Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΕΙΔΗ ΠΑΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1591/15, 8/6/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A241 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ξ. Ξενοφώντος, Προσ.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1591/15 Μεταξύ: Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, από Λάρνακα Εναγόντων και
- ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΕΙΔΗ ΠΑΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΛΤΔ
- XXXXX ΚΥΡΙΑΚΟΥ
- XXXXX ΣΠΥΡΟΥ Εναγομένων Ημερομηνία: 8 Ιουλίου 2016 Εμφανίσεις: Για Εναγόμενους - Αιτητές: κος Πέτρος Χατζηπέτρος για κα Χριστίνα Χριστοφή Για Ενάγοντες- Καθ'ων η Αίτηση: κα Φρόσω Σωτηρίου για Αντωνάκης Σωτηρίου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (σε αίτηση ημερομηνίας για παραμερισμό απόφασης ημερομηνίας 29/10/2015) Αντικείμενο της Αίτησης Με την παρούσα Αίτηση οι Αιτητές - Εναγόμενοι 1- 3, στους οποίους επιδόθηκε Κλητήριο Ένταλμα της παρούσας Αγωγής στις 4/9/2015 αιτούνται τον παραμερισμό της απόφασης ημερομηνίας 29/10/2015 που εκδόθηκε εναντίον τους, μετά και από παράλειψη για καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης. Η Αίτηση καταχωρήθηκε στις 8/1/2016, δηλαδή 2 και πλέον μήνες μετά την έκδοση απόφασης εναντίον των Εναγόντων και 4 μήνες μετά από την επίδοση σε αυτούς του Κλητηρίου Εντάλματος της αγωγής. Ως αναφέρεται στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση και η οποία γίνεται, εκ μέρους όλων των Εναγόμενων, από τον κ. XXXXX Κυριάκου έναν εκ των διευθυντών της Εναγόμενης 1, Εναγόμενο 2 και σύζυγο της Εναγόμενης 3, η αγωγή, ένεκα καλόπιστου λάθους και απερίσκεπτης πράξης εργοδοτουμένου της Εναγόμενης 1 τοποθετήθηκε σε μη περίοπτη θέση και ανευρέθη στις 28/10/2015, όταν και δόθηκε εντολή στη δικηγόρο κυρία Χριστίνα Χριστοφή να προβεί στα απαραίτητα διαβήματα για την προάσπιση των δικαιωμάτων όλων των Εναγόμενων. Ως ισχυρίζεται ο Εναγόμενος 2, δεν επιδείχθηκε αδιαφορία, γι΄αυτό και δόθηκαν εντολές για άμεση καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης. Η δικηγόρος των Εναγομένων τους συμβούλευσε ότι το πιο κατάλληλο μέτρο υπό τις περιστάσεις θα ήταν η αίτηση παραμερισμού της απόφασης. Η οποιαδήποτε καθυστέρηση δεν ήταν σκόπιμη, αλλά ήταν καλόπιστη και υπήρξε από την αρχή, πρόθεση των Εναγομένων να διασφαλίσουν τα δικαιώματά τους. Τα δικαιώματα των Εναγόντων δεν θα επηρεασθούν και η δικηγόρος των Εναγομένων τους πληροφορεί ότι έχουν πολύ καλή υπεράσπιση, ότι οι ισχυρισμοί των Εναγόντων είναι αβάσιμοι και ότι δεν αποκαλύπτουν, ούτε περιέχουν αγώγιμο δικαίωμα εναντίον τους. Επιθυμούν οι Εναγόμενοι να αναπτύξουν διάφορες υπερασπίσεις όπως το ότι χρησιμοποιείτο για τον υπολογισμό του τόκου διαιρέτης 360 ημερών, ότι η συμφωνία μεταξύ των μερών περιέχει καταχρηστικούς όρους και ρήτρες κ.α. Οι Ενάγοντες καταχώρησαν Ειδοποίησης Πρόθεση Ένστασης στην Αίτηση προβάλλοντας 14 Λόγους Ένστασης. Μεταξύ αυτών προβάλλουν λόγο ότι «η αδιαφορία που επέδειξαν οι Αιτητές στην παρούσα αγωγή και η αργοπορία και η καθυστέρησή τους προσλαμβάνει τη μορφή καταφρόνησης των δικαιωμάτων των Καθ'ων η Αίτηση». Οι συνήγοροι των δύο πλευρών καταχώρησαν και Γραπτές Αγορεύσεις αναπτύσσοντας την επιχειρηματολογία τους υπέρ ή κατά της έγκρισης της Αίτησης. Θα εξετάσω τον πιο πάνω Λόγο Ένστασης για την ισχυριζόμενη αδιαφορία των Αιτητών, κατά προτεραιότητα, με δεδομένα τα νομολογηθέντα στην Ανδρέας Λυσιώτης v. Κυπριακής Δημοκρατίας
(2000)1 Α.Α.Δ. 364, που έχουν ως ακολούθως: «Την έγκριση της παρούσας αίτησης θα ακολουθήσει αίτημα για παραμερισμό της απόφασης που εκδόθηκε στην απουσία του εφεσείοντα. Θεωρούμε, επομένως, πως τυγχάνουν εφαρμογής τα νομολογηθέντα σε παρόμοιες διαδικασίες αναφορικά με την αργοπορία. Η θεμελιακή απόφαση είναι η Phylactou v. Michael
(1982)1 C.L.R. 204. Το θέμα τέθηκε ως εξής στη σελ. 210: "Κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, το Δικαστήριο πρέπει να επιδιώκει την εξισορρόπηση δύο παραγόντων, θεμελιακών για την απονομή της δικαιοσύνης: Την ανάγκη να διασφαλίσει, αφενός, αποτελεσματικά το δικαίωμα του διαδίκου να ακουστεί στην υπόθεση του και, αφετέρου, την ταχεία διεκπεραίωση των δικαστικών υποθέσεων. Η ταχεία απονομή της δικαιοσύνης δεν αποτελεί απλώς ζήτημα ευκολίας, αλλά υψίστης σημασίας παράγοντα για την αποτελεσματική διεκδίκηση των δικαιωμάτων του πολίτη. Η αρχή αυτή είναι στενά συνυφασμένη και με ένα άλλο λόγο, επίσης σημαντικό για την απονομή της δικαιοσύνης, την ανάγκη διασφάλισης της τελεσιδικίας. .................................. .................................................. ...... Το απαύγασμα της νομολογίας κατατείνει στο ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει να επιδεικνύει υπέρμετρο ζήλο στην αποστέρηση του δικαιώματος του διαδίκου να ακουστεί στην υπόθεσή του, νοουμένου ότι αποκαλύπτει υπεράσπιση. Εντούτοις, το Δικαστήριο μπορεί, παρά ταύτα, να αρνηθεί να επανανοίξει την υπόθεση, εάν η διαγωγή του είναι τέτοια, ώστε να πλήττει το θεμέλιο της απονομής της δικαιοσύνης. ΄Οπου η διαγωγή του διαδίκου, ο οποίος εξαιτείται τον παραμερισμό εκδοθείσας απόφασης, είναι ασυγχώρητη, περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου, το Δικαστήριο δύναται, ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, να αρνηθεί να παραμερίσει την απόφαση." Παρόμοια προσέγγιση υιοθετήθηκε και στην Mine & Quarry Services Ltd v. Γεωργίου
(1993)1 Α.Α.Δ. 26. ΄Εχει επισημανθεί ότι η ανεξήγητη αργοπορία είναι παράγων που ασκεί έντονα αρνητική επίδραση κατά του διαδίκου που παρέλειψε να κινηθεί με την πρώτη δυνατή ευκαιρία για να διεκδικήσει το δικαίωμα να ξανανοίξει την υπόθεση του. Το γεγονός πως ένας αιτητής δίνει απλώς κάποια εξήγηση, δεν συνιστά δικαιολογία. Ο αιτητής έχει το βάρος να αποδείξει ότι δικαιολογημένα καθυστέρησε να αποταθεί (Βλ. και Milouca Motor Trading Ltd ν. Κούρτης, Πολιτική ΄Εφεση 9686/8.8.97). Στη Μουγής ν. Σπανούδη, Πολιτική ΄Εφεση 8942/25.9.96 ο εφεσείων είχε αποταθεί για παραμερισμό της απόφασης 38 μήνες μετά την έκδοση της. Το σχετικό αίτημα είχε εξεταστεί και από τη σκοπιά του άρθρου 30.2 του Συντάγματος. Μετά την παράθεση του πιο πάνω αποσπάσματος από τη Phylactou (πιο πάνω) το Δικαστήριο συνέχισε ως εξής: "Ο παράγοντας της ταχείας απονομής της δικαιοσύνης που μνημονεύεται στη Phylactou (πιο πάνω) πηγάζει από ρητή συνταγματική επιταγή. Το άρθρο 30.2 του Συντάγματος το οποίο ορίζει ότι 'έκαστος, κατά την διάγνωσιν των αστικών αυτού δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ... δικαιούται ανεπηρεάστου δημοσίας ακροαματικής διαδικασίας εντός ευλόγου χρόνου ...'. ΄Εχει δε νομολογηθεί ότι το καθήκον για την εξασφάλιση του δικαιώματος που κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.2 βαρύνει τις δικαστικές αρχές (Καυκαρής ν. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 203, 222, Αγαπίου ν. Παναγιώτου
(1988)1 Α.Α.Δ. 257, Re Μαγκάκης, Αίτηση 161/90, 6.12.90, Re Παπανικολάου
(1991)1 Α.Α.Δ. 152). Το δικαίωμα του εφεσείοντα να ακουσθεί - το οποίο επικαλείται - διασφαλίζεται από το άρθρο 30.3 (β) και (γ) του Συντάγματος. Ωστόσο αυτό το δικαίωμα πρέπει να συμβαδίζει με το δικαίωμα της ακρόασης μέσα σε εύλογο χρόνο. Έχει δε νομολογηθεί ότι η απονομή της δικαιοσύνης μέσα σε εύλογο χρόνο, η οποία διασφαλίζεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος, συνιστά θεμελιώδες δικαίωμα του ανθρώπου και συγχρόνως εχέγγυο για τη διασφάλιση της λειτουργικότητας της δικαστικής εξουσίας(Αρέστη ν. Ηλία
(1991)1 Α.Α.Δ. 984, 988). Στον τομέα αυτό η νομολογία μας είναι ταυτόσιμη με εκείνη του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων η οποία έχει διαμορφωθεί κατά την ερμηνεία του άρθρου 6
(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το οποίο αντιστοιχεί με το άρθρο 30.2 του Συντάγματος. Σύμφωνα λοιπόν με την νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ο σκοπός της σχετικής διασφάλισης είναι να προστατεύσει τους διαδίκους από υπερβολικές διαδικαστικές καθυστερήσεις (Stogmuller v. Austria, Series A, Publications of the European Court of Human Rights, 1969, σελ. 40). Η διασφάλιση υπογραμμίζει την σπουδαιότητα απονομής της δικαιοσύνης χωρίς καθυστερήσεις οι οποίες θέτουν σε κίνδυνο την αποτελεσματικότητα και αξιοπιστία της (H. v. France, Series A, 162-A, Publications of the European Court of Human Rights, παραγ. 58
(1989)). Παρόλο ότι μπορεί να λεχθεί ότι υπεύθυνοι για την πρόοδο της πολιτικής διαδικασίας είναι οι διάδικοι αυτό δεν απαλλάσσει τα δικαστήρια από την ευθύνη να διασφαλίσουν συμμόρφωση με το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Union Alimentaria Sanders SA v. Spain, Series A, 157, Publications of the European Court of Human Rights, παραγ. 35
(1989)). .................................. .................................................. ............ Περαιτέρω, ο εφεσείων δεν έχει εξηγήσει με οποιοδήποτε τρόπο την καθυστέρηση του και την αδράνεια του, παρά τα διαβήματα που είχε λάβει ο εφεσίβλητος για την είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους. Θεωρούμε ότι η διαγωγή του εφεσείοντα, λεπτομέρειες της οποίας φαίνονται πιο πάνω, αποτελεί κατάφωρη περιφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων του αντιδίκου. Επανάνοιγμα της υπόθεσης λαμβανομένης υπόψη της καθυστέρησης στην καταχώρηση της αιτήσεως και της όλης διαγωγής του εφεσείοντα, θα αποτελούσε μέτρο υπονόμευσης της απονομής της δικαιοσύνης και της ανάγκης για ταχεία διεκπεραίωση των δικαστικών υποθέσεων. Περαιτέρω, θα παραβίαζε το συνταγματικό δικαίωμα του αντιδίκου για εκδίκαση της υπόθεσης του μέσα σε εύλογο χρόνο, θα έθετε σε κίνδυνο την αποτελεσματικότητα και αξιοπιστία των θεσμών της απονομής της δικαιοσύνης και θα τους εξέθετε σε χλευασμό. Δεν έχουμε εντοπίσει οποιοδήποτε σφάλμα στον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του πρωτόδικου δικαστηρίου και η έφεση πρέπει να απορριφθεί." Στην υπόθεση Χριστάκης Πίττας v. Unigoods Trading Company Ltd
(2004)1Γ Α.Α.Δ 1761, είχαν καταχωρηθεί 2 αιτήσεις παραμερισμού απόφασης από τον Εφεσείοντα-Εναγόμενο, η μία τρεις μήνες μετά την έκδοση της απόφασης και η δεύτερη 2 μήνες μετά την απόρριψη της πρώτης αίτησης, με την πρώτη αίτηση να έχει απορριφθεί λόγω παράλειψης του δικηγόρου του να εμφανιστεί. Η καθυστέρηση στην καταχώρηση των εν λόγω αιτήσεων δεν είχε δικαιολογηθεί ικανοποιητικά. Κρίθηκε πρωτοδίκως -και θεωρήθηκε ορθή αυτή η δικαστική κρίση κατ' έφεση- ότι η εν λόγω συμπεριφορά συνιστούσε «κατά συρροή αδιαφορία η οποία, υπό τις συνθήκες, προσλαμβάνει μορφή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων του αντιδίκου.» Στην υπό κρίση περίπτωση καταχωρήθηκε αίτηση παραμερισμού της απόφασης στις 8/1/2016, δηλαδή 2 και πλέον μήνες μετά από την έκδοση απόφασης και 4 μήνες μετά από την επίδοση της αγωγής στους Εναγόμενους. Θα αναμενόταν ότι και λάθος και δικαιολογημένη καθυστέρηση να υπήρχε στο να δοθούν οδηγίες για καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης (που είναι αμφίβολο αν η δοθείσα δικαιολογία της λανθασμένης αρχειοθέτησης είναι επαρκής), ότι από τη στιγμή που στις 29/10/2015 ήταν ενήμερη αμέσως μετά την καταχώρηση του σημειώματος εμφάνισης για τους Εναγόμενους, η δικηγόρος των Εναγομένων για το ότι εκδόθηκε απόφαση εναντίον τους («Με το που καταχωρήθηκε σημείωμα εμφάνισης, η δικηγόρος μας ενημερώθηκε από τους δικηγόρους των Εναγόντων, ότι κατά την ίδια ημερομηνία που καταχωρήθηκε το σημείωμα εμφάνισης, ήτοι την 29/10/2015 είχε εκδοθεί απόφαση εναντίον όλων των Εναγομένων») - η υπογράμμιση είναι δική μου-, ότι η αίτηση για παραμερισμό της απόφασης, θα καταχωρείτο άμεσα χωρίς χρονοτριβή. Αυτό δεν έγινε. Αντίθετα, η αίτηση για παραμερισμό καταχωρήθηκε μετά από 2 και πλέον μήνες, μετά από την ημερομηνία που ενημερώθηκε η δικηγόρος των Εναγόντων για την έκδοση απόφασης εναντίον τους. Αυτή η καθυστέρηση δε, μεταξύ της ενημέρωσης που έλαβε η δικηγόρος των Εναγομένων και της καταχώρησης της υπό κρίση Αίτησης, δεν δικαιολογείται πουθενά στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση με οποιοδήποτε τρόπο. Το ότι καθυστέρησαν 2 φορές να προχωρήσουν στα δέοντα οι Εναγόμενοι, μία φορά να καταχωρήσουν Σημείωμα Εμφάνισης και 1 φορά να καταχωρήσουν αίτηση παραμερισμού, 2 μήνες κάθε φορά, με συνολικό διάστημα καθυστέρησης μεταξύ επίδοσης του Κλητηρίου Εντάλματος της Αγωγής και της αίτησης παραμερισμού, 4 μηνών, καθιστά τη συμπεριφορά τους ασύγγνωστη και ισοδυναμούσα με «κατά συρροή αδιαφορία η οποία, υπό τις συνθήκες, προσλαμβάνει μορφή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων του αντιδίκου.». Ενόψει του πιο πάνω, η Αίτηση για παραμερισμό της απόφασης απορρίπτεται, χωρίς να κρίνω αναγκαίο να εξετάσω οτιδήποτε περαιτέρω, όπως οιοδήποτε άλλο λόγο Ένστασης ή το εάν διαφαίνεται συζητήσιμη υπεράσπιση για τους Εναγομένους. Τα έξοδα της παρούσας Αίτησης, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται εναντίον των Εναγομένων- Αιτητών και υπέρ των Εναγόντων-Καθ'ων η Αίτηση. (Υπ.) ......... Ξ. Ξενοφώντος, Πρ. Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο