Πετρίδου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω του Υπουργείου Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος, Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων Λάρνακας, διά του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.α., Αρ. Αγωγής: 2567/2011, 31/3/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A229 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ξ.Ξενοφώντος, προσωρ. Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2567/2011 Μεταξύ: XXXXX Γεωργίου Λεοντίου ή XXXXX Πετρίδου Ενάγουσας -και-
- Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω του Υπουργείου Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος, Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων Λάρνακας, διά του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
- Κοινοτικού Συμβουλίου Χοιροκιτίας Εναγόμενων Ημερομηνία: 31 Μαρτίου 2016 Εμφανίσεις: κ. για Ενάγοντες-Αιτητές: κ. Κ. Χρ. Μούσκος Για Εναγόμενους-Καθ'ων η Αίτηση 2: κα Κ.Κώστα για Γ. Βασιλείου Για Εναγόμενους-Καθ'ων η Αίτηση 1: κα Κ.Λοΐζου για Γ.Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (σε αίτηση των Εναγόντων ημερομηνίας 16/9/2015 για αναστολή της διαδικασίας) Αντικείμενο της Αίτησης Στην υπό κρίση Αίτηση, η Ενάγουσα-Αιτήτρια αιτείται: «Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναστέλλεται η περαιτέρω διαδικασία της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής, μέχρι εκδίκασης της Έφεσης Ε129/2013 ημερομηνίας 03/07/2013 που κατεχωρήθη εναντίον της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας με ημερομηνία 20/06/2013 για παραμερισμό της απόφασης εναντίον του Εναγομένου 2.» Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της ίδιας της Ενάγουσας, με την οποίαν αναφέρονται περιληπτικά τα πιο κάτω:
- Στις 7/9/2014 καταχωρήθηκε η αγωγή και επιδόθηκε στον Εναγόμενο 2 στις 14/9/2011
- Λόγω παράλειψης εμφάνισης του Εναγόμενου 2, καταχωρήθηκε εναντίον του αίτηση για απόφαση λόγω μη καταχώρησης εμφάνισης
- Στις 1/2/2012 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας εξέδωσε απόφαση εναντίον του Εναγόμενου
- Στις 5/12/2012 ο Εναγόμενος 2 καταχώρησε Αίτηση παραμερισμού της εναντίον του απόφασης και το Δικαστήριο στις 20/6/2013 εξέδωσε απόφαση παραμερισμού της απόφασης
- Στις 3/7/2013 καταχωρήθηκε 'Έφεση εναντίον της εν λόγω απόφασης του Δικαστηρίου με αρ. 129/
- Στις 8/9/2015 ο Πρωτοκολλητής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας επέδωσε στους δικηγόρους της Αιτήτριας δύο Ειδοποιήσεις, μία με την οποία ζητείται η καταχώρηση αίτησης για απόφαση λόγω μη καταχώρησης υπεράσπισης και μία με την οποία ζητείται η καταχώρηση αίτησης ορισμού, ειδάλλως η αγωγή θα απορρίπτετο.
- Ο ορισμός της αγωγής για ακρόαση αλλά κυρίως η εκδίκασή της είναι βέβαιο ότι θα έρθει σε σύγκρουση και σε αντίθεση με την εκκρεμούσα Έφεση το αποτέλεσμα της οποίας θα κρίνει κατά πόσον θα συνεχισθεί η διαδικασία της αγωγής και σε ενδεχόμενη απόφαση του Εφετείου να απορρίψει την Έφεση ή/και να μη χρειαστεί να γίνει περαιτέρω διάβημα εφόσον η Έφεση γίνει δεκτή εφόσον έχει εκδοθεί απόφαση εναντίον του Εναγομένου 2
- Η περαιτέρω συνέχιση της διαδικασίας ακρόασης της αγωγής εκκρεμούσης της έφεσης, θα επιφέρει έξοδα τα οποία θα χαθούν και θα επιφέρει ζημία στην Ενάγουσα και στους Εναγόμενους και οι παράλληλες διαδικασίες θα προκαλέσουν σύγχυση. Σημειώνω ότι η θέση των άλλων 2 πλευρών στη διαδικασία (των Εναγομένων 1 και 2), ως εκφράστηκε από τους δικηγόρους των μερών, ήταν ότι κανένας εξ' αυτών δεν ενίστατο στην αναστολή της διαδικασίας και δεν καταχωρήθηκε σχετική Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης εκ μέρους τους. Νομικές Αρχές O συνάδελφός μου Δικαστής κ. Χ.Ρασπόπουλος, Ε.Δ., σε πρόσφατή απόφαση του στην Αγωγή 5454/2012 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, ημερομηνίας 30/3/2012, ανέλυσε το ζήτημα της αναστολής διαδικασίας εκκρεμούσης Έφεσης, με ιδιαίτερα εκτενή παραπομπή σε νομολογία. Ο συνάδελφος ανέφερε τα ακόλουθα: « Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών αναφέρεται αρχικά στην Δ.35 Θ.18 η οποία περιλαμβάνεται και στη νομική βάση της υπό κρίση Αίτησης. Σε σχέση με την εμβέλεια της Δ.35 Θ.18 παραπέμπω στην Δημητρούδης ν. Λουγκρίδη
(2011)1Α Α.Α.Δ 687 όπου λέχθηκε με παραπομπή σε προηγούμενη νομολογία ότι η Δ.35 Θ.18 δεν επιτρέπει την αναστολή περαιτέρω διαδικασιών εκκρεμούσης της έφεσης εφόσον η εν λόγω διάταξη αφορά τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να αναστέλλει μόνο εφέσιμα διατάγματα κάτω από τη Δ.35 θ. 2, είτε τελικά, είτε ενδιάμεσα. (βλ. επίσης τις Aftomata Eleourgia Lythrodonta Limited v. Holy Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 524 και Fotiou and another v. Petrolina Ltd
(1984)1 C.L.R. 708). Όπως αναφέρεται ρητά στην απόφαση Aftomata Eleourgia (ανωτέρω) η Δ.35 Θ.18, δεν αποτελεί υποκατάστατο ή εναλλακτικό μέσο θεραπείας προνομιακού εντάλματος τύπου «prohibition» εκδιδόμενο μάλιστα από Δικαστήριο ίδιας δικαιοδοσίας. (βλ επίσης Ντίνου Μ. Λύρα ν. ΠετρολίναΛτδ (αρ. 1)
(1997)1 Α.Α.Δ. 1384, Marfin Popular Bank Public Co. Ltd v. Telec Logistic Company Ltd κ.ά.
(2008)1 Α.Α.Δ. 764. Στην In re E.S. (an Infant)
(1986)1 C.L.R. 119, λέχθηκε ότι η Δ.35 Θ.18 περιορίζεται αποκλειστικά και ρητά σε δύο περιπτώσεις, ήτοι στην αναστολή σε σχέση με την εκτέλεση απόφασης ή διαταγής του Δικαστηρίου αφενός και διαδικασίας η οποία εκπηγάζει από την εφεσιβληθείσα απόφαση αφετέρου. Δεν δικαιολογείται απόδοση στην Δ.35 θ.18 μεγαλύτερης εμβέλειας, αν αναλογιστεί κανείς τις δραστικές επιπτώσεις ενός διατάγματος αναστολής στο δικαίωμα πρόσβασης στη Δικαιοσύνη το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 30.1 του Συντάγματος. Στην Παπακόκκινου κ.α. ν. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου
(1997)1Β Α.Α.Δ 692 η «αναφορά στην Δ.35 Κ.18 σε "... stay of ... proceedings under the decision appealed from ... ..." δεν αποβλέπει στην αναστολή της ευρύτερης διαδικασίας από την οποία προέκυψε ενδιάμεση απόφαση άλλο μόνο της διαδικασίας που εκπορεύεται αυτοτελώς από απόφαση της οποίας σκοπείται η ικανοποίηση». Στην ίδια απόφαση αναφέρθηκε επίσης σχετικά ότι και με βάση το άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, αναστολή χωρεί σε σχέση μόνο με την εκτέλεση απόφασης όχι με τη συνέχιση της εξέλιξης της μη συμπληρωθείσας διαδικασίας. Η απόρριψη του Αιτήματος των Εναγομένων 8 και 11 - Αιτητών για παραμερισμό της επίδοσης δεν δημιούργησε ή επέβαλε οποιοδήποτε θετικό καθήκον ή υποχρέωση, ούτε η συνέχιση της διαδικασίας στην αγωγή εκπορεύεται αυτοτελώς από την απόφαση η οποία έχει εφεσιβληθεί. Τυχόν έγκριση της Αίτησης θα οδηγούσε σε αναστολή της ευρύτερης διαδικασίας από την οποία προέκυψε η ενδιάμεση απόφαση κάτι το οποίο αντίκειται στη νομολογία που εκτέθηκε ανωτέρω. Ως εκ τούτου η Δ.35 Θ. 18 δεν μπορεί να στηρίξει την Αιτούμενη θεραπεία στην παρούσα περίπτωση. Στη συνέχεια, ο Αιτητής υποστηρίζει ότι το Δικαστήριο κέκτηται εξουσίας να διατάξει αναστολή της διαδικασίας όχι μόνο δυνάμει της 35, ΘΘ.18 και 19 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αλλά και με βάσει τις συμφυείς του εξουσίες. Σε σχέση με αυτές λέχθηκαν τα ακόλουθα στην υπόθεση Ιερόθεος Χριστοδούλου Ρόπας ν. Κυπριακής Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 226: «Οι συμφυείς και/ή εγγενείς και/ή σύμφυτες εξουσίες του Δικαστηρίου έχουν περιγραφεί ως το απόθεμα εκείνο των εξουσιών (reservepowers) του Δικαστηρίου τις οποίες μπορεί να ασκεί εκεί που αν απέφευγε να το πράξει θα οδηγούμεθα σε αδικία. Μπορούν δε να ασκηθούν είτε σε συνδυασμό με την ύπαρξη σχετικών διαδικαστικών κανονισμών και/ή ανεξάρτητα από τους διαδικαστικούς κανονισμούς.» Στην υπόθεση Ιερόθεος Χριστοδούλου άλλως Ρόπας
(2009)2 Α.Α.Δ. 235 λέχθηκε ότι «Η σύμφυτη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου έρχεται αρωγός εκεί όπου η χρήση της είναι αναγκαία για αυτή ταύτη τη λειτουργία του ίδιου του συστήματος και της αποτελεσματικής άσκησης των δικαιοδοσιών του, εντός των υφισταμένων και γνωστών δικαιϊκών αρχών, απορρέουσες και πλαισιούμενες, ως στυλοβάτες, από το Σύνταγμα και τους Νόμους της πολιτείας.» Στη Μαυρογένη v. Βουλής των Αντιπροσώπων κ.α.
(1996)1Α Α.Α.Δ.49, 59): «Οι συμφυείς εξουσίες του δικαστηρίου συναρτώνται με τη διασφάλιση του χαρακτήρα του ως του φορέα απονομής της δικαιοσύνης - (βλ. Bremer Vulkan v. South India Shipping [1981] 1 All E.R. 289,295 (απόφαση του Λόρδου Diplock) και Corby DC v. Hoist & Co. Ltd. [1985] 1 All E.R. 321). Αποτελούν (οι συμφυείς εξουσίες) τους εφεδρικούς κανόνες για τη διασφάλιση της λειτουργικότητας του δικαστηρίου και την εκπλήρωση της αποστολής του να απονέμει το δίκαιο εις πάντας σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους. Ακόμα παρέχεται εξουσία να περιστέλλει κατάχρηση των διαδικασιών, όπου η χρήση τους δεν προάγει τους σκοπούς για τους οποίους παρέχονται - (βλ. Αίτηση Α.Μ. Αρχιεπισκόπων Κύπρου κ.κ. Χρυσοστόμου (Αρ.2),
(1993)1 Α.Α.Δ. 248 και Αίτηση Περέλλα Τζεννάρο (Αρ.1),
(1993)1 Α.Α.Δ. 356). Η εξουσία του δικαστηρίου να ρυθμίζει τη διαδικασία ενώπιον του, αναγόμενη στις συμφυείς εξουσίες του δικαστηρίου, δεν αποτελεί μέσο, ούτε παρέχει ευχέρεια απόκλισης ή παράκαμψης των δικονομικών κανόνων. Η διεξαγωγή της δίκης σύμφωνα με τους θεσμοθετημένους κανόνες αποτελεί το πρωταρχικό καθήκον του δικαστηρίου.» Απ' όλα τα πιο πάνω συνάγεται ότι η συμφυής εξουσία του δικαστηρίου δεν μπορεί να υποκαταστήσει τους εν ισχύει δικονομικούς κανονισμούς. Το Δικαστήριο έχει ως πρωταρχικό καθήκον να παρέχει το δίκαιο εις πάντας σύμφωνα με το Σύνταγμα, τους Νόμους και Κανονισμούς. Οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου έχουν ρόλο επικουρικό εκεί όπου η χρήση τους είναι αναγκαία χάριν της αποτελεσματικής άσκησης των δικαιοδοσιών του και της αποτροπής της κατάχρησης των ενώπιων του διαδικασιών. (βλ. επίσης Χαραλαμπίδης ν. Μελωδία (Χαραλαμπίδου)
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 724) Μέσα στα πιο πάνω πλαίσια, η νομολογία αναγνώρισε μεν ότι υπάρχει εγγενής εξουσία του Δικαστηρίου να αναστέλλει τις ενώπιον του διαδικασίες, η οποία πρέπει να ασκείται με φειδώ και μόνο σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις δε. Στην υπόθεση The Municipality of Limassol v. Archbishop of Cyprus
(1981)1 CLR 445 την οποία επικαλούνται οι Αιτητές λέχθηκε ότι «Ι would reiterate that unlike the jurisdiction under the Rules of Court, the Court has also an inherent jurisdiction to stay or dismiss proceedings, but such jurisdiction should be sparingly exercised and only in very exceptional cases.» Στην πιο πάνω υπόθεση έγιναν πολλές παραπομπές σε αγγλική νομολογία. Οφείλω να παρατηρήσω ότι η στην Αγγλία η εξουσία του Δικαστηρίου να αναστέλλει εκκρεμείς διαδικασίες είχε λάβει από πολύ παλιά νομοθετική κάλυψη. Στο άρθρο 24
(5)του Judicature Act του 1883 αναφέρεται ότι: «Provided always that nothing in this Act contained shall disable either of the said Courts from directing a stay of proceedings of any cause or matter pending before it if it shall think fit; and any person whether a party or not to any such cause or matter, who would have been entitled, if this Act had not passed to apply to any Court to restrain the prosecution thereof, or who may be entitled to enforce, by attachment or otherwise any judgment decree, rule, or order, contrary to which all or any part of the proceedings in such cause or matter may have been taken, shall be at liberty to apply to the said Courts respectively, by motion in a summary way, for a stay of proceedings in such cause or matter, either generally, or so far as may be necessary for the purposes of justice; and the Court shall thereupon make such Order as shall be just.» Επίσης το άρθρο 49
(3)του Supreme Court Act 1981 προνοεί τα εξής: "Nothing in this Act shall affect the power of the Court of Appeal or the High Court to stay any proceedings before it, where it thinks fit to do so, either of its own motion or on the application of any person, whether or not a party to the proceedings." Δεν έχω εντοπίσει αντίστοιχη πρόνοια στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/1960. Επίσης, η Δ.33 Θ. 6, η οποία περιλαμβάνεται στη νομική βάση της Αίτησης, αφορά εξουσία του Δικαστηρίου για αναβολή της ακρόασης της αγωγής και όχι αναστολή της ευρύτερης διαδικασίας της αγωγής. Η αναγνώριση όμως εξουσίας αναστολής της διαδικασίας, όπως φαίνεται από τη νομολογία, αν και δεν πηγάζει από ρητή νομοθετική διάταξη, στηρίζεται ακριβώς στον πυρήνα του ρόλου του Δικαστηρίου το οποίο είναι επιφορτισμένο να απονέμει το Δίκαιο και να αποτρέψει την κατάχρηση των ενώπιον του διαδικασιών. Να απονέμει δηλαδή ουσιαστική δικαιοσύνη. Σχετική είναι η απόφαση στην Γενικός Εισαγγελέας Tης Δημοκρατίας της Κένυας v. Bank Fur Arbeit Und Wirtschaft AG
(1999)1 Α.Α.Δ. 585 όπου και λέχθηκε ότι: «Για τις καταβολές της σύμφυτης εξουσίας και δικαιοδοσίας του δικαστηρίου στο κοινό δίκαιον παραπέμπουμε στο άρθρο του καθηγητή M.S. Dockray "The Inherent Jurisdiction to Regulate Civil Proceedings" "The Law Quarterly Review" τόμος 113 (Ιανουάριος 1997), σελ. 124-125. To άρθρο περιέχει απόσπασμα από άρθρο του SirJackI.Η.Jacob
(1970)που αναφέρεται στη θεωρητική υποδομή της εξουσίας αυτής (σελ. 125): "......... the jurisdiction to exercise these powers was derived, not from any statute or rule of law, but from the very nature of the court as a superior court of law, and for this reason such jurisdiction has been called "inherent".... the essential character of a superior court of law necessarily involves that it should be invested with a power to maintain its authority and to prevent its process being obstructed and abused. Such a power is intrinsic in a superior court; it is its very lifeblood, its very essence, its immanent attribute.... The jurisdiction which is inherent in a superior court of law is that which enables it to fulfil itself as a court of law. The juridical basis of this jurisdiction is therefore the authority of the judiciary to uphold, to protect and to fulfill the judicial function of administering justice according to law in a regular, orderly and effective manner. Έχουμε τη γνώμη ότι υπάρχει αυτή η σύμφυτη εξουσία, που είναι λογικά απαραίτητη κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης.» Παρά την ύπαρξη εγγενούς εξουσίας οι αγωγές δεν πρέπει να αναστέλλονται εκτός αν συντρέχουν λόγοι οι οποίοι πέρα από κάθε λογική αμφιβολία καθιστούν αναγκαία την αναστολή (βλ. The Municipality of Limassol, ανωτέρω) Η θέση αυτή επαναλήφθηκε στην Merck & Co Inc. κ.ά. v. Medochemie Ltd
(1998)1 (Δ) ΑΑΔ 2184, όπου με παραπομπή στο Halbury's Laws of England, 4η έκδ., τόμος 47, σελ. 323 αναφέρθηκε ότι η εξουσία αυτή εξασκείται με φειδώ και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 37, στη σελίδα 330 αναφέρεται ότι: «The stay of proceedings is a serious, grave and fundamental interruption in the right that a party has to conduct his litigation towards the trial on the basis of the substantive merits of his case, and therefore the court's general practice is that a stay of proceedings should not be imposed unless the proceedings beyond all reasonable doubt ought not to be allowed to continue». Η κρίση του Δικαστηρίου Σημειώνω ότι η αίτηση για αναστολή της διαδικασίας η οποία ζητείτο από τον κ. Ρασπόπουλο, σχετιζόταν με έφεση κατά προηγούμενης απόφασης του Δικαστηρίου, με την οποία το Δικαστήριο δεν είχε αποδεχτεί να παραμεριστεί επίδοση και συνεπώς η υπόθεση και η διαδικασία θα συνεχιζόταν. Κατ' αρχήν οφείλω να σημειώσω ότι ο φάκελος της υπόθεσης ως έφθασε ενώπιόν μου από το Πρωτοκολλητείο φέρει τη σήμανση στο εξωτερικό του «ΠΡΟΧΕΙΡΟΣ ΦΑΚΕΛΛΟΣ» και ότι έγγραφα τα οποία αναφέρονται στην Ένορκη Δήλωση της Ενάγουσας δεν βρίσκονται στο φάκελο ώστε να μπορούσα να έχω μία πλήρη εικόνα. Θα αποφανθώ στη βάση των εγγράφων που έχω στη διάθεσή μου. Έχω καταλήξει, παρά το ότι δεν υπάρχει ένσταση εκ μέρους οιασδήποτε εκ μέρους των Εναγομένων, όπως απορρίψω το αίτημα για αναστολή της διαδικασίας για τους ακόλουθους λόγους: 1) Αναστολή διαδικασίας εγκρίνεται μόνο κατ' εξαίρεση. Το να εκκρεμεί μία έφεση σε ενδιάμεση απόφαση, που μπορεί να είναι απόφαση για παραμερισμό απόφασης εκδοθείσας ερήμην, ή για μη παραμερισμό επίδοσης ή ακόμα και για μία αίτηση τροποποίησης που δεν εγκρίνεται και η έκβασή της εν λόγω Έφεσης κατά της ενδιάμεσης απόφασης, μπορεί να ανατρέψει όλο το αποτέλεσμα της πρωτόδικης διαδικασίας, όσο και αν αποτελεί μία κατάσταση η οποία δεν φαίνεται ιδεατή και προτιμότερο θα ήταν να αποφεύγεται, δεν είναι κάτι ασύνηθες ή το εξαιρετικό. Το άρθρο 25
(1)του Περί Δικαστηρίων Νόμου, το οποίο, ως τροποποιήθηκε, προβλέπει ότι «Τηρουμένου του διαδικαστικού κανονισμού, κάθε απόφαση ή διαταγή δικαστηρίου που ασκεί πολιτική δικαιοδοσία, ανεξάρτητα αν αυτή είναι καθοριστική ή δηλωτική για τα δικαιώματα των διαδίκων, είτε αυτή είναι ενδιάμεση είτε είναι τελική, υπόκειται σε έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο.», συντείνει αναπόφευκτα στην ύπαρξη τέτοιων περιπτώσεων. Το ίδιο άρθρο προβλέπει ότι ζητήματα σε σχέση με ενδιάμεσες αποφάσεις, θα μπορούσαν να εγερθούν στο στάδιο της έφεσης κατά της τελικής απόφασης. 2) Αν εγκριθεί αναστολή ως ζητείται αυτό θα έχει περαιτέρω επιπλοκές. Εκτός του Εναγομένου 2, τον οποίον αφορά η έφεση κατά της ενδιάμεσης απόφασης παραμερισμού της απόφασης που εκδόθηκε -ερήμην- εναντίον του, υπάρχει και ως Εναγόμενος στη διαδικασία, ο Εναγόμενος 1, και ως ζητείται η αναστολή θα έχει συνέπειες και για εκείνον και θα υπήρχαν ευρύτερες συνέπειες από την αναστολή και δεν θα αφορούσαν μόνο το μέρος της διαδικασίας το οποίο τελεί υπό έφεση. Ούτε πιστεύω ότι θα ενδείκνυτο ο πολυτεμαχισμός της διαδικασίας, εάν ανέστελλα τη διαδικασία μόνο σε σχέση με τον ένα Εναγόμενο -άνκαι κάτι τέτοιο δεν ζητείται- και συνεχιζόταν η εκδίκαση της υπόθεσης σε σχέση με τον άλλο Εναγόμενο. 3) Από όσα έχουν τεθεί ενώπιόν μου, δεν έχω γνώση ή έστω εκτίμηση για το πότε θα διαρκέσει η αιτούμενη αναστολή. Θα ακολουθήσω το σκεπτικό του συναδέλφου κ. Ρασπόπουλου, Ε.Δ., ο οποίος στην πιο πάνω παρατεθείσα απόφασή του, έλαβε υπόψη του ώστε να απορρίψει την αίτηση, το εξής: « Πρέπει επίσης, να παρατηρήσω ότι δεν έχει τεθεί ενώπιον μου οτιδήποτε το οποίο να καταδεικνύει ότι έχουν γίνει διαβήματα ώστε η Έφεση Ε115/2014 να προωθηθεί σε άμεση και γρήγορη εκδίκαση. Το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του έστω κάποια ένδειξη για πόσο χρονικό διάστημα θα διαρκέσει η αναστολή της διαδικασίας εάν και εφόσον το αίτημα εγκριθεί. Η επ' αόριστον αναστολή της διαδικασίας της Αγωγής, θα σήμαινε ουσιαστικά άρνηση του παρόντος Δικαστηρίου να εκδικάσει την αγωγή. Κατ' επέκταση θα καταστρατηγείτο το άρθρο 30 του Συντάγματος το οποίο κατοχυρώνει την πρόσβαση στο Δικαστήριο.» Με βάση τα πιο πάνω έχω καταλήξει στο να απορρίψω την αίτηση, παρά το ότι δεν υπάρχει Ένσταση εκ μέρους των Εναγομένων. Ενόψει του ότι δεν υπήρξε ένσταση εκ μέρους των Εναγομένων όμως στο αίτημα των Αιτητών, δεν εκδίδω καμία διαταγή για έξοδα. Η αίτηση λοιπόν απορρίπτεται χωρίς καμία διαταγή ως προς τα έξοδά της. ......................................................... Ξενής Ξενοφώντος Προσωρινός Επαρχιακός Δικαστής Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο