφορά αγωγών. Θα συμφωνήσω με τον ευπαίδευτο συνήγορο του καθ΄ου η αίτηση ότι η παρούσα αίτηση υποβλήθηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση και ότι ως εκ τούτου συνιστά καταχρηστική άσκηση δικαιώματος. Αυτά καθ΄ότι παρόμοιο αίτημα υποβλήθηκε και απορρίφθηκε ήδη από τις 18.09.2013 και δεν δόθηκε οποιαδήποτε επεξήγηση από τους αιτητές για την τόσο μεγάλη καθυστέρηση που μεσολάβησε, σχεδόν 3 χρόνια από την απόσυρση της προηγούμενης αίτησης, για να επανέλθουν με νέα, έστω και αν η προηγούμενη απεσύρθη με επιφύλαξη των δικαιωμάτων των αιτητών. Οι αιτητές όφειλαν να δικαιολογήσουν την καθυστέρηση, αλλά δεν το έπραξαν και μάλιστα όταν έχει ήδη ξεκινήσει η ακρόαση της αγωγής με αριθμό 1580/
  2. Είναι δε πολύ παρακινδυνευμένο για τα συμφέροντα του εδώ εναγόμενου 3 να συνενωθεί η παρούσα με την 1580/2012 και με την υπ΄ αριθμό αγωγή 1431/2012 σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας. Πρόκειται μάλιστα για αγωγές οι οποίες δεν του επιδόθηκαν και δεν είναι πλέον μέρος της διαδικασίας. Παρατηρώ ότι τα κλητήρια εντάλματα για τον εναγόμενο 3/ καθ΄ου η αίτηση όπως και για τον εναγόμενο 5 σε αυτές τις δύο αγωγές έχουν εκπνεύσει χωρίς να ζητηθεί άδεια του Δικαστηρίου για ανανέωση τους. Δικονομικά επομένως καθίσταται το παρόν διάβημα ατελέσφορο και μη επιτρεπτό καθ΄ότι θα ενταχθεί ο καθ΄ου η αίτηση σε διαδικασία που πλέον δεν τον αφορά και μάλιστα αφότου έχει ξεκινήσει η ακρόαση της με ολοκλήρωση της μαρτυρίας μιας μάρτυρος, η μαρτυρία της οποίας κρίθηκε πιο πάνω όχι ως τυπική. Πέραν αυτού η αίτηση γίνεται στην παρούσα η οποία και θα πρέπει να εκληφθεί ως η οδηγός αγωγή. Πως τότε θα ξεπεραστεί ο σκόπελος της έναρξης της ακροαματικής διαδικασίας στην αγωγή 1580/
  3. Είναι ζητήματα τα οποία θα πρέπει να απασχολήσουν το Δικαστήριο και τα οποία περιπλέκουν το όλο θέμα παρά το απλοποιούν. Σύμφωνα με τη νομολογία μας, ο κατάλληλος χρόνος για την υποβολή αίτησης για συνένωση αγωγών είναι το στάδιο της αίτησης για οδηγίες, έτσι ώστε να υπάρχει επαρκές υλικό ενώπιον του Δικαστηρίου για να αποφασιστεί κατά πόσο όλες οι υπό εξέταση αγωγές περικλείουν κοινό νομικό ή πραγματικό ζήτημα το οποίο καθιστά επιθυμητή τη συνένωση τους. Απόλυτα σχετική με την παρούσα είναι η απόφαση του Τ. Οικονόμου, Προέδρου Ε.Δ. Λάρνακας όπως ήταν τότε, στην αγωγή 996/2008 μεταξύ της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος κ.ά. v. Επισκόπου Σεβαστιανού κ.ά. με ημερομηνία 16.01.2012 στην οποία με παρέπεμψαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι του καθ΄ου η αίτηση, της οποίας και παραθέτω το σχετικό απόσπασμα: «Θεωρώ ουσιαστικής σημασίας το γεγονός ότι η αγωγή 2046/11 δεν έχει επιδοθεί σε όλες τις εναγόμενες, ενώ οι εναγόμενες στις οποίες έχει επιδοθεί δεν έχουν ακόμα καταχωρήσει υπεράσπιση. Το κατάλληλο στάδιο είναι το στάδιο των οδηγιών μετά τη συμπλήρωση των δικογράφων. Στην υπόθεση Hadjiathanasiou v. Parperides and Others (ανωτέρω) είχαν καταχωριστεί σε τέσσερις αγωγές γενικώς οπισθογραφημένα κλητήρια. Αφορούσαν και οι τέσσερις αξιώσεις για αποζημιώσεις συνεπεία του ιδίου τροχαίου ατυχήματος. Ο τότε προσωρινός Πρόεδρος Επαρχιακού Δικαστηρίου, μετέπειτα Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γ. Μ. Πικής, έκρινε ότι δεν είχε ενώπιον του επαρκές υλικό, ενόψει της απουσίας των δικογράφων, για να αποφασίσει το κατά πόσο οι τέσσερις αγωγές περιελάμβαναν κοινό νομικό ή πραγματικό ζήτημα. Ανέφερε σχετικώς τα ακόλουθα: «Even if I were to assume, and I leave this point entirely open, that it is possible to order consolidation before the close of the pleadings, in the absence of agreement among the parties as to the facts in issue there would be nothing before the Court to enable it to exercise its discretion whether to order consolidation or not and it would plainly be an exercise in futility to venture to support such facts.» Έχοντας παραθέσει ανωτέρω τα στοιχεία των τριών αγωγών προκύπτει ότι το πρόβλημα, ως πρόβλημα που πηγάζει από το σχίσμα, που είναι το «κυρίαρχο στοιχείο» κατά τον κ. Πουργουρίδη, τέθηκε στην πληρότητα του στην 2046/
  4. Είναι, ως άνω, χαρακτηριστικό ότι στην πρώτη αγωγή, την 996/08, οι ενάγουσες δεν εγείρουν καθόλου τέτοιο ζήτημα, το οποίο άρχισε να αναφύεται με την υπεράσπιση των εναγομένων. Η αγωγή στην οποία τίθεται με πληρότητα το πρόβλημα δεν έχει συμπληρωμένα δικόγραφα και μάλιστα δεν έχει επιδοθεί σε αριθμό εναγομένων. Θεωρώ ότι, υπό τέτοιες περιστάσεις, έστω και αν έχει καταχωριστεί έκθεση απαίτησης, δεν υπάρχουν όλα τα αναγκαία δεδομένα ενώπιον του δικαστηρίου για να ασκήσει με την απαιτούμενη ασφάλεια τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της συνένωσης των τριών αγωγών. Θα μπορούσε, ίσως, να λεχθεί ότι, εν τοιαύτη περιπτώσει, θα ήταν σκόπιμο να εξεταστεί το ενδεχόμενο της συνένωσης των δύο αγωγών στις οποίες έχουν συμπληρωθεί τα δικόγραφα και είναι ενώπιον του δικαστηρίου όλα τα δεδομένα. Αυτό, όμως, στην ουσία δεν θα επιτύγχανε το ζητούμενο μιας συνένωσης, δηλαδή την κοινή και άπαξ εκδίκαση, εφόσον θα παρέμενε για εκδίκαση η αγωγή 2046/11 στην οποία ακριβώς τίθενται στην πληρότητα τους τα ζητήματα. Πέραν τούτου, όντως η αίτηση υποβλήθηκε με μεγάλη καθυστέρηση με τέτοιο τρόπο ώστε αν διαταχθεί συνένωση, η ακρόαση δύο παλαιών αγωγών θα συναρτηθεί με την πορεία μιας υπόθεσης στην οποία δεν έχουν γίνει ακόμα όλες οι επιδόσεις και εν πάση περιπτώσει, δεν έχουν συμπληρωθεί τα δικόγραφα.» Οι αγωγές 1431/2012 και 1580/2012 δεν έχουν επιδοθεί στον καθ΄ου η αίτηση και ως εκ τούτου αυτός δεν έχει οποιανδήποτε γνώση για τις αγωγές αυτές, οι οποίες όπως έχουν εξελιχθεί δεν τον αφορούν πλέον καθώς τα κλητήρια εντάλματα έχουν εκπνεύσει χωρίς να του επιδοθούν. Η τυχόν συνένωση τους δεν θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του καθ΄ου η αίτηση ή το ευρύτερο συμφέρον της δικαιοσύνης, ούτε θα εξοικονομήσει χρόνο και έξοδα. Τυχόν έγκριση του είναι σίγουρο ότι θα επιφέρει περιπλοκή στη διαδικασία και θα προκαλέσει στον καθ΄ου η αίτηση αχρείαστα έξοδα εφόσον θα αναγκαστεί να συμμετάσχει σε διαδικασίες οι οποίες δεν τον αφορούν. Πέραν των πιο πάνω, η αίτηση θα απορριπτόταν και για έναν άλλο λόγο. Στην υπό εξέταση αίτηση δεν παρατίθενται με λεπτομέρεια τα ισχυριζόμενα κοινά γεγονότα και νομικά σημεία προς εκδίκαση. Οι αιτητές φέρουν το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών τους, πέραν της αναφοράς ότι οι υπό αναφορά αγωγές έχουν κοινά νομικά και/ή πραγματικά ζητήματα. Το αίτημα παρέμεινε γενικό και αόριστο. Το ότι ο κ. Μάριος Αντωνίου είναι ο «βασικός εναγόμενος», «κύριος διευθυντής» της εναγόμενης 1 εταιρείας στις αγωγές 1431/2012 και 1580/2012 και το άτομο που υπέγραψε ως «κύριος χρεώστης» - όπου οι εντός δικών μου εισαγωγικών χαρακτηρισμοί κρίνονται ως νομικά αδόκιμοι - και ότι υπεγράφησαν οι σχετικές συμφωνίες που αφορούσαν όλες δάνεια που είχαν συναφθεί για τον ίδιο σκοπό από τα ίδια πρόσωπα εκ μέρους των εναγόντων, δεν είναι ικανοποιητικοί λόγοι οι οποίοι καταδεικνύουν κοινό νομικό ή πραγματικό ζήτημα όπως προϋποθέτει για να αντικρισθεί θετικά ο διαδικαστικός κανονισμός όπως έχει ερμηνευθεί από τη νομολογία μας και γενικά δεν κρίνονται ως ικανοποιητικός λόγος προς υποστήριξη του αιτήματος. Ούτε και ο ισχυρισμός ότι ο κ. Μάριος Αντωνίου είναι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού, είναι λόγος που συνηγορεί υπέρ του αιτήματος με σκοπό και μόνο την διευκόλυνση του. Το καθεστώς του και η διανομή του δεν μπορούν να υπερκεράσουν τα δικαιώματα του καθ΄ου η αίτηση να τύχη δίκαιης δίκης. Η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει το αίτημα, με όλο το σεβασμό, δεν είναι αρκούντως υποστηρικτική του αιτήματος καθώς απουσιάζει η σαφήνεια με την οποία θα έπρεπε να εξηγούνται τα κρίσιμα θέματα που συνιστούν κατά την άποψη των αιτητών κοινά νομικά ή πραγματικά γεγονότα. Πέραν των πιο πάνω λόγων ο καθ΄ου η αίτηση στην παρούσα υπόθεση πέραν της Υπεράσπισης του αξιώνει εναντίον των εναγόντων και ανταπαιτεί από αυτούς, αξιώσεις που εδράζονται μεταξύ άλλων σε ενέργειες και παραλείψεις τόσο των εναγόντων όσο και του εναγόμενου 1, οι οποίες δικογραφούνται στην έκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης του καθ΄ου η αίτηση στις παραγράφους 10 (ια) - (ιγ), 11, 13 και 14, ο οποίος σε αυτές δίδει μια διαφορετική διάσταση ως προς τις μεταξύ τους σχέσεις. Ο καθ΄ου η αίτηση επικαλείται άγνοια, και με το δίκαιο του, εφόσον δεν γνωρίζει τους ισχυρισμούς των εναγόντων στις δύο άλλες αγωγές οι οποίες δεν του επιδόθηκαν. Συνεπώς, εύλογα θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι αντί διευκόλυνσης της όλης διαδικασίας, θα υπάρξει περιπλοκή των επίδικων ζητημάτων. Το θέμα επίσης της εκπροσώπησης των εναγομένων από διαφορετικούς δικηγόρους. Των εναγομένων 1 και 2/αιτητών από άλλο δικηγόρο και του εναγόμενου 3/ καθ΄ου η αίτηση από άλλον, με διαφορετική Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση εκ μέρους του καθ΄ου η αίτηση, θα περιπλέξει τα πράγματα. Είναι φανερόν ότι δεν έχει καταδειχθεί κοινό πραγματικό ή νομικό υπόβαθρο σε σχέση τουλάχιστον με τον καθ΄ου η αίτηση και αυτή η αντίληψη μου δεν συγκρούεται με όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Samata Enterprises Ltd v. Σταύρου,
(1998)1 ΑΑΔ 1876 η Δ.14 στην οποία ερμηνεύτηκε ότι το ουσιώδες κριτήριο για την συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την Έκθεση Απαιτήσεως των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των Υπερασπίσεων. Με έχει προβληματίσει η στάση των εναγόντων οι οποίοι δεν έφεραν ένσταση στο αίτημα. Όμως η μη έγκριση του αιτήματος για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω για τον καθ΄ου η αίτηση συμπαρασύρει την αίτηση γενικά. Τυχόν έγκριση της εφόσον δεν καταχωρήθηκε ένσταση από τους ενάγοντες και απόρριψη της για τον εναγόμενο 3/ καθ΄ου η αίτηση δεν θα απέδιδε τα αναμενόμενα από τους αιτητές και θα περιέπλεκε ακόμα περισσότερο τη διαδικασία. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Στη βάση των πιο πάνω, κρίνω ότι δεν πληρούνται οι νομικές αρχές που διαχρονικά εφαρμόζονται από τη νομολογία μας και οι προϋποθέσεις για την άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας υπέρ του αιτήματος. Το αίτημα απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του εναγόμενου 3/ καθ΄ου η αίτηση τα οποία θα είναι όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής οπότε και θα είναι πληρωτέα. (Υπογρ.)............ Χρήστος Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.