Διανέλλου ν. Μινέρβα Ασφαλιστική Εταιρεία Δημόσια Λίμιτεδ, Αρ. Αγωγής: 1173/14, 2/3/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A218 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ξ. Ξενοφώντος, Προσ. Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1173/14 Μεταξύ: XXXXX Διανέλλου Ενάγοντα -και- Μινέρβα Ασφαλιστική Εταιρεία Δημόσια Λίμιτεδ Εναγομένων ---------------------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 6/10/2005 Ημερομηνία: 2 Μαρτίου 2016 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες Αιτητές: κ. Α. Παντελή Για τους Εναγόμενους Καθ΄ ων η Αίτηση: κα. Σ. Κουρουζίδου ---------------------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 6/10/15 καταχωρήθηκε αίτηση για αναστολή της αγωγής και όλων των διαδικασιών της μέχρι να υποβληθεί ο Ενάγοντας σε ιατρική εξέταση από ιατρό της επιλογής της Εναγομένης. Η αίτηση υποστηρίζετο από ένορκη δήλωση ημερομηνίας 6/10/15 από τον κ. XXXXX Καρόνια εκ Λάρνακος. Απ΄ ότι φαίνεται στην Ένορκη Δήλωση του κ. Καρόνια γίνονταν διαβουλεύσεις μεταξύ των δικηγόρων της Εναγομένης και του δικηγόρου του Ενάγοντα σε σχέση με διευθέτηση ιατρικής εξέτασης του Ενάγοντα (το Δικαστήριο σημειώνει ότι η παρούσα υπόθεση αφορά ισχυριζόμενη οδική αμέλεια και δυστύχημα που ως γίνεται παραδεκτό συνέβηκε στις 5/6/11) από ιατρό της επιλογής της Εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας. Στις 9/12/15 η κυρία Κουρουζίδου, εμφανιζόμενη για το δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Εναγόμενους, ζήτησε όπως αποσύρει την εν λόγω αίτηση με έξοδα γιατί υποβλήθηκε τελικά ο Ενάγοντας σε εξέταση στις 10/11/15. Η κα Σπετσιώτη εμφανιζόμενη για τους δικηγόρους του Ενάγοντα έφερε ένσταση στην επιδίκαση εξόδων εναντίον του Ενάγοντα και προέβαλε τη θέση ότι η κάθε πλευρά θα έπρεπε να αναλάβει τα έξοδα της. Η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση στις 26/1/16, ημερομηνία κατά την οποία καταχωρήθηκε από την κυρία Κουρουζίδου γραπτή αγόρευση, αλλά ο κύριος Α. Παντελή δικηγόρος του Ενάγοντα, δεν ήταν έτοιμος για να καταχωρήσει γραπτή αγόρευση (ήταν έτοιμος μόνο να αγορεύσει προφορικώς) και το Δικαστήριο όρισε την υπόθεση στις 28/1/16 εκ νέου για Ακρόαση, ημερομηνία κατά την οποία καταχωρήθηκε και γραπτή αγόρευση εκ μέρους του δικηγόρου του Ενάγοντα σε σχέση με το ζήτημα των εξόδων. Έχω διεξέλθει το περιεχόμενο του φακέλου, τα όσα έγγραφα σχετίζονται με την αίτηση και τις αναπτυχθείσες θέσεις των συνηγόρων. Ο βασικός κανόνας σε σχέση με τα έξοδα είναι ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα μίας διαδικασίας. Oι νομικές αρχές που διέπουν την επιδίκαση εξόδων σε πολιτική δικαιοδοσία, παρατέθηκαν αναλυτικά, στα πλαίσια της υπόθεσης Φιλίππου ν. Φιλίππου,
(1990)1 Α.Α.Δ. 890 κι έχουν ως ακολούθως: Η εξουσία του Δικαστηρίου να επιδικάζει έξοδα εκπηγάζει από τον Περί Δικαστηρίων Νόμο του 1960 (αρ. 14/ 60) άρθρο 43 και τους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.59, θ.
- Το άρθρο 43 του Περί Δικαστηρίων Νόμου προνοεί τα εξής:- "Τα έξοδα οιασδήποτε πολιτικής διαδικασίας ή τα σχετιζόμενα προς αυτήν, ενώπιον οιουδήποτε δικαστηρίου, εκτός εάν άλλως προβλέπεται υπό οιουδήποτε εκάστοτε ισχύοντος νόμου ή δευτερογενούς νομοθεσίας, θα τελούν υπό την διακριτικήν εξουσίαν του δικαστηρίου και το δικαστήριον θα έχη πλήρη εξουσίαν να αποφασίζη υπό τινος και κατά τινα έκτασιν τα τοιαύτα έξοδα θα πληρωθώσι." Η Δ.59, θ.1 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών προνοεί τα πιο κάτω:- "
- Subject to the provisions of any law or rules, the costs of and incident to any proceeding shall be in the discretion of the Court or Judge, who may authorize an executor, administrator or trustee who has not unreasonably instituted, or carried on, or resisted any proceeding, to have his costs paid out of a particular estate or fund." Οι αντίστοιχες πρόνοιες στο Αγγλικό Δίκαιο βρίσκονται στον Αγγλικό Νόμο Supreme Court of Judicature (Consolidation) Act, 1925 και στο Order 65, r.l των Κανόνων του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Αγγλίας. Σύμφωνα με τις πιο πάνω πρόνοιες παρέχεται στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική εξουσία να εκδίδει διατάγματα σχετικά με έξοδα. Είναι καθιερωμένη πρακτική των Δικαστηρίων ότι συνήθως τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης εκτός εάν το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του εξουσία και με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης κρίνει διαφορετικά. Η διακριτική όμως αυτή εξουσία πρέπει να ασκείται δικαστικά και κατά συνέπεια η άσκησή της υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο. Όπως λέχθηκε στην Αγγλική υπόθεση Donald Cambell and Co. Ltd v. Pollak [1927] A.C. 732 από τον Viscount Cave, L.C. (στις σελ. 811-812):- "This discretion, like any other discretion, must of course be exercised judicially, and the judge ought not to exercise it against the successful party except for some reason connected with the case. Thus, if - to put a hypothesis which in our Courts would never in fact be realized - a judge were to refuse to give a party his costs on the ground of some misconduct wholly unconnected with the cause of action or of some prejudice due to his race or religion or (to quote a familiar illustration) to the colour of his hair, then a Court of Appeal might well feel itself compelled to intervene. But when a judge, deliberately intending to exercise his discretionary powers, has acted on facts connected with or leading up to the litigation which have been proved before him or which he has himself observed during the progress of the case, then it seems to me that a Court of Appeal, although it may deem his reasons insufficient and my disagree with his conclusion, is prohibited by the statute from entertaining an appeal from it." (Η υπογράμμιση είναι δική μας). Επίσης στην υπόθεση Baylis Baxter Ltd v. Sabath [1958] 2 All E.R. 209 στην οποία η έφεση στρεφόταν εναντίον πρωτόδικης απόφασης Δικαστηρίου το οποίο αρνήθηκε να δώσει έξοδα στον ενάγοντα σε χρηματική απαίτηση, παρόλο που ο ενάγων πέτυχε τόσο στην απαίτησή του όσο και την ανταπαίτηση, για το λόγο ότι ο Πρωτόδικος Δικαστής σχημάτισε άσχημη εντύπωση για την αξιοπιστία του διευθυντή του ενάγοντα, ο L.J. Jenkins υιοθετώντας το πιο πάνω απόσπασμα του Viscount Cave είπε τα εξής (στις σελ. 214-5):- " Applying Lord Cave's test in the present case, it seems to me that the present appeal must fail. It cannot be said here that the learned judge's decision as to costs was not based on ' some reason connected with the case'. It was based on the view, unfavourable to the plaintiff company, which the learned judge had formed as regards the evidence of Mr. Popper. That, I have no doubt, was a reason 'connected with the case', and quite clearly not one of those entirely extraneous of irrelevant reasons to which LORD CAVE referred. This too was a case in which the judge, 'deliberately intending to exercise his discretionary powers, acted on facts connected with or leading up to the litigation which had been proved before him or which he had himself observed during the progress of the case'. I think that the learned judge here, during the progress of the case, observed the unsatisfactory character of Mr. Popper's evidence and considered that this was a matter proper to be taken into account in determining the incidence of costs. If that is right, then the consequence follows that this court is prohibited by the statute from entertaining an appeal from the learned judge's order, even though this court might regard his reasons as insufficient and might disagree with his conclusion." Σχετικά με τη διακριτική αυτή εξουσία στο Αγγλικό Annual Practice του 1960 διαβάζουμε τα πιο κάτω στις σημειώσεις κάτω από το Order 65, r.l, στη σελ. 1822 (ύστερα από σχετική αναφορά σε σειρά αποφάσεων): "Wide though the discretion is, it is a judicial discretion, and must be exercised on fixed principles, that is according to rules of reason and justice, not according to private opinion ... or even benevolence ..., or sympathy ..., and the exercise of discretion even by a Judge sitting alone must be justifiable ...; for instance, where a party successfully enforces a legal right, and in no way misconducts himself, then he is entitled to costs as of right...". Στη συνέχεια κάμνει αναφορά σε υποθέσεις στις οποίες οι λόγοι που δόθηκαν για τη μη επιδίκαση εξόδων κρίθηκαν μη ικανοποιητικοί, και στις σελ. 1823 και 1824 αναφέρονται τα πιο κάτω:- "Where there are no materials on which the Judge can exercise his discretion, he is not justified in depriving a successful party of his costs... If, however, there are any grounds, their sufficiency is a matter for the Judge's discretion, which will not be interfered with ... A successful party may be deprived of his costs if he presents a false case or false evidence, or acts oppressively in the action ... In many classes of cases the Courts award costs on settled principles, but it is always in the discretion of the Court to depart from the rule where the circumstances of the particular case require it. The distinction between costs awarded according to a general rule and costs awarded in the exercise of a discretion on particular facts is important, because an appeal lies from an order awarding costs on a wrong principle; but no appeal lies from the erroneous exercise of a discretion on particular facts... This discretion must be exercised judicially, and the Judge ought not to exercise his discretion against a successful party on grounds wholly unconnected with the cause of action. In such a case, semble, the Court of Appeal might be compelled to intervene. But when the Judge, intending to exercise his discretion, has acted on facts connected with or leading up to the litigation, the Court of Appeal is prohibited by statute from entertaining an appeal from his decision." Έφεση από απόφαση Δικαστηρίου που στρέφεται αποκλειστικά εναντίον της άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου στην επιδίκαση εξόδων δεν μπορεί να καταχωρηθεί χωρίς άδεια του Εφετείου εκτός μόνο στις περιπτώσεις που καθορίζει ο Θεσμός 20 της Διαταγής 35 των Διαδικαστικών Θεσμών και στον οποίο αναφέρονται τα πιο κάτω: "An appeal from a decision solely on the ground of a wrong direction in regard to costs, or from an order made on taxation or review of taxation, shall not be entertained except with the leave of the Court of Appeal or a Judge thereof, which shall not be given unless it is made to appear that the direction or order is contrary to the provisions of any law or rule, or is based on a misconception of fact, or directs any party to pay costs incurred or occasioned, without sufficient reason, by another party." To θέμα έφεσης εναντίον διαταγμάτων για έξοδα ηγέρθη ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σειρά αποφάσεων στις πλείστες των οποίων όμως η έφεση δεν ήταν αποκλειστικά για τα έξοδα αλλά στρεφόταν εναντίον ολόκληρης της απόφασης του Πρωτόδικου Δικαστηρίου και κατά συνέπεια οι πρόνοιες του θ.20 της Δ.35 δεν τυγχάνουν εφαρμογής. Σε μια από τις πρώτες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (28.11.1902) σχετικά με την εφαρμογή των προνοιών του θ.20 της Δ.35 (που ήταν οι ίδιες με τις πρόνοιες του θ.21,Δ.29 των Διαδικαστικών Θεσμών του 1882 που ήταν τότε σε εφαρμογή) στην υπόθεση HadjiEkaterina Timothi v. Polycarpou HadjiTimothi, VI C.L.R, σελ. 47 λέχθηκαν τα εξής στη σελίδα 48:- "An appeal against a refusal to give costs can only be made by leave of this Court (Order 21, R.29); and we can only give leave where it is shown that the refusal is 'contrary to the provisions of any Law or Rule of Court or is based on any misconception of fact, or that any party is thereby ordered to pay any costs which have been incurred or occasioned by any other party without sufficient reason.' It cannot be said that any of these requisites exist in the case." Στην υπόθεση Elefthenou v. Rousou and Another
(1958)23 C.L.R, p. 191 αναφέρονται τα πιο κάτω στις σελ. 197/ 8:- "For the appellant to succeed in this appeal she ought to satisfy this Court that the Judge did not exercise his discretion judicially and therefore contravened the Law or that his order was made on a misconception of fact or that the appellant was ordered to pay costs incurred or occasioned, without sufficient reason, by the other party -Rule 20 of Order 35 of the Civil Procedure Rules. Appellant's complaint as can be gathered from the grounds of appeal are: (
- a)That the defendant by her conduct caused unnecessary costs which the appellant was ordered to pay: we fail to see such a conduct. It she fought her case bitterly, as it is alleged, the applicant did not fight her case any less bitterly. (
- b)That the refusal to give appellant all her costs is contrary to the principle of Law 'costs following the event'. This is not a principle of Law; it is only a rule of practice which is subject to the discretion of the Court. (
- c)That the Court did not exercise its discretion judicially. With regard to this we may say that the Judge did exercise his discretion judicially and the test of Lord Cave in the case cited above applies on all fours. The trial Judge embarked on the question of costs with the deliberate intention to exercise his discretion; not only he heard Counsel addressing him twice but allowed them to adduce evidence; this clearly proves that he intended to exercise his discretion; he also acted on facts connected with the litigation." Στην υπόθεση Pitsillos v. Xioutas and Others, ex parte Pitsillos Πολιτική Αίτηση 7/67
(1967)1 C.L.R. 260 που αφορούσε αίτηση για άδεια καταχώρισης έφεσης εναντίον διαταγής για έξοδα λέχθηκαν τα πιο κάτω, στις σελ. 261-262:- "In considering this matter it should be borne in mind that leave to appeal from a decision solely on the ground of a wrong direction in regard to costs can only be given if it is made to appear that the direction - (
- a)was contrary to the provisions of any law or rule; or (
- b)it was based on a misconception of fact; or (
- c)it directed a party to pay costs incurred or occasioned without sufficient reason by the other party (Order 35, rule 20). The applicant has failed to bring himself within any of the above three cases and his application must accordingly fail." Στην υπόθεση Hadjicosta v. Anastassiades
(1982)1 C.L.R. 296 που αφορούσε έφεση εναντίον διαταγής για έξοδα μόνο, και στην οποία εγέρθηκε προδικαστική ένσταση ότι η έφεση έπρεπε να απορριφθεί γιατί καταχωρήθηκε χωρίς άδεια από το Ανώτατο Δικαστήριο, το Δικαστήριο απέρριψε την έφεση στην ουσία της χωρίς να αποφανθεί πάνω στην προδικαστική ένσταση. Στη σελ. 300 της απόφασης αναφέρονται τα πιο κάτω:- "In the absence of any valid reasons justifying interference with the way the discretionary powers of the trial Court were exercised, we shall refrain from interfering with the order of the Court. This being the case, we consider it unnecessary to decide in the present proceedings whether an appeal, exclusively directed against an order as to costs, lies without prior leave and reserve judgment for a future opportune occasion." Από τα έγγραφα τα οποία επισυνάπτονται ως τεκμήρια στην Ένορκο Δήλωση της Αίτησης που ζητήθηκε να αποσυρθεί στις 6/10/15, και ιδιαίτερα από το Τεκμήριο 3 αυτής που είναι επιστολή ημερομηνίας 3/6/15, φαίνεται ότι εκκρεμούσαν -όταν καταχωρείτο η Αίτηση- διαβουλεύσεις μεταξύ των δικηγόρων ως προς το εάν θα εξετάζετο ή όχι στη Λεμεσό ο Ενάγοντας, ο οποίος διαμένει στη Λευκωσία. Δεν θα εισέλθει το Δικαστήριο στο να εξετάσει αν ήταν δικαιολογημένο ή όχι εκ μέρους της Εναγομένης να αιτείται να μεταβεί στη Λεμεσό ο Ενάγοντας. Αυτό που φαίνεται στο Δικαστήριο είναι ότι σαφής άρνηση του Ενάγοντα για εξέταση του από ιατρό της επιλογής της Εναγομένης δεν μπορεί να συναχθεί οτι υπήρξε. Αυτό στο οποίο διατυπωνόταν διαφωνία εκ μέρους του ήταν η επαρχία όπου θα γινόταν η εξέταση. Κάτω από τας περιστάσεις δεν κρίνω ότι η Εναγόμενη - Αιτήτρια δικαιούται σε έξοδα για την καταχώρηση της αίτησης καθότι δεν υπήρξε άρνηση του Ενάγοντα να εξεταστεί από ιατρό της επιλογής της Εναγόμενης. Η πλευρά του Ενάγοντα - Καθ'ου η Αίτηση εισηγείται ότι δεν πρέπει να υπάρξει καμία διαταγή για έξοδα από το Δικαστήριο και συνεπώς δεν ζητά τα έξοδα όπως ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της Αίτησης και άρα να επιδικαστούν υπέρ της και εναντίον της Αιτήτριας-Εναγόμενης. Ως εξ΄ αυτού το Δικαστήριο δεν θα διατάξει όπως τα έξοδα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της αίτησης, ούτε όπως ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της αγωγής. Ασκώντας πάντα τη διακριτική του ευχέρεια, κρίνει ότι το ορθότερο θα ήταν όπως μην εκδώσει καμία διαταγή για έξοδα που είναι το μέγιστο το οποίο αιτείται η πλευρά του Ενάγοντα-Καθ'ου η Αίτηση. Συνεπώς η αίτηση ημερομηνίας 6/10/15 απορρίπτεται ως αποσυρθείσα, χωρίς καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ............... Ξ. Ξενοφώντος, Προσ. Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Ε.Π. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο