← Κύπρος

COVALCIUC ν. ΟΛΥΜΠΙΟΣ, Αρ. Αγ. 1156/2016, 31/10/2016

COVALCIUC ν. ΟΛΥΜΠΙΟΣ, Αρ. Αγ. 1156/2016, 31/10/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A257 Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας Ενώπιον: Ξ.Ξενοφώντος, Ε.Δ. Αρ. Αγ. 1156/2016 ΜΕΤΑΞΥ: XXXXX COVALCIUC Ενάγουσας -και- XXXXX ΟΛΥΜΠΙΟΣ Εναγόμενος Ημερομηνία: 31/10/2016 Για Ενάγουσα-Αιτήτρια: Ν.Δαμιανού Για Εναγόμενο-Καθ'ης η Αίτηση: Γιώργος Α. Βασιλείου Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (σε Αίτηση ημερομηνίας 4/7/2016 για έκδοση προσωρινού διατάγματος) Με την υπό κρίση Αίτηση, στα πλαίσια της οποίας εκδόθηκε από το παρόν Δικαστήριο προσωρινό διάταγμα στις 4/7/2016 μονομερώς και ζητείται η οριστικοποίησή του, η Ενάγουσα- Αιτήτρια, αιτείται: «. Α.Διάταγμα ή και ενδιάμεση Απόφαση τoυ Δικαστηρίoυ, το οποίο να απαγορεύει στον Εναγόμενο και ή τους αντιπροσώπους του από του να πλησιάζουν ή/και εισέρχονται εις την οικία της Ενάγουσας επί της οδού XXXXX 21, XXXXX Court, διαμέρισμα XXXXX Λάρνακα, και/ή παρενοχλεί, παρεμβαίνει ή καθ' οποιονδήποτε άλλον τρόπο επεμβαίνει και/ή διαταράσσει την ακεραιότητα, ειρήνη και ησυχία της ενάγουσας μέχρι πλήρoυς εκδικάσεως της υπό τov ως άvω τίτλo και αριθμό αίτησης ή και μέχρι νεωτέρων διαταγώv τoυ Δικαστηρίoυ» Η Αίτηση υποστηρίζεται από μεταφρασμένη στα ελληνικά Ένορκη Δήλωση της Αιτήτριας, η οποία έχει ως ακολούθως: «

  1. Eίμαι η αιτήτρια στηv υπό τov ως άvω τίτλο και αριθμό αίτηση, και η ενάγουσα στα πλαίσια της πιο πάνω αγωγής. Γvωρίζω δε πoλύ καλά και από πρoσωπική γvώση πλην όπου ειδικότερα διαφορετικά αvαφέρω κατωτέρω τα γεγovότα της παρoύσης υπόθεσης
  2. Κατάγομαι από τη Μολδαβία. Ο καθ' ου η αίτηση είναι Κύπριος πολίτης και εργάζεται ως XXXXX στην Επαρχία Λευκωσίας. Με τον καθ' ου η αίτηση συζούσαμε από το έτος 2013 σε διαμέρισμα το οποίο ενοικιάζαμε στην Λάρνακα στην οδό XXXXX 21, XXXXX Court, διαμέρισμα XXXXX Λάρνακα σε ελεύθερη συμβίωση. Στην πιο πάνω διεύθυνση σήμερα διαμένω μόνη μου με τα δύο ανήλικα τέκνα μου. Με τα όσα έχουν συμβεί και εξηγώ στην συνέχεια ήδη έχω προβεί σε συνεννόηση με τον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος για να πληρώνω τα ενοίκια και να συνεχίσω εγώ την ενοικίαση.
  3. Από την σχέση μας αποκτήσαμε τον ανήλικο XXXXX Ολύμπιο, ο οποίος γεννήθηκε στις 19/01/
  4. Εγώ έχω ακόμα μια κόρη ηλικίας 11 χρονών σήμερα η οποία διαμένει μαζί μου και την φροντίζω αποκλειστικά και την οποία απέκτησα από τον πρώην σύντροφο μου. Ο καθ' ου η αίτηση προέβη σε εκούσια αναγνώριση του ανήλικου τέκνου μας XXXXX, τηρώντας όλες τις Νόμιμες διαδικασίες. Επισυνάπτω ως Τεκμήριο Α' πιστοποιητικό γέννησης του ανηλίκου.
  5. Η συμβίωση μου με τον καθ' ου η αίτηση διακόπηκε στις 20/06/2015 για λόγους οι οποίοι οφείλονται αποκλειστικά στο πρόσωπο του καθ' ου η αίτηση. Συγκεκριμένα ο καθ' ου η αίτηση, ξημερώματα της 20ης Ιουνίου 2016, μετά από βραδινή μας έξοδο για λόγους που οφείλονται στην παθολογική του ζήλια και ίσως στα ψυχολογικά προβλήματα που πιστεύω ότι αντιμετωπίζει, μου επιτέθηκε λεκτικά αλλά και με ένα ανελέητο ξυλοδαρμό. Με κτυπούσε για πολλή ώρα σε όλο μου το σώμα προκαλώντας μου σοβαρούς τραυματισμούς και διαλύοντας με σωματικά και ψυχολογικά.
  6. Από τα κτυπήματα και τις φωνές μου ξύπνησε η κόρη μου η οποία έζησε το υπόλοιπο της επίθεσης τρομοκρατημένη και εκείνη και ανήμπορη να βοηθήσει αφού ούτε τις δικές της φωνές άκουε ο καθ΄ου η αίτηση. Ο καθ' ου η αίτηση αντιλήφθηκε την παρουσία της ανήλικης αλλά δεν σταμάτησε να μου κτυπά. Η ως άνω συμπεριφορά του καθ' ου η αίτηση ήταν απρόκλητη και αδικαιολόγητη αφού εγώ δεν του είχα δώσει κανένα δικαίωμα για τέτοια συμπεριφορά.
  7. Βίαιη συμπεριφορά εναντίον είχε ξανά ο καθ' ου η αίτηση σε μικρότερη έκταση με κτυπήματα εναντίον μου. Δεν είχα καταγγείλει τον καθ΄ου η αίτηση τότε. Η επίθεση που δέχθηκα στις 20 Ιουνίου 2016 ήταν σοβαρότατη και πολύ μεγάλη με κίνδυνο ακόμη εναντίον της ζωής μου. Μου κτυπούσε παντού και με όλη του τη δύναμη. Μου προκάλεσε τραυματισμούς σε όλο μου το σώμα, μώλωπες, θλαστικά τραύματα, εκδορές, θλάσεις, αιματώματα σε όλο μου το σώμα. Με κλώτσησε στο κεφάλι, στα πόδια και στα χέρια και με κτυπούσε με γροθιές σε όλο μου το σώμα και το πρόσωπο. Επισυνάπτω ως Τεκμήριο Β' έκθεση από τον Ιατροδικαστή κύριο XXXXX Σταυριανό τον οποίο επισκέφθηκα την μεθεπομένη. Επισυνάπτω επίσης ως Τεκμήριο Γ' Φωτογραφίες στις οποίες φαίνονται κάποιοι τραυματισμοί που μου προκάλεσε. Ζήτησα επίσης μέσω του δικηγόρου μου ιατρική έκθεση του Νοσοκομείου Λάρνακας η οποία όμως ακόμη δεν ετοιμάσθηκε παρά τις προσπάθειες του δικηγόρου μου.
  8. Το πιο πάνω γεγονός του βίαιου ξυλοδαρμού μου από τον καθ' ου η αίτηση, το κατήγγειλα στην Αστυνομία Λάρνακας στις 20/06/2016 και ακολούθως μετέβηκα στο Νοσοκομείο για εξετάσεις. Η αστυνομία έθεσε υπό κράτηση τον καθ' ου η αίτηση την Δευτέρα 20/06/2016 μέχρι την Τρίτη 21/06/2016 το απόγευμα για τη διερεύνηση διάπραξης αδικημάτων από μέρους του εναντίον μου μετά την καταγγελία μου.
  9. Ο καθ΄ου η αίτηση δεν επέστρεψε έκτοτε στο διαμέρισμα για να μείνει αλλά σταδιακά άρχισε να με ενοχλά και να μου ασκεί ψυχολογική βία και πίεση όπως εξηγώ στη συνέχεια:
  10. Ο καθ' ου η αίτηση στις 21/06/2016 το απόγευμα όταν αφέθηκε ελεύθερος, ήρθε στο διαμέρισμα που διαμένω και κτυπούσε την πόρτα, με έπαιρνε τηλέφωνο και επέμενε να του ανοίξω. Εγώ του έλεγα να φύγει όμως αυτός επέμενε, αργότερα το βράδυ έφυγε από τον χώρο. (α) Την επόμενη μέρα 22/06/2016 ήρθε ξανά στο διαμέρισμα και ζητούσε να του ανοίξω να μου μιλήσει και έλεγε διάφορα τα οποία δεν μπορούσα καν να αντιληφθώ. Βρισκόμουν σε τέτοια ψυχολογική κατάσταση και ήμουν τρομοκρατημένη και διαλυμένη ψυχολογικά που το μόνο πρόσωπο που ήθελα κοντά μου ήταν τα παιδιά μου και φίλη μου που με στήριζε. (β) Ο καθ' ου η αίτηση και τις επόμενες μέρες συνέχισε με παρόμοιο τρόπο. Τηλεφωνούσε σε φίλες μου και έριχνε μικρές πέτρες στα παράθυρα του διαμερίσματος του πρώτου ορόφου όπου διαμένω. Ο καθ΄ου η αίτηση προσπαθούσε υποκριτικά και σίγουρα με θράσος να με μεταπείσει από τη καταγγελία μου, παραβλέποντας τα τραύματα που έφερα που ήσαν και είναι ακόμη έντονα. Η πιο πάνω συμπεριφορά του καθ' ου η αίτηση προκάλεσε φόβο τόσο σε μένα όσο και στην ανήλικη κόρη μου η οποία τρομοκρατήθηκε λόγω των όσων έζησε και η ίδια. Εγώ προσπαθούσα να την καθησυχάσω λέγοντας της πως θα κουραστεί και θα φύγει και δεν θα ξανάρθει στη συνέχεια τηλεφώνησα στην αστυνομία να καταγγείλω το περιστατικό χωρίς όμως να έχω κάποια βοήθεια. Στο ενδιάμεσο, η αστυνομία ενημέρωσε το Γραφείο Ευημερίας το οποίο επισκέφθηκα για συνέντευξη στις 30 Ιουνίου 2016 σε Λειτουργό Ευημερίας (κα XXXXX). Η Λειτουργός με καθοδήγησε για ψυχολογική στήριξη και με συμβούλευσε έχοντας υπόψη και την πίεση που ασκούσε ο καθ΄ου η αίτηση να αποταθώ στο Δικαστήριο για Διάταγμα προστασίας μου. Επειδή ανέφερα ότι είχα επισκεφθεί δικηγόρο και με παρέπεμψε στο δικηγόρο μου για αυτή την διαδικασία. (γ) Παρά το γεγονός ότι ζήτησα από τον καθ' ου η αίτηση να μην μας ενοχλεί, ο ίδιος συνέχισε να έρχεται καθημερινά μέχρι και προχθές 02/07/2016 ημερομηνία κατά την οποία ο καθ' ου η αίτηση ήρθε στο χώρο όπου διαμένω, και προσπάθησε να ανοίξει την πόρτα για να μπει μέσα και φώναζε και τρομοκρατώντας τα ανήλικα τέκνα μου. Ο φόβος και η ψυχολογική πίεση που έζησα και ζω με τις έμμονες και πιεστικές προσεγγίσεις του καθ΄ου η αίτηση έχοντας ζήσει το περιστατικό της επίθεσης που δέχθηκα είναι αβάστακτο πλέον βάρος για μένα.
  11. Εγώ έχω οικονομικά προβλήματα και τώρα πλέον είμαι μόνη μου να μεγαλώνω δυο ανήλικα τέκνα. Έχω μικρό εισόδημα από μερικές ώρες εργασία στο σπίτι για τοποθέτηση βλεφαρίδων και έχω ευέλικτο ωράριο.
  12. Πέραν του γεγονότος ότι φοβάμαι για τη σωματική μου ακεραιότητα, φοβάμαι και για τα παιδιά μου, είναι απρόβλεπτο δε ο καθ΄ου πως θα συμπεριφερθεί ξανά. Πιστεύω πλέον ειλικρινά ότι ο καθ' ου η αίτηση είναι επικίνδυνος και πως έχει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα.
  13. Είμαι δε διατεθειμένη να συμμορφωθώ με οιοδήποτε όρο ήθελε κρίνει δίκαιο και εύλογο το Δικαστήριο για την έκδοση του αιτούμενου με την παρούσα αίτηση Διατάγματος ακόμη και για την διατήρηση του ανηλίκου στην Κύπρο.
  14. Εξ όσων κάλλιον γνωρίζω και ως συμβουλεύομαι και από τον δικηγόρο μου έχω πολύ καλή βάση αγωγής για όλες τις απαιτήσεις μου εναντίον του εναγομένου όπως αυτές παρατίθενται και στην αγωγή μου που έχω καταχωρήσει σήμερα. Επίσης ακόμα πιο σημαντικό για μένα είναι η διαφύλαξη της ειρήνης και της ησυχίας των ανηλίκων τέκνων μου και η ασφάλεια τους όπως και η δική μου, αφού μόλις άρχισα να αναρρώνω τόσο σωματικά όσο και ψυχικά από τη βάναυση βίαιη και απάνθρωπη συμπεριφορά του καθ' ου η αίτηση απέναντι μου. Είναι για όλες τις πιο πάνω περιστάσεις δικαιολογημένο, επείγον και επιβεβλημένο όπως εκδοθούν οι αιτούμενες θεραπείες.
  15. Εν όψει όλων των ανωτέρω είvαι δίκαιo και εύλoγo και επιβεβλημέvo υπό τις περιστάσεις όπως εκδοθούν τα αιτoύμεvα διατάγματα και θεραπείες." Στην Αίτηση επισυνάπτονται και τα ακόλουθα Τεκμήρια:
  16. Πιστοποιητικό Γέννησης του XXXXX Ολύμπιου, τέκνου των διαδίκων
  17. Ιατροδικαστική Έκθεση του κ. XXXXX Α. Σταυριανού όπου φαίνονται πολλαπλά τραύματα της Αιτήτριας.
  18. Φωτογραφίες όπου φαίνονται οι τραυματισμοί της Αιτήτριας Σημαντικό είναι να καταγραφεί ότι στα σχόλια του Ιατροδικαστή φαίνεται να είναι ότι η Αιτήτρια έπεσε θύμα άγριου ξυλοδαρμού και ότι ο δράστης αδιαφορούσε για την εξέλιξη των χτυπημάτων του και ότι στο συμπέρασμά του αναφέρεται ότι η Αιτήτρια έφερε βαρύτατες κακώσεις. Μετά την έκδοση του διατάγματος, ο Καθ'ου η Αίτηση καταχώρησε Eιδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης, προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους Ένστασης: «(α) Η αιτήτρια δεν έρχεται στο Δικαστήριο µε καθαρά χέρια, προέβαλε ψευδής ισχυρισμούς και απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα με σκοπό τη παραπλάνηση του δικαστηρίου και την εξασφάλιση με δόλιο τρόπο του προσωρινού διατάγματος, αποστερώντας από το Δικαστήριο την άσκηση της κρίσης του επί αυτών των γεγονότων. Ως εκ τούτου η αίτηση της αιτήτριας η οποία οδήγησε στην έκδοση του αιτούμενου διατάγµατος, δεν πληρούσε τις απαιτούμενες νομικές και πραγματικές προύποθέσεις. (β) Σε περίπτωση που το εν λόγω διάταγμα παραμείνει σε ισχύ, τότε θα προκληθεί τεράστια και ανεπανόρθωτη βλάβη και ζημία όχι μόνο στον καθ'ού αλλά και στα ανήλικο τέκνο του που διαμένει με την αιτήτρια. (γ) Η ακύρωση του εν λόγω διατάγματος δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση ότι θα είναι αδύνατο ή δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο ούτε και προβάλλεται ικανοποιητικός λόγος που να αποδεικνύει το κατεπείγον της διατήρησης του, καθότι η αιτήτρια κανένα απολύτως κίνδυνο δεν διατρέχει από τον καθ' ου η αίτηση. (δ) Δεν υπάρχει οτιδήποτε στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας 6" η παρούσα υπόθεση είναι τέτοια που αν το εκδοθέν διάταγμα δεν είναι γίνει απόλυτο δεν θα µπορεί να αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη σε τελικό στάδιο είτε διότι οι αποζημιώσεις δεν μπορούν να αποτελέσουν ικανοποιητική αποζημίωση για την Αιτήτρια διότι ο εναγόμενος-καθ'ου η Αίτηση δεν είναι σε θέση από οικονομικής άποψης να την αποζημιώσει. (ε) Το εκδοθέν διάταγμα παραβιάζει το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του καθ'ου, να χρησιμοποιεί και να αξιοποιεί το ενοικιαζόμενο ακίνητό του και ως εκ τούτου προσβάλλεται η οικονοµική του ελευθερία. (στ) Το εκδοθέν διάταγμα παραβιάζει τα δικαιώματα του καθ'ού τα οποία πηγάζουν από την άσκηση γονικής µέριµνας καθότι στο εν λόγω διαµέρισμα, στο οποίο έχει αποκλειστεί η είσοδος του, διαμένει το ανηλικο τέκνο του. (ζ) Το Σεβαστό Δικαστήριο σε καµία περίπτωση δεν πρέπει να διατηρήσει σε ισχύ το εκδοθέν διάταγμα αφού βασίζεται σε αβάσιμους, ανεδαφικούς και ψευδείς ισχυρισμούς και τίθεται θέµα παράλειψης αναφοράς ουσιωδών γεγονότων εξ αντικειµένου ουσιώδους σηµασίας.. Αναµφιβολα , η παράλειψη αυτή, η οποία κρίνεται σκόπιμη, σε μονομερή αιτηση θεωρειται είδος εξαπάτησης του δικαστηρίου (η) Με την διατήρηση του αιτούμενου διατάγματος ανατρέπεται το status quo ante. (ο) Η Αιτήτρια δεν αναφέρει ότι σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να εκτελεσθεί η οποιαδήποτε εκδοθεισα απόφαση. (ι) Το αιτούμενο διάταγμα δεν δικαιολογείται υπό τις περιστάσεις. Η αίτηση υποβάλλεται με αδικαιολόγητη καθυστέρηση υπό τις περιστάσεις και ουδόλως δικαιολογείται ή επεξηγείται η απραξία και η αδράνεια αυτή. (κ) Η ισχυριζόµενη ζηµία των Εναγόντων - Αιτητών είναι, καθαρά, χρηματική και επιδέχεται την θεραπεία των αποζημιώσεων, ως εμφαίνεται από τη 'Εκθεση Απαίτησης πλην όµως δεν καθορίζεται η ζηµιά που θα προκληθεί και, ως εκ τούτου δεν πληρείται η τρίτη προυπόθεση του άρθρου
  19. (λ) Δεν ικανοποιούνται οι προύποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/
  20. (µ) Το εκδοθέν Διάταγµα καθίσταται άκυρο και/ή ακυρώσιμο καθότι η Αιτήτρια ανέλαβε προσωπική υποχρέωση - εγγύηση για πλήρη κάλυψη οιονδήποτε ζημιών και εξόδων του Καθ' ου η αίτηση ενώ είναι άτοµο αναξιόχρεο. (ν) Δεν υπάρχει ζημιά και ιδιαίτερα ανεπανόρθωτη ζημιά εφόσον αυτή µπορει να απονεµηθεί σε χρήμα. (ξ) Η έκδοση του διατάγματος βασίστηκε σε αόριστους και αβάσιμους ισχυρισμους και έγινε καταχρηστικά και για εκδικητικούς λόγους. (ο) Η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιµη. (π) Η αίτηση δεν αναφέρει στο σώμα της το άρθρο το άρθρο του Νόμου ή/και το ορθό άρθρο του Νόμου επί του οποίου στηρίζεται. (ρ) Δεν αποδείχτηκε το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις που να δικαιολογούν την έκδοση του επίδικου διατάγματος.» Η Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Εναγόμενου -Καθ'ου η Αίτηση, στην οποία αναφέρει τα ακόλουθα: «
  21. Είμαι ο καθ'ού στην υπό τον ως άνω τίτλο και αριθµό αίτηση και εναγόµενος στα πλαίσια της αγωγής. Έχω προσωπική και ιδια γνώση των γεγονότων της υπόθεσης και των όσων αναφέρω στην ένορκη δήλωση μου. Για όσα θέματα είναι νομικής φύσεως έχω πάρει συμβουλή από τους Δικηγόρους μου κ.κ. Γιώργος Α. Βασιλείου Δ.Ε.Π.Ε.
  22. Έχω αναγνώσει µε προσοχή την ΄Ενορκο Δήλωση της Ενάγουσας Αιτήτριας κας XXXXX Covalciuc που συνοδεύει την αίτηση της ηµερομηνίας 4/07/2016, το περιεχόμενο της οποίας και απορρίπτω και συνεπώς αρνούμαι εκτός όπου ρητά αποδέχομαι πιο κάτω.
  23. Ως με συµβουλεύουν οι Δικηγόροι μου και τυγχάνω νομικής συµβουλής αλλά και µε βάση όσα γεγονότα εγώ γνωρίζω προσωπικά, το εκδοθέν διάταγμα ηµερομηνίας 4/7/2016 θα πρέπει να ακυρωθεί για τους λόγους που αναφέρονται στην ΄Ενσταση την οποία συνοδεύει η παρούσα Ενόρκως Δήλωση μου και τους οποίους υιοθετώ πλήρως για σκοπούς μη επαναλήψεως.
  24. Αποδέχομαι εν μέρει την παράγραφο 2 της ενόρκου δηλώσεως της αιτήτριας. Πράγματι συζούσαμε απο το Μάρτιο του 2013 μετα την γνωριμίας μας, τον Φεβρουαριο του 2013, στο μπαρ διασκέδασης όπου και εργαζόταν. Συζούσαμε σε ελεύθερη συμβίωση στο διαμέρισμα στην οδό XXXXX 21, διαμέρισμα XXXXX XXXXX, το οποίο ενοικιάζω αποκλειστικά ο ίδιος και καταβάλλω το τίμημα κάθε μήνα. Αρνούμαι τον ισχυρισμό της Αιτήτριας περί δήθεν συνεννόησης της ίδιας με τον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος για να πληρώνει τα ενοίκια και να συνεχίσει η ίδια την ενοικίαση. Πρόκειται για αναληθή ισχυρισμό, προς απόδειξη τούτου, επισυνάπτω υπογεγραμμένη δήλωση του XXXXX Ξιούρουππα εκ μέρους και διά λογαριασμό της εταιρείας SUNDELAND DEVELOPING LTD, ιδιοκτήτη τουδιαμερίσματος Νο XXXXX στον XXXXX όροφο της πολυκατοικίας XXXXX COURT Νο XXXXX, στην οδό XXXXX XXXXX Νο 27 στην XXXXX, ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1, µε την οποία βεβαιώνει ότι το εν λόγω διαμέρισµα το έχει ενοικιάσει σε µένα προσωπικά δυνάμει ενοικιαστηρίου συμβολαίου το οποίο επισυνάπτεται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ
  25. Μεταξύ άλλων βεβαιώνει ότι ουδέποτε ήρθε σε συνεννόηση με άλλο πρόσωπο αναφορικά µε την ενοικίαση του διαμερίσματος. Και ως εκ τούτου προκύπτει ξεκάθαρα ότι η Αιτήτρια δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και εν πάση περιπτώσει απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα που επηρεάζουν την κρίση του Σεβαστού Δικαστηρίου. (α) Επιπροσθέτως επισυνάπτω ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3 τη πιο πρόσφατη απόδειξη πληρωμής του ενοικίου της επίδικης κατοικίας προς περαιτέρω αντίκρουση και διάψευση των αναληθών ισχυρισμων της Αιτήτριας.
  26. Αποδέχομαι εν μέρει το περιεχόµενο της παραγράφου , 3 της Ενόρκου Δηλώσεως της Αιτήτριας καθότι συμµετειχα κατα πολύ περισσότερο στην ανατροφή και φροντίδα της ανηλικης κόρης της Αιτήτριας αφού την ένιωσα από την πρωτη στιγμη σαν δικο μου τέκνο.
  27. Αναφορικά με τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας τους περιεχόμενους εις τις παραγράφους 4 και 5 της Ενόρκου Δηλώσεως αποδέχομαι μόνο ότι εκ την 20/06/2016 τελούμε σε διάσταση, αρνουμαι κατηγορηµατικα λοιπούς ισχυρισµούς της Αιτήτριας ως ψευδείς και, μη ανταποκρινόµενους στη αλήθεια. Τελούμε σε διάσταση από την 20/06/2016 όταν µετά από νυχτερινή µας έξοδο η Αιτητρια άνευ λόγου και αιτίας και µετά από συζήτηση είχε δημιουργήσει ένα καυγά και ενώ οδηγούσα άρχισε να µε κτυπά βάζοντας σε κίνδυνο τόσο τη δική μου ζωή όσο και τη δική της. (α) Στην προσπάθεια µου να αµυνθώ από,τη Αιτήτρια καθότι όλα συνέβησαν ενώ οδηγούσα, η Αιτήτρια διαστρέβλωσε την αλήθεια και τα γεγονότα προς όφελος της και έκανε καταγγελία εις βάρος μου για δήθεν ξυλοδαρμό από εμένα, ομοίως προέβηκα και εγώ ο ίδιος σε καταγγελία εις βάρος της Αιτήτριας αναφέροντας τα πραγματικά γεγονότα και πως διαδραματίστηκαν το επίδικο βράδυ. (β) Περαιτέρω αναφέρω ότι έκανα επανειλημμένες προσπάθειες συμφιλιώσεώς μας με απώτερο σκοπό το καλό της οικογενειάς μας και του ανήλικου τέκνου μας πλην όμως συναντούσα την αρνητική στάση της Αιτήτριας. (Υ) Εν πάση περιπτώσει θα ήτο παράλειψις να μην αναφέρω ότι η Αιτήτρια ψεύδεται για το γεγονός ότι δήθεν η ανήλικη θυγατέρα της Αιτήτριας παρακολούθησε το κατ' ισχυριζόμενο περιστατικό (το οποίο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα) καθότι το συγκεκριμένο βράδυ τα ανήλικα τέκνα, τόσο ο ανήλικος υιός μας όσο και η ανήλικη θυγατέρα της Αιτήτριας την οποία νιώθω από τη πρώτη στιγμή ως δικό του τέκνο ευρίσκοντο στην κατοικία μας μαζί και με τα 2 ανήλικα μου τέκνα από τον προηγούμενό μου γάμο και κοιμόνταν από νωρίς. 7- Αρνούμαι το περιεχόμενο της παραγράφου 6 και 7 της ενόρκου δηλώσεως και επαναλαμβάνω και εµμένω σε όλα όσα σχετικά έχω αναφέρει ανωτέρω για το επίδικο βράδυ. (α) Περαιτέρω αναφέρω στο Σεβαστό Δικαστήριο ότι ουδέποτε επέδειξα εναντίων της επιθετική συμπεριφορά ούτε στην παρούσα φάση αλλά ούτε και στο παρελθόν, ήµουν πάντα τρυφερός απέναντι της και έκανα υπομονή απέναντι σε κάθε αδικαιολόγητη και ανάρµοστη συμπεριφορά της για το καλό της οικογένειας µας. Τα όσα αναφέρει στερούνται λογικής και πειστικότητας αφού η δε θέση της, ότι ο κατ' ισχυριζόµενος ξυλοδαρμός έθεσε σε τόσο σοβαρό κίνδυνο την ζωή της δεν συνάδει µε τη παράλειψη της να καταθέσει έγκαιρα την αγωγή και την αίτηση της; Αντιστρατεύεται την λογική ενός μέσου κοινού ανθρώπου η καθυστερηµένη κατά 15 µέρες κατάθεση της αγωγής ενώ παράλληλα ισχυριζόταν ότι η ζωή της εξακολουθούσε να βρίσκεται σε κίνδυνο από τις 20/6/2016;
  28. Επιπροσθέτως απορρίπτω το περιεχόμενο της παραγράφου 8, 9 της ενόρκου δηλώσεως καθότι προβαίνει σε ισχυρισμούς που είναι ψευδείς και ανυπόστατοι. Ουδέποτε πήγα ενάντιας της θελήσεως της να µε συναντήσει ούτε της άσκησα οποιαδήποτε πίεση. Μόλις αφέθηκα ελεύθερος απευθύνθηκα στον δικηγόρο μου και από τότε και στο εξής οι κινήσεις µου ήταν οι δέουσες έτσι ώστε να καταφέρω νοµίμως να δω το ανήλικο µου παιδί για την τύχη του οποίου ανησυχούσα. Έκανα κάποιες προσπάθειες τηλεφωνικώς γιατί ανησυχούσα για το πώς ήταν τα παιδιά και ήθελα απεγνωσμένα να µάθω αν ήταν καλά. Εύλογα θέτω το ερώτημα αφού διέτρεχε τόσο μεγάλο κίνδυνο από μένα όχι µόνο σε μία περίπτωση, ως αναληθώς ισχυρίζεται, τόσο η ίδια όσο και τα παιδιά και της ασκούσα ψυχολογική πίεση ώστε να την δω τότε για ποιο λόγο δεν άσκησε σχετική καταγγελία κατευθείαν στην αστυνομία; Στην ένορκη δήλωσή της η αιτήτρια παραλείπει να αναφέρει ότι από τις 26/6/2016 και έπειτα μιλούσαμε καθημερινά τηλεφωνικώς.
  29. Όσον αφορά την παράγραφο 10, είναι άξιο απορίας και ειλικρινά διερωτώμαι πως είναι δυνατό να ισχυρίζεται οικονομικά προβλήματα και ότι δεν έχει οιοδήποτε εισόδημα πλην ενός μικρού Εισοδήματος από μερικές ώρες εργασίας ενώ παράλληλα υπέγραψε εγγύηση για το ποσό των €2Ο.ΟΟ0, δια πληρη καλυψη οιωνδ ποτε εξόδων και ζημιών που θα υποστώ από την έκδοση του παρόντος διατάγματος. Καθίσταται σαφής ο αναληθής λόγος της. 1Ο.Αρνουμαι΄ κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας τους περιεχόµενους εις τις παραγράφους 11 και 12 της Ενόρκου δηλώσεως και αναφέρω ότι κανένα απολύτως κίνδυνο δεν διατρέχει από μένα ούτε η αιτήτρια ούτε τα ανήλικα τέκνα. Η πιο πάνω αναφερόµενη ανησυχία μου για τα παιδία οφείλεται στον χαρακτήρα και την συμπεριφορά της αιτήτριας απέναντι τους αφού αντιµετωπίζει τόσο το ανήλικο τέκνο μας όσο και τη ανήλικη Θυγατέρα της από προηγούμενη σχέση της με απάθεια και αδιαφορία, γενικά τα έθετε θέτει σε δεύτερη μοίρα με την ζωή που διαγάγει. (α) Όταν την γνώρισα, μου ήτο γνωστό ο άτακτος βίος που έκανε, εντούτοις ήλπιζα ότι µε την αγάπη και την φροντίδα που της παρείχα θα έθετε στην ζωή της νέες προτεραιότητες. ΄Εδειχνε πρόθυµη να κάνει µια νέα αρχή και να επιδεικνύει τη πρέπουσα συμπεριφορά απέναντι μου. Στην αρχή η συμβίωση µας ήταν καλή, μετέπειτα ήρθε ξανά στην επιφάνεια η ανάγκη της να κάνει την ζωή που έκανε παλαιότερα προτού με γνωρίσει. Συγκεκριμένα να καταναλώνει αλκοόλ επί καθημερινής βάσεως, να κτυπά και να φωνάζει στα ανήλικα τέκνα της, να αδιαφορεί για την ανατροφή τους και να τα παραµελεί, να βγαίνει καθημερινά μέχρι πρωίας, να δέχεται επισκέψεις από άγνωστους άντρες εν παρουσία των παιδιών. (β) Θα ήτο παράλειψις να µην αναφέρω ότι δεν επιδείκνυε µόνο σε εμένα και στα παιδιά απρεπή συµπεριφορά, άλλα δεν ήτο σε θέση να δείξει σεβασμό σε κανένα αφού ενοχλούσε και τους ένοικους των διπλανών διαμερισμάτων µε την οχλαγωγία που προκαλούσε με τις φωνές και την μουσική που έβαζε δια πασών, και συνεχίζει μέχρι σήμερα. Προς απόδειξη όσων σας αναφέρω σχετικά με την απρεπή συμπεριφορά της, επισυνάπτω ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4 δήλωση υπογεγραμμένη από όλους τους ένοικους της πολυκατοικίας που διαµένει οι οποίοι περιγράφουν τι είδους συμπεριφορά τους επεδείκνυε και ότι είχε υπό πέσει στην αντίληψη τους όσο την γνώριζαν. Είναι η θέση µου λοιπόν ότι η παραμονή της με τα παιδιά θα προκαλέσει σε αυτά ανεπανόρθωτες βλάβες και συνέπειες στην ψυχοσωματική ανάπτυξη των παιδιών. Είναι άµεση ανάγκη να ακυρωθεί το εκδοθέν διάταγμα έτσι ώστε να είμαι δίπλα στα ανήλικα τέκνα αφού γνωρίζω πολύ καλά πως να τα φροντίζω αφού όπως προανέφερα συμμετέχω κατά πολύ περισσότερο στην ανατροφή τους.
  30. Απορρίπτω κατηγορηματικά τις παραγράφους 13 και 14 και επαναλαμβάνω και εμμένω σε όλα όσα σχετικά έχω αναφέρει και προκύπτει, ξεκάθαρα ότι η αίτηση βάσει της οποίας εκδόθηκε το επιδικο Διάταγμα ειναι νόμω και ουσία αβάσιμη. 12.Περαιτέρω είναι η θέση μου ότι το επίδικο εκδοθέν Διάταγµα παραβιάζει το δικαίωμα επικοινωνίας μου µετά του ανηλίκου τέκνου μου και/ή το δικαίωμα μου άσκησης γονικής μέριμνας καθότι στη επίδικη κατοικία διαμένει το ανήλικο µου τέκνο και εν πάση περιπτώσει προσκρούει εις οιοδήποτε Διάταγμα επικοινωνίας µετα του ανηλίκου τέκνου μου ήθελε εκδοθεί καθότι θα εμποδίζομε από τη άσκηση του εν λόγω δικαιώματος μου αφού σύμφωνα με τη Νομολογία του Οικογενειακού Δικαστηρίου το παιδί παραδίδεται και παραλαμβάνεται από τη κατοικία διαμονής του από τους γονεις του.
  31. Ενόψει όλων των ανωτέρω είναι δίκαιο και εύλογο να ακυρωθεί το εκδοθέν Διάταγμα προς αποκατάσταση της δικαιοσύνης αφου υφίσταται αδικία σε βάρος μου εξαιτίας των αναληθών ισχυρισμών της Αιτήτριας. 14.Οι λόγοι ένστασης μου είναι επαρκής και εκτίθενται γραπτώς, και ένεκα αυτών των λόγων εξαιτούμαι ακύρωση του εκδοθέν διατάγματος ως νοµικώς και πραγµατικώς αβάσιμου.» Επισυνάπτονται επίσης 4 Τεκμήρια και συγκεκριμένα: 1) Δήλωση - Βεβαίωση από τον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος για το ποιος είναι ο ενοικιαστής του διαμερίσματος βάσει του συμβολαίου και για το ποιος πληρώνει τα ενοίκια (Τ.1) 2) Ενοικιαστήριο Έγγραφο του Διαμερίσματος (Τ.2) 3) Απόδειξη πληρωμής ενοικίου Ιουλίου (Τ.3) 4) Δήλωση υπογεγραμμένη από κάποια πρόσωπα (χωρίς υπογραφές, εκτός από μία υπογραφή για εταιρεία (ενώ δηλώνεται ως πρόσωπο που υπογράφει κάποια «XXXXX Σάντη») ότι η Αιτήτρια οχλαγωεί, φωνάζει στα ανήλικα που συνεχώς κλαίνε , καταναλώνει αλκοόλ επί καθημερινής βάσης και δέχεται επισκέψεις από άγνωστους άντρες σε ακατάλληλες ώρες επί καθημερινής βάσεως. Νομικές Αρχές Έχω μελετήσει τις θέσεις και τους ισχυρισμούς των μερών όπως διατυπώθηκαν τόσο στην Αίτηση και στην Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης, όσο και στις γραπτές αγορεύσεις με τις οποίες οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών εφοδίασαν το Δικαστήριο. Αναφορά σε αυτούς προβαίνω όμως, όπου και εάν το κρίνω αναγκαίο. Όσον αφορά τη νομική πτυχή που διέπει παρόμοιου τύπου αιτήσεις, ο κ. Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ., στην Αγωγή Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας CGC CONSTANTINOU GENERAL CONSTRUCTION ΛΤΔ κ.α. ν. ΑΓΗΣΙΛΑΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΟΙΚΟΤΕΧΝΙΚΗ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας 1300/13, ημερομηνία απόφασης 31/10/2013, προέβη σε εκτενή ανάλυση των αρχών που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, τις οποίες παραθέτω ως τέθηκαν από εκείνον: « Για την επιτυχή κατάληξη της αίτησης δυνάμει του αναφερθέντος άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, το οποίο αναφέρεται σ΄ οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, πρέπει να πληρούνται οι εξής τρεις προϋποθέσεις: (A) H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (Β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. (Γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd & Another

(1982)1 C.L.R. 557) Τέλος, εάν πληρούνται οι τρεις αυτές προϋποθέσεις κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα (Βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 132). Το Άρθρο 32 του Ν. 14/60 ερμηνεύτηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι αρχές που τέθηκαν απ΄ αυτές τις αποφάσεις είναι τόσο σαφείς που δεν χρειάζεται εκτενής αναφορά στις εν λόγω υποθέσεις. Αρκούμαι να αναφέρω μερικές απ΄ αυτές όπως, για παράδειγμα, τις εξής: Karydas Taxi Co Ltd v. Komodikis
(1975)1 C.L.R. 321, Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, Stavrinou v. Asproghenis
(1985)1 C.L.R. 341, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Χ¨Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. 152, Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδης Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255, Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska A.D.
(1999)1(Α) Α.Α.Δ.225, PAREKO ALUMINIUM DESIGNS LTD v. MUSKITA ALUMINIUM CO. LIMITED κ.α.
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015, Αριστοτέλους κ.ά. v. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.
(2006)1 Α.Α.Δ. 280, Ανδρέου v. Colossos Sings Ltd
(2009)1 A.A.Δ. 1040, Κίτσιος κ.ά. v. A. C. Kitsios Motors Ltd κ.ά.
(2010)1 Α.Α.Δ. 1262, Κυριακίδης v. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ, Πολιτική ΄Εφεση 83/08, ημ. 11/5/11, Μελάνθιους v Μελάνθιου, Πολιτική Έφεση 394/08, ημ. 28/12/11 και Αποστόλου v. Ιωάννου, Πολιτική ΄Εφεσης 20/10 και 21/10 ημερομηνίας 3/4/12. Από την υπόθεση Κ.Ο.Τ. v. Θεωρή παραθέτω το εξής απόσπασμα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό το Νόμου έχει εξεταστεί επανειλημμένα από το Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates Ltd & other
(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Το Δικαστήριο όταν επιλαμβάνεται τέτοιου αιτήματος πρέπει να αποφεύγει να κρίνει την ουσία της αγωγής. Η προσέγγιση της μαρτυρίας έχει ως σκοπό μόνο τη διακρίβωση της ύπαρξης ή μη των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (Βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263). (A) ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗ Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. (Β) ΟΡΑΤΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής. (Βλ. Odysseos v. Pierís Estates Ltd & other
(1982)1 C.L.R. 557 και Πουργουρίδη κ.ά. v. Μέζου κ.α.
(1994)1 Α.Α.Δ. 201, σελ. 207). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8). (Γ) ΔΥΣΚΟΛΟ Ή ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΑΠΟΝΕΜΗΘΕΙ ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΚΔΟΘΕΙ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ Η προϋπόθεση, όπως φαίνεται και από την επιφύλαξη του άρθρου 32
(1)του Νόμου 14/60 και όπως εξηγήθηκε στις πιο πάνω αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι το κατά πόσο «θα είναι δύσκολο ή αδύνατο ν΄ απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο» αν δεν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ο Αιτητής επιτύχει τελικά στην αγωγή του. Μια τέτοια περίπτωση είναι όταν ο ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι δεν είναι δυνατός ο υπολογισμός. Μια άλλη περίπτωση είναι εκείνη όταν η οικονομική κατάσταση του εναγομένου είναι τέτοια που αν δεν εμποδιστεί η αποξένωση ακίνητης ή κινητής του περιουσίας θα είναι δύσκολο για τον ενάγοντα η εκτέλεση της απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ του. Επίσης το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα, την αρχή ότι είναι ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά ή ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής έτσι ώστε ν΄ αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα δύο φορές. (Βλ. γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Michael v. Brevinos Ltd
(1969)1 C.L.R. 578, Bhimjiyani v. Gregoriou
(1980)1 C.L.R. 14 και την υπόθεση Re Χ¨Κωνσταντή
(1988)1 Α.Α.Δ. 2187). Το βάρος είναι στον Αιτητή για να δικαιολογήσει τη συνέχιση ενός διατάγματος που εκδόθηκε σε μονομερή αίτηση. (βλ. Αίτηση για ένταλμα Certiorari Αναφορικά με τον Αιτητή Χάρη Φεσά
(1990)1 Α.Α.Δ. 704 και Louis Vuitton v. Δέρμοσακ & άλλος
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453). Όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, είναι νομολογημένο ότι το δικαστήριο στο στάδιο αυτό της διαδικασίας δεν πρέπει να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Ούτε πρέπει να αποφαίνεται σε θέματα αξιοπιστίας εκτός εκεί που αυτό είναι απόλυτα αναγκαίο διότι διαφορετικά θα επηρεάζετο δυσμενώς η υπόθεση στην ουσία της για τον διάδικο εκείνο τον οποίο το Δικαστήριο έκρινε από αυτό το στάδιο ως αναξιόπιστο. (Βλ. μεταξύ άλλων Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, σελ. 267-8, Γρηγορίου κ.α. v. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, σελ. 269-270, Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 799 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 788). Τα ίδια ειπώθηκαν και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. (Βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka A.D. Πολιτική Έφεση 10042, ημερομηνίας 23.02.1999, απόφαση πλειοψηφίας T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation, Πολιτική Έφεση 11159, ημερομηνίας 20.11.2002 και Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.α., Πολιτική Έφεση 11156, ημερομηνίας 19.12.2002). Στην υπόθεση (T.A. Micrologic Consultants Ltd) ο πρώην Εφέτης, κ. Νικολάου, διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεών μας: βλ. ενδεικτικά τις Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v.Pieris Estates & Others
(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά» Στην υπόθεση (Parico Aluminium Design Ltd), ο έντιμος Δικαστής κ. Καλλής υιοθέτησε το πιο πάνω απόσπασμα από την υπόθεση T.A. Micrologic και παράπεμψε επίσης στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης v. Nacantony Trading Co. Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ. 1653, όπου λέχθηκε ότι «. το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδώσει το διάταγμα αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης.». Σε αιτήσεις ενδιάμεσης φύσης υπό κανονικές συνθήκες πρέπει κι αυτές να υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις προσώπων που έχουν προσωπική γνώση των γεγονότων όμως επιτρέπεται όπως μια ένορκη δήλωση περιέχει δηλώσεις κατόπιν πληροφοριών νοουμένου ότι εκτίθενται οι πηγές τους. (Βλ. Δ.39 κ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την υπόθεση Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 σελ. 1463-1464 και Fashion Box S.R.L. v. Ferro Fashions Ltd, Πολιτική Έφεση 9984, ημερομηνίας 29.10.1999.» ΤΟ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝ Ένα από τα θέματα που έθιξαν οι Καθ' ων η Αίτηση ήταν ότι δεν πληρείτο το κατεπείγον κατά την έκδοση του Διατάγματος. Στην υπόθεση In Re Stavros Hotel Apartment Ltd
(1994)1 Α.Α.Δ. 836, 841 και στην υπόθεση In Re B.P. (Cyprus) Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 861, 864 αναφέρθηκε ότι το υπαρκτό του κατεπείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας κάτω από το άρθρο 9 του Κεφ. 6. Σχετική είναι και η υπόθεση Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλη
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 σελ. 1462. Η πιο πάνω αρχή υιοθετήθηκε και επαναλήφθηκε στις υποθέσεις Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1Β Α.Α.Δ. 528, Ahmad Zein κ.α. v. Παράσχος Καμπανέλλας Λτδ,
(2000)1 Α.Α.Δ. 606 και υπόθεση Κώστας Χ¨Γαβριήλ v. Λευκόνικο Λτδ,
(2003)1 Α.Α.Δ. 606. Όταν εξετάζεται μονομερής αίτηση για έκδοση παρεμπίπτοντος προσωρινού διατάγματος ο παράγοντας του χρόνου είναι σημαντικός. Ο Αιτητής στο στάδιο εκείνο πρέπει να δείξει το κατεπείγον της αίτησης ώστε να δικαιολογείται μονομερώς εξέτασή της, στην απουσία δηλαδή του αντιδίκου. Στην υπόθεση RESOLA (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1Β Α.Α.Δ. 598 λέχθηκαν τα εξής: «Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο εφ΄ όσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά η άσκηση Δικαστικής εξουσίας στην απουσία του Εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση». Πρέπει επίσης να είναι αναγκαίο να εκδοθεί το διάταγμα με βάση την αρχή του ισοζυγίου της ευχέρειας. Κρίνω απαραίτητο να αναφερθώ στη Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 788, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: « Αναφορικά με το ισοζύγιο της ευχέρειας αυτό υποδηλώνει το ενδιαφέρον του δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφαση του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη. ΄Οπως το έχει θέσει ο δικαστής Hoffman στην Films Rover International Limited v. Cannon Film Sales Limited
(1987)1 W.L.R. 670: "Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, είτε αυτά είναι απαγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση, με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει ν΄ αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιώδη αρχή ότι το δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν 'εσφαλμένη' με το πιο πάνω νόημα. Οι κατευθυντήριες γραμμές για τη χορήγηση και των δυο ειδών προσωρινών διαταγμάτων πηγάζουν από αυτή την αρχή." Σύμφωνα με τον Drysdale (πιο πάνω), παρα. 6.15, ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν το ζήτημα του ισοζυγίου της ευχέρειας είναι η διατήρηση του status quo. Η διατήρηση του status quo ειδικώς ευνοεί την χορήγηση προσωρινού διατάγματος σε εκείνες τις περιπτώσεις που ο εναγόμενος έχει μόλις αρχίσει την εμπλοκή του στην επίδικη πράξη και όπου οι πωλήσεις του και η επένδυση κεφαλαίου ήταν μικρές, ενώ ο ενάγων έχει μια δημιουργημένη επιχείρηση (Copinger, παρα. 625). Δημιουργείται, ωστόσο, δυσκολία ως προς το τί σημαίνει η φράση "status quo". Η δυσκολία επισημαίνεται από τον Vice Chancellor Megarry στην Metric Resources Corporation v. Leasemetrix Ltd and Another
(1979)F.S.R. 571, ο οποίος στις σελ. 581-582 θέτει το θέμα ως πιο κάτω: "Ο όρος - status quo - είναι εκ πρώτης όψεως σαφώς ατελής, και όπως πρότεινα στην Robbie v. Football Club Ltd, μη δημοσιευθείσα, ημερ. 26.3.79, νομίζω ότι ο πλήρης όρος είναι ΄status quo ante bellum'. Εάν η έκδοση του κλητηρίου εντάλματος αποτελεί το νοητικό ισάξιο της έκρηξης του πολέμου, αυτό θα απαιτούσε όπως το ζήτημα εξετασθεί όταν εκδίδετο το κλητήριο ένταλμα, κάτι το οποίο κάποτε θα ήταν παράξενο ή άδικο. Αν προωθηθεί η μεταφορική έννοια τότε πολύ καλά θα προκύψει ότι το ορθό status quo ante bellum είναι η κατάσταση πραγμάτων η οποία υφίστατο αμέσως πριν από την πράξη που αποτελεί το casus belli, εκτός αν οι εχθροπραξίες καθυστερήσουν τόσο πολύ έτσι που η επίδικη πράξη να καθίσταται μέρος του status quo." Όσον αφορά διατάγματα απαγορεύοντα σε ένα πρόσωπο να παρενοχλεί ένα άλλο πρόσωπο, στην πρωτόδικη απόφαση στην υπόθεση Ε/Δ Λεμεσού Σοφιανίδου Μαρία μέσω των φυσικών γονέων και κηδεμόνων αυτής Οδυσσέα και Ναταλίας Σοφιανίδη ν. Γιώργου Αντωνιάδη, Αρ. Αγωγής: 3334/12, απόφαση ημερομηνίας 18/12/2013, η συνάδελφος Δικαστής κα Μ.Λάρμου-Παπαδήμα Ε.Δ., εξετάζοντας παρόμοια ζητήματα με την υπό κρίση υπόθεση, ανάφερε τα εξής σε σχέση με διατάγματα όπως το αιτούμενο: « Στην υπόθεση Τάκης Γιάλλουρος v. Ευγένιου Νικολάου
(2001)1 Α ΑΑΔ 558 αναγνωρίσθηκε το δικαίωμα σε αποζημίωση σε περιπτώσεις παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων που δεν συνιστούν αστικό αδίκημα. Όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση αυτή: «
  1. Η παραβίαση του δικαιώματος της ιδιωτικής ζωής και του δικαιώματος του απορρήτου της επικοινωνίας, που κατοχυρώνονται αντίστοιχα, στα Άρθρα 15.1 και 17 του Συντάγματος παρέχει δικαίωμα έννομης προστασίας μέσω της δικαστικής οδού, με τις θεραπείες του δικαίου.
  2. Η πιο πάνω κατάληξη συνάδει και με την αρχή δικαίου ότι όπου υπάρχει αδικοπραξία (wrong )πρέπει να υπάρχει και θεραπεία (remedy). Παρέκκλιση από την αρχή αυτή συνιστά ανωμαλία». Όπως δε αναφέρεται στη συνέχεια από τον Δικαστή Αρτεμίδη: «1.......................................................................2.......................................................................Όταν γίνεται βλάβη ο παθών δικαιούχος έχει δικαίωμα στην απόδοση θεραπείας. Στο Άρθρο 30 του Συντάγματος εμπεριέχεται το αξίωμα Ubi jus ibi remedium. 4.Το Άρθρο 30 του Συντάγματος προεκτείνει το λατινικό αξίωμα επιβάλλοντας στα Δικαστήρια να αναγνωρίζουν και εξασφαλίζουν κατά την άσκηση της αστικής τους δικαιοδοσίας κάθε αστικό δικαίωμα και υποχρέωση. Επομένως ο ενάγων- εφεσίσβλητος είχε αγώγιμο δικαίωμα που πηγάζει ευθέως από τα άρθρα 15 και 17 του Συντάγματος». Στην υπόθεση Κατζουράκη v. Επαμεινώνδα
(2005)1 (Α) ΑΑΔ 219, αναγνωρίσθηκε το δικαίωμα ενός διαδίκου να ζητήσει δικαστική προστασία για να παρεμποδίσει την παρενόχληση του ή την επέμβαση στην ιδιωτική ή προσωπική του ζωή, ως δικαίωμα που υφίσταται ανεξαρτήτως συγγενικής σχέσης και το οποίο εμπίπτει στη δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Κρίνεται συνεπώς ότι το Δικαστήριο έχει την εξουσία να εκδώσει διάταγμα ως το αιτούμενο και γι' αυτό θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσον πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32.» Σε υπόθεση παρενόχλησης ενός προσώπου από άλλο, στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού (David Clayton ν. Περικλής Περικλέους, Αρ. Αγωγής: 3647/14, ημερ. απόφασης 22/4/2015) η ίδια συνάδελφος Δικαστής, ανέφερε τα εξής: « Αυτό που κατ' αρχήν πρέπει να εξετασθεί είναι εάν το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδώσει προσωρινό διάταγμα στη βάση του αστικού αδικήματος της επίθεσης. Όπως αναφέρεται στους Halsbury' s Laws of England, 3η έκδοση, τεύχος 37, σελ. 142, παράγραφος 254: «There is a discretion in the High Court or a county court to grant injunctions compelling persons to do or restraining them from doing acts where otherwise the plaintiff will suffer, or continue to suffer, wrongful injury for which an award of damages will not adequately compensate him. A restrictive injunction may be permanent or of an interlocutory character and may be granted where injury has already been caused and will otherwise continue, or where it has not yet been caused but is imminently threatened. The court has jurisdiction to award damages either in addition to or in substitution for an injunction». Στο σύγγραμμα Clerk & Lindsell on Torts, στην 20η έκδοση, στη σελίδα 1979 στην παράγραφο 2901 καταγράφονται τα ακόλουθα κάτω από τον τίτλο «Principlle on which injunction granted». « In addition to the remedy by action for damages in respect of torts which have actually been committed, there is, in certain cases, a remedy by way of injunction to prevent the commission of torts which are threatened or anticipated or, in cases of continuing injuries, to restrain their continuances. The principle upon which such injunction is granted is that the injury to be inflicted would be of such a character that the claimant could not practically be compensated in damages". Και πιο κάτω στην παράγραφο 29-02 του ιδίου συγγράμματος αναφέρεται ότι το Δικαστήριο λειτουργώντας ως Δικαστήριο της επιείκειας (court of equity) έχει εξουσία να εκδώσει ένα τέτοιο διάταγμα εφόσον κρίνει τούτο ορθό και δίκαιο. .................................................................. Παρά τα πιο πάνω θεωρώ απαραίτητο να αναφερθώ στους παράγοντες που πρέπει να συνυπολογίζει το Δικαστήριο λειτουργώντας ως Δικαστήριο της επιείκειας και τους οποίους πρέπει να λαμβάνει υπόψη πριν προχωρήσει στην έκδοση απαγορευτικού διατάγματος σε υποθέσεις αστικών αδικημάτων και οι οποίοι εκτίθενται στο σύγγραμμα Clerk & Lindsell on Torts που αναφέρεται πιο πάνω και συγκεκριμένα στη σελίδα 1982 αυτού, στις παραγράφους 29-05 έως 29-
  1. Όπως αναφέρεται στην παράγραφο 29-05, «The mere proof of legal wrong done in the past is insufficient to entitle the claimant to an injunction; the court must be satisfied that the interference with the claimant' s right is continuing, as in many cases of nuisance and some of trespass, or that it is likely to be repeated unless restrained». Πρέπει δηλαδή το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί είτε ότι η παρενόχληση είναι συνεχής, είτε ότι θα επαναληφθεί στην περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα.» Η κρίση του Δικαστηρίου Υπό το φως των πιο πάνω νομικών αρχών, θα εξετάσω έαν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Λαμβάνω βεβαίως υπόψη μου και τους Λόγους Ένστασης που προβάλλονται και κάνω αναφορά όπου το κρίνω αναγκαίο. Πρώτιστο καθήκον μου βεβαίως, που επιβάλλεται από την αναγκαστική-δημόσια φύση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, είναι κυρίως να εξετάσω εάν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την οριστικοποίηση του εκδοθέντος διατάγματος. Εξετάζω κατά προτεραιότητα κατά πόσον υπήρχε κάτι ουσιώδες για να αποκαλυφθεί και εάν η Αιτήτρια το παρέλειψε. Δεν είναι ουσιώδες το ποιος πληρώνει τα ενοίκια της οικίας όπου διαμένει η Αιτήτρια, εφόσον δεν διαμένει ο Καθ'ου η Αίτηση εκεί, αφού τελούν σε διάσταση από τις 20/6/
  2. Δεν με αφορά το πως δημιουργήθηκε τυχόν καυγάς μεταξύ των μερών. Δεν είναι ουσιώδες το τι κάνει η Αιτήτρια εντός της οικίας της και εάν τυχόν ενοχλούνται γείτονες δεν αφορά την παρούσα διαδικασία. Ούτε με αφορά άλλη παράλληλη διαδικασία για επικοινωνία του Καθ'ου η Αίτηση με το ανήλικο τέκνο του. Ουσιώδες είναι οτιδήποτε σχετίζεται με το αν πληρούνται ή όχι τα κριτήρια για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Ούτε μπορεί σε αυτό το στάδιο να γίνει πλήρης ανάλυση και αξιολόγηση των Ενόρκων Δηλώσεων και των ισχυρισμών για τα γεγονότα που άπτονται της ουσίας της διαφοράς. Γενικά δεν τέθηκε οτιδήποτε που να μπορεί να διαφοροποιήσει την κρίση μου. Αυτό που έχει βέβαια κάποια σημασία είναι η έκδοση διατάγματος επικοινωνίας του Εναγομένου με το ανήλικο τέκνο των διαδίκων, το οποίο θεωρώ ότι πρέπει να διαφοροποιήσει το εκδοθέν διάταγμα, εάν κριθεί ότι το διάταγμα θα οριστικοποιηθεί, , είναι εκδοθέν διάταγμα επικοινωνίας του Καθ'ου η Αίτηση με το τέκνο του, που και τα 2 μέρη συμφώνησαν στις 11/8/16 ότι εξεδόθη κι έλαβε αντιλαμβάνομαι χώρα μετά την έκδοση του διατάγματος Προχωρώ αρχικά στην εξέταση στο κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Όσον αφορά τις δύο πρώτες προϋποθέσεις (σοβαρό θέμα προς εκδίκαση, ορατή πιθανότητα επιτυχίας), χωρίς βέβαια να αποφασίζω την ουσία και τύχη της αγωγής, κρίνω ότι πληρούνται, με βάση τους ισχυρισμούς γεγονότων της Ένορκης Δήλωσης. Στην υπόθεση P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 AAΔ 802, τονίστηκε ότι: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της μη πιθανότητας ύπαρξης του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα επί του θέματος των αποφάσεων μας. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά.» Ως ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, η Ενάγουσα στην Ένορκο Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση, ο Αιτητής την κτύπησε ασκώντας πάρα πολλή βία εις βάρος της και συνέχισε και μετά το ξυλοδαρμό της να την επισκέπτεται καθημερινά, παρότι του ζήτησε να μην ενοχλεί αυτήν και τα δύο τέκνα με τα οποία διαμένει, , με αποκορύφωμα στις 2/7/2016 όταν ο Εναγόμενος προσπάθησε να ανοίξει την πόρτα της οικίας που διαμένει η Αιτήτρια. Στην Αιτήτρια δημιουργήθηκε φόβος και ψυχολογική πίεση. Η Αιτήτρια αξιώνει κυρίως ως θεραπεία στην Έκθεση Απαίτησής της αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες που υπέστη λόγω παράνομης επίθεσης Δεν θα αποφασίσω σε αυτό το στάδιο ποιο είναι ακριβώς το αγώγιμο δικαίωμα της Ενάγουσας και το εάν ευσταθούν οι ισχυρισμοί της. Φαίνεται όμως , με βάση τα γεγονότα που αναφέρονται στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση για προσωρινό διάταγμα, να στοιχειοθετείται και το αστικό αδίκημα της επίθεσης ή και το διαμορφωθέν από την εξέλιξη της αγγλικής νομολογίας -Burris v. Azadani [1995] 4 All E.R. 802 και Khorasandjian v. Bush [1993] 3 All E.R. 669- αστικό αδίκημα της παρενόχλησης (harassment). Παραπέμπω στα αναφερθέντα στην Πολιτική Έφεση 290/2009 Νικολέττα Ιωάννου κ.α. ν. Κυριακής Αποστόλη Σιακκαλη κ.α., , απόφαση ημερομηνίας 11/9/2013, όπου αναφερθηκε ότι: «Οπως κρίθηκε και από πρόσφατη νομολογία «έστω και αν ο τρόπος που διατυπώνονται οι θεραπείες δεν είναι ο ορθός, εν τούτοις μπορεί να χορηγηθούν αν από το όλο πνεύμα του σώματος της έκθεσης απαιτήσεως τεκμαίρεται η ορθή αξίωσή τους (C. Malathouras & Sons Ltd v. Λαϊκής Ασφαλιστικής Εταιρείας Λτδ
(2004)1(Β) Α.Α.Δ. 1233, 1240)» Φαίνεται ότι υπάρχει μαρτυρία που να στηρίζει την αξίωση της Ενάγουσας, χωρίς βέβαια αυτή να αξιολογείται σε βάθος, αλλά και φαίνεται ότι υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση. Αναφέρομαι τόσο στην Ένορκη Δήλωση όσο και στις φωτογραφίες και την Ιατροδικαστική Έκθεση. Συνεπώς οι προϋποθέσεις του σοβαρού θέματος προς εκδίκαση και της ορατής πιθανότητας επιτυχίας συντρέχουν. Όσον αφορά την προϋπόθεση ότι είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το διάταγμα, κρίνω ότι δεν μπορώ να αφήσω -εάν ευσταθούν οι σχετικοί ισχυρισμοί της Ενάγουσας - την Ενάγουσα να τυγχάνει παρενόχλησης και επέμβασης στην ιδιωτική της ζωή και να διατρέχει τον κίνδυνο να είναι θύμα νέας επίθεσης, μέχρι την αποπεράτωση της αγωγής, που ακόμη και στην καλύτερη περίπτωση θα διαρκέσει κάποια χρόνια. Διατυπώνονται ισχυρισμοί για μία συνεχή, διαρκή συμπεριφορά εκ μέρους του Εναγόμενου, μετά από ένα πολύ σοβαρό περιστατικό που του επιδίδεται. Κρίνω επίσης ότι πληρείται και το στοιχείο του κατεπείγοντος, αφού οι καθημερινές επισκέψεις του Ενάγοντα έχουν καταστεί ανυπόφορες και με βάση τα όσα αναφέρει η Ενάγουσα στην παράγραφο 13 της Ένορκης της Δήλωσης που παρατίθεται ανωτέρω επί λέξει, για τον άμεσο κίνδυνο τον οποίο διατρέχει. Το διάστημα που διέρρευσε μεταξύ του πρώτου ξυλοδαρμού της και της καταχώρησης της Αγωγής και της αίτησες δεν ήταν δυσανάλογά μεγάλο. Επίσης, με βάση και το ισοζύγιο της ευχέρειας, κρίνω ότι δεν θα επηρεαστεί ο Εναγόμενος ή τα όποια δικαιώματά του, αν του απαγορευθεί να επεμβαίνει στην ιδιωτική ζωή της Ενάγουσας και εάν του απαγορευθεί να εισέρχεται στην οικία της και να την παρενοχλεί, ενώ αν δεν εκδοθεί το διάταγμα, θα τελεί η Αιτήτρια υπό παρενόχληση, αναστάτωση και κίνδυνο. Οπότε, θα καταστήσω οριστικό το διάταγμα που ζητείται, , αφού κατά την κρίση μου πληρούνται όλες οι προβλεπόμενες από τη νομοθεσία και νομολογία προϋποθέσεις για την έκδοσή του. Θα διατάξω όμως την τροποποίησή του, με το να ισχύει μέχρι της εκδίκασης της αγωγής και/ή μέχρι νεότερων οδηγιών του Δικαστηρίου (αντί αίτησης που εκ παραδρομής καταγράφεται στην αίτηση) και επίσης, λόγω της έκδοσης διατάγματος επικοινωνίας του Εναγόμενου με το ανήλικο τέκνο του, με προσθήκη σχετικής πρόνοιας που λαμβάνει υπόψη το διάταγμα επικοινωνίας του Αιτητή με το τέκνο του. Οπότε το Διάταγμα οριστικοποιείται και τροποποιείται, με το να διαβάζεται ως ακολούθως: «Διάταγμα ή και ενδιάμεση Απόφαση τoυ Δικαστηρίoυ, το οποίο να απαγορεύει στον Εναγόμενο και ή τους αντιπροσώπους του από του να πλησιάζουν ή/και εισέρχονται εις την οικία της Ενάγουσας επί της οδού XXXXX 21, XXXXX Court, διαμέρισμα XXXXX Λάρνακα, και/ή παρενοχλεί, παρεμβαίνει ή καθ' οποιονδήποτε άλλον τρόπο επεμβαίνει και/ή διαταράσσει την ακεραιότητα, ειρήνη και ησυχία της ενάγουσας μέχρι πλήρoυς εκδικάσεως της υπό τov ως άvω τίτλo και αριθμό αίτησης ή και μέχρι νεωτέρων διαταγώv τoυ Δικαστηρίoυ. Εξαιρείται από την εφαρμογή του διατάγματος οτιδήποτε σχετίζεται με την εφαρμογή εκδοθέντος δικαστικού διατάγματος επικοινωνίας του Εναγομένου με το ανήλικο τέκνο των διαδίκων XXXXX Ολύμπιο.» Σε σχέση με τα έξοδα της παρούσας Αίτησης, αυτά επιδικάζονται -μειωμένα όμως κατά 1/3- εφόσον το διάταγμα διαφοροποιείται κάπως και η Αίτηση επιτυγχάνει τελικά μερικώς και όχι πλήρως, υπέρ της Αιτήτριας - Ενάγουσας και εναντίον του Καθ'ου η Αίτηση- Εναγομένου, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, μετά την αποπεράτωση της με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγής. (Υπ.) ......... Ξ. Ξενοφώντος, Πρ. Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.