ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. Κυριάκου, Αρ. Αγωγής: 87/15, 29/1/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A223 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ξ. Ξενοφώντος, Προσ.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 87/15 Μεταξύ: ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, εκ Λευκωσίας Εναγόντων και XXXXX Κυριάκου, από Λάρνακα Εναγομένου Αίτηση ημερομηνίας 3/11/15 Ημερομηνία: 29/01/2016 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες - Αιτητές: κ. Α. Παστελλίδης ΕNΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση Αίτηση οι Ενάγοντες - Αιτητές αιτούνται έκδοση διατάγματος τροποποίησης και/ή διόρθωσης δικαστικής απόφασης «κατά τρόπο ώστε να προστεθούν τα αιτητικά Α., Β. και Γ. στην απόφαση ημερ. 12-03-15». Με τις εν λόγω παραγράφους Α-Γ στην Έκθεση Απαίτησης, ζητείται διάταγμα παράδοσης οχήματος, πώλησης του οχήματος διά δημόσιου πλειστηριασμού και εγγραφής του οχήματος επ'ονόματι των Εναγόντων ως απόλυτων ιδιοκτητών. Η Αίτηση βασίζεται επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.25 Θ.5, Δ.25 Θ.6, Δ.48 Θ.1 - 3, 8 και 9 ως και επί των συμφυών εξουσιών και πρακτικής του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της κας XXXXX Σάββα από τη Λάρνακα με την οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:
- Η αγωγή καταχωρήθηκε στις 16/1/15 και στις 12/3/15 εξεδόθη δικαστική απόφαση εναντίον του Εναγομένου.
- Μετά την έκδοση της απόφασης και κατά τη μελέτη του θέματος λήψης μέτρων εκτέλεσης από πλευράς Εναγόντων, διαπιστώθηκε ότι, ενώ στην ένορκο δήλωση για απόδειξη οι Ενάγοντες αιτούνταν την έκδοση απόφασης ως αναφέρεται στην Έκθεση Απαίτησης το Δικαστήριο εκ παραδρομής και/ή εκ καλόπιστου λάθους δεν ανέγραψε στα πρακτικά τα αιτητικά Α, Β και Γ της Έκθεσης Απαίτησης και εξέδωσε απόφαση ως τα Αιτητικά Δ και Ε αυτής.
- Η απόφαση σε ότι αφορά την έκδοση εντάλματος παράδοσης δεν μπορεί να εφαρμοστεί ως έχει και η ζημιά που είναι βέβαιο ότι θα προκύψει στους Ενάγοντες συνεπεία αυτής της αδυναμίας, είναι πολύ μεγάλη. Αντίθετα ο Εναγόμενος θα επωφεληθεί ενός καλόπιστου λάθους σε βάρος των Εναγόντων. Πρόθεση των Εναγόντων ήταν πάντοτε να εκδοθεί διάταγμα παράδοσης του επίδικου οχήματος εναντίον του Εναγομένου. Στις 30/11/15 καταχωρήθηκε γραπτή αγόρευση εκ μέρους των Αιτητών με την οποία αναπτύσσονται οι θέσεις τους περί αναγκαιότητας τροποποίησης της απόφασης του Δικαστηρίου και παραπέμπουν στις αποφάσεις Σιβιτανίδης v. Χαραλάμπους
(1993)1 Α.Α.Δ. 179, Μ. Μονιάτη και Υιοί Λτδ v. Νεοφύτου
(2009)1 Α.Α.Δ. 557 και Λαζάρου v. Νέμεσις Εργοληπτική Δημόσια Εταιρεία Λτδ κ.ά.
(2012)1 Α.Α.Δ.
- Καθοριστική βεβαίως για έκδοση διαταγμάτων τροποποίησης απόφασης χωρίς έφεση, είναι η Δ.25 Θ.6 η οποία έχει ως ακολούθως: "Clerical mistakes in judgments or orders, or errors arising therein from any accidental slip or omission may, at any time, be corrected by the Court or a judge on application without an appeal". Σύμφωνα με τη μετάφραση της στην ελληνική, όπως αυτή αποτυπώθηκε στην υπόθεση Σιβιτανίδης, πιο πάνω: «Γραμματικά λάθη σε αποφάσεις ή διατάγματα, ή λάθη τα οποία προκύπτουν από τυχαία διολίσθηση ή παράλειψη, μπορεί, καθ' οιονδήποτε χρόνο, να διορθωθούν από το Δικαστήριο ή δικαστή κατόπιν αιτήσεως, χωρίς έφεση.» Η εξουσία που παρέχει η Δ.25 Θ.6 για διόρθωση απόφασης από το ίδιο το Δικαστήριο που την εξέδωσε περιορίζεται σύμφωνα με την εν λόγω Διαταγή, ως έχει ερμηνευθεί, στην διόρθωση γραμματικών λαθών και παραλείψεων ή λαθών που προκύπτουν από τυχαία διολίσθηση ή παράλειψη και έχει ως αντικείμενο την «προσαρμογή ατελούς κειμένου στην έκδηλη κατά τα άλλα πρόθεση του Δικαστηρίου» (Σιβιτανίδης, πιο πάνω). Δεν νοείται, ως επίσης τονίστηκε στα πλαίσια της Σιβιτανίδης, το Δικαστήριο να αναμορφώσει την προηγούμενη απόφαση του, υπερβαίνοντας τις εξουσίες του. Οι νομικές αρχές που διέπουν το ζήτημα της τροποποίησης απόφασης, παρατέθηκαν αναλυτικά στα πλαίσια της υπόθεση CYKING CONSTRUCTIONS LIMITED ν. Παναγιώτη Τήλλυρου, Αρ. Αγωγής: 352/05, 6/3/2014, από την κα Κίζη, σήμερα Α.Ε.Δ., κι έχουν ως ακολούθως: « Αφετηρία για την εξουσία του Δικαστηρίου να διορθώνει αποφάσεις ή διαταγές του αποτελεί η Δ.25 θ.6, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ο θεσμός έχει ως εξής: «Clerical mistakes in judgments or orders, or errors arising therein from any accidental slip or omission, may at any time be corrected by the Court or a Judge on application without an appeal». Οι πρόνοιες της Διαταγής 25, θ.6, είναι ταυτόσημες με τις πρόνοιες της Ο28.r.11, της Αγγλικής Πρακτικής του
- Στο Annual Practice του 1958, σε σχόλιο που γίνεται για την εφαρμογή του Κανόνα, διαβάζουμε ότι, εκτός από τον εν λόγω κανόνα, το Δικαστήριο έχει εγγενή εξουσία να διαφοροποιεί τις δικές του διαταγές ώστε να αποδίδει το δικό του νόημα (carryout its own meaning) και να κάμνει το νόημα του σαφές. Παρατίθεται δε από την απόφαση του Lord Watson στην υπόθεση Hatton v. Harris
(1892)AC 560 το ακόλουθο απόσπασμα: «When an error of that king has been committed, it is always within the competency of the Court, if nothing has intervened which would render it inexpedient or inequitable to do so, to correct the record in order to bring it into harmony with the order which the judge obviously meant to pronounce. The correction ought to be made upon motion to that effect, and is not matter either for appeal or for rehearing». Εξάλλου, στην υπόθεση Bright v. Sellar
(1904)1 K.B. 6, ελέχθη ότι το σφάλμα ή η παράλειψη πρέπει να είναι σφάλμα στην έκφραση της προφανούς πρόθεσης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο δεν μπορεί να διορθώσει δικό του σφάλμα σε θέμα νόμου ή άλλως πως, παρόλο ότι είναι σαφές στην όψη της απόφασης ή διαταγής. Στην υπόθεση Thynne v. Thynne
(1955)3 All E.R. 129, γίνεται εκτενής ανασκόπηση των αρχών που διέπουν την εξουσία του Δικαστηρίου για διόρθωση των αποφάσεων του. Χωρίς, όπως αναφέρεται στην απόφαση, να γίνεται προσπάθεια ταξινόμησης των περιπτώσεων όπου το Δικαστήριο έχει εξουσία να επέμβει στην ίδια την απόφαση του, απαριθμούνται περιπτώσεις όπου κάτι τέτοιο είναι δυνατό. Και το δικό μας Ανώτατο Δικαστήριο με αναφορά ιδιαίτερα σε αγγλικές αποφάσεις, ασχολήθηκε με το ζήτημα και αποφάσεις του αποσαφηνίζουν το θέμα των ορίων της εξουσίας του Δικαστηρίου να διορθώνει δική του απόφαση. Στην υπόθεση Sofocli v. Leonidou
(1988)1 C.L.R.581, στην σελίδα 587, ο Δικαστής Πικής (όπως ήταν τότε) μεταξύ άλλων αναφέρει: «The inherent power of the Court to correct errors or omissions is again limited to errors owing to failure to give expression in the order or judgment to the manifest intention of the Court. The inherent jurisdiction of the Court to remedy errors in the process is not absolute but, as judicially acknowledged, confined to "...... matters necessary to maintain its character as a Court of justice". The Court has no authority to upset the terms of a compromise between the parties; on the contrary it will, in good conscience, extend its powers to implement their agreement. On the other hand, there is no authority under the slip rule to vary the terms of a compromise.» Στην υπόθεση Π. Σιβιτανίδης ν. Ε. Χαραλάμπους
(1993)1 Α.Α.Δ. 179, σελίδα 183, γίνεται ερμηνεία του όρου «γραμματικό λάθος» όπως απαντάται στην Διαταγή 25 θ.6 και αναφέρει: «Όπως είχα την ευκαιρία να εκθέσω στην Koumi v. Republic
(1987)3 C.L.R. 1519-στα αγγλικά-και μεταγενέστερα στην Ε. Φιλίππου Λτδ ν. Compass Insurance Co Ltd
(1989)1 A.A.Δ. (Ε) 664: «Γραμματικό είναι το λάθος το οποίο ανάγεται αποκλειστικά στη διατύπωση σε αντίθεση με τη διαμόρφωση των θέσεων του διαδίκου και αποβλέπει στην εναρμόνιση του λόγου με την έκδηλη πρόθεση» Ο όρος «γραμματικό λάθος» ενέχει την ίδια έννοια σε σχέση με δικαστικές αποφάσεις και σκοπεί στην εναρμόνιση του κειμένου της απόφασης με την καταφανή πρόθεση του δικαστηρίου» Περαιτέρω δε στη σελίδα 184 της απόφασης καθορίζονται και πάλι τα όρια της εξουσίας του Δικαστηρίου αναφέροντας ότι « Η εξουσία για διόρθωση απόφασης από το ίδιο το Δικαστήριο που την εξέδωσε, περιορίζεται σε γραμματικά λάθη και παραλείψεις και έχει ως αντικείμενο την προσαρμογή ατελούς κειμένου στην έκδηλη, κατά τα άλλα, πρόθεση του δικαστηρίου». Το θέμα διαπραγματεύθηκε και πάλι το Ανώτατο δικαστήριο στην υπόθεση Μ. Μονιάτη &Yιοί Λτδ ν. Γεώργιου Νεοφύτου, Πολιτική Έφεση Αρ. 254/2006, ημερομηνίας 20.5.2009, όπου λέχθηκαν, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Είναι νομολογιακά θεμελιωμένο ότι, σύμφωνα με την προαναφερόμενη δικονομική πρόνοια (Δ.25. Θ.6) και τη σχετική συμφυή εξουσία του δικαστηρίου, είναι επιτρεπτή η προσαρμογή ενός ατελούς κειμένου απόφασης στην έκδηλη, κατά τα άλλα, πρόθεση του δικαστηρίου (Δέστε: Γεωργίου ν. Κυπριακών Αερογραμμών Λτδ
(1999)1 ΑΑΔ 1043, Σιβιτανίδης ν. Χαραλάμπους
(1993)1 ΑΑΔ 179 και Ε.G. Falekkos Ltd v. Reana Manuf. Ltd
(1999)1 ΑΑΔ 443)». Έχω διεξέλθει την απόφαση που εξέδωσε το Δικαστήριο στις 12/3/15. Στο πρακτικό της ημερομηνίας 12/3/15, το οποίο αποτελείται από κείμενο στο οποίο μπορούν να υπάρξουν προσθήκες και από το οποίο διαγράφονται διάφορα μέρη του, το Δικαστήριο έχει επιλέξει να διαγραφούν συγκεκριμένες αναφορές και παράγραφοι. Έχει επιλέξει να διατηρηθεί η αναφορά ότι υπάρχει ενώπιον του μαρτυρία ενόψει της οποίας και κυρίως ενόψει της παράλειψης του Εναγομένου να καταχωρήσει εμφάνιση, καταλήγει στην απόφαση ότι ο Ενάγων απέδειξε την υπόθεση του. Ως αποτέλεσμα της εν λόγω κρίσης του Δικαστηρίου, εκδόθηκε απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον του Εναγομένου, ως η Έκθεση Απαίτησης με κεφαλαιοποίηση (εννοείται προφανώς διπλή κεφαλαιοποίηση) για ποσό €2,915.17 με τόκο 7% από 9/10/14 μέχρι πλήρους εξόφλησης, πλέον δικηγορικά έξοδα. Στο εν λόγω πρακτικό υπάρχει η ακόλουθη τυποποιημένη αναφορά αμέσως μετά την επιδίκαση συγκεκριμένου ποσού υπέρ των Εναγόντων: «Επιπρόσθετα εναντίον του Εναγομένου αρ. 1 εκδίδονται και διατάγματα ως η Έκθεση Απαίτησης, παράγραφοι .....». Η εν λόγω αναφορά θα μπορούσε να είχε συμπληρωθεί ή έστω να είχε αφεθεί ασυμπλήρωτη, οπότε θα ήταν πιθανόν να πρόκειτο για μία ακούσια παράλειψη του Δικαστηρίου. Όμως έχει διαγραφεί από το Δικαστήριο. Εξετάζοντας λοιπόν το φάκελο της υπόθεσης και ειδικά το πρακτικό ημερομηνίας 12/3/15 ως πιο πάνω αναλύθηκε, δεν προκύπτει έκδηλη πρόθεση του Δικαστηρίου να εκδώσει τα αιτούμενα στις παραγράφους Α - Γ της Έκθεσης Απαίτησης διατάγματα. Το Δικαστήριο, τουναντίον, δεν απέδωσε την εν λόγω θεραπεία, διαγράφοντας από το πρακτικό την εν λόγω αναφορά και συνεπώς μάλλον η αντίθετη πρόθεση του Δικαστηρίου, από την χορήγηση των εν λόγω θεραπειών, προκύπτει. Δεν μπορώ λοιπόν να εγκρίνω την αίτηση και καταλήγω στην απόρριψη της. Εννοείται βεβαίως ότι λόγω του μονομερούς της αίτησης δεν εκδίδω οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. (Υπ.) .......... Ξ. Ξενοφώντος, Προσ. Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο