ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. DE POL TOBIAS, Αρ. Αγωγής: 166/16, 15/3/2016

(5)ημερών. Ε. Οιαδήποτε άλλη θεραπεία ή/και διάταγμα ήθελε κρίνει ορθή και δίκαιη το Δικαστήριο. Στ. Έξοδα πλέον Φ.Π.Α.» Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκο δήλωση του κ. XXXXX Νικολάου από τη Λάρνακα, υπάλληλο των Εναγόντων, ο οποίος, αφού αναπτύσσει λεπτομερώς τη βάση της Αγωγής, η οποία αφορά ως φαίνεται στην Ένορκο Δήλωση χρηματική υποχρέωση του Εναγομένου δυνάμει δανείου, το οποίο ισχυρίζεται ότι συνάφθηκε βάσει συμφωνιών που υπογράφτηκαν εντός της Επαρχίας Λάρνακας, αναφέρεται στη συνέχεια σε αδυναμία προσωπικής επίδοσης στον Εναγόμενο ο οποίος διέμενε παλαιότερα στη Λάρνακα και τώρα διαμένει μόνιμα στο Hong Kong, όπου και εργάζεται αλλά οι Ενάγοντες δεν γνωρίζουν την ακριβή διεύθυνση διαμονής του. Ως περαιτέρω αναφέρεται, τις πληροφορίες αυτές τους τις επιβεβαίωσε ο δικηγόρος του Εναγομένου κ. Μιχάλης Πελεκάνος, σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν μαζί του. Ως περαιτέρω αναφέρουν, ο κ. Μιχάλης Πελεκάνος εκπροσωπεί τον Εναγόμενο στην Αίτηση Περιουσιακών Διαφορών με αρ. 18/14 στο Οικογενειακό Δικαστήριο Λάρνακας, η οποία ήταν ορισμένη στις 26/1/16. Επιπλέον τον εκπροσώπησε στην Αίτηση Διατροφής με αρ. 202/11 στο Οικογενειακό Δικαστήριο Λάρνακος. Ως υποστηρίζεται περαιτέρω, με δεδομένο ότι ο Εναγόμενος δεν διαμένει πλέον στην τελευταία γνωστή διεύθυνση του, αλλά διαμένει στο εξωτερικό και η διεύθυνση του είναι άγνωστη, δεν υπάρχει άλλος πιο κατάλληλος τρόπος επίδοσης από τον αιτούμενο, για να περιέλθει στη γνώση του Εναγομένου η παρούσα διαδικασία. Το Δικαστήριο όρισε την Αίτηση στις 9/3/16 για ακρόαση και ζήτησε από τους δικηγόρους των Αιτητών να αγορεύσουν επί του Αιτήματος τους. Καταχωρήθηκε Γραπτή Αγόρευση των Εναγόντων - Αιτητών προς υποστήριξη της Αίτησής του. Έχω εξετάσει την επιχειρηματολογία τους. Ειδικά θα αναφερθώ σε αυτήν, μόνο όπου κρίνεται απαραίτητο για σκοπούς καλύτερης αιτιολόγησης της παρούσας απόφασης. Νομικές Αρχές Μια εκ των υποθέσεων στις οποίες με παραπέμπουν οι Αιτητές είναι η Samir Karim v. Ελευθέριου Κονιδάρη

(1994)1 Α.Α.Δ. 36. Σε εκείνη την υπόθεση, το Δικαστήριο ασχολήθηκε με μία κάπως παρόμοια περίπτωση με την παρούσα. Ο τότε Δικαστής Α.Δ. έντιμος κ. Πικής, είχε καταλήξει στο ότι υποκατάστατος επίδοση σε διάδικο εκτός δικαιοδοσίας μέσω επίδοσης στο δικηγόρο που τον είχε εκπροσωπήσει σε Αγωγή, θεωρείτο ως καλή επίδοση. Στην Αγωγή Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας Konstantin Ivanovich Grigorishin κ.α. ν. Vladimir Matveevich Lukyanenko κ.α., Αγωγή Αρ.: 740/14, ημερομηνίας 17/3/2015, στην οποίαν επίσης με παραπέμπουν οι Ενάγοντες, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα πολύ σημαντικά, από την κ. Σ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ.,: «Το ζήτημα της επίδοσης κλητηρίου εντάλματος ως και της επίδοσης οποιασδήποτε κλήσης ή ειδοποίησης διέπεται από την Δ.5

(2)και Δ.51

(1)αντίστοιχα, που ορίζουν ως εξής: "Δ.5

(1)Every defendant named on the writ of summons shall, except a Judge otherwise orders, be served in the manner provided in rule 2 of this Order with an office copy of the writ, and such service shall be deemed good service of the writ.

(1)The service shall, whenever it is practicable, be effected by leaving the copy with the person to be served; but if he is not found at his house or at his usual place of employment, the service shall be deemed to be effected if the copy is left - (

1. i)with any member of his family of apparently 16 years and upwards then in his town or village or within the lands thereof; or (
2. ii)with any person apparently of such age and in charge of the place of his employment; or (iii) with his master in the case of a servant living with his master. ............................. ........................ Δ.51

(1)Any summons or notice to be served or given to any person may be served or given at his address for service if he has furnished one, and if he has not then at his last known or usual place of residence or, if this is impossible, with the leave of the Court or Judge obtained ex parte, in any one of the ways in which service or notice of a writ of summons may be effected or given. And everything done on any proceeding whereof notice has been served or given according to these rules shall be binding on a person so served or notified, whether he attends on the proceeding or not." Το ζήτημα της υποκατάστατης επίδοσης διέπεται από τη Δ.5 Θ.9 και 5Α που ορίζουν ως εξής: "Δ.5

(9)If it be made to appear to the Court or a Judge that from any cause it is not possible promptly to effect service in the manner provided in rule 2 of this Order, the Court or Judge may make such order for substituted or other service, or for the substitution of notice for service by letter, public advertisement, or otherwise, as may be just. ......................... .............................. Δ.5A Every application to the Court or a Judge for an order for substituted or other service, or for the substitution of notice for service, shall be supported by an affidavit setting forth the grounds upon which the application is made." Καθοδηγητική επί του θέματος είναι η υπόθεση Σταύρος Φραγκέσκου κ.ά ν. Χριστίνας Γεωργίου Γρηγορίου

(2000)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1765 στην οποία παρέπεμψαν το Δικαστήριο και οι δύο συνήγοροι των διαδίκων, και σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα: «Όπως έχει ήδη αναφερθεί κύριο νομικό έρεισμα της εισήγησης του ευπαίδευτου συνηγόρου των εφεσειόντων ήταν οι αποφάσεις στις υποθέσεις Philippou και Myerson (πιο πάνω). Έχουμε την σαφή άποψη ότι οι υποθέσεις εκείνες διακρίνονται από την παρούσα γιατί σ εκείνες τις υποθέσεις δεν είχε προηγηθεί άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Θεωρούμε ότι μόνο μετά την εξασφάλιση τέτοιας άδειας ένας διάδικος που βρίσκεται εκτός δικαιοδοσίας μπορεί να υποβληθεί στη δικαιοδοσία των δικαστηρίων μας. Μετά από την εξασφάλιση τέτοιας άδειας είναι δυνατή και η υποκατάστατη επίδοση εντός δικαιοδοσίας σε περιπτώσεις όπου πληρούνται οι προϋποθέσεις που διέπουν τη χορήγηση διατάγματος για υποκατάστατη επίδοση. Στην παρούσα υπόθεση η εφεσίβλητη είχε εξασφαλίσει άδεια για επίδοση του κλητηρίου εντάλματος εκτός δικαιοδοσίας. Είχαν, επομένως, θεμελιωθεί οι προϋποθέσεις για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Σε τέτοια περίπτωση θα μπορούσε να επιτευχθεί επίδοση με υποκατάστατη επίδοση τόσο εντός όσο και εκτός της δικαιοδοσίας (βλ. Western etc. Building Society και Karim, πιο πάνω)» .............................. ............................. «Το θέμα της υποκατάστατης επίδοσης διέπεται από τη Δ.5 θ.9 η οποία παρέχει διακριτική ευχέρεια στο δικαστήριο να επιτρέψει υποκατάστατη επίδοση στις περιπτώσεις όπου για οποιοδήποτε λόγο δεν είναι δυνατό να γίνει έγκυρη επίδοση με τον τρόπο που προβλέπεται από τη Δ.5 θ.2. Μοναδικός σκοπός της επίδοσης είναι η παροχή ειδοποίησης στην άλλη πλευρά για να ενημερωθεί και να είναι σε θέση να αντικρούσει εκείνο που επιδιώκεται εναντίον της (βλ. Annual Practice 1960, σελ.102). Οι πρόνοιες της Δ.5 θ.9 έχουν πολύ ευρεία εφαρμογή και παρέχουν ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο (βλ. Porter v. Freudenberg [1915] 1 K.B. 857). Όπως λέχθηκε στην Karim(πιο πάνω) το κύριο ερώτημα είναι κατά πόσο ο προσφερόμενος τρόπος θα θέσει κατά λογική προοπτική, αν όχι βεβαιότητα, το κλητήριο υπόψη του εναγομένου.» Το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Κarim v. Κονιδάρη

(1994)1 ΑΑΔ 36 είναι επίσης σχετικό: «Παρόλο που οι αγγλικοί θεσμοί που διέπουν την υποκατάστατη επίδοση δεν έχουν άμεση εφαρμογή στην Κύπρο οι αρχές τους και η πρακτική των Αγγλικών Δικαστηρίων είναι διαφωτιστικές ως προς την άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου για την υποκατάστατη επίδοση του κλητηρίου εντάλματος. Το κύριο ερώτημα σε κάθε περίπτωση υποκατάστατης επίδοσης, όπως η λογική του πράγματος επιβάλλει, είναι κατά πόσο ο προσφερόμενος τρόπος θα θέσει κατά λογική προοπτική, αν όχι βεβαιότητα, το κλητήριο υπόψη του εναγομένου. (βλ. ΤΗΕ ANNUAL PRACTICE, 1960, Vol. 1, p.133 - 134). Στην Αrmitage v. Fitzwilliam and Others, 1875 W.N. 238 εγκρίθηκε ως μέθοδος υποκατάστατης επίδοσης η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στο δικηγόρο του εναγομένου». ................... Προβλήθηκε περαιτέρω ο ισχυρισμός εκ μέρους των Αιτητών ότι η επίδοση στη δικηγόρο κα Κακουλλή έγινε ελλείψει εξουσιοδότησης της από τους Αιτητές για να δέχεται επιδόσεις. ΄Εχω την άποψη ότι ούτε και αυτός ο ισχυρισμός ευσταθεί. Το ζητούμενο δεν είναι αν η κα Κακουλλή έχει ή όχι τη ρητή εξουσιοδότηση των Αιτητών για να δέχεται επιδόσεις γι΄ αυτούς. Εκείνο που ενδιαφέρει πρωτίστως το Δικαστήριο, είναι αν με αυτό τον τρόπο επίδοσης θα γνωστοποιηθεί ή όχι στους Αιτητές η ύπαρξη της παρούσας αγωγής. Για τον ίδιο λόγο δεν ευσταθεί ούτε και η θέση ότι η επίδοση σε δικηγόρο αποτελεί καταστρατήγηση της αρχής της χωριστής νομικής προσωπικότητας. Εκείνο που ενδιαφέρει το Δικαστήριο είναι αν με την επίδοση των επίδικων εγγράφων στην κα Κακουλλή, ως ο δικηγόρος της εταιρείας Εναγόμενης 11, η οποία - σύμφωνα με τους Καθ΄ ων η Αίτηση - αποτελεί ιδιοκτησία του Αιτητή 2 και του Εναγομένου 10, (γεγονός που δεν αμφισβητήθηκε από τους Αιτητές), θα γνωστοποιηθεί η ύπαρξη της παρούσας αγωγής στον Αιτητή 2. Αυτό είναι και το ουσιώδες θέμα που θα εξεταστεί από το Δικαστήριο στα πλαίσια του ισχυρισμού των Αιτητών ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση απέτυχαν να εξαντλήσουν τις προβλεπόμενες διαδικασίες επίδοσης στη γνωστή διεύθυνση των Αιτητών και απέτυχαν να αποδείξουν πρακτική αδυναμία προσωπικής επίδοσης προς τους Αιτητές για αντικειμενικούς λόγους. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών παρέπεμψε το Δικαστήριο στην Ετήσια Πρακτική του 1958 (Annual Practice 1958, Vol.1 σελ. 132), σύμφωνα με την οποία το Δικαστήριο προτού διατάξει υποκατάστατη επίδοση, θα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι για οποιαδήποτε αιτία ο Ενάγοντας δεν μπορεί να διενεργήσει έγκυρη προσωπική επίδοση στον Εναγόμενο. ΄Οπως αναφέρθηκε στην αγγλική υπόθεσηPorter v. Freudenberg

(1915)1 K.B. 857 θα πρέπει να υπάρχει πρακτική αδυναμία πραγματικής επίδοσης στον Εναγόμενο. Το ακόλουθο απόσπασμα από τη σελ. 888 είναι σχετικό: «In order that substituted service may be permitted, it must be clearly shown that the plaintiff is in fact unable to effect personal service and that the writ is likely to reach the defendant or to come to his knowledge if the method of substituted service which is asked for by the plaintiff is adopted. The Court may then make such order as may seem just: Order IX., r.2". ...................... Παρέμεινε προς εξέταση το ουσιώδες ερώτημα κατά πόσο η επίδοση των δικαστικών εγγράφων στη δικηγόρο κα Κ. Κακουλλή, θα θέσει κατά λογική προοπτική, αν όχι βεβαιότητα, το κλητήριο ένταλμα υπόψη των Αιτητών. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου τα ακόλουθα γεγονότα προς τεκμηρίωση της θέσης τους ότι υπήρχε η λογική προοπτική ότι με την επίδοση των επίδικων εγγράφων στη δικηγόρο κα Κακουλλή και/ή σε οποιοδήποτε άλλο δικηγόρο του δικηγορικού γραφείου Χρύσης Δημητριάδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε., αυτά θα περιέρχοντο σε γνώση των Αιτητών:

1. Οι Εναγόμενοι 11 - οι οποίοι καταχώρησαν σημείωμα εμφάνισης στην παρούσα αγωγή και εκπροσωπούνται από τη δικηγόρο κα Κ. Κακουλλή του πιο πάνω δικηγορικού γραφείου, - ανήκουν αποκλειστικά στον Αιτητή 2 κατά 90% και στον Εναγόμενο 10 κατά 10%.
2. Οι Αιτητές 1 και 2 είναι Εναγόμενοι στην αγωγή αρ. 6273/10 του Ε.Δ. Λεμεσού, η οποία καταχωρήθηκε στις 21/12/10 και εξακολουθεί να εκκρεμεί. Στην εν λόγω αγωγή το πιο πάνω δικηγορικό γραφείο καταχώρησε στις 2/12/11 σημείωμα εμφάνισης για τους Αιτητές, οι οποίοι εκπροσωπούνται από την κα Κ. Κακουλλή. Στις 5/11/13 το ίδιο δικηγορικό γραφείο καταχώρησε εκ μέρους των Αιτητών ΄Εκθεση Υπεράσπισης και στις 26.6.14, όταν η εν λόγω αγωγή ήταν ορισμένη για οδηγίες, οι ίδιοι δικηγόροι εκπροσώπησαν τους Αιτητές ενώπιον του Δικαστηρίου. Η τελευταία εμφάνιση ενώπιον του Ε.Δ. Λεμεσού ήταν στις 20/10/14 κατά την οποία δικηγόρος του ιδίου δικηγορικού γραφείου εκπροσώπησε τους Αιτητές.
3. Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε από το ίδιο δικηγορικό γραφείο, εκ μέρους και κατ΄ εντολή των Αιτητών, όπως ρητά αναφέρεται στην ένορκη δήλωση του δικηγόρου Μάριου Χαραλάμπους ημερ. 9/10/14, ο οποίος δηλώνει ότι είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από τους Αιτητές για να προβεί σ΄ αυτήν και έχει πληροφορηθεί τα επίδικα γεγονότα, μεταξύ άλλων και από τους Αιτητές. Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω στοιχεία ικανοποιούμαι ότι ο προσφερόμενος τρόπος επίδοσης στη δικηγόρο κα Κ. Κακουλλή ή σε οποιοδήποτε άλλο δικηγόρο του πιο πάνω δικηγορικού γραφείου, έθετε όχι μόνο κατά λογική προοπτική αλλά με βεβαιότητα, τα επίδικα έγγραφα υπόψη των Αιτητών. Προς τούτο είναι σημαντικό να τονιστεί ότι το συγκεκριμένο δικηγορικό γραφείο ενήργησε με εντολή και εξουσιοδότηση των Αιτητών στη καταχώρηση της παρούσας αίτησης και τους εκπροσωπεί στην παρούσα διαδικασία. Είναι, κατά συνέπεια, φανερό ότι οι Αιτητές έλαβαν γνώση της ύπαρξης της παρούσας αγωγής και των διαδικασιών που την αφορούν. Επομένως, ο σκοπός που η πλευρά των Καθ΄ ων η Αίτηση επιδίωξε για επίδοση των επίδικων εγγράφων στους Αιτητές με υποκατάστατη επίδοση αυτών στο συγκεκριμένο γραφείο, τελικά επιτεύχθηκε. Εξάλλου σύμφωνα με την υπόθεση Φραγκέσκου (ανωτέρω) μοναδικός σκοπός της επίδοσης είναι η παροχή ειδοποίησης στην άλλη πλευρά για να ενημερωθεί και να είναι σε θέση να αντικρούσει εκείνο που επιδιώκεται εναντίον της» Στην επίσης πρωτόδικη απόφαση στην υπόθεση Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού AVIVA INSURANCE UK LIMITED ν. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας κ.α., Αρ. Αγωγής: 2640/12, ημερομηνίας 16/1/2013, λέχθηκαν τα ακόλουθα από το συνάδελφο, κ. Π. Μιχαηλίδη, Επαρχιακό Δικαστή: « Στην υπόθεση Σταύρου Φραγκέσκου κ.α. ν. Χριστίνας Γεωργίου Γρηγορίου

(2000)1 ΑΑΔ 1765 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Το θέμα της υποκατάστατης επίδοσης διέπεται από την Δ.5, θ.9, η οποία παρέχει διακριτική ευχέρεια στο δικαστήριο να επιτρέψει υποκατάστατη επίδοση στις περιπτώσεις όπου για οποιοδήποτε λόγο δεν είναι δυνατό να γίνει έγκυρη επίδοση με τον τρόπο που προβλέπεται από την Δ.5, θ.2. Μοναδικός σκοπός της επίδοσης είναι η παροχή ειδοποίησης στην άλλη πλευρά για να ενημερωθεί και να είναι σε θέση να αντικρούσει εκείνο που επιδιώκεται εναντίον της (Βλ. Annual Practice 1960, σελ. 102). Οι πρόνοιες της Δ.5, θ.9 έχουν πολύ ευρεία εφαρμογή και παρέχουν ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο (βλ. Porter v. Freudenberg

(1915)1 K.B. 857). Όπως λέχθηκε στην Karim (πιο πάνω) το κύριο ερώτημα είναι κατά πόσο ο προσφερόμενος τρόπος θα θέσει κατά λογική προοπτική, αν όχι βεβαιότητα, το κλητήριο υπόψη του εναγόμενου». Στην Ετήσια Πρακτική (Annual Practice) του 1958, σελ. 133, υπό τον τίτλο: «Where person to be served is usually within the jurisdiction» αναφέρεται, ότι στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση πρέπει, μεταξύ άλλων, να αναφέρεται, ότι με την υπό του ενάγοντα προτεινόμενη επίδοση το κλητήριο κατά πάσα πιθανότητα θα έρθει εις γνώση του εναγόμενου (will probably come to the knowledge of the defendant). Στην υπόθεση Gouner Jevdet Mehmet and Others v. Vassiliko Cement Works Ltd

(1979)1 JSC 18 ο Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, κ. Πικής, όπως ήταν τότε, ανέφερε τα ακόλουθα: «The leading authority on the subject of substituted service is Porter v. Freudenberg (1914 and 1915) All England Law Reports Reprint 918, where an exceptionally strong Court of Appeal, presided over by the Chief Justice and including the Master of the Rolls dwelt at length on the implications of substituted service and the circumstances upon which it may be ordered. Not only must the applicant satisfy the Court that personal service cannot be effected, as the applicants have clearly satisfied the Court in the present case, but must, significantly establish that by the suggested substitution the notice . is likely to reach the defendant or come to his knowledge. The Court did not attempt to limit the width of the discretion of the Court but took pains to stress that in the ordinary case the basic factor relevant to the exercise of the Court's discretion is the likelihood of the defendant taking knowledge of the proceedings. The rule may be relaxed in the face of exceptional circumstances as in the case of a defendant who flees the jurisdiction in order to evade service». Σε ελεύθερη μετάφραση: Η απόφαση οδηγός στο θέμα της υποκατάστατης επίδοσης είναι η Porter v. Freudenberg (1914 and 1915) All England Law Reports Reprint 918, όπου ένα εξαιρετικά ισχυρό Εφετείο προεδρεύοντος του Chief Justiceκαι απαρτιζόμενο και από τον Master of the Rolls ασχολήθηκε εις βάθος με τις συνέπειες της υποκατάστατης επίδοσης και τα περιστατικά στην βάση των οποίων αυτή δύναται να διαταχθεί. Όχι μόνο ο αιτητής θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο, ότι δεν μπορεί να επιτευχθεί προσωπική επίδοση, κάτι για το οποίο οι αιτητές έχουν ξεκάθαρα ικανοποιήσει το Δικαστήριο στην παρούσα περίπτωση, αλλά πρέπει, πρωτίστως, να αποδείξει, ότι με την προτεινόμενη επίδοση ενδέχεται η ειδοποίηση . να φθάσει στον εναγόμενο ή να έλθει εις γνώση του. Το Δικαστήριο δεν επιχείρησε να περιορίσει το εύρος της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, αλλά τόνισε ότι στις σύνηθεις περιπτώσεις ο βασικός παράγοντας που άπτεται της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου είναι το ενδεχόμενο ο εναγόμενος να λάβει γνώση της διαδικασίας. Χαλάρωση του κανόνα δύναται να επιτραπεί όταν συντρέχουν εξαιρετικά περιστατικά όπως όταν ο εναγόμενος εγκαταλείπει την δικαιοδοσία για να αποφύγει την επίδοση». Στην ίδια υπόθεση τονίσθηκε, ότι το βάρος που επιβάλλεται στον ενάγοντα από την Νομολογία είναι μεγάλο, στην Κύπρο δε αυτό είναι ιδιαίτερα αυξημένο εν' όψει του ότι το δικαίωμα να πληροφορείται κάποιος για την διαδικασία που κινήθηκε εναντίον του είναι καλά διασφαλισμένο από το Σύνταγμα.» Η κρίση του Δικαστηρίου Έχω αποφασίσει όπως εγκρίνω μερικώς την Αίτηση, με βάση το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης που την στηρίζει και με βάση την καθοδήγηση που αντλώ από τις νομικές αρχές που αναλύθηκαν στις αποφάσεις που παρατέθηκαν πιο πάνω. Φαίνεται από την Ένορκη Δήλωση που στηρίζει την αίτηση ότι υπάρχει απαίτηση σε σχέση με γραπτή συμφωνία που έγινε στην Κύπρο και ειδικότερα στη Λάρνακα και συνεπώς το παρόν Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί της υπόθεσης και φαίνεται από τα γεγονότα να στοιχειοθετείται καλή βάση αγωγής. Με βάση τα παρατιθέμενα γεγονότα, εφόσον η αγωγή σχετίζεται με δικαιώματα που πηγάζουν από σύμβαση μπορεί να διαταχθεί επίδοση με βάση τη Δ.6 Θ. 1(e)(i) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Έχει επίσης προηγηθεί αίτηση για αίτηση για σφράγιση του Κλητηρίου Εντάλματος που εγκρίθηκε στις 13/1/2016 (Τεκμήριο 1 στην Ένορκη Δήλωση του κ. Νικολάου) και μπορώ να προχωρήσω σε εξέταση -και έγκριση- της αίτησης. Με βάση τα διαλαμβανόμενα στην Ένορκη Δήλωση του κ. Νικολάου, εφόσον ο Εναγόμενος εκπροσωπείται από τον κ. Μ. Πελεκάνο, έστω στα πλαίσια άλλης διαδικασίας από την παρούσα είναι λογικά αναμενόμενο, ότι εάν επιδοθεί στον κ. Μ. Πελεκάνο η Ειδοποίηση του Κλητήριου Εντάλματος, ο κ. Μ. Πελεκάνος θα ενημερώσει τον πελάτη του και ο τελευταίος θα λάβει γνώση. Το Δικαστήριο κρίνει όμως ότι δεν έχει αναφερθεί καμία σχέση μεταξύ άλλων δικηγόρων του δικηγορικού γραφείου Ε. Πελεκάνος & Σία με τον Εναγόμενο. Η μόνη σχέση εκπροσώπησης του Εναγομένου στην οποία έχει γίνει αναφορά είναι από τον κ. Μιχάλη Πελεκάνο. Με δεδομένο ότι ο κ. Μ. Πελεκάνος εκπροσωπεί τον Εναγόμενο σε διαδικασία η οποία φαίνεται ακόμη να εκκρεμεί ή σε κάθε περίπτωση ήταν ορισμένη στις 26/1/16 και με βάση τα όσα οι ίδιοι οι Εναγόμενοι αναφέρουν ότι τους ανέφερε ο κ. Μ. Πελεκάνος τηλεφωνικώς, συμπεραίνεται ότι ο κ. Μ. Πελεκάνος να βρίσκεται σε επικοινωνία με τον πελάτη του - Εναγόμενο στην παρούσα Αγωγή, οπότε θα εγκρίνω την υποκατάστατο επίδοση ως ζητείται στην παρ. Γ του αιτητικού, αλλά θα απορρίψω το Αιτούμενο ως Β του αιτητικού, δηλαδή την υποκατάστατο επίδοση σε δικηγόρο του δικηγορικού γραφείου Ε. Πελεκάνος & Σία. Εκδίδεται συνεπώς διάταγμα για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας ως το Α του Αιτητικού και για υποκατάστατο επίδοση ως το Γ του Αιτητικού της Αίτησης. Εκδίδεται επίσης διάταγμα με το οποίο δίδονται οδηγίες όπως ο Εναγόμενος καταχωρήσει εμφάνιση στην παρούσα Αγωγή εντός 30 ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος και επίσης εκδίδεται διάταγμα όπως εάν ο Εναγόμενος παραλείψει να καταχωρίσει εμφάνιση εντός της ορισθείσας προθεσμίας, οιαδήποτε μεταγενέστερη αίτηση, δικόγραφο ή/και διαδικασία να θεωρείται επιδοθείσα αν αναρτηθεί επί του πίνακα του Δικαστηρίου για περίοδο πέντε

(5)ημερών. Τα έξοδα της παρούσας Αίτησης να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της Αγωγής. (Υπ.) ............. Ξ. Ξενοφώντος, Πρ. Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο