← Κύπρος

NEDELCHEVA ν. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 294/2016, 28/9/2016

NEDELCHEVA ν. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 294/2016, 28/9/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A254 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ξ. Ξενοφώντος, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 294/2016 Μεταξύ: XXXXX NEDELCHEVA Ενάγουσας και

  1. XXXXX ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ
  2. XXXXX ΓΑΒΡΙΗΛ Εναγομένων Ημερομηνία: 28 Σεπτεμβρίου 2016 Eμφανίσεις: Για Αιτήτρια- Ενάγουσα: Μ.Ναθαναήλ ΑΠΟΦΑΣΗ (σε αίτηση για απόφαση ημερομηνίας 20/4/2016 εναντίον του Εναγομένου 1) Στις 20/4/2016 καταχωρήθηκε αίτηση για απόφαση ως η Έκθεση Απαίτησης εναντίον του Εναγόμενου 1 λόγω παράλειψης καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης. Επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος στον Εναγόμενο 1 φαίνεται από το φάκελο του Δικαστηρίου, να έχει λάβει χώρα στις 19/2/2016 στην κα XXXXX Nocova, η οποία αναφέρεται ως "συγκάτοικος, συμβία και μητέρα του παιδιού" (εννοεί προφανώς τον Εναγόμενο 1). Προς Απόδειξη της υπόθεσης υπάρχει στο φάκελο του Δικαστηρίου Ένορκη Δήλωση μετάφρασης Ένορκης Δήλωσης της Αιτήτριας-Ενάγουσας, στην οποία περιλαμβάνεται ως Παράρτημα 1 η Ένορκη Δήλωση της Ενάγουσας στα αγγλικά και ως Παράρτημα 2 η Ένορκη Δήλωση στα ελληνικά. Όπως αναφέρεται στην Ένορκη Δήλωση της Ενάγουσας - η οποία παρατηρώ ότι καλύπτεται από τα εκτιθέμενα γεγονότα επί της Έκθεσης Απαίτησης-, αυτή διαμένει στην Επαρχία Λάρνακας, εργάζεται στο XXXXX στο Δρόμο Λάρνακας - Δεκέλειας και λαμβάνει από την εργασία της ποσό €700 (επισυνάπτει σχετική Αναλυτική Κατάσταση Αποδοχών Ασφαλισμένου από το Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων του Υπουργείου Εργασίας ως Τεκμήριο 1). Οι Εναγόμενοι 1 και 2 μόνιμοι κάτοικοι (Eπαρχίας) Λάρνακας στις 30/4/2015 και ώρα 01:15 π.μ. ενώ επέστρεφε η Ενάγουσα από την εργασία της, της επιτέθηκαν βίαια με σκοπό να την κλέψουν, προκαλώντας τις σωματικές βλάβες και τραύματα. Ενώ περπατούσε, σταμάτησαν πίσω της οι Εναγόμενοι 1 και 2, την έσπρωξαν βίαια στο έδαφος και την χτυπούσαν επανειλημμένα στο κεφάλι, προκαλώντας τις σωματικές βλάβες και ακολούθως άρπαξαν τη τσάντα της και το περιεχόμενό της και τράπηκαν σε φυγή. Για το περιστατικό καταχωρήθηκε στο Κακουργιοδικείο Λάρνακας ποινική υπόθεση, στην οποία επιβλήθηκε ποινή 2,5 ετών στον κατηγορούμενο 1, με 3ετή αναστολή. Επισυνάπτονται στην Ένορκη Δήλωση 2 Αστυνομικές Εκθέσεις ημερ. 21/8/15 και 16/11/2015 αντίστοιχα. Από το πιο πάνω περιστατικό προκλήθηκαν σοβαρές σωματικές βλάβες στην Ενάγουσα, όπως Έκζεμα, Ευθειασμός, Στένωση των Α4-Α5 και Α5-A6 σπονδύλων, μώλωπες στην περιοχή της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης (OMΣΣ), μώλωπες στην περιοχή των νεφρών δεξιά, θλαστικό τραύμα στο δεξιό ινιακό μέρος της κεφαλής, 2 τραύματα στο τριχωτό της κεφαλής, τα οποία συρράφθηκαν, και κάκωση αυχένα. Επισυνάπτονται ως Τεκμήρια 4 και 5 Ιατρική Βεβαίωση ημερ. 30/04/2005 του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας και Ιατρικό Πιστοποιητικό από το Τμήμα Ιατρικών Υπηρεσιών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν φαίνεται από τα όσα φαίνονται στην Ιατρική Βεβαίωση να έχει παραμείνει στην Αιτήτρια οιοδήποτε μόνιμο σωματικό πρόβλημα, πλήν όμως ως φαίνεται από το Τεκμήριο 6, Ιατρική Βεβαίωση της Δρος XXXXX Βερεσιέ, ημερομηνίας 07/08/2015: «Μετά την επίθεση, σταδιακά άρχισε να εμφανίζει έντονα στοιχεία άγχους και κατάθλιψης, σε σημείο που να επηρεάσει την καθημερινή της λειτουργικότητα. Κατά την εξέτασή της στις 22/5/2015, ανέφερε για έντονο άγχος, ανησυχία, συνάισθημα φόβου, ανημποριάς, απέφευγε να πηγαίνει στην εργασία της, να περνά από τον ίδιο δρόμο, να μετακινείται τα βράδια, κλείστηκε στον εαυτό της, εμφάνισε στοιχεία ανήσυχου ύπνου, με εφιάλτες, με συχνή επανάληψη του τραυματικού γεγονότος. Τέθηκε σε φαρμακευτική αγωγή με αντικαταθλιπτικά και αγχολυτικά, και ψυχοθεραπεία από κλινικό ψυχολόγο. Εκ τότε παρακολουθείται επί τακτικής βάσης.» Οι ειδικές ζημίες της Ενάγουσας υπολογίζονται σε συνολικό ποσό €668.43, ποσό για το οποίο προσκομίζονται αποδείξεις (Τεκμήρια 4, 7, 1, 5, 8, 6, 9, 10, 11, 12). Η Ενάγουσα αιτείται και γενικών αποζημιώσεων για πόνο, ταλαιπωρία, ψυχική οδύνη, ψυχικά τραύματα και απώλεια των απολαύσεων της ζωής. Η παρούσα Αίτηση, στρέφεται εναντίον ενός από τους 2 Εναγόμενους και είναι αξίωση για αποζημιώσεις. Η συνάδελφός μου κα Εύη Γεωργίου-Αντωνίου, Επαρχιακή Δικαστής, στα πλαίσια της αγωγής Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου Ραφαήλ Μαυρή ν. Κυπριακής Δημοκρατίας κ.α., Αρ. Αγωγής: 1012/14, 27/1/2015, όπου εκδόθηκε απόφαση εναντίον κάποιων από τους Εναγόμενους λόγω παράλειψης καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης -άνκαι πρόκειτο για αγωγή που είχε ως βάση ιατρική αμέλεια και όχι την επίθεση όπως η παρούσα-, λέχθηκαν τα ακόλουθα, που θεωρούνται σχετικά με την παρούσα υπόθεση και υιοθετούνται: «Η Δ.17 θ.2 και θ.3, η οποία συνιστά την βάση της υπό εξέταση αίτησης, προβλέπει ότι: «Where any defendant fails to appear to a writ of summons, and the plaintiff is desirous of proceeding upon default of appearance under any of the following rules of this Order, he shall, before taking such proceeding upon default, file an affidavit of service, or of notice in lieu of service, as the case may be, if such affidavit has not already been filed by the Registrar. Where the writ of summons is for a liquidated demand, whether specially indorsed or otherwise, and the defendant fails, or all the defendants, if more than one, fail, to appear thereto, the plaintiff may apply for judgment for any sum not exceeding the sum claimed by the writ, together with interest at the rate specified in the claim (if any) and costs.» Οι πιο πάνω αναφερθείσες πρόνοιες επιτρέπουν στον Ενάγοντα να αιτηθεί απόφαση λόγω παράλειψης του Εναγόμενου να εμφανιστεί. Όμως, το Δικαστήριο, σύμφωνα με τον θ.13 της Δ.17, μπορεί να καλέσει τον Ενάγοντα να αποδείξει την υπόθεσή του. Ο θ.13 της Δ.17 μιλά από μόνος του και προβλέπει ότι: «The provisions of this Order shall be read subject to this qualification, namely that in all cases in which it is sought to obtain judgment by default the Court or Judge may, where it seems to be necessary or desirable, call upon the plaintiff to prove his claim, and whether the plaintiff is so called upon or not the Court or Judge may only give judgment to the extent to which the plaintiff is in law entitled.» (η υπογράμμιση είναι δική μου) Σε ελεύθερη μετάφραση: «Οι πρόνοιες της διαταγής αυτής θα διαβάζονται με την ακόλουθη επιφύλαξη δηλαδή, ότι σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες επιδιώκεται η έκδοση απόφασης λόγω παράλειψης το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί εκεί όπου θεωρείται αναγκαίο ή επιθυμητό να καλέσει τον Ενάγοντα ν΄ αποδείξει την αξίωσή του, και ανεξάρτητα από το κατά πόσο ο Ενάγοντας κλήθηκε ν΄ αποδείξει την αξίωσή του ή όχι το Δικαστήριο ή ο Δικαστής θα δώσει απόφαση μόνο στην έκταση που ο Νόμος επιτρέπει στον Ενάγοντα την έκδοση απόφασης.» Το γεγονός ότι η μαρτυρία δεν αμφισβητήθηκε, δεν απαλλάσσει το Δικαστήριο από την υποχρέωση, έχοντας κατά νου το Νόμο και τις αρχές οι οποίες ρυθμίζουν το εκάστοτε υπό συζήτηση θέμα, να κρίνει αυθύπαρκτα τη δύναμη της υπόθεσης του Ενάγοντα και κατά πόσο ο τελευταίος έχει, με τη προσκομισθείσα και ενδεχομένως κριθείσα ως αξιόπιστη μαρτυρία, υπερβεί το ύψος του πήχη του συγκεκριμένου βαθμού απόδειξης που απαιτείται να υπερπηδηθεί σε κάθε περίπτωση (βλ. Kades v. Nicolaou and Another

(1986)1 C.L.R. 212 και Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας ν. Νέστορα Χ"Νέστωρος
(1990)1 Α.Α.Δ. 41). Η υποχρέωση αυτή πηγάζει και από τη Δ.17 θ.13, η οποία προβλέπει ότι, ανεξάρτητα αν η απαίτηση του Ενάγοντα είναι εκκαθαρισμένη και ο Ενάγων ζητά απόφαση ερήμην του Εναγόμενου, το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να καλέσει τον Ενάγοντα να αποδείξει την απαίτησή του για να διαπιστώσει κατά πόσον, με τα στοιχεία που έχει προσκομίσει, έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης στο βαθμό που απαιτείται. Η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και ανεξαρτήτως επιπέδου απόδειξης (βλ. επίσης Barry Wynne v. David Costakis Mavronicolas ως διαχειριστής της περιουσίας του Κωστάκη Δαυίδ Μαυρονικόλα, ανίκανου προσώπου
(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1138, Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ v. Βασίλη Χαραλάμπους κ.ά.,
(2010)1(Β) Α.Α.Δ. 829 και Κυριάκος Σοφοκλέους v. Γιώτας Κυριάκου,
(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 665). Σε όλες τις προαναφερθείσες αποφάσεις επαναδιατυπώθηκε η αρχή ότι «όπου υπάρχει μόνο μία εκδοχή ως προς τα γεγονότα, εξετάζεται κατά πόσο αυτά "... είναι αρκετά για να αποδείξουν την υπόθεση στο αναγκαίο επίπεδο", στην απουσία βέβαια εγγενών δυσκολιών στην παρουσιαζόμενη από τον μάρτυρα εκδοχή και αξιοπιστία του». Το αστικό αδίκημα της επίθεσης προβλέπεται στο άρθρο 26
(1)του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: « 26.-
(1)Επίθεση συvίσταται στηv εκ πρoθέσεως χρήση κάθε είδoυς βίας κατά τoυ πρoσώπoυ άλλoυ, είτε με κτύπημα, επαφή, μετακίvηση είτε άλλως πως, είτε άμεσα είτε έμμεσα, χωρίς τη συvαίvεση τoυ, ή με τη συvαίvεση τoυ αv η συvαίvεση για αυτό λήφθηκε με απάτη, ή κατόπι απόπειρας ή απειλής με πράξη ή χειρovoμία χρήσης τέτoιας βίας κατά τoυ πρoσώπoυ άλλoυ αv τo πρόσωπo πoυ απoπειράται ή απειλεί τη χρήση βίας πρoκαλεί στov άλλo πεπoίθηση η oπoία εδραιώvεται σε εύλoγη αιτία, ότι αυτός έχει κατά τov εv λόγω χρόvo τηv πρόθεση και τηv ικαvότητα για πραγμάτωση τoυ σκoπoύ τoυ.
(2)Για τoυς σκoπoύς τoυ άρθρoυ αυτoύ, η έκφραση "χρήση βίας" περιλαμβάvει και τη χρήση θερμότητας, φωτός, ηλεκτρικής εvέργειας, αερίoυ, oσμής ή oπoιασδήπoτε άλλης oυσίας ή πράγματoς, αv χρησιμoπoιoύvται σε τέτoιo βαθμό ώστε vα πρoκαλείται ζημιά.» Από τα γεγονότα ως εκτίθενται στην Ένορκη Δήλωση της Αιτήτριας, η οποία είναι αναντίλεκτη και χωρίς αμφισβήτηση και της οποίας το περιεχόμενο δέχομαι για σκοπούς απόδειξης των ουσιωδών γεγονότων της υπόθεσης ως αυτά εκτίθενται στην Έκθεση Απαίτησης, πασίδηλα στοιχειοθετείται το αστικό αδίκημα της επίθεσης και η ευθύνη του Εναγόμενου 1 για αυτήν. Αυτό που απομένει να κριθεί είναι το ύψος των αποδιδόμενων αποζημιώσεων. Θα εξετάσω πρώτα το κατά πόσον η Αιτήτρια δικαιούται στις αιτούμενες ειδικές αποζημιώσεις. Σύμφωνα με την Ραφαήλ Μαυρή (πιο πάνω): « .....Οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να αποδεικνύονται αυστηρά σύμφωνα με τη νομολογία. Σύμφωνα με την πρόσφατη νομολογία όπως αποτυπώθηκε στην απόφαση Ανδρέας Χρυσοστόμου ν CYPRIALIFE LTD Πολ. Εφ. 267/08 ημερ. 18/07/2011: «Ο εφεσείων απέτυχε να αποδείξει κατά τρόπο αυστηρό τις ειδικές ζημιές που διεκδίκησε με την αγωγή του. Έχει κατ' επανάληψη τονιστεί από το Εφετείο ότι οι ειδικές ζημιές πρέπει να αποδεικνύονται αυστηρά και με θετική μαρτυρία και ότι δεν είναι αρκετό να προβάλλονται στα δικόγραφα αλλά πρέπει και να αποδεικνύονται με σαφήνεια και με συγκεκριμένα στοιχεία. Βλ. Πίριλλος ν. Κονναρή
(2000)1(Β) ΑΑΔ 1153, Ερωτοκρίτου κ.α. ν. Φούτρη
(2001)1(Β) ΑΑΔ 921 και Μεταξάκης ν. Δήμου Λευκωσίας
(2003)1 ΑΑΔ 467.» Εναπόκειται στον Ενάγοντα σε κάθε περίπτωση να αποδείξει με κατάλληλη μαρτυρία τα κονδύλια που συνιστούν ειδική ζημιά και τα οποία έχει προηγουμένως συμπεριλάβει στο δικόγραφό του. Οι ζημιές δεν είναι αρκετό να προβάλλονται στα δικόγραφα. Πρέπει να αποδεικνύονται και να αποδεικνύονται με σαφήνεια και με συγκεκριμένα στοιχεία. Όπως αναφέρθηκε στην Αγγλική υπόθεση Bonham - Carter v. Hyde Park Hotel
(1948)64 T.L.R. 177 από τον Λόρδο Goddard: «Plaintiffs must understand that if they bring actions for damages is for them to proof their damage; it is not enough to write down the particulars, and, so to speak, throw them at the head of the court, saying "This is what I have lost, I ask you to give me these damages" They have to prove it.» «.. Όσον αφορά τις γενικές αποζημιώσεις, είναι γνωστό ότι στόχος των αποζημιώσεων είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και στη ζημιά του Ενάγοντα χωρίς να τίθεται υπέρμετρο βάρος στον αδικοπραγούντα (βλ. Paraskevas (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 C.L.R 789 και Ανδρέου ν. Θεμιστοκλέους
(2004)1 Α.Α.Δ 355). ... Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Μαυροπετρή ν. Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66, η νομολογία αποκαλύπτει σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων, τάση που αντανακλά μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας και τη ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση από τις συνήθεις δραστηριότητες του ανθρώπου. Η απόδοση αποζημιώσεων δεν πρέπει επίσης να αντανακλά και να αντικατοπτρίζει την αγοραστική αξία του χρήματος σε δεδομένη στιγμή, ώστε με εύλογο τρόπο να προσεγγίζεται τουλάχιστον χρηματικά η αποκατάσταση της ζημιάς (βλ. Lankuttis v. Νικόλα
(2002)1 Α.Α.Δ 1128 και Γεώργιος Ταμπούρα ν. Κυριακής Κολάνη, Πολιτική Έφεση 222/06, ημερ. 17.4.2008). Προηγούμενες αποφάσεις αναφορικά με αποζημιώσεις δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο, αλλά παρέχουν καθοδήγηση γιατί είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθούν δύο υποθέσεις με τα ίδια ακριβώς στοιχεία (βλ. Σπύρου ν. Χ"Χαραλάμπους
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ 298 και G & L Calibers Ltd v. Λεμεσιανού
(2003)1 Α.Α.Δ 948).» Από το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης της Αιτήτριας κρίνω ότι δικαιούται το ποσό των €583 ως γενικές αποζημιώσεις, τόσο με βάση το περιεχόμενο της παραγράφου 10 της Ένορκής της Δήλωσης, όσο και με βάση τα Τεκμήρια τα οποία επισυνάπτει. Δεν διαφεύγει της προσοχής μου ότι το ποσό το οποίο αιτείται στην Ένορκη Δήλωση Απόδειξης είναι μεγαλύτερο (€668.43), αλλά δεν υπάρχει σχετική δικογράφηση για τα έξοδα αστυνομικής έκθεσης €85 τα οποία ζητούνται, οπότε αποδίδονται μόνο €583 ως ειδικές αποζημιώσεις. Προχωρώ στο να αποφανθώ για τις αιτούμενες γενικές αποζημιώσεις και το ύψος αυτών. Στην Αγωγή Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού 4080/2006 Οικονομίδη και Οικονομίδη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, (απόφαση ημερομηνίας 18/4/2013, του συνάδελφού κ. Γ. Στυλιανίδη, Α.Ε.Δ.) , ο Ενάγων ο οποίος είχε υποστεί επίθεση και νοσηλευόμενος παραπονείτο για συμπτώματα ζάλης και κεφαλαλγίας και είχε κάταγμα αριστερής παχεοκαρπικής άρθρωσης,, κρίθηκε ότι δικαιούτο ποσό €10,000 για γενικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες. Στην αγωγή Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού Μ. Λυσάνδρου ν. Ε.Περδίου, Αρ. Αγ. 5906/2007, απόφαση ημερομηνίας 4/11/2014, ο Ενάγων είχε υποστεί από γενόμενη εναντίον του επίθεση, οίδημα στο άνω και κάτω χείλος και εκχυμώσεις, μώλωπες στην ινιακή περιοχή, κακώσεις οδόντων (έχασε δύο δόντια) και υπέστη μεγάλη ψυχική ταλαιπωρία και πόνο με επηρεασμό της προσωπικής του ζωής και των απολαύσεών της συνάδελφός μου Δικαστής Π.Μιχαηλίδης, Ε.Δ., επιδίκασε ποσό €17,000 υπέρ του Ενάγοντα. Σε σχέση με την επιδίκαση παραδειγματικών αποζημιώσεων, ο συνάδελφός μου Χ.Ρασπόπουλος, Ε.Δ., στην αγωγή Επαρχιακού Δικαστηρίου αρ. 1768/2008 Γλαύκος Μιχαηλίδης ν. Κυριάκος Ανδρέου, απόφαση ημερομηνίας 27/10/2015, προέβη σε ανάλυση των υφιστάμενων αρχών της νομολογίας την οποία υιοθετώ: « Παραδειγματικές Αποζημιώσεις Σε αστικά αδικήματα μπορεί να επιδικασθούν επίσης παραδειγματικές (exemplary) αποζημιώσεις γνωστές και ως τιμωρητικές (punitive) αποζημιώσεις ακριβώς γιατί σκοπό έχουν την τιμωρία του εναγόμενου και την αποτροπή του από παρόμοια συμπεριφορά στο μέλλον και όχι την αποκατάσταση του ενάγοντα. (βλ. Νικολάου ν. Επίσημου Παραλήπτη ως Διαχειριστή της περιουσίας του Πτωχεύσαντος Λούη Αιμιλίου
(2009)1Β Α.Α.Δ 1339). Αρχικά στην Αγγλία υπήρχε η άποψη ότι τέτοιου είδους αποζημιώσεις μπορούσαν να επιδικαστούν εκεί που η συμπεριφορά του Εναγομένου ήταν τέτοια που άξιζε τιμωρίας προς αποκατάσταση του δικαίου και για παραδειγματισμό. Με την υπόθεση Rookes v. Barnard
(1964)All E.R. 367, η ορθότητα της οποίας επιβεβαιώθηκε μεταγενέστερα στην υπόθεση Cassell & Co. Ltd v. Broome
(1972)1 All E.R. 801 περιορίστηκε η ευχέρεια επιδίκασης τιμωρητικών αποζημιώσεων μόνο σε εκείνες τις περιπτώσεις αστικών αδικημάτων
(1)που προκύπτουν από καταπιεστική συμπεριφορά από την διοίκηση ή
(2)που αφορούν συμπεριφορά που παραγνωρίζει πλήρως τα δικαιώματα του ζημιωθέντος και αποσκοπεί στον προσπορισμό κέρδους ή
(3)για τα οποία ρητά ο νόμος επιτρέπει την επιδίκαση τέτοιων αποζημιώσεων. Στην Cassel επισημάνθηκε ότι οι τρεις αυτές κατηγορίες πρέπει να ερμηνεύονται και να εφαρμόζονται με ευρύτητα. Μεταξύ άλλων χωρών όπου εφαρμόζεται το Κοινοδίκαιο, έτσι και στην Κύπρο η αποφάσεις Rookes και Cassell ανωτέρω αποδοκιμάστηκαν. Ειδικότερα στην Papakokinnou and others v. Kanther
(1982)1 C.L.R. 65 αν και δεν προέκυπτε ανάγκη να αποφασιστεί εάν οι κανόνες που καθιερώθηκαν στην Rookes εφαρμόζονται στην Κύπρο καθότι στα γεγονότα της υπόθεσης εκείνης η περίπτωση ενέπιπτε ακριβώς σε μια από τις τρεις περιπτώσεις της Rookes, εντούτοις εκφράστηκε η προτίμηση προς την ευρύτερη προσέγγιση που επιτρέπει την επιδίκαση παραδειγματικών αποζημιώσεων για άδικη πράξη η οποία είναι αξιόμεμπτη και η οποία να αξίζει τιμωρία από Δικαστήριο αστικής δικαιοδοσίας. Με αυτό τον τρόπο το Αστικό Δίκαιο θα έχει ένα αποτελεσματικό «όπλο» ενάντια στην ανυπότακτη διαγωγή. Στην υπόθεση Adrian Holdings Ltd. ν. Kυπριακής Δημοκρατίας
(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1836 λέχθηκε ότι αξιόμεμπτη διαγωγή είναι εκείνη που συνοδεύεται από έντονα στοιχεία αλαζονείας, θρασύτητας ή αθέμιτου κίνητρου, ιδιαίτερα όταν τείνει να ταπεινώσει το θύμα του αδικήματος. Πρέπει να επισημανθεί ότι πριν την υπόθεση Papakokkinou αλλά μετά την απόφαση Rookes είχε εκδοθεί η απόφαση στην υπόθεση Stavros Gregoriades v. Evangelos Kyriakides
(1970)1 CLR 120, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο επιδοκίμασε την επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων σε ένα νεαρό ιατρό, ο οποίος είχε δεχτεί επίθεση από τον πρώην πεθερό του στο κτίριο του Δικαστηρίου. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικρότησε την άποψη του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι επρόκειτο για βιαιοπραγία υπό επιβαρυντικές περιστάσεις που διεπράχθη στο χώρο του Δικαστηρίου, χωρίς πρόκληση εκ μέρους του εφεσείοντα, και πως ήταν κατάλληλη περίπτωση για την επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων. Βέβαια στη μεταγενέστερη υπόθεση Eliades v. Lyssarides
(1979)C.L.R. 254 όπου αναφέρθηκε η υπόθεση Gregoriades λέχθηκε ότι αυτό που έχει σημασία δεν είναι η ονομασία που δίνεται στις αποζημιώσεις αλλά ο λόγος για τον οποίον επιδικάζονται. Εκτενέστερη αναφορά στην διαφοροποίηση ανάμεσα στις παραδειγματικές και επαυξημένες αποζημιώσεις θα κάνω σε κατοπινό στάδιο της απόφασής μου. Εξαιρετικής σημασίας θεωρώ το εξής απόσπασμα από την απόφαση Ερωτοκρίτου Γιαννάκης ν. Ειρήναρχου Θεοδώρου και Άλλης,
(1997)1 Α.Α.Δ.
  1. Έχει ως εξής: «Δεν είναι άσκοπο να υπενθυμίσουμε ότι στα πρώτα χρόνια της εξέλιξης του κοινού δικαίου δεν υπήρχε διάκριση μεταξύ ποινικών και αστικών αδικημάτων. Η αυστηρή διάκριση μεταξύ ποινικών και αστικών αδικημάτων που αναγνωρίστηκε συν τω χρόνω δεν εξάλειψε ολοσχερώς τη δυνατότητα επιβολής χρηματικής τιμωρίας στον κατά το αστικό δίκαιο αδικοπραγούντα· περιορίστηκε όμως στις τρεις κατηγορίες που αναγνωρίστηκαν στη Rookes v. Barnard και επαναβεβαιώθηκαν στην Cassel & Co Ltd v. Broome και σειρά μεταγενέστερων αποφάσεων. (Βλ. μεταξύ άλλων Βlackshaw v. Lord [1983] 2 All E. R.
  2. AB v. South West Water Services Ltd [1993] 1 All E.R.
  3. John v. MGN Ltd [1996] 2 All E.R. 35.)» Σε σχέση με το καθορισμό του ύψους των παραδειγματικών αποζημιώσεων λέχθηκε στην Papakokkinou (ανωτέρω) ότι λαμβάνεται υπόψη η σοβαρότητα της συμπεριφοράς και η οικονομική κατάσταση του εναγομένου. Επίσης με αναφορά στην υπόθεση Cassell λέχθηκε ότι είναι λάθος να διαχωρίζονται οι γενικές αποζημιώσεις από τις παραδειγματικές. Στο τέλος θα πρέπει να δίδεται ένα ποσό βασισμένο στη σφαιρική αντίληψη των γεγονότων της υπόθεσης. (βλ. επίσης Λούκας Κωνσταντίνου ή Λούκας Κ. Μήτα ν. Γ. & Κ. Σοφοκλέους Λτδ
(2003)1(Γ) ΑΑΔ 1952). Στο σύγγραμμα McGregor on Damages, 24η Έκδοση, παράγρ. 326-334 αναφέρεται ότι το ύψος των γενικών αποζημιώσεων είναι σχετικό και δεν επιδικάζονται παραδειγματικές αν το ύψος των γενικών αποζημιώσεων είναι ικανό για να τιμωρήσει τον εναγόμενο για την πράξη του.» Στην παρούσα υπόθεση, αποδείχθηκαν κάποιες σωματικές βλάβες, αλλά δεν έχει αποδειχθεί απώλεια μελλοντικών απολαβών, ούτε και κάποιο σωματικό πρόβλημα μόνιμου χαρακτήρα. Η επίθεση όμως σε έναν άνθρωπο, υπό τις ειδικές συνθήκες που έλαβε αυτή χώρα (νύχτα κατά την ώρα που περπατούσε στο δρόμο, ρίξιμό της στο έδαφος, χτύπημά της στο κεφάλι) είναι λογικά αναμενόμενο να κλονίσει, να διαταράξει, αλλά και να σημαδέψει τον ψυχισμό του, όπως και έγινε και αυτό κρίνεται ως κάτι το σοβαρό, ιδιαίτερα με βάση και το πιστοποιητικό της Δρος Βερεσιέ, Τεκμήριο 6 στην Ένορκη Δήλωση της Αιτήτριας. Κρίνω, με βάση τα δεδομένα της υπόθεσης, ότι ένα ποσό της τάξεως των €15,000, είναι κατάλληλο ως γενικές αποζημιώσεις. Όσον αφορά την επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων ως ζητούνται, θεωρώ ότι η περίπτωση δεν είναι κατάλληλη, με δεδομένο ότι η επιδίκαση ποσού €15,000 θεωρώ ότι είναι αρκετή ως αποζημίωση για το θύμα και για να τιμωρήσει τον Εναγόμενο 1 για την πράξη του. Ως εκ των πιο πάνω, εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας- Αιτήτριας και εναντίον του Εναγομένου 1 για συνολικό ποσό €15,583 (ως γενικές και ειδικές αποζημιώσεις), πλέον νόμιμο τόκο επί του εν λόγω ποσού από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής, πλέον δικηγορικά έξοδα ως θα υπολογιστούν από τον/την Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. ........... Ξενής Ξενοφώντος Επαρχιακός Δικαστής ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.