Χ''ΑΝΔΡEΟΥ κ.α. ν. CROWN RESORTS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 1291/12, 28/4/2016

(2011)1 Α.Α.Δ. 2208 , όπως αυτή δόθηκε από τον έντιμο Δικαστή Α.Δ., κ. Γ.Κωνσταντινίδη στις 21/12/2011: «Στις 19.1.90 εγκρίθηκε από το Συμβούλιο Βελτιώσεως Πέγειας, ως της αρμόδιας αρχής, η αίτηση της Ν & Α Hotels Ltd (ενάγοντες 2-εφεσίβλητοι 2) για άδεια οικοδομής ξενοδοχείου σε ακίνητο της στον Κόλπο των Κοραλλίων. Κλήθηκε τότε γραπτώς, να πληρώσει, μεταξύ άλλων, £6.560 ως δικαιώματα ύδρευσης. Η εταιρεία κατέβαλε ό,τι της ζητήθηκε και εκδόθηκε η άδεια οικοδομής. Η άδεια οικοδομής ανανεωνόταν αλλά μέχρι την 1.2.2000 δεν έγιναν οποιεσδήποτε εργασίες. Εκείνη την ημέρα, την 1.2.2000, σημειώθηκε εσωτερική αλλαγή στο μετοχικό καθεστώς της Ν & Α Hotels Ltd. Με γραπτή συμφωνία, οι ως τότε μέτοχοί της, (εναγόμενοι 1 και 2 - εφεσείοντες), πώλησαν και μεταβίβασαν στην εταιρεία Crown Resorts Ltd (ενάγοντες 1 - εφεσίβλητοι 1) τις 330.000 συνήθεις μετοχές που κατείχαν σ' αυτή έναντι τιμήματος που καθορίστηκε και καταβλήθηκε. Ο πιο κάτω όρος σε εκείνη τη γραπτή συμφωνία στήριξε την απαίτηση των εφεσιβλήτων: «Οποιεσδήποτε απαιτήσεις εναντίον της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ, φόροι, τέλη ή και οποιεσδήποτε υποχρεώσεις της εταιρείας μέχρι σήμερα βαρύνουν τους ΠΩΛΗΤΕΣ και οι ΑΓΟΡΑΣΤΕΣ δεν θα φέρουν οποιαδήποτε ευθύνη ή υποχρέωση.». Ο Δήμος Πέγειας, που στο μεταξύ διαδέχθηκε το Συμβούλιο Βελτιώσεως Πέγειας και ανέλαβε τις υποθέσεις του, εξετάζοντας αίτηση για πολεοδομική άδεια προς επέκταση του ξενοδοχείου το οποίο άρχισε να ανεγείρεται, με την επιστολή του ημερομηνίας 13.8.02 προς την Crown Resorts Ltd, την πληροφόρησε πως όφειλε να είχε καταβάλει, ως «δικαιώματα/τέλη σύνδεσης» £27.

1. Επομένως, αφού είχαν καταβληθεί μόνο £6.560, παρέμεινε υπόλοιπο £20.
2. Το οποίο και κλήθηκε να καταβάλει. Οι ενάγοντες-εφεσίβλητοι, κατά την υπόθεσή τους, αντιλήφθηκαν πως άρνηση καταβολής του ποσού θα επαγόταν διακοπή της υδατοπρομήθειας και το κατέβαλαν χωρίς να θεωρήσουν ότι ήταν αναγκαίο να ενημερώσουν τους Εναγόμενους-εφεσείοντες. Συνακολούθως, οι εναγόμενοι-εφεσείοντες βρέθηκαν αντιμέτωποι με κατ' ισχυρισμό υποχρέωσή τους που προέκυψε και παρέμεινε εκκρεμής από το
3. Αξιώνοντας αυτό το ποσό, με την έκθεση απαίτησης, οι ενάγοντες-εφεσίβλητοι εξειδικεύουν: «Είναι η θέση των εναγόντων ότι το ανωτέρω ποσό αποτελούσε υποχρέωση των Εναγόμενων καθότι ήτο οφειλόμενο κατά το έτος 1990, ήτοι σε χρόνο πολύ πριν την ανωτέρω ημερομηνία υπογραφής της ανωτέρω γραπτής συμφωνίας των διαδίκων.» Δεν είχε εγερθεί οποιοδήποτε ζήτημα δικονομικής ή άλλης φύσης και το πρωτόδικο δικαστήριο επελήφθη της ουσίας της διαφοράς. Δικαίωσε τους ενάγοντες-εφεσίβλητους και η απόφαση υπέρ τους, για το ποσό των £20.440, αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας έφεσης. Σημειώνουμε πως η περαιτέρω επιδίκαση ποσού £332,58 σεντ για φόρο ακίνητης ιδιοκτησίας το οποίο επίσης αξιωνόταν, δεν εφεσιβάλλεται. Στο λόγο έφεσης 8 γίνεται αναφορά σε όλο το επιδικασθέν ποσό αλλά πουθενά δεν προβάλλεται ισχυρισμός σε σχέση με το φόρο ακίνητης ιδιοκτησίας. Οι εφεσείοντες, με την υπεράσπισή τους, υποστήριζαν πως με την πληρωμή του αναφερθέντος ποσού, όπως αυτό τους επιβλήθηκε το 1990, είχαν εξοφλήσει τη σχετική οφειλή και δεν δικαιολογείτο η μεταγενέστερη χρέωσή τους με περαιτέρω ποσό. Ουδέποτε, έκτοτε, τους ζητήθηκε οτιδήποτε επιπρόσθετο ενώ η άδειά τους ανανεωνόταν ετησίως. Επομένως, ζήτησαν την απόρριψη της αξίωσης. Για το θέμα κατέθεσε ο διευθύνων σύμβουλος των εφεσιβλήτων και ο δημοτικός μηχανικός Πέγειας. Για την άλλη πλευρά, ο πρώτος εφεσείων. Το πρωτόδικο δικαστήριο αξιολόγησε τη μαρτυρία και έκρινε ως αξιόπιστη εκείνη των μαρτύρων για τους εφεσίβλητους. Τη μαρτυρία του εφεσείοντα 1 την απέρριψε γιατί η εντύπωση που άφησε ήταν «πενιχρή» αφού, όπως εξηγήθηκε, ήταν εμφανής η αγωνιώδης προσπάθειά του να αποποιηθεί ευθύνης. Ότι ήθελε να μην του καταλογιστεί ευθύνη ήταν, βεβαίως, δεδομένο αλλά είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε πως δεν είχε εντοπιστεί οτιδήποτε από τη μαρτυρία του που να ήταν, ως γεγονός, αναληθές. Όσα κατέθεσε, ως γεγονότα, τα περιέλαβε και το πρωτόδικο δικαστήριο στις διαπιστώσεις του. Εκείνο που μόνο εξειδικεύθηκε ήταν η αντίληψη του περί κάποιας μορφής ύποπτη συναλλαγή μεταξύ των εφεσιβλήτων και του Δήμου Πέγειας σε σχέση με την οποία παρουσίασε και τέσσερις αποδείξεις που εκδόθηκαν από το Δήμο Πέγειας για το συνολικό ποσό των £20.440 οι οποίες όμως δεν ανταποκρίνονταν στη Βεβαίωση που εξέδωσε ο Δήμος Πέγειας ημερομηνίας 11.3.
4. Με εκείνη τη βεβαίωση εμφανιζόταν να έχει εξοφληθεί ολόκληρο το ποσό των £20.440 μέχρι τις 11.3.03 ενώ κατά τις αποδείξεις-εισπράξεις που αναφέρθηκαν, μέχρι τότε, είχε πληρωθεί μικρότερο ποσό. Ωστόσο το κατά πόσο ήταν δικαιολογημένη η απόδοση κινήτρων με την αναφορά σε ύποπτη συναλλαγή, δεν μπορεί να συσχετισθεί προς το επίδικο ζήτημα και σημειώνουμε πως στην υπεράσπιση δεν περιλαμβάνονταν καν τέτοιοι ισχυρισμοί. Οι εφεσείοντες, με τους λόγους έφεσης 1, 3 και 4, αμφισβητούν την ορθότητα της αξιολόγησης της μαρτυρίας του εφεσείοντα 1 σε συνάρτηση προς τις αναφερθείσες τέσσερις αποδείξεις και τη Βεβαίωση όπως και το «διακανονισμό» της 30.10.02 στον οποίο καταγράφονταν ορισμένες μελλοντικές ημερομηνίες για πληρωμή του ποσού των £20.
5. Δεν νομίζουμε όμως ότι χρειάζεται να επεκταθούμε σ' αυτά και σημειώνουμε πως η αμφισβήτηση ως προς την πράγματι πληρωμή του ποσού αφορούσε, όπως προκύπτει από το λόγο έφεσης 4, στο χρόνο πληρωμής και όχι σ' αυτή καθαυτή την πληρωμή. Οι εφεσείοντες είχαν ευθύνη για, μεταξύ άλλων, φόρους που είχαν επιβληθεί και εκκρεμούσαν. Συνεπώς, ήταν υποχρέωση των εφεσιβλήτων να αποδείξουν την ύπαρξη τέτοιων φόρων που παρέμειναν απλήρωτοι. Ήταν η υπόθεσή τους πως το ποσό £20.440 ήταν οφειλόμενο από το
6. Επομένως, δεν ήταν ποσό που προέκυπτε από οποιαδήποτε νέα απόφαση του Δήμου Πέγειας, μάλιστα με τέτοιας έκτασης αναδρομική δύναμη. Έχουμε παραθέσει την παράγραφο 6 της έκθεσης απαίτησης και σημειώνουμε συναφώς και την εξήγηση στην αναφερθείσα βεβαίωση της 11.3.03 πως το ποσό «εκ παραδρομής δεν χρεώθηκε κατά την έκδοση της άδειας αυτής από την Επαρχιακή Διοίκηση». Υποτίθεται, επομένως, ότι η απόφαση του Επάρχου, το 1990, ήταν για £27.
7. Εν τούτοις, δεν προσκομίστηκε τέτοια απόφαση. Ό,τι υπήρχε ήταν η αξίωση του ποσού των £6.560 ως επιβληθέντων δικαιωμάτων. Δεν ανευρέθηκε οποιοδήποτε άλλο σχετικό έγγραφο και η αξίωση του ποσού των £20.440 θεμελιώθηκε στους υπολογισμούς του δημοτικού μηχανικού του Δήμου Πέγειας, όπως κατέθεσε ο ίδιος. Αυτό, στη βάση της Κ.Δ.Π. 293/88 που καθόριζε τα πληρωτέα, στη βάση του αριθμού των κλινών. Αυτούς τους υπολογισμούς, με αναφορά στους ίδιους Κανονισμούς τους έκαμε και το πρωτόδικο δικαστήριο. Όπως έκρινε, ήταν σαφείς και στη βάση του αριθμού των κλινών το ποσό θα έπρεπε να ήταν £27.
8. Οφειλόταν δε σε λάθος της αρμόδιας αρχής η επιβολή μόνο των £6.
9. Όσα ανέφερε ο εφεσείων 1 ως εξήγηση της επιβολής του μικρότερου ποσού, ότι δηλαδή είχε αποφασιστεί, ως κίνητρο για την ανέγερση ξενοδοχείων στην περιοχή, τα δικαιώματα να καθορίζονται στη βάση των κυβικών μέτρων της οικοδομής και όχι του αριθμού των κλινών, κατά την πρωτόδικη απόφαση, παρέμειναν ατεκμηρίωτα. Δεν παρουσίασαν οι εναγόμενοι-εφεσείοντες απόφαση του Συμβουλίου Βελτιώσεως Πέγειας με τέτοιο περιεχόμενο. Αυτό, ενώ ήταν δεδομένη η εξ αντικειμένου αδυναμία, που βεβαίως δεν οφειλόταν στους εφεσείοντες, για προσκόμιση τέτοιου εγγράφου και σημειώνουμε την παρατήρηση του πρωτόδικου δικαστηρίου, σε άλλο σημείο της απόφασής του, πως «δεν είχαν ανευρεθεί τα πρακτικά της συνεδρίας κατά την οποία είχε επιβληθεί στην ενάγουσα αρ. 2 για δικαιώματα υδατοπρομήθειας το ποσό των £6.560 εις τρόπον ώστε να εξακριβώνετο ο τρόπος υπολογισμού και καθορισμού του ως άνω ποσού (βλ. τις επιστολές-τεκμήρια 7 και 8)». Ούτως ή άλλως είναι προφανές πως ενώ ήταν δεκτό ότι το 1990 επιβλήθηκαν £6.560, το 2002 αξιώθηκαν περισσότερα επειδή, στη βάση των υπολογισμών του δημοτικού μηχανικού, τους οποίους ενστερνίστηκε και το πρωτόδικο δικαστήριο, θα έπρεπε να είχαν επιβληθεί £27.
10. Δεν είναι, όμως, με αυτό τον τρόπο που λειτουργεί το ζήτημα της επιβολής φόρων, δικαιωμάτων κλπ. Η επιβολή τους προϋποθέτει επ' αυτού απόφαση η οποία, ως εκτελεστή διοικητική πράξη, υπόκειται σε αναθεωρητικό έλεγχο δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος. Δεν νοείται η ύπαρξη τέτοιας φορολογικής φύσης οφειλής χωρίς επί τούτου απόφαση του αρμόδιου διοικητικού οργάνου. Εν προκειμένω, υπήρχε μαρτυρία μόνο για μια απόφαση, αυτή για το ποσό των £6.
11. Αυτή ήταν παραδεκτή, και επιμαρτυρείται και από την αξίωση εκείνου του ποσού εγγράφως από τότε, την πληρωμή του και τη συνακόλουθη έκδοση της άδειας οικοδομής. Οι υπολογισμοί του δημοτικού μηχανικού και του πρωτόδικου δικαστηρίου δεν είναι υποκατάστατο. Δεν συνιστούν εκτελεστή διοικητική πράξη επιβολής τέτοιων δικαιωμάτων και δεν επάγονται υποχρέωση πληρωμής. Όταν η Συμφωνία των μερών αναφέρεται σε ευθύνη των εφεσειόντων για φόρους ή τέλη εμφανώς παραπέμπει σε φόρους ή τέλη αρμοδίως επιβληθέντων και εδώ δεν έχουμε τέτοια διοικητική απόφαση για ποσό £27.
12. Με τους λόγους έφεσης συζητήθηκαν και άλλα ζητήματα, όπως οι επιπτώσεις από τη συνέχιση της έκδοσης άδειας οικοδομής επί σειρά ετών και η πρωτοβουλία των εφεσιβλήτων να πληρώσουν το ποσό χωρίς να ενημερώσουν τους εφεσείοντες. Ούτε επ' αυτών χρειάζεται να επεκταθούμε. Η έφεση επιτυγχάνει. Η πρωτόδικη απόφαση παραμερίζεται. Η αγωγή, ως προς το επίμαχο ζήτημα απορρίπτεται. Τα έξοδα πρωτοδίκως, μειωμένα κατά το 1/4 ενόψει της απόφασης για το ποσό των £332,50 σεντ που παραμένει, και κατ' έφεση, επιδικάζονται υπέρ των Εναγόμενων-εφεσειόντων και εναντίον των εναγόντων-εφεσιβλήτων.» Η υπεράσπιση των Εναγόμενων Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν Υπεράσπιση στην Αγωγή με την οποίαν ουσιαστικά δεν αμφισβητούσαν τα πλείστα από τα όσα αναφέρονταν στην Έκθεση Απαίτησης και ανέφεραν περαιτέρω ότι είχαν υποχρεωθεί από τον Δήμο Πέγειας να καταβάλουν σε αυτούς το ποσό των Λ.Κ. 20.440 ως δικαιώματα / τέλη σύνδεσης με το δίκτυο της υδατοπρομήθειας του Δήμου Πέγειας. Ισχυρίστηκαν περαιτέρω ότι: «με βάση την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Πολιτική Έφεση 327/2008, ο Δήμος Πέγειας δεν ενομιμοποιείτο να ζητήσει από τους εναγόμενους την πληρωμή του ποσού των Λ.Κ.20.440 ως δικαιώματα / τέλη σύνδεσης με την υδατοπρομήθεια του Δήμου Πέγειας, διότι τούτα επιβλήθηκαν χωρίς να υπάρχει απόφαση που να συνιστά εκτελεστή διοικητική πράξη επιβολής τέτοιων δικαιωμάτων και επομένως η είσπραξη των ανωτέρω τελών από τον Δήμο Πέγειας ήταν παράνομη ή και αντικανονική ή και έγινε καθ΄ υπέρβαση εξουσίας. Για τον λόγο αυτό, οι εναγόμενοι προτίθενται να προσεπικαλέσουν τον Δήμο Πέγειας ως τριτοδιάδικους. Ισχυρίστηκαν δε οι Εναγόμενοι στην Υπεράσπισή τους, ότι οι Ενάγοντες « οποιοδήποτε ποσό τυχόν αξιώνουν θα πρέπει να το αξιώσουν από τον Δήμο Πέγειας για τους λόγους που αναφέρονται ανωτέρω και όχι από τους εναγόμενους.» Η έναρξη διαδικασίας εναντίον των Τριτοδιάδικων Στη συνέχεια, κατόπιν σχετικής αίτησης για άδεια για έκδοση και επίδοση ειδοποίησης Τριτοδιάδικου, εκδόθηκε στις 28/6/2012 κατόπιν διαταγής του Δικαστηρίου ημερομηνίας 13/6/2012, σχετική Ειδοποίηση Τριτοδιάδικου προς το Δήμο Πέγειας και οι Τριτοδιάδικοι, καταχώρησαν εμφάνιση στις 31/7/
13. Η Έκθεση Απαίτησης των Εναγόμενων εναντίον των Τριτοδιάδικων καταχωρήθηκε στις 23/10/2012, η Υπεράσπιση του Τριτοδιάδικου καταχωρήθηκε στις 12/11/2012 και η Απάντηση στην Υπεράσπιση των Τριτοδιάδικων καταχωρήθηκε στις 20/11/
14. Η απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων Στις 20/10/2012, καταχωρήθηκε Αίτηση από τους Ενάγοντες, με βάση τη Δ.24, Θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία οδήγησε, παρά την Ένσταση και των Εναγόμενων και των Τριτοδιάδικων, σε έκδοση απόφασης υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγόμενων, η οποία και εκδόθηκε στις 30 Αυγούστου
15. Το Δικαστήριο έκρινε ότι οι Καθ'ων η Αίτηση (Εναγόμενοι) είχαν προβεί στην Έκθεση Υπεράσπισής τους σε «σαφείς, καθαρές και αμετάκλητες παραδοχές όσον αφορά την απαίτηση των Αιτητών.», κατά τρόπο ώστε να μην υφίσταται «υπεράσπισή τους προς την αξίωση των Αιτητών, δεδομένου πως και οι ίδιοι στηρίζονται στην εκδοθείσα απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου για την προώθηση της δικής τους αξίωσης εναντίον των Τριτοδιάδικων.». Το Δικαστήριο έκρινε ότι τα επιχειρήματα και οι ισχυρισμοί των Τριτοδιάδικων δεν μπορούσαν να προβληθούν απέναντι στους Αιτητές-Ενάγοντες, «καθότι αυτά δεν μπορούν να ανατρέψουν την εκδοθείσα κατ' έφεσιν απόφαση λόγω δεδικασμένου[1], ενώ αντιθέτως είναι δυνατό να προβληθούν απέναντι στους Καθ'ων.». Προχώρησε λοιπόν το Δικαστήριο, στο να εκδώσει απόφαση εναντίον των Εναγόμενων για ποσό €45,391.12 συν νόμιμο τόκο και έξοδα αγωγής όπως θα υπολογίζονταν, με νόμιμο τόκο και Φ.Π.Α. και σε συγκεκριμένες διαταγές ως προς τα έξοδα της αίτησης εναντίον των Εναγόμενων - Καθ'ων και των Τριτοδιάδικων. Ανέστειλε όμως την εκτέλεση της απόφασης μέχρι την τελική εκδίκαση της διαδικασίας Τριτοδιάδικου, σε σχέση με ποσό €34,923.81 (που αναλογεί στο ποσό 20,440 Λ.Κ., το οποίο κατέβαλαν οι Εναγόμενοι στους Τριτοδιάδικους). Β. Η δικογραφία στην απαίτηση των Εναγόμενων εναντίον των Τριτοδιάδικων Μετά και την εκδοση απόφασης εναντίον των Εναγόμενων και υπέρ των Εναγόντων, παρέμεινε προς εκδίκαση, σύμφωνα και με τα όσα αναφέρονται και στη σχετική απόφαση του Δικαστηρίου, η διαφορά των Εναγόμενων με τον Τριτοδιάδικο. Οι ισχυρισμοί των Εναγόμενων 1 και 2, έχουν ως ακολούθως στην Έκθεση Απαίτησής τους εναντίον του Τριτοδιάδικου: «
16. Η απαίτηση των εναγόντων εναντίον των Εναγόμενων όπως εμφαίνεται στην Έκθεση Απαίτησης των εναγόντων εναντίον των Εναγόμενων, είναι για ποσό €45.391,12 πλέον τόκους προς 8% από 5/4/
18. Οι εναγόμενοι αρνούνται και/ή αμφισβητούν την απαίτηση των εναγόντων για τους λόγους που αναφέρονται στην Έκθεση Υπεράσπισης η οποία καταχωρήθηκε στις 30/5/2012, αλλά στην περίπτωση που οι εναγόμενοι κριθούν υπεύθυνοι έναντι των εναγόντων, οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι δικαιούνται και/ή απαιτούν κάλυψη και/ή συνεισφορά από τους τριτοδιάδικους αναφορικά με την απαίτηση των εναγόντων για ποσό €45.391,12 πλέον τόκους και έξοδα, για τους λόγους που αναφέρονται πιο κάτω.
19. Οι εναγόμενοι είχαν υποχρεωθεί από τον Δήμο Πέγειας, δηλαδή τους τριτοδιάδικους να τους καταβάλουν το ποσό των Λ.Κ.20.440 ως δικαιώματα / τέλη σύνδεσης με την υδατοπρομήθεια του Δήμου Πέγειας.
20. Μετά από απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας στην Αγωγή 778/05, οι ενάγοντες (τότε εναγόμενοι) κατέβαλαν στους εναγόμενους το ποσό των €45.391,12 για εξόφληση του ανωτέρω ποσού των Λ.Κ.20.440 πλέον τόκους που είχαν υποχρεωθεί οι εναγόμενοι να καταβάλουν στον Δήμο Πέγειας και αποτελούσε (όπως αποφασίσθηκε) υποχρέωση των εναγόντων.
21. Το Ανώτατο Δικαστήριο με την απόφαση του ημερομηνίας 21/12/2011 στην Πολιτική Έφεση 327/2008 παραμέρισε την ως άνω απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας. Σύμφωνα με την εν λόγω απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι τριτοδιάδικοι (Δήμος Πέγειας) δεν ενομοιοποιούντο να ζητήσουν από τους εναγόμενους πληρωμή του ποσού των Λ.Κ. 20.440 ως δικαιώματα/τέλη σύνδεσης με την υδατοπρομήθεια του Δήμου Πέγειας διότι τούτα επιβλήθηκαν χωρίς να υπάρχει απόφαση που να συνιστά εκτελεστή διοικητική πράξη επιβολής τέτοιων δικαιωμάτων και επομένως η είσπραξη των ανωτέρω τελών από τον Δήμο Πέγειας (τριτοδιάδικους) ήταν παράνομη ή και αντικανονική ή και έγινε καθ΄ υπέρβαση εξουσίας.
22. Οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι το ανωτέρω ποσό που αξιώνουν οι ενάγοντες θα πρέπει να το αξιώσουν από τους τριτοδιάδικους για τους λόγους που αναφέρονται πιο πάνω.
23. Εν όψει των πιο πάνω, οι εναγόμενοι απαιτούν από τους Τριτοδιάδικους: Α. Απόφαση υπέρ των Εναγόμενων και εναντίον των Τριτοδιάδικων για οποιοδήποτε ποσό ήθελε εκδικασθεί από το Σεβαστό Δικαστήριο εναντίον των Εναγόμενων και υπέρ των εναγόντων στην με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Β. Απόφαση υπέρ των Εναγόμενων και εναντίον των Τριτοδιάδικων για οποιοδήποτε ποσό εξόδων ήθελε επιδικασθεί από το Σεβαστό Δικαστήριο εναντίον των Εναγόμενων και υπέρ των εναγόντων στην με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Γ. Απόφαση υπέρ των Εναγόμενων και εναντίον των Τριτοδιάδικων για τα έξοδα υπεράσπισης των με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγής. Δ. Απόφαση υπέρ των Εναγόμενων και εναντίον των Τριτοδιάδικων για τα έξοδα της διαδικασίας τριτοδιάδικου.» Η Υπεράσπιση του Τριτοδιάδικου είχε ως ακολούθως: «
24. Ο τριτοδιάδικος εκτός όπου γίνεται ρητή παραδοχή κατωτέρω αρνείται γενικά και στις λεπτομέρειες της Έκθεσης Απαίτησης των Εναγόμενων και τους καλεί σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών τους. Ειδικά αρνιούνται ότι ο εναγόμενος νομιμοποιείται σε οποιαδήποτε ή καθόλου συνεισφορά εναντίον του.
25. Ανεξάρτητα και χωρίς βλάβη της πιο πάνω άρνησης του ο τριτοδιάδικος προς υπεράσπιση του ισχυρίζεται τα ακόλουθα: 2.1 Ο τριτοδιάδικος ισχυρίζεαι ότι η διαφορά του ενάγοντα με τον εναγόμενο δεν τον επηρεάζει και η αξίωση του ενάγοντα ως φαίνεται στην Ε/Α της αγωγής, στηριζεται σε ιδιωτική συμφωνία μεταξύ τους χωρίς την γνώση ή συμμετοχή του τριτοδιάδικου. 2.2 Οι εναγόμενοι αρ. 2 εξασφάλισαν άδεια οικοδομής για ανέγερση ξενοδοχείου με βάση το φάκελο Β449/89 εντός των τεμαχίων 21/1/14 και 21/1/15 του Φ/Σχ. 45/25 στην Πέγεια. Στο πλήρες περιεχόμενο του φακέλου θα γίνει αναφορά στην δίκη. 2.3 Η αρχική άδεια για την ξενοδοχειακή μονάδα αφορούσε 270 κλίνες. Για την σύνδεση του ξενοδοχείου με το Κυβερνητικό Υδατικό έργο Πέγειας, η τότε επιτροπή σε συνεδρεία της κατά τον Δεκέμβριο 1989 ή Ιανουάριο 1990 υπό την προεδρία του Έπαρχου Πάφου επέβαλε τέλη σύνδεσης ποσού Λ.Κ.6560=. 2.4 Κατά ή περί τον Αύγουστο του έτους 2002 στα πλαίσια υποβολής αίτησης για καλυπτική άδεια με αρ. Φακ. Κ29/2002 ο Δήμος Πέγειας ως αρμόδια αρχή, αποφάσισε σύμφωνα με την με την Κ.Δ.Π. 293/88 και/ή τους εν ισχύ κανονισμούς, την επιβολή τελών σύνδεσης με το Κυβερνητικό υδατικό έργο, στην εναγόμενη 2 και/ή την εναγόμενη 1, ποσό Λ.Κ. 100 ανά κλίνη για τις υφιστάμενες 270 κλίνες και τις επιπρόσθετες 132 κλίνες της επέκτασης του ξενοδοχείου. Εφόσον η εναγόμενη 2 είχε ήδη καταβάλει Λ.Κ.6560, ζητήθηκε με επιστολή ημερ. 13/08/02 από την εναγόμενη αρ. 1 και/ή εναγόμενη αρ. 2 να καταβάλει το ποσό των Λ.Κ. 33.640= για αποπληρωμή των τελών της σύνδεσης. Σε απάντηση επιστολής του Δημοτικού Γραμματέα ημερ. 24/09/02, με επιστολή της εναγόμενης 2, ημερ. 09/10/02, έγινε αποδεκτή η καταβολή του επιβληθέντος ποσού. Πλήρεις λεπτομέρειες θα δοθούν κατά την δίκη. 2.5 Οι εναγόμενοι ρητά και/ή με εξυπακουόμενη συμπεριφορά έκαναν αποδεκτή την επιβολή των τελών σύνδεσης, και/ή κατέβαλαν τα οφειλόμενα ποσά χωρίς επιφύλαξη και εμποδίζονται (ESTOPER) να αξιώνουν οποιοδήποτε ποσό εναντίον του τριτοδιάδικου. 2.6 Ο τριτοδιάδικος αρνείται ότι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Έφεση αρ. 327/08 οδηγεί σε ακύρωση τη επιβολής των τελών σύνδεσης ή δημιουργεί άμεσης υποχρέωση επιστροφής των τελών στους εναγόμενους και/ή έχει ακυρώσει την επιβολή τους. Ο τριτοδιάδικος, ούτε στην έφεση που την παραμέρισε και δεν είχε την ευκαιρία να υπερασπιστεί την απόφαση επιβολής τελών και να παρουσιάσει όλη την σχετική μαρτυρία και τα στοιχεία της υπόθεσης. 2.7 Ο τριτοδιάδικος ισχυρίζεται ότι η απόφαση του Δήμου Πέγειας αποτελεί εκτελεστική διοικητική πράξη που παραμένει σε ισχύ και είναι τελεσίδικη εφόσον δεν ακυρώθηκε από Αρμόδιο Δικστήριο, ούτε ήταν αντικείμενο της Πολιτικής Έφεσης 327/
26. Λεπτομέρειες θα δοθούν κατά την δίκη. 2.8 Ο τριτοδιάδικος ισχυρίζεται πως οι εναγόμενοι δεν νομιμοποιούνται να ζητήσουν από το Δικαστήριο στην παρούσα διαδικασία να ακυρώσει την επιβολή των τελών ουδενώς, καθώς δεν έχουν προσβάλει με το κατάλληλο ειδικό μέσο την επιβολή τους.
27. Ο τριτοδιάδικος αρνείται την παρα.6 της Ε/Α των Εναγόμενων ότι οι ενάγοντες νομιμοποιούνται να αξιώσουν το επίδικο ποσό από τον τριτοδιάδικο.
28. Η αξίωση των εναγόντων απορρίπτεται ως νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη και αστήρικτη ως περιγράφεται στην παρα. 7 της Ε/Α των Εναγόμενων και ο τριτοδιάδικος αιτείται απόρριψη ης με έξοδα και Φ.Π.Α. (αρ. εγγραφής 10223315 W).» Στην Απάντησή τους, οι Εναγόμενοι, αφού αρνήθηκαν τους ισχυρισμούς του Τριτοδιάδικου στη γενικότητά τους, ανέφεραν τα ακόλουθα: «
29. Οι εναγόμενοι αρνούνται τους ισχυρισμούς της παραγράφου 2.1 - 2.8 της Υπεράσπισης των τριτοδιάδικων, επαναλαμβάνουν τους ισχυρισμούς των που περιέχονται στην Έκθεση Απαίτησης των εναντίον των Τριτοδιάδικων και ισχυρίζονται περαιτέρω ότι ο Δημοτικός Μηχανικός των Τριτοδιάδικων έδωσε μαρτυρία κατά την εκδίκαση της υπόθεσης πρωτόδικα και η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Πολιτική Έφεση 327/2008 αναφέρεται ρητά στην μαρτυρία του Δημοτικού Μηχανικού των τριτοδιάδικων (σελίδα 7 της απόφασης) στη βάση της οποίας το Ανώτατο Δικαστήριο κατέληξε στην απόφαση του.
30. Οι εναγόμενοι ισχυρίζονται περαιτέρω ότι υποχρεώθηκαν από τους τριτοδιάδικους να τους καταβάλουν τα τέλη σύνδεσης με την υδατοπρομήθεια που τους είχαν ζητήσει, λόγω του ότι οι τριτοδιάδικοι τους απείλησαν ότι αν δεν κατέβαλαν τα ζητηθέντα τέλη θα τους διέκοπταν την σύνδεση του ξενοδοχείου των με την υδατοπρομήθεια του Δήμου Πέγειας, πράγμα που θα ήταν καταστροφικό για τους εναγόμενους.
31. Οι εναγόμενοι αρνούνται τις παραγράφους 3 και 4 της Υπεράσπισης των τριτοδιάδικων επαναλαμβάνουν τους ισχυρισμούς των που περιέχονται στην Έκθεση Απαίτησης των Εναγόμενων εναντίον των τριτοδιάδικων και ζητούν απόφαση κατά την τριτοδιάδικων ως η αξίωση των εναντίον των τριτοδιάδικων.» Γ. Μαρτυρία Για την πλευρά των Εναγόντων, μαρτυρία έδωσε ο κ. XXXXX Αυξεντίου, διευθυντής των Εναγομένων 1 και 2 κατά τον επίδικο χρόνο, ενώ για την πλευρά των Εναγόμενων, ο κ. XXXXX Παντελίδης, Δημοτικός Μηχανικός του Δήμου Πέγειας. Και οι δύο κατέθεσαν στο Δικαστήριο Γραπτές Δηλώσεις -καθώς και αριθμό Τεκμηρίων- και αντεξετάστηκαν από την πλευρά των Τριτοδιάδικων και των Εναγόμενων αντίστοιχα. Ζητήθηκε επίσης από τους δικηγόρους των μερών όπως κατατεθούν ως Τεκμήριο, και κατατέθηκαν εκ συμφώνου, τα αποστενογραφημένα πρακτικά της διαδικασίας στην Αγωγή Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας 778/2005 (εκ παραδρομής αναγράφεται Αμμοχώστου αντί Λάρνακας) ως Τεκμήριο
32. Η μαρτυρία για τους Εναγόμενους Ο μοναδικός μάρτυρας για τους Εναγόμενους, κ. XXXXX Αυξεντίου από τη Λάρνακα, κατάθεσε Γραπτή Δήλωση ως μέρος της μαρτυρίας του. την οποίαν υιοθέτησε, και ανέφερε στο Δικαστήριο τα όσα θα αναφερθούν πιο κάτω. Κατάθεσε επίσης αριθμό Τεκμηρίων (1-7). Κατά τον επίδικο χρόνο της αγωγής ήταν ο διευθυντής των Εναγόμενων 1 και 2 και γνωρίζει πολύ καλά τα επίδικα θέματα. Με γραπτή συμφωνία ημερομηνίας 1/2/2000, οι εναγόμενοι 1 αγόρασαν από τους ενάγοντες όλες τις μετοχές που κατείχαν στην εταιρεία Ν & Α Hotels, που είναι οι Εναγόμενοι
33. Κατατέθηκε αντίγραφο της εν λόγω γραπτής συμφωνίας ως Τεκμήριο
34. Στην παράγραφο 6 της γραπτής συμφωνίας αναφέρονταν τα ακόλουθα: «Οποιεσδήποτε απαιτήσεις εναντίον της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ, φόροι, τέλη ή και οποιεσδήποτε υποχρεώσεις της εταιρείας μέχρι σήμερα βαρύνουν του ΠΩΛΗΤΕΣ και οι ΑΓΟΡΑΣΤΕΣ δεν θα φέρουν οποιαδήποτε ευθύνη ή υποχρέωση». Ο Δήμος Πέγειας (Τριτοδιάδικοι) που στο μεταξύ είχε διαδεχθεί το Συμβούλιο Βελτιώσεως Πέγειας και ανέλαβε τις υποχρεώσεις του, εξετάζοντας αίτηση των Εναγόμενων για πολεοδομική άδεια για επέκταση του ξενοδοχείου που είχαν αρχίσει να ανεγείρουν, με επιστολή του ημερομηνίας 13/8/2002 προς τους Εναγόμενους 1, τους πληροφόρησε πως όφειλαν να καταβάλουν Λ.Κ. 27,000 για τις 270 κλίνες που προνοούσε η αρχική άδεια οικοδομής. Κατά την επιστολή, είχαν καταβληθεί στις 26/01/1990 Λ.Κ. 6,560, επομένως παρέμενε υπόλοιπο Λ.Κ. 20,440, το οποίο κληθήκαν να πληρώσουν. Κατατέθηκε αντίγραφο της πιο πάνω επιστολής, ως Τεκμήριο
35. Ουσιαστικά, σύμφωνα πάντα με τον κ. Αυξεντίου, δεν είχαν επιλογή οι Εναγόμενοι, διότι άρνηση πληρωμής του ανωτέρω ποσού θα συνεπαγόταν διακοπή της παροχής νερού προς το υπό ανέγερση ξενοδοχείο τους, με καταστροφικά αποτελέσματα. Γι' αυτό το λόγο, προχώρησαν σε καταβολή του εν λόγω επιπρόσθετου ποσού των Λ.Κ. 20,440 που τους είχαν ζητήσει οι Τριτοδιάδικοι- Δήμος Πέγειας. Κατατέθηκε ως Τεκμήριο 3 αντίγραφο της επιστολής του Δήμου Πέγειας ημερομηνίας 11/3/2003 με την οποία επιβεβαιώνει την είσπραξη του ανωτέρω ποσού των Λ.Κ. 20,440 από τους Εναγόμενους
36. Λόγω του ότι το ανωτέρω ποσό, με βάση την γραπτή συμφωνία ημερομηνίας 1/2/2000 αποτελούσε υποχρέωση των Εναγόντων, ζήτησαν το εν λόγω ποσό από εκείνους. Οι Ενάγοντες (στην παρούσα αγωγή), αρνούνταν να πληρώσουν το εν λόγω ποσό και καταχωρήθηκε εναντίον των Εναγόντων η αγωγή 778/2005 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας. Κατατέθηκε ως Τεκμήριο 4, αντίγραφο της εν λόγω Αγωγής. Μετά από ακροαματική διαδικασία, το Δικαστήριο με την απόφαση του ημερομηνίας 8/8/2008 διέταξε τους Ενάγοντες (τότε εναγόμενους) να πληρώσουν στους τότε Ενάγοντες και Εναγόμενους στην παρούσα αγωγή Λ.Κ.20,772.58 με τόκο προς 8% ετησίως από 16/3/2005 μέχρι εξοφλήσεως πλέον έξοδα. Κατατέθηκε αντίγραφο της ανωτέρω απόφασης του Δικαστηρίου ως Τεκμήριο
37. Οι Ενάγοντες (τότε εναγόμενοι) κατέβαλαν στους Εναγόμενους το ανωτέρω ποσό συν τους τόκους και καταχώρησαν την Πολιτική Έφεση την Πολιτική Έφεση 327/2008 εναντίον της απόφασης του πρωτόδικου Δικαστηρίου στην Αγωγή 778/
38. Το Ανώτατο Δικαστήριο με απόφαση του ημερομηνίας 21/12/2011 παραμέρισε την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Παρά το ότι ο κ. Αυξεντίου δεν είναι δικηγόρος, ούτε έχει νομικές γνώσεις, από την ανάγνωση της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου, διαπίστωσε ότι ο λόγος που παραμερίστηκε η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου είναι διότι ο Δήμος Πέγειας (Τριτοδιάδικοι) δεν νομιμοποιείτο να ζητήσει την πληρωμή του ποσού των Λ.Κ. 20,440 ως δικαιώματα - τέλη σύνδεσης με την υδατοπρομήθεια του Δήμου Πέγειας διότι τούτα επιβλήθηκαν χωρίς να υπάρχει απόφαση που να συνιστά εκτελεστή διοικητική πράξη επιβολής τέτοιων δικαιωμάτων. Μετά την ανωτέρω απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου, οι Ενάγοντες καταχώρησαν εναντίον των Εναγόμενων την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, στην οποία προσεπικλήθηκε ο Δήμος Πέγειας ως Τριτοδιάδικος. Στις 30/8/2013 το Δικαστήριο με απόφαση του διέταξε την πληρωμή από τους Εναγόμενους στους Ενάγοντες του ποσού των €45,391.12 συν νόμιμο τόκο και έξοδα. Δηλαδή να επιστρέψουν με τόκους το ποσό που τους είχαν πληρώσει οι Ενάγοντες προηγουμένως με βάση την απόφαση του Δικαστηρίου στην Αγωγή 778/2005 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας η οποία παραμερίστηκε με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Πολιτική Έφεση 327/
39. Κατατέθηκε αντίγραφο της (συνταχθείσας-drawn up-) απόφασης του Δικαστηρίου ως Τεκμήριο
40. Έναντι της ανωτέρω απόφασης πλήρωσαν οι Εναγόμενοι στους Ενάγοντες ποσό €13,838 που περιλαμβάνει ποσό €10,467.31 συν τους τόκους και τα έξοδα και ανεστάλη η πληρωμή του υπόλοιπου ποσού των €34,923.81 μέχρι να εκδικαστεί η διαδικασία τριτοδιάδικου. Η ανωτέρω πληρωμή έγινε με 5 επιταγές της Τράπεζας Κύπρου, ήτοι τις υπ΄ αριθμό XXXXX8640 μέχρι XXXXX8644 που εκδόθηκαν στο όνομα της Μαρίας Μικελλίδου, δικηγόρου των Εναγόντων. Κατατέθηκαν αντίγραφα των ανωτέρω επιταγών πληρωμής του ποσού των €13,838 ως Τεκμήριο
41. Περαιτέρω, ανέφερε ότι, έχοντας διαβάσει την Έκθεση Υπεράσπισης των Τριτοδιάδικων, διαφωνεί με το περιεχόμενό της. Η υποχρέωση των Εναγόμενων για πληρωμή προς τους ενάγοντες του ποσού των €45,391.12 συν τόκους και έξοδα οφείλεται σε λάθος ή και παράλειψη των Τριτοδιάδικων που δεν μπορούσαν οι Εναγόμενοι να είχαν ελέγξει με οποιοδήποτε τρόπο. Οι Εναγόμενοι αιτούνται από το Δικαστήριο να εκδοθεί απόφαση εναντίον των τριτοδιάδικων για το ποσό των €45,391.12 με τόκο προς 5,5% ετησίως από 23/4/12 μέχρι εξοφλήσεως συν €2,005.64 έξοδα που οφείλεται στους ενάγοντες. Μέρος του ανωτέρω ποσού ύψους €13,838 που έχει ήδη καταβληθεί στους Ενάγοντες, θα πρέπει να αφαιρεθεί και να επιστραφεί στους εναγόμενους 1 και
42. Αντεξεταζόμενος ο Μ.Ε. από τον ευπαίδευτο συνήγορο των Τριτοδιαδίκων, μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι όταν έλαβε την επιστολή από το Δήμο Πέγειας ήταν αναγκαστική η πληρωμή του ποσού και παραδέχτηκε, ότι όταν έλαβε την επιστολή δεν έγινε προσφυγή σε σχέση με την απόφαση που λήφθηκε, αν και σε υποβολή κατά πόσο η επιβολή του συγκεκριμένου ποσού είχε ληφθεί νόμιμα και αποτελούσε εκτελεστή διοικητική πράξη, τόνισε ότι δεν μπορεί να γνωρίζει την εσωτερική λειτουργία του Δήμου και το πώς παίρνει τις αποφάσεις του. Η μαρτυρία για τους Τριτοδιάδικους Σύμφωνα με τη Γραπτή του Δήλωση, ο κ. XXXXX Παντελίδης, Μάρτυρας Τριτοδιάδικου (Μ.Τ.), κατάγεται από την Πέγεια της Επαρχίας Πάφου και είναι ο Δημοτικός Μηχανικός του Δήμου Πέγειας από την 01/06/1995 μέχρι και σήμερα. Κατέχει πτυχίο πολιτικού μηχανικού. Ως Δημοτικός Μηχανικός είναι προϊστάμενος του Τεχνικού Τμήματος του Δήμου Πέγειας και είναι υπεύθυνος μαζί με τους εκτελεστικούς μηχανικούς για την εξέταση και έκδοση των αδειών οικοδομής, την κατασκευή δρόμων, ζητήματα που αφορούν το Τμήμα Υδατοπρομήθειας, την επίβλεψη επιστατών και εργατών του Δήμου και οτιδήποτε άλλο εμπίπτει στην δικαιοδοσία του Τεχνικού Τμήματος του Δήμου Πέγειας. Αναφορικά με τις αιτήσεις για έκδοση αδειών οικοδομής που υποβάλλονται στον Δήμο Πέγειας ως Αρμόδια οικεία Αρχή ανοίγονται φάκελοι για κάθε περίπτωση και κρατούνται και φυλάγονται στις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου στις οποίες και προΐσταται. Σύμφωνα με τη Δήλωση του Μ.Τ., ο Δήμος Πέγειας έχει διαδεχθεί και συνεπώς αντικαταστήσει από το έτος 1994 το Συμβούλιο Βελτιώσεως Πέγειας το οποίο και ασκούσε δικαιοδοσία εντός των Δημοτικών Ορίων Πέγειας πριν την απόφαση για την δημιουργία και λειτουργία του Δήμου Πέγειας ως υφίσταται σήμερα. Η γνώση που έχει σε σχέση με τα όσα κλήθηκε να καταθέσει εκ μέρους των Εναγόμενων, λόγω της θέσης της οποίας κατέχει, πηγάζει από τα έγγραφα και τους φακέλους τα οποία έχει στην κατοχή του αλλά και λόγω προσωπικής του εμπλοκής και από χειρισμό των επιδίκων ζητημάτων. Η εταιρεία N & A Hotels Limited, Εναγομένη 2 στην αγωγή και η κυρία XXXXX Μιχαήλ Κυριάκου υπέβαλαν και έλαβαν την άδεια με αριθμό φακέλου άδειας οικοδομής Β449/89 με την οποία τους επιτράπηκε η ανέγερση νέου ξενοδοχείου τεσσάρων αστέρων δυναμικότητας 270 κλινών με περίφραξη και πισίνα εντός των τεμαχίων 21/1/14 και 21/1/15 του Φ/Σχ. 45/25 που ευρίσκονται στην Πέγεια της Επαρχίας Πάφου. Η εν λόγω άδεια εκδόθηκε από την Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου στις 16/02/1990 και καταβλήθηκαν προς το τότε Συμβούλιο Βελτιώσεως Πέγειας από την Εναγόμενη 2, το ποσό των Λ.Κ. 8.821 ως τέλη άδειας οικοδομής και Λ.Κ. 6.560 ως τέλη υδατοπρομήθειας δηλαδή τέλη σύνδεσης του ξενοδοχείου με την Υδατοπρομήθεια. Για τη σύνδεση του ξενοδοχείου με το Κυβερνητικό Υδατικό έργο Πέγειας η τότε αρμόδια επιτροπή σε συνεδρία της κατά τον Δεκέμβριο 1989 η Ιανουάριο 1990 υπό την Προεδρία του Έπαρχου Πάφου επέβαλε τα πιο πάνω τέλη σύνδεσης, δηλαδή Λ.Κ. 6.560 τα οποία και η εταιρεία πλήρωσε στις 26/01/1990 με αριθμό απόδειξης
43. Ακολούθως και μετά την έκδοση της πιο πάνω αναφερόμενης άδειας οικοδομής η Εναγόμενη αρ. 2 υπέβαλε στον Δήμο Πέγειας αίτηση με την οποία αιτείτο την λήψη καλυπτικής άδειας οικοδομής για την επέκταση της υφιστάμενης ξενοδοχειακής μόδας επιπρόσθετα των 270 κλινών, τις οποίες αφορούσε η άδεια με αριθμό φακέλου Β449/89, για ακόμα 132 κλίνες, αφού προηγουμένως είχε εξασφαλίσει και σχετική Πολεοδομική Άδεια από το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως. Όλοι οι φάκελοι που τηρούνταν και φυλάγονταν στο Συμβούλιο Βελτιώσεως Πέγειας, με την δημιουργία και διαδοχή του από τον Δήμο Πέγειας μεταφέρθηκαν στα γραφεία των Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Πέγειας και μεταξύ άλλων και ο φάκελος Β449/
44. Ο Δήμος Πέγειας περί τον Αύγουστο του 2002 προχώρησε στην έκδοση της καλυπτικής άδειας προς την εναγόμενη με αρ. Φακ. Κ278/01 αναφορικά με τις επιπρόσθετες 132 κλίνες. Κατά την ίδια περίοδο και στα πλαίσια της διαδικασίας ελέγχων για την εξέταση και έκδοση της ανωτέρω καλυπτικής άδειας και αφού ο Δήμος Πέγειας ως αρμόδια αρχή που είχε διαδεχτεί το Συμβούλιο Βελτιώσεως Πέγειας αποφάσισε λαμβάνοντας υπόψη τις πρόνοιες της Κανονιστικής Διοικητικής Πράξης 293/88 ημερομηνίας 02/12/88 και ιδιαίτερα το άρθρο 6(α) του εν λόγω Κανονισμού όπως επιβάλει στην εναγόμενη αρ. 2 το ποσό των Λ.Κ. 100 ανά κλίνη για τις υφιστάμενες 270 κλίνες και τις επιπρόσθετες 132 κλίνες που αφορούσαν την επέκταση της ξενοδοχειακής μονάδας. (κατέθεσε σχετικά ως Τεκμηριο 9 , αντίγραφο της Κ.Δ.Π. 293/88). Ο Δήμος Πέγειας, με βάση τις πρόνοιες της σχετικής δευτερογενούς νομοθεσίας, αποφάσισε όπως ζητήσει από την Εναγόμενη αρ. 2 όπως καταβάλει και το ποσό των Λ.Κ. 13.200 (Λ.Κ. 100 x 132 κλίνες) που αφορούσε τα αναλογούντα τέλη υδατοπρομήθειας για τις επιπρόσθετες 132 κλίνες με βάση την άδεια οικοδομής Κ278/
45. Συνολικά αποφασίστηκε από τον Δήμο Πέγειας όπως επιβάλει προς την εναγόμενη αρ. 2 το συνολικό ποσό των Λ.Κ. 40.200,00 από το οποίο ποσό των Λ.Κ. 33.640,00 προς πλήρη αποπληρωμή των τελών σύνδεσης της ξενοδοχειακής μονάδας. Στις 13/08/2002 ο Δήμος Πέγειας δια του τότε Δημάρχου του κ. XXXXX Καππετζιή προχώρησε στην ετοιμασία και αποστολή προς την εταιρεία Crown Resort Limited η οποία είναι και ο μόνος μέτοχος της Εναγόμενης 2 με την οποία τους ενημέρωναν ότι το Δημοτικό Συμβούλιο Πέγειας σε συνεδρία του ημερομηνίας 12/08/2002 και για τους λόγους που αναφέρονται στην εν λόγω επιστολή αποφάσισε στην επιβολή των πιο πάνω ποσών. Καταχωρήθηκε ως Τεκμήριο 10 , αντίγραφο σχετικής επιστολής, ημερομηνίας 13/8/
46. Σύμφωνα πάντα με τη μαρτυρία του κ. Παντελίδη οι εταιρείες Crown Resorts Limited & N & A Hotels Limited αποδέχτηκαν ανεπιφύλακτα, χωρίς να υποβάλουν οποιαδήποτε ένσταση ή προσφυγή, την απόφαση του Δήμου Πέγειας για την επιβολή των εν λόγω ποσών, ως αυτή τους είχε κοινοποιηθεί με την επιστολή του Δημάρχου Πέγειας. Όχι μόνο δεν διαμαρτυρήθηκαν, αλλά απεναντίας, το μόνο που ζήτησαν από το Δήμο Πέγειας, ήταν να εξεταστεί το ενδεχόμενο η αποπληρωμή των εν λόγω τελών να λάβει χώρα δια χρονοδιαγράμματος. Προς το σκοπό αυτό απέστειλαν στις 09/10/2002 στον Δήμο Πέγειας επιστολή τους με την οποία ζητούσαν όπως εξεταστεί το ενδεχόμενο για άμεση πληρωμή του ποσού των Λ.Κ. 13.200 για την επέκταση της μονάδας και το υπόλοιπο ποσό των Λ.Κ. 20.440 αναφορικά με την άδεια Β449/89 όπως γίνει σταδιακή αποπληρωμή με τέσσερις μηνιαίες δόσεις των Λ.Κ. 5.
47. Η εν λόγω επιστολή (αντίγραφο) κατατέθηκε ως Τεκμήριο
48. Κατά την συνεδρία της Ολομέλειας του Δημοτικού Συμβουλίου ημερομηνίας 14/10/2002 ο Δημοτικός Γραμματέας ενημέρωσε τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου για το αίτημα της εταιρείας, και αποφάσισε όπως εγκρίνει το προτεινόμενο χρονοδιάγραμμα πληρωμής όπως και έγινε με αποτέλεσμα οι εναγόμενες να αποπληρώσουν προς τον Δήμο Πέγειας ολόκληρο το ποσό των επιβληθέντων τελών. Κατατέθηκε ως Τεκμήριο 12, αντίγραφο των πρακτικών που τηρήθηκαν. Σε σχέση με το κατά πόσον η απόφαση του Δήμου Πέγειας για την επιβολή προς τις Εναγόμενες των αναφερόμενων τελών σύνδεσης υδατοπρομήθειας αποτελούσε διοικητική πράξη , ανέφερε ότι η αρχική άδεια οικοδομής των 270 κλινών δεν εκδόθηκε από τον Δήμο Πέγειας αλλά από την Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου με βάση την άδεια Β449/
49. Περαιτέρω, η επιβολή των Λ.Κ. 6.560,00, έγινε από την τότε επιτροπή του Κυβερνητικού Έργου Πέγειας κατά τον Δεκέμβριο 1989 ή Ιανουάριο 1990 υπό την Προεδρία του Έπαρχου Πάφου και όχι από τον Δήμο Πέγειας. Συνεπώς η άδεια εκδόθηκε από την Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου -η οποία ανανεωνόταν- και στην συνέχεια, κατά το έτος 1995, όλοι οι φάκελοι της Επαρχιακής Διοίκησης που αφορούσαν αναπτύξεις εντός των Δημοτικών Ορίων του Δήμου Πέγειας, αποστάλθηκαν στον Δήμο Πέγειας, ο οποίος και διαδέχτηκε το Συμβούλιο Βελτιώσεως Πέγειας. Η ανανέωση της αρχικής άδειας συνεχίστηκε μέχρι και το έτος 2000, χωρίς βεβαίως να μπορεί να εντοπιστεί το λάθος που έλαβε χώρα από την απόφαση της Επιτροπής να επιβάλει ως τέλη υδατοπρομήθειας μόνο το ποσό των Λ.Κ. 6.560,00 αναφορικά με τις 270 κλίνες αντί του ποσού των Λ.Κ. 27.000,00 (270 κλίνες x Λ.Κ. 100) που θα έπρεπε να είχαν επιβληθεί με βάση την Κ.Δ.Π. 293/
50. Το λάθος αυτό δεν μπορούσε να εντοπιστεί από τα πρώτα στάδια ανανεώσεων ης εν λόγω άδειας αφού η συνήθης διαδικασία που ακολουθείτο στον Δήμο Πέγειας δεν είναι να ελέγχονται τα δικαιώματα που έχουν επιβληθεί. Κατά το Μ.Τ., έλεγχος των δικαιωμάτων γίνεται σε περιπτώσεις όπου υπάρχει συνήθως κάποια τροποποίηση και στην περίπτωση των Εναγόμενων ο έλεγχος έγινε όταν υποβλήθηκε αίτηση για καλυπτική άδεια με αύξηση των κλινών και εντοπίστηκε από εμένα το λάθος που είχε γίνει στον υπολογισμό των τελών. Φυσικά και αν το ζήτημα αυτό ερχόταν στην αντίληψη τους ως Τεχνικές Υπηρεσίες νωρίτερα, θα προχωρούσαν στη σχετική ενημέρωση των Εναγόμενων. Ήταν υποχρέωση του κ. Παντελίδη ως Δημοτικός Μηχανικός κατά το στάδιο εξέτασης της αίτησης για έκδοση καλυπτικής άδειας τον Αύγουστο του 2002 για τις επιπρόσθετες 132 κλίνες και πριν εκδώσει την σχετική άδεια οικοδομής να ελέγξει εκ νέου την ορθότητα των δικαιωμάτων που είχαν επιβληθεί ασχέτως αν είχαν υπολογιστεί λάθος από τους συναδέλφους του της Επαρχιακής Διοίκησης. Στις 08/08/2002 σε συνεδρία του Δημοτικού Συμβουλίου, ενημερώθηκε ο Δήμαρχος για το ζήτημα που προέκυψε με τον λανθασμένο υπολογισμό των τελών σύνδεσης υδατοπρομήθειας της ξενοδοχειακής μονάδας των Εναγόμενων και ζητήθηκαν εξηγήσεις από τον Δήμαρχο κατά πόσον η επιβολή του τέλους αντιστοιχούσε στο ποσό των Λ.Κ. 100 ανά κλίνη. Κατατέθηκε ως Τεκμήριο 13 αντίγραφο του εν λόγω πρακτικού. Στις 12/08/2002 κατά την διάρκεια συνεδρίας του Δημοτικού Συμβουλίου Πέγειας ως Δημοτικός Μηχανικός ενημέρωσε τα μέλη του Συμβουλίου αναφορικά με το λάθος στους υπολογισμούς και για τις ορθές χρεώσεις που θεωρούσε ότι έπρεπε να επιβληθούν προς τις εναγόμενες. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 14 αντίγραφο του εν λόγω πρακτικού. Ως ανέφερε ο κ. Παντελίδης, αποτέλεσμα της πιο πάνω διαδικασίας, ήταν ο Δήμαρχος Πέγειας εκ μέρους του Δημοτικού Συμβουλίου να στείλει επιστολή, στις 13/08/2002 με την οποία κοινοποιείτο προς τις εναγόμενες η απόφαση για την επιβολή των τελών σύνδεσης υδατοπρομήθειας. Περαιτέρω στις 02/09/2002 και σε συνέχεια της λήψης της απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου για την επιβολή των εν λόγω τελών, με οδηγίες του Δημάρχου, αποστάλθηκε επιστολή προς τον Έπαρχο Πάφου από τον κ. Παντελίδη με την οποία ζητούσε την αποστολή των πρακτικών που τηρήθηκαν από την Επαρχιακή Διοίκηση για την επιβολή μόνο του ποσού των Λ.Κ. 6.560,00 προς την Εναγόμενη
51. Στις 13/09/2002 και σε απάντηση της επιστολής του ημερομηνίας 02/09/2002, ενημερώθηκαν από τον Έπαρχο Πάφου ότι τα εν λόγω αρχεία δεν μπορούσαν να εντοπιστούν. Κατατέθηκαν αντίγραφα των εν λόγω επιστολών μεταξύ Δήμου Πέγειας- Έπαρχου Πάφου, ως Τεκμήριο 15 και Τεκμήριο
52. Επίσης, σε συνεδρία του Δημοτικού Συμβουλίου ημερομηνίας 03/09/2002 το Δημοτικό Συμβούλιο ενημερώθηκε εκ νέου, τόσο από τον δημοτικό Γραμματέα όσο και από τον ίδιο προσωπικά για τους λάθους υπολογισμούς που φαίνεται να έλαβαν χώρα σε σχέση με την επιβολή τελών σύνδεσης υδατοπρομήθειας και περαιτέρω ενημερώθηκαν ότι με επιστολή τους ημερομηνίας 02/09/02 θα προχωρούσαν oι Εναγόμενες στην πληρωμή, αλλά ζητούσαν πίστωση χρόνου. Ελήφθη απόφαση του Συμβουλίου να ικανοποιηθεί το σχετικό αίτημα. Κατατέθηκε ως Τεκμήριο 17 αντίγραφο του εν λόγω πρακτικού. Σε σχέση με την αγωγή 778/2005 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας και την Έφεση που ακολούθησε (έχει γίνει αναφορά σε αυτές πιο πάνω), ανέφερε ότι ο Δήμος Πέγειας δεν ήταν διάδικος σε καμιά από τις δυο διαδικασίες. Κατά την εκδίκαση της αγωγής 778/2005 ο δικηγόρος των τότε εναγόντων κ. Αδάμος Χατζηχριστοδούλου τον είχε κλητεύσει υπό την ιδιότητά του, ως Δημοτικός Μηχανικός του Δήμου Πέγειας για να παρουσιαστεί και να δώσει μαρτυρία για λογαριασμό των τότε εναγόντων. Παρουσιάστηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας στην ακρόαση της αγωγής 778/2005 και έδωσε μαρτυρία ως μάρτυρας των Εναγόντων. Του υποδείχτηκαν από τους δικηγόρους του Δήμου Πέγειας τα αποστενογραφημένα πρακτικά της διαδικασίας που έλαβε χώρα στις 29/11/2007 και στα οποία από τις σελίδες 16 μέχρι και την 36 καταγράφεται η μαρτυρία του. Κατά τον χρόνο που παρευρέθηκε στην εν λόγω διαδικασία ρωτήθηκε για ζητήματα που αφορούσαν την έκδοση των αδειών οικοδομής τόσο της αρχικής ήτοι της Β449/89 που αφορούσε τις 270 κλίνες όσο και της μεταγενέστερης καλυπτικής άδειας Κ278/01 αναφορικά με τις επιπρόσθετες 132 κλίνες. Αυτό που διαπιστώνει μέσα από τα πρακτικά, είναι ότι η αξίωση των Εναγόμενων εναντίον του Τριτοδιάδικου, αφορά καθαρά το κατά πόσον υπήρχε εκτελεστή διοικητική πράξη από τον Δήμο για την επιβολή των εν λόγω τελών σύνδεσης υδατοπρομήθειας. Κατά το στάδιο της εκδίκασης της αγωγής 778/2005 δεν τίθετο υπό αμφισβήτηση η δυνατότητα του Δήμου Πέγειας να προχωρήσει στην επιβολή των εν λόγω ποσών ούτε βεβαίως και το κατά πόσον η επιβολή των τελών σύνδεσης υδατοπρομήθειας έλαβε χώρα μετά από απόφαση του Δήμου Πέγειας και δεν του ζητήθηκε να καταθέσει επί αυτού. Γι' αυτό και δεν του ζητήθηκε να καταθέσει οποιαδήποτε έγγραφα αφορούσαν την διαδικασία λήψης απόφασης από τον Δήμο Πέγειας τα οποία όμως είχε στην κατοχή του στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας και προέβη σε συγκεκριμένη αναφορά. Οι ερωτήσεις τις οποίες απάντησε τότε καθώς και τα έγγραφα τα οποία κατατέθηκαν κατά την ακροαματική διαδικασία αφορούσαν λεπτομέρειες αναφορικά με τις άδειες οικοδομής που είχαν εκδοθεί, τα ποσά που επιβλήθηκαν και πότε αυτά καταβλήθηκαν και από ποιον και δεν αμφισβητήθηκε ότι υπήρχε απόφαση του Δήμου για την επιβολή των σχετικών τελών σύνδεσης με την υδατοπρομήθεια εξ' ου και η μη αναφορά του στις σχετικές συνεδρίες του Δημοτικού Συμβουλίου. Εξ΄ όσων τον πληροφόρησαν και οι δικηγόροι του Δήμου Πέγειας, ούτε η βάση αγωγής της διαδικασίας που έλαβε χώρα στην αγωγή 778/05 αφορούσε ισχυρισμό για μη ύπαρξη εκτελεστής διοικητικής πράξης , εξ' ού και τα πρακτικά που τηρήθηκαν και τα οποία ανάγνωσε και το Ανώτατο Δικαστήριο κατά το στάδιο εκδίκασης της πολιτικής έφεσης 327/2008 δεν προέβαιναν σε οποιαδήποτε λεπτομερή αναφορά για το ζήτημα αυτό ούτε η μαρτυρία του υποστηρίχτηκε από οποιαδήποτε έγγραφη απόδειξη αφού τέτοιο ζήτημα δεν τέθηκε στην πρωτόδικη διαδικασία για να απαντήσει σχετικά. Κατ' εκείνον και τους δικηγόρους του Δήμου Πέγειας, η αξίωση των Εναγόμενων εναντίον του Δήμου Πέγειας ως Τριτοδιάδικων είναι αβάσιμη καθότι για την επιβολή των συγκεκριμένων τελών προς τους Εναγόμενους, ο Δήμος, ως όργανο δημόσιας διοίκησης, προχώρησε στην λήψη σχετικής απόφασης η οποία ουδέποτε έτυχε αμφισβήτησης από τους Διοικούμενους οι οποίοι επηρεάζονταν από αυτήν. Οι Τριτοδιάδικοι, Δήμος Πέγειας, ενήργησαν καλόπιστα και πάντοτε μέσα στα πλαίσια των αρχών του Διοικητικού Δικαίου και της Χρηστής Διοίκησης και προχώρησαν στην λήψη εκτελεστής διοικητικής πράξης που αφορούσε την επιβολή των τελών σύνδεσης υδατοπρομήθειας. Οι Ενάγοντες και οι Εναγόμενοι, ουδέποτε ειδοποίησαν τον Δήμο για την μεταξύ τους συμφωνία που όπως ενημερώθηκε κατατέθηκε στο δικαστήριο, όπως και δεν επιφύλαξαν οποιοδήποτε δικαίωμα εναντίον του Δήμου σχετικά με την επιβολή των τελών. Ως εκ τούτου πιστεύει η αξίωση των Εναγόμενων εναντίον του Δήμου Πέγειας δεν ευσταθεί και θα πρέπει να απορριφθεί με έξοδα. Κατά την αντεξέτασή του από τον ευπαίδευτο συνήγορο των Εναγομένων, παραδέχθηκε ότι είχε δώσει μαρτυρία στην Αγωγή 778/05 και ότι η μαρτυρία του περιέχεται στις σελίδες 16 έως 35 της διαδικασίας στην εν λόγω υπόθεση. Παραδέχθηκε ότι δεν γνωρίζει ούτε ποια ήταν η σύνθεση της επιτροπής που το 1990 αποφάσισε ως τέλη σύνδεσης με την Υδατοπρομήθεια το ποσό των Λ.Κ. 6560, ούτε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες λήφθηκε η απόφαση για τον καθορισμό των τελών σύνδεσης. Ως περαιτέρω ανέφερε, ο φάκελος της Άδειας Οικοδομής παραδόθηκε στο Δήμο Πέγειας το 1995, αλλά δεν βρήκε το σχετικό απόσπασμα της Απόφασης της Επιτροπής για το πώς καθορίστηκαν τα τέλη Υδατοπρομήθειας. Η άποψη του για το λανθασμένο του αρχικού υπολογισμού των τελών στις Λ.Κ. 6560 βασιζόταν στην Κ.Δ.Π. 293/88 (Τεκμήριο 9) και συγκεκριμένα στη σελίδα 857 όπου αναφερόταν η χρέωση Λ.Κ. 100 ανά κλίνη για ξενοδοχεία. Αν και ο ίδιος δεν έχει σχετική απόφαση, για να κρίνει αν ήταν ορθή ή όχι, σε άλλη περίπτωση, αποφασίστηκε άλλο ξενοδοχείο χρεώθηκε ποσό ΛΚ100/κλίνη την ίδια χρονιά. Απαντώντας ως προς το γιατί δεν ανέφερε οτιδήποτε στα πλαίσια της διαδικασίας της υπόθεσης 778/05 όπου έδωσε μαρτυρία σε σχέση με μεταγενέστερη απόφαση, δεν έδωσε κάποια σαφή απάντηση. Παραδέχθηκε όμως ότι ο υπολογισμός για τα τέλη γίνεται πριν από την έκδοση της άδειας (οικοδομής). Συμφώνησε επίσης ότι για την πρώτη άδεια του ξενοδοχείου (δηλαδή αυτή για την οποία κλήθηκαν οι Εναγόμενοι 1 να καταβάλουν επιπρόσθετα τέλη), η κρίσιμη συνεδρία ήταν εκείνη του 1990 υπό την Προεδρεία του Έπαρχου Πάφου. Σε σχέση με την ισχυριζόμενη από τους Εναγόμενους απειλή διακοπής νερού από τους Τριτοδιάδικους που αναφέρεται στην επιστολή Τεκμήριο 2, δέχθηκε ότι είναι συνήθης τακτική των Δημαρχείων για να εισπράξουν αυτά που κατά τη γνώμη τους δικαιούνται, να χρησιμοποιούν τα μέσα που διαθέτουν άμεση ισχύ, όπως η διακοπή νερού, η οποία χρησιμοποιείται ευρέως, αλλά σε σχέση με ξενοδοχειακές μονάδες γίνεται μία διαβούλευση. Η διατύπωση στο Τεκμήριο 10[2] για την αποκοπή νερού σε περίπτωση μη πληρωμής, μετέφερε κατ' εκείνον μία έντονη άποψη και δεν άγγιζε τα όρια του εκβιασμού. Τα πρακτικά τα οποία κατέθεσε αφορούσαν μόνο πρακτικά του Δημοτικού Συμβουλίου, στα οποία δεν τίθεται ούτε θέμα αυθαιρεσίας ούτε θέμα ισχύος αλλά υπήρχε η διαπίστωση ενός λάθους το οποίο κλήθηκε η Εναγόμενη 2 να το πληρώσει. Το Δημοτικό Συμβούλιο, ως όφειλε, ζήτησε να διορθωθεί ένα λάθος στον υπολογισμό των τελών Υδατοπρομήθειας και αυτό που έγινε με την καταβολή του υπόλοιπου ποσού ήταν μία διόρθωση μίας λανθασμένης απόφασης της Επαρχιακής Διοίκησης. Δέχθηκε ο Μ.Τ. ότι είχε στην κατοχή του ολόκληρο τον φάκελο της άδειας οικοδομής με αριθμό Β449/89 και άρα είχε στην κατοχή του οτιδήποτε σχετιζόταν με την μελέτη και την έκδοση της παλαιότερης άδειας οικοδομής, αλλά επανέλαβε το ότι δεν είχε εντοπίσει τα πρακτικά της συγκεκριμένης επιτροπής σε σχέση με τον υπολογισμό των δικαιωμάτων. Τα κατατεθέντα Τεκμήρια Ως αναφέρθηκε πιο πάνω, κατατέθηκαν συνολικά 17 Τεκμήρια, των οποίων κρίνω αναγκαίο να αναφερθώ στο περιεχόμενό τους. Το Τεκμήριο 1 (αντίγραφο) τιτλοφορείται ως πωλητήριο μετοχών και πρόκειται ουσιαστικά για συμφωνία πώλησης μετοχών της Εναγομένης 2 από τους Ενάγοντες στην Αγωγή προς την Εναγόμενη
53. Σύμφωνα με την παράγραφο 6 της εν λόγω συμφωνίας: «Οποιεσδήποτε απαιτήσεις εναντίον της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ, φόροι, τέλη ή και οποιεσδήποτε υποχρεώσεις της εταιρείας μέχρι σήμερα βαρύνουν τους ΠΩΛΗΤΕΣ και οι ΑΓΟΡΑΣΤΕΣ δεν θα φέρουν οποιαδήποτε ευθύνη ή υποχρέωση.» Το Τεκμήριο 2 (αντίγραφο) είναι επιστολή των Τριτοδιάδικων, ημερομηνίας 13/8/2002 η οποία απευθύνεται προς το Διευθυντή της Εναγομένης
54. Σύμφωνα με την εν λόγω επιστολή αναφέρεται ότι το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Πέγειας σε συνεδρία του τη Δευτέρα 12/8/2002 μελέτησε το θέμα της καταβολής των τελών σύνδεσης με την Υδατοπρομήθεια του Δήμου Πέγειας από την Εναγόμενη 2 και ως αναφέρεται επίσης στην επιστολή «το Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε να καλέσει την Εταιρεία Crown Resorts να προχωρήσει άμεσα στην πληρωμή του υπόλοιπου ποσού των Λ.Κ. 33640.00 για πλήρη αποπληρωμή των τελών σύνδεσης.». Αναφέρει επίσης η εν λόγω επιστολή ότι αν δεν υπάρχει ανταπόκριση θα αναγκαστεί ο Δήμος Πέγειας να διακόψει την παροχή πόσιμου νερού χωρίς άλλη προειδοποίηση και ότι θα ληφθούν δικαστικά μέτρα εναντίον της εταιρείας για είσπραξη του εν λόγω ποσού. Το Τεκμήριο 3 είναι αντίγραφο επιστολής του Δήμου Πέγειας, ημερομηνίας 11/3/2003, η οποία απευθύνεται προς τους Εναγόμενους 2 και με την οποία τους αναφέρεται ότι έχει εισπραχθεί ολόκληρο το ποσό των ΛΚ20440.00 το οποίο εκ παραδρομής δεν χρεώθηκε κατά την έκδοση της άδειας οικοδομής Β/449/89 από την Επαρχιακή Διοίκηση. Το Τεκμήριο 4 είναι πιστό αντίγραφο του Κλητηρίου Εντάλματος στην Αγωγή 778/05 με την οποία οι Εναγόμενοι στην παρούσα αγωγή ζητούσαν ως αποζημιώσεις από τους Ενάγοντες στην παρούσα αγωγή ποσό ΛΚ20440.00 ως αποζημιώσεις, τόκο προς 8% επί ποσού ΛΚ20440.00 από 1/3/2002 μέχρι εξόφλησης, καθώς και ποσό ΛΚ2684.00 πλέον τόκο, το οποίο αντιλαμβάνομαι ότι δεν αφορά την παρούσα Αγωγή. Το Τεκμήριο 5 (αντίγραφο) είναι η απόφαση του Δικαστηρίου στην εν λόγω Αγωγή, ημερομηνίας 8/8/2008, με την οποία διατάσσεται όπως πληρωθεί από τους Εναγόμενους προς τους Ενάγοντες ποσό ΛΚ20772.58 (€35492.06), με τόκο 8% ετησίως από 16/3/2005 μέχρι εξόφλησης. Επιπλέον διατάσσονται οι Εναγόμενοι όπως καταβάλουν ποσό ΛΚ3467.45 ως έξοδα της Αγωγής πλέον σχετικούς τόκους. Το Τεκμήριο 6 (αντίγραφο) είναι η απόφαση του Δικαστηρίου (Χ.Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ., ως ήταν τότε), ημερομηνίας 30/8/13, με την οποία διατάχθηκαν οι Εναγόμενοι όπως πληρώσουν στους Ενάγοντες ποσό €45.391,12 με τόκο προς 5,5% ετησίως από 23/4/12 μέχρι εξόφλησης. Επιπλέον, διατάσσονται οι Εναγόμενοι όπως πληρώσουν στους Ενάγοντες ποσό €2.005,64 έξοδα της Αγωγής, πλέον σχετικούς τόκους. Επιπλέον υπάρχει συγκεκριμένη διαταγή ως προς τα έξοδα της Αίτησης, 22/10/2012, η οποία οδήγησε στην έκδοση της Απόφασης. Σύμφωνα επίσης με την απόφαση αναστέλλεται η εκτέλεση της απόφασης για ποσό €34.923,81 μέχρι της τελικής εκδίκασης διαδικασίας Τριτοδιάδικου. Το Τεκμήριο 7 αποτελείται από αντίγραφα πέντε επιταγών των Εναγόμενων 1 προς τους Ενάγοντες για ποσά €2209, €2629, €3000, €3000 και €
55. Το Τεκμήριο 8 είναι πιστό αντίγραφο πρακτικών στα πλαίσια της Αγωγής 778/
56. Το Τεκμήριο 9 είναι αντίγραφο της δημοσίευσης της Κ.Δ.Π. 293/88 την οποία επικαλούνται οι Τριτοδιάδικοι για να δικαιολογήσουν τα ποσά τα οποία ζήτησαν από τους Εναγόμενους. Το Τεκμήριο 10 είναι ένα καλύτερο αντίγραφο του Τεκμηρίου
57. Το Τεκμήριο 11 είναι αντίγραφο επιστολής 9/10/2002 η οποία συντάχθηκε για την Εναγόμενη 2 από τον κ. XXXXX Αυξεντίου (μάρτυρα Εναγόντων στην παρούσα διαδικασία) και απευθύνεται προς τους Τριτοδιάδικους, αναφέροντας τους ότι παρά το ότι η εταιρεία τους δεν είχε ευθύνη για λάθος που έγινε στο παρελθόν, αποδέχτηκε να πληρώσει με κάποια όμως πίστωση χρόνου διότι αυτά δεν ήταν προβλεπόμενα έξοδα και ζητούσε όπως τους δοθεί κάποια παράταση στην πληρωμή. Το Τεκμήριο 12 είναι αντίγραφο πρακτικών του Δήμου Πέγειας, τα οποία δεν αναγράφουν ημερομηνία στο σώμα τους, αλλά σύμφωνα με την γραπτή δήλωση του μάρτυρα Εναγόμενων XXXXX Παντελίδη, είναι πρακτικά συνεδρίας του Δημοτικού Συμβουλίου ημερομηνίας 14/10/
58. Στα εν λόγω πρακτικά αναφέρεται σε σχέση με το επίδικο θέμα τα ακόλουθα: «
59. Τέλη ύδρευσης του ξενοδοχείου Crown Resorts στον Κόλπο Κοραλλίων Ο Δημοτικός Γραμματέας ανάγνωσε επιστολή της αναφερόμενης εταιρείας ημερ. 9/10/2002 σαν απάντηση στην επιστολή του ημερ. 24/9/2002 με την οποία αποδέχεται την άμεση πληρωμή των ΛΚ.13.200 για την επέκταση του ξενοδοχείου και σταδιακή αποπληρωμή σε τέσσερις μήνες από τον μήνα Νοέμβριο του 2002 του ποσού των ΛΚ.20.440 για την άδεια Β449/
60. Το Δημοτικό Συμβούλιο ενέκρινε τον τρόπο πληρωμής των αναφερομένων τελών ύδρευση από την αναφερόμενη εταιρεία.» Το Τεκμήριο 13 είναι αντίγραφο πρακτικού του Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Πέγειας ημερομηνίας 8/8/
61. Έχει επιλέξει ως εξής: «
62. Ερωτήσεις οι οποίες υποβλήθηκαν από τον κον. Α/δήμαρχο προς τον Δημοτικό Μηχανικό σχετικά με το ξενοδοχείο Crown Resort. Ο κος Α/δήμαρχος έθεσε τα ακόλουθα ερωτήματα προς τον Δημοτικό Μηχανικό τα οποία αφορούν την ανάπτυξη ανέγερσης ξενοδοχείου από την εταιρεία Crown Resort.
63. Πόσα πλήρωσε ως τέλη σύνδεσης νερού και αν ανταποκρίνονται στις ΛΚ100/κλίνη.
64. Πόσο πράσινο παραχώρησε και εάν επεβλήθη πράσινο στο κομμάτι που περιέφραξε.
65. Γιατί δεν έχουν γίνει τα πεζοδρόμια στον δρόμο που κατασκευάσθηκε. Ο κος Αντιδήμαρχος ζήτησε όπως το δοθούν απαντήσεις στην επόμενη συνεδρία.» Το Τεκμήριο 14 είναι αντίγραφο πρακτικών Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Πέγειας ημερομηνίας 12/8/
66. Σύμφωνα με τη γραπτή δήλωση του κ. Παντελίδη, ημερομηνίας 6/10/15, η οποία κατατέθηκε ως μέρος της μαρτυρίας του, στις 12/8/2002 κατά τη διάρκεια συνεδρίας του Δημοτικού Συμβουλίου Πέγειας ενημέρωσε το Δημοτικό Συμβούλιο Πέγειας αναφορικά με το λάθος στους υπολογισμούς και για τις ορθές χρεώσεις που έπρεπε να επιβληθούν προς τις Εναγόμενες εταιρείες. Πράγματι, από το πρακτικό διαφαίνεται μόνο κάποια ενημέρωση σε σχέση με το θέμα. Παραθέτω επί λέξει το τι ακριβώς καταγράφεται. «
67. Απαντήσεις του Δημοτικού Μηχανικού σχετικά με τα ερωτήματα του κου αντιδημάρχου σχετικά με την ανέγερση τριώροφου ξενοδοχείου από την εταιρεία Crown Resort στον Κόλπο των Κοραλλίων. Στη συνεδρία παρευρέθηκε ο Δημοτικός Μηχανικός ο οποίος ανέφερε ότι η εταιρεία Crown Resort είχε πληρώσει στο Συμβούλιο Βελτιώσεως για τις 270 κλίνες της παλιάς άδειας ανέγερσης του ξενοδοχείου το ποσό των ΛΚ.6250 σύμφωνα με επιστολή που στάληκε από το γραφείο Επάρχου, αντί του ποσού 27,000ΛΚ. σύμφωνα με τους κανονισμούς του Κυβερνητικού υδατικού έργου. Σύμφωνα με τις αποφάσεις του Κυβερνητικού υδατικού έρχου η αναφερόμενη εταιρεία όφειλε να καταβάλει στο Συμβούλιο Βελτιώσεως ΛΚ27,000 για τις 270 κλίνες της παλιάς άδειας οικοδομής και ΛΚ.13,200 για τις υπόλοιπες 132 κλίνες που έχουν ανεγερθεί με την επέκταση του ξενοδοχείου σύνολο ΛΚ.40,
68. Ο Δημοτικός Μηχανικός ανέφερε επίσης ότι σύμφωνα με τους κανονισμούς του Κυβερνητικού Υδατικού έργου δεν υπολογίζονται τέλη σύνδεσης για τα εστιατόρια και μπαρ του συγκροτήματος.» Το Τεκμήριο 15, είναι αντίγραφο επιστολής του Δημοτικού Μηχανικού του Δήμου Πέγειας προς τον Έπαρχο Πάφου με την οποία ζητά όπως ενημερωθεί για το πώς υπολογίστηκαν τα τέλη σύνδεσης ξενοδοχείου της Εναγομένης 2 με το Κυβερνητικό Υδατικό Έργο Πέγειας, για να εξακριβωθεί πώς ανήλθαν σε ποσό ΛΚ6500 αντί ΛΚ
69. Το Τεκμήριο 16 είναι αντίγραφο απαντητικής επιστολής από την Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου, ημερομηνίας 13/9/2002, προς το Δήμαρχο Πέγειας, με την οποία ο Έπαρχος Πάφου αναφέρει ότι δεν έχει εντοπιστεί οτιδήποτε σχετικό στα αρχεία της Επαρχιακής Διοίκησης. Το Τεκμήριο 17 είναι πρακτικά του Δημοτικού Συμβουλίου Πέγειας ημερομηνίας 3/9/2002 (αντίγραφο). Σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στα πρακτικά: «
70. Τέλη σύνδεσης του ξενοδοχείου N & A Hotels Ltd με την υδατοπρομήθεια του Δήμου Πέγειας Ο Δημοτικός Γραμματέας ενημέρωσε τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου ότι ο Δημοτικός Μηχανικός με επιστολή του ημερ. 2/9/2002 ζήτησε από το γραφείο Επάρχου όπως προσκομίσει στον Δήμο τα πρακτικά της συνεδρίας της επιτροπής του Κυβερνητικού υδατικού έργου ημερομηνίας 5/12/1989 και 20/1/1990 στις οποίες είχαν καθορισθεί τα τέλη ύδρευσης τα οποία αντί Λ.Κ. 27,000 ανήλθαν στις ΛΚ. 6,560,
71. Στη συνέχεια ο Δημοτικός Μηχανικός ο οποίος παρευρέθηκε στη συνεδρία ανέφερε ότι με βάση την κείμενη νομοθεσία επί του θέματος τα εστιατόρια και λοιπές εγκαταστάσεις του ξενοδοχείου δεν χρεώνονται ξεχωριστά, αλλά η χρέωση στα ξενοδοχεία καθορίζεται με βάση τον αριθμό των κλινών. Στη συνέχεια ο Δημοτικός Γραμματέας ανάγνωσε επιστολή της εταιρείας ημερομηνίας 2/9/2002 με την οποία η εταιρεία N & A δεν αρνείται να πληρώσει τη διαφορά ποσού ύψους Λ.Κ. 20, 440 όσον αφορά τα τέλη της παλιάς άδειας αλλά ζήτησε την πίστωση χρόνου μέχρι να το συμπεριλάβει στα κονδύλια εξόδων της. Το Δημοτικό Συμβούλιο μετά από σχετική συζήτηση του θέματος αποφάσισε όπως με επιστολή κοινοποιηθεί στην εταιρεία ότι οφείλει να πληρώσει προς το Δήμο μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου τόσο την διαφορά των τελών σύνδεσης ύψους Λ.Κ. 20,440 για την παλιά άδεια οικοδομής, όσο και τα τέλη σύνδεσης για την δεύτερη φάση επέκτασης του ξενοδοχείου ύψους Λ.Κ. 13,200.» Γραπτές Αγορεύσεις Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι και των δύο πλευρών καταχώρησαν Γραπτές Αγορεύσεις με τις οποίες προβαίνουν σε δική τους ανάλυση της μαρτυρίας, ως επίσης και σε παράθεση επιχειρηματολογίας. Έχω μελετήσει τις Αγορεύσεις τους και τις έχω κατά νουν στη διαμόρφωση της κρίσης μου, προβαίνω όμως σε αναφορά σε αυτές, μόνο εφόσον και όπου το κρίνω αναγκαίο. Δ. Αξιολόγηση της μαρτυρίας Οι νομικές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση μαρτυρίας Ως αναφέρεται στο σύγγραμμα Τ. Ηλιάδη και Ν.Γ. Σάντη «Το Δίκαιο της Απόδειξης: Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές - Λευκωσία 2014, σελ. 135: « Η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίζεται αποκλειστικώς στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα ξεχωριστά (Rana και Άλλου ν. Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 489) αλλά αντιπαραβάλλεται και διρευνάται στο σύνολο της πραμαρτυρίας που παρουσιάζεται και από τις δύο πλευρές (Φώτσιου ν. Ηροδότου

(2010)1(Β) ΑΑΔ 1172). Τα ευρήματα αξιοπιστίας είναι αλληλένδετα με τη συνολική εκτίμηση της μαρτυρίας και των προεκτάσεών της και συναρτάται με την αντικειμενική όψη των πραγμάτων (Βασιλείου ν. Αστυνομίας Ποιν. Εφ. 159/09, ημ. 4.5.12).» Στην υπόθεση Demil Imports Exports v. Ζήνων Κωνσταντινίδης

(2011)1Α Α.Α.Δ. 462, αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «Στις αστικές υποθέσεις όπως η παρούσα, η απόδειξη κρίνεται με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ενώ το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους των εναγόντων, να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους για την αξίωση τους. Η απόσειση του βάρους αυτού, συναρτάται αποκλειστικά με την μαρτυρία η οποία κρίνεται αποδεκτή και αξιόπιστη. Στην υπόθεση Μαρσέλ (πιο πάνω) λέχθηκε ότι «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι η πιο πιθανή παρά ή αντίθετη, εκείνη δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και εάν η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά η αντίθετη, εκείνη δηλαδή του αντιδίκου του. (Βλέπε μεταξύ άλλων Phipson on Evidence, 14th Edition, par.4-38 και Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη

(1997)1 (Β) Α.Α.Δ. 614.)» Στην υπόθεση Αθηνής Σωτήρης ν. Δημοκρατίας,

(2008)2 Α.Α.Δ. 256, τονίστηκε ότι: « Ο δικάζων, επομένως, δικαστής βρίσκεται στην πλεονεκτική θέση να παρακολουθεί τη ζωντανή διαδικασία και να κρίνει από το σύνολο της συμπεριφοράς του μάρτυρα την έμφυτη κλίση του προς την φιλαλήθεια ή το ψεύδος. Όταν βεβαίως αναφερόμαστε σε συμπεριφορά του μάρτυρος δεν εννοούμε το ύφος με το οποίο εξωτερικεύει τη μαρτυρία του, γιατί μπορεί π.χ. να έχει υποκριτικές ικανότητες ή αντίθετα κάποια εγγενή αδυναμία στην εκφορά του λόγου. Εννοούμε, κατά κύριο λόγο, το περιεχόμενο της μαρτυρίας το οποίο ελέγχεται με τη βάσανο της λογικής και την ανθρώπινη εμπειρία ως προς την αναμενόμενη φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων της ζωής. Ασφαλώς στην αξιολόγηση όλων των πιο πάνω κυρίαρχο ρόλο έχει ο δικαστής που χρησιμοποιεί εκτός από τις νομικές του γνώσεις και την εμπειρία και κοινή λογική. Με αυτά τα κριτήρια, και στη βάση του συνόλου της συμπεριφοράς του μάρτυρα, κρίνει για την αξιοπιστία ενός μάρτυρα.». Η συνάδελφος Δικαστής κα Στέφη Βασιλείου-Λουκίδου, Ε.Δ., στην Αγωγή Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, Μαρίνος Κυναιγήρου ν. Μιράντα Σιδερά, Αρ. Αγωγής: 525/2007, 29/3/2013 ανέφερε τα ακόλουθα σε σχέση με την αξιολόγηση μαρτυρίας, τα οποία και υιοθετώ: « Θα πρέπει επίσης να λεχθεί ότι η παρούσα υπόθεση ως πολιτική κρίνεται επί του ισοζυγίου των πιθανοτήτων και ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός είτε εξ' ολοκλήρου είτε μερικώς (Βλ. Αγαπίου ν. Παναγιώτου

(1988)1 ΑΑΔ 263 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Μανώλη

(1995)2 ΑΑΔ 207). Λέχθηκε, επίσης, ότι η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (Βλ. Χάρης Χρίστου ν. Ευγενία Khoreva

(2002)1 ΑΑΔ 454).» Σε σχέση με την παράλειψη αντεξέτασης κάποιου μάρτυρα επί ουσιώδους μέρους της μαρτυρίας του, στην Philippou General Bonded Warehouse Ltd ν. Κώστα Νικολαΐδη,

(2006)1 Α.Α.Δ. 1057 αναφέρθηκε ότι: «Σύμφωνα με τη νομολογία (βλ., μεταξύ άλλων, A.C.T. Textiles v. Zodhiatis

(1986)1 C.L.R. 89 και Adidas v. Jonitexo Ltd

(1987)1 C.L.R. 383), εκεί που ένας μάρτυρας δεν αντεξετάζεται σε ουσιώδες μέρος της μαρτυρίας του παρέχει στο δικαστήριο διακριτική ευχέρεια να θεωρήσει την παράλειψη αυτή ως αποδοχή των ισχυρισμών του στο σημείο που δεν αντεξετάστηκε.» Αξιολόγηση αξιοπιστίας Το κύριο ζητούμενο, σε σχέση με τις διαπιστώσεις μου για τα πραγματικά γεγονότα, όπως πιο κάτω θα αναλυθεί, είναι να διαπιστώσω εάν υπήρξε ή όχι διοικητική πράξη για την επιβολή ποσού 20,440 Λ.Κ.. Γενικά, κρίνοντας τη μαρτυρία των 2 μαρτύρων που κατέθεσαν για τους Εναγόμενους και τους Τριτοδιάδικους, μπορώ να πω ότι μου έκαναν καλή και θετική εντύπωση και τους κρίνω γενικά ως αξιόπιστους. Έχω υπόψη τόσο τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο, όσο και τον ελάχιστο βαθμό στον οποίον αμφισβητήθηκε η μαρτυρία που έδωσαν από τους δικηγόρους της εκάστοτε πλευράς. Το ότι όμως τους θεωρώ αξιόπιστους, δεν σημαίνει ότι θα υιοθετήσω άκριτα την εκδοχή τους ιδιαίτερα ως προς την ύπαρξη ή όχι διοικητικής πράξης, που είναι το κύριο επίδικο ζήτημα, καθότι οι ίδιοι προβάλλουν εκτιμήσεις και τα σχετικά Τεκμήρια μιλούν από μόνα τους. Ως παρατίθεται και πιο πάνω με αναφορά στη σχετική νομολογία (Αγαπίου ν. Παναγιώτου

(1988)1 ΑΑΔ 263 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Μανώλη

(1995)2 ΑΑΔ 207) ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός είτε ολικώς, είτε μερικώς. Το κύριο επίδικο ζήτημα: η ύπαρξη ή ανυπαρξία διοικητικής πράξης Τα περισσότερα γεγονότα που αφορούν την παρούσα απαίτηση των Εναγομένων εναντίον των Τριτοδιαδίκων, προκύπτουν από τα έγγραφα που κατατέθηκαν -και το περιεχόμενό τους- και ουσιαστικά δεν υπάρχει σοβαρή διαφωνία μεταξύ των μερών ως προς τα γεγονότα, όπως φαίνεται και από την παράλειψη αντεξέτασης και αμφισβήτησής τους κατά τη διαδικασία. Το ουσιώδες πραγματικό ζήτημα, είναι το εάν υπήρξε ή όχι εκτελεστή διοικητική πράξη. Αν υπήρξε διοικητική πράξη, όπως ορθά επισημαίνει ο δικηγόρος των Τριτοδιάδικων και όπως υπέβαλε και στη Γραπτή του Αγόρευση (σελ. 6-7) , δεν είναι εντός της δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου να κριθεί η νομιμότητά της (ούτως ή άλλως αν υπήρξε εκτελεστή διοικητική πράξη τοποθετείται χρονικά στο 2002, οπότε και θα έχουν παρέλθει πολλά έτη από τη λήψη της, ώστε να μπορεί να προσβληθεί δικαστικώς), αλλά σύμφωνα και με την υπόθεση Ηλίας Αδάμου Ηλία ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Ξυλοφάγου (1994 2 ΑΑΔ σελ 137) δικαιοδοσία για τον έλεγχο της νομιμότητας αποφάσεων αρχών ή οργάνων της Δημοκρατίας που ασκούν εκτελεστική ή διοικητική λειτουργία είχε τότε αποκλειστικά το Ανώτατο Δικαστήριο και σήμερα πρωτοδίκως έχει το Διοικητικό Δικαστήριο (μετά και από τον Περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Νόμο του 2015 (131(I)/2015) Έχω παραθέσει το σύνολο της μαρτυρίας, ως καταγράφηκε από τη δια ζώσης μαρτυρία των κ. Αυξεντίου και Παντελίδη στο Δικαστήριο και έχει καταγραφεί η κρίση μου ως προς την αξιοπιστία τους. Το κύριο ζητούμενο στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης είναι να κρίνει το Δικαστήριο κατά πόσο η επιβολή των τελών για ΛΚ 20,440 ήταν αποτέλεσμα προηγηθείσας εκτελεστής διοικητικής πράξης. Σε περίπτωση που προβώ σε εύρημα ύπαρξης εκτελεστής διοικητικής πράξης, η Απαίτηση των Εναγόμενων εναντίον των Τριτοδιάδικων παραμένει έωλη και αστήριχτη και πρέπει να απορριφθεί. Το εάν καλώς ή κακώς επιβλήθηκαν τα τέλη το 2002 με δεδομένο ότι επιβάλλονται πριν την έκδοση άδειας οικοδομής, είναι ζήτημα που αν εκδόθηκε εκτελεστή διοικητική πράξη, έπρεπε να τεθεί στα πλαίσια Προσφυγής για την ακύρωση της πράξης. Το Επαρχιακό Δικαστήριο στην άσκηση πολιτικής καθ'ύλη δικαιοδοσίας στερείται εξουσίας και αρμοδιότητας για να κρίνει τη νομιμότητα μιας εκτελεστής διοικητικής πράξης. Υπήρχε όμως εκτελεστή διοικητική πράξη; Λήφθηκε τέτοια απόφαση από το αρμόδιο να αποφασίσει, Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Πέγειας; Υπενθυμίζω ότι ο Περί Δήμων Νόμος 111/1985, προβλέπει ότι: «11.-

(1)Τηρoυμέvωv τωv διατάξεωv τoυ Άρθρoυ 173 τoυ Συvτάγματoς, έκαστoς δήμoς διoικείται υπό συμβoυλίoυ τo oπoίov ασκεί πάσας τας εξoυσίας διά τωv oπoίωv έκαστoς δήμoς είvαι περιβεβλημέvoς δυvάμει τωv διατάξεωv τoυ παρόvτoς και oιoυδήπoτε ετέρoυ Νόμoυ.» Λήφθηκε έστω απόφαση κατόπιν μεταβίβασης αρμοδιότητας ή εξουσιοδότησης; Σύμφωνα με την Υπεράσπιση των Τριτοδιάδικων, παράγραφος 2.4: «2.4 Κατά ή περί τον Αύγουστο του έτους 2002 στα πλαίσια υποβολής αίτησης για καλυπτική άδεια με αρ. Φακ. Κ29/2002 ο Δήμος Πέγειας ως αρμόδια αρχή, αποφάσισε σύμφωνα με την Κ.Δ.Π. 293/88 και/ή τους εν ισχύ κανονισμούς την επιβολή τελών σύνδεσης με το Κυβερνητικό υδατικό έργο, στην εναγόμενη 2 και/ή την εναγόμενη 1, ποσό Λ.Κ. 100 ανά κλίνη για τις υφιστάμενες 270 κλίνες και τις επιπρόσθετες 132 κλίνες της επέκτασης του ξενοδοχείου. Εφόσον η εναγομένη 2 είχε ήδη καταβάλει Λ.Κ. 6560, ζητήθηκε με επιστολή ημερ. 13/08/02 από την εναγόμενη αρ. 1 και/ή εναγόμενη αρ. 2 να καταβάλει το ποσό των Λ.Κ. 33.640 για αποπληρωμή των τελών της σύνδεσης. Σε απάντηση επιστολής του Δημοτικού Γραμματέα ημερ. 24/09/02, με επιστολή της εναγόμενης 2, ημερ. 09/10/02, έγινε αποδεκτή η καταβολή του επιβληθέντος ποσού. Πλήρεις λεπτομέρειες θα δοθούν κατά τη δίκη.» Αυτή είναι η δικογραφημένη θέση τους. Έχω διεξέλθει ολόκληρο το μαρτυρικό υλικό και τη διαφαινόμενη μέσα από αυτά διαδικασία η οποία προηγήθηκε της επιστολής ημερομηνίας 13/8/2002, με την οποία επιστολή και ζητήθηκε από τους Αιτητές η καταβολή του σχετικού ποσού ΛΚ 20,

1. Δεν κατατέθηκε στο Δικαστήριο πρακτικό συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου με την οποία να λαμβάνεται τέτοια απόφαση. Τόσο τα πρακτικά ημερομηνίας 8/8/2002 (Τεκμήριο 13), όσο και τα πρακτικά ημερομηνίας 12/8/2002 ( Τεκμήριο 14), τα οποία έχουν παρατεθεί αυτολεξεί πιο πάνω, είναι ενημερωτικής - συζητητικής υφής. Πιθανότατα να μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η απόφαση λήφθηκε μεταγενέστερα και διαφαίνεται από άλλα πρακτικά μεταγενέστερων ημερομηνιών (π.χ. το πρακτικό ημερομηνίας 2/9/2002, Τεκμήριο 15), αλλά όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω με παραπομπή στη δικογραφημένη αναφορά στην Υπεράσπιση των Τριτοδιάδικων, αλλά και από τα όσα ισχυρίστηκε και ο κ. Παντελίδης, ο Δήμος Πέγειας αποφάσισε τον Αύγουστο του 2002 την επιβολή των σχετικών τελών και τα ζήτησε με επιστολή 13/8/
2. Ως ανέφερε ο κ. Παντελίδης, αποτέλεσμα της διαδικασίας (μέχρι τις 12/8/2002) ήταν ο Δήμαρχος Πέγειας εκ μέρους του Δημοτικού Συμβουλίου να στείλει επιστολή ημερ. 13/08/2002 με την οποία κοινοποιείτο προς τις εναγόμενες η απόφαση για την επιβολή των τελών σύνδεσης υδατοπρομήθειας. Πουθενά όμως δεν φαίνεται λήψη τέτοιας απόφασης. Δεν διαφεύγει της προσοχής μου ότι υπήρξε ουσιαστικά παράλειψη να αντεξεταστεί ειδικά ο κ. Παντελίδης επί της συγκεκριμένης αναφοράς. Από τη νομολογία όμως (Philippou General Bonded Warehouse Ltd ν. Κώστα Νικολαΐδη,

(2006)1 Α.Α.Δ. 1057) αυτή η παράλειψη είναι στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να θεωρηθεί ως αποδοχή ισχυρισμών. Με βάση τα Τεκμήρια που κατατέθηκαν ενώπιόν μου και ιδιαίτερα με βάση τα Τεκμήρια 12-13 και το περιεχόμενο τους, όπως αυτό έχει καταγραφεί, συνάγεται ότι υπήρξε συζήτηση και ενημέρωση για το ζήτημα και όχι λήψη απόφασης. Είναι προφανές λοιπόν, ότι ο Δήμος Πέγειας απέστειλε την επιστολή 13/8/2002 χωρίς να έχει ληφθεί προηγούμενη απόφαση. Αν αυτή λαμβανόταν, θα ήταν καταγεγραμμένη σε πρακτικά συνεδρίασης. Κι όμως: ο Δήμαρχος Πέγειας, στην επιστολή του ημερομηνίας 13/8/2002, Τεκμήριο 2 και 10, έδινε την εικόνα στους Εναγόμενους ότι υπήρχε ειλημμένη ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου για επιβολή των τελών. Δεν υπάρχει οποιαδήποτε δικογραφημένη αναφορά από τους Εναγόμενους σε διοικητική πράξη μεταγενέστερη της επιστολής. Ο δικηγόρος των Εναγομένων, σε δική του εισήγηση στη Γραπτή του Αγόρευση για τους Εναγόμενους αναφέρει τα εξής: «Η επιβολή των επιπρόσθετων τελών μετά από 12 χρόνια δεν νομιμοποιείται. Ο κ. Παντελίδης παρ' όλο που είχε δώσει μαρτυρία στην Αγωγή 778/05 παρέλειψε επιμελώς να καταθέσει αντίγραφο των πρακτικών που κατέθεσε στην παρούσα υπόθεση (Τεκμήριο 17) παρ' όλο που γνώριζε την ύπαρξή του διότι παρευρίσκετο στη συνεδρία του Δημοτικού Συμβουλίου. Τούτο κατ' την άποψή μας φανερώνει το επιλήψιμο της εν λόγω απόφασης η οποία λήφθηκε με καθυστέρηση 12 ετών και επομένως δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής για άδεια οικοδομής που είχε εκδοθεί 12 χρόνια προηγουμένως.» Ούτε στη δικογραφία όμως (Υπεράσπιση των Τριτοδιαδίκων), ούτε στη μαρτυρία Παντελίδη υπήρξε ισχυρισμός ότι η κατ' ισχυρισμό απόφαση των Τριτοδιαδίκων λήφθηκε μετά την αποστολή επιστολής 13/8/2002. Αντίθετα, ο κ. Παντελίδης ανέφερε στη Γραπτή του Δήλωση ότι: «Ως αποτέλεσμα της πιο πάνω διαδικασίας[3], ο Δήμαρχος Πέγειας εκ μέρους του Δημοτικού Συμβουλίου έστειλε επιστολή ημερ. 13/08/2002 με την οποία κοινοποιείτο προς τις εναγόμενες η απόφαση για την επιβολή των τελών σύνδεσης υδατοπρομήθειας.» Σε κάθε περίπτωση όμως, τα πρακτικά ημερομηνίας 2/9/2002, Τεκμήριο 17, όπως φαίνεται από το περιεχόμενο τους, αφορούσαν αίτημα για πίστωση χρόνου για αποπληρωμή του ποσού και όχι την ισχυριζόμενη για την επιβολή των τελών και έπονταν της επιστολής 13/8/2002, με την οποία ισχυρίστηκε ο κ. Παντελίδης ότι κοινοποιήθηκε προς τους Εναγόμενους η απόφαση για την επιβολή των τελών σύνδεσης υδατοπρομήθειας. Οπότε, από το σύνολο της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιόν μου, κρίνω ότι εκτελεστή διοικητική πράξη δεν υπήρξε. Με δεδομένο λοιπόν ότι δεν υπήρξε διοικητική πράξη, δεν έπρεπε να είχε ζητηθεί από τους Εναγόμενους η καταβολή του ποσού των €20,440 το 2002 στους Τριτοδιάδικους. Ως ανέφερα και προηγουμένως ο κ. Παντελίδης, Μ.Τ., μου έκανε θετική εντύπωση ως μάρτυρας. Η αναφορά του όμως σε ύπαρξη απόφασης, πρόκειται για εκτίμηση και όχι για προσωπική γνώση, γιατί τα πρακτικά των συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου, τα οποία ο ίδιος κατέθεσε, μιλούν από μόνα τους και κρίνεται η ύπαρξη ή όχι εκτελεστής διοικητικής πράξης, με βάση τα κατατεθέντα από τον ίδιον Τεκμήρια. Ούτε μπορώ να δεχθώ τις εκτιμήσεις του για το ποιο ήταν και το νόημα που εξαγόταν από την επιστολή του Δήμου Πέγειας 13/8/2002, το περιεχόμενο της οποίας, επίσης μιλά από μόνο του. Ε. Ευρήματα - Συμπεράσματα Ευρήματα γεγονότων από τη δικογραφία Με βάση τα πιο πάνω, μπορώ να καταλήξω στα ακόλουθα ευρήματα γεγονότων: Οι Εναγόμενοι, εναντίον των οποίων έχει ήδη εκδοθεί απόφαση να καταβάλουν συγκεκριμένο ποσό στους Ενάγοντες, είχαν υποχρεωθεί από τον Δήμο Πέγειας, δηλαδή τους τριτοδιάδικους, με απειλή μάλιστα διακοπής παροχής υδροδότησης, να τους καταβάλουν το ποσό των Λ.Κ.20.440 ως δικαιώματα / τέλη σύνδεσης με την υδατοπρομήθεια του Δήμου Πέγειας. Το ύφος της επιστολής Τεκμήριο 2 και 10, δεν αφήνει αμφιβολία ότι οι Εναγόμενοι είχαν συμμορφωθεί με την απαίτηση των Εναγομένων, υπό το καθεστώς της απειλής διακοπής υδροδότησης. Άλλωστε αυτό διεφάνη και από τη μαρτυρία του κ. Αυξεντίου. Η εν λόγω επιστολή επίσης, έδιδε την εσφαλμένη εικόνα ύπαρξης διοικητικής πράξης - απόφασης που λήφθηκε ομόφωνα από το Δημοτικό Συμβούλιο Πέγειας. Μετά από απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας στην Αγωγή 778/05, οι Ενάγοντες (τότε εναγόμενοι), με βάση την Τεκμήριο 1 συμφωνία τους με τους Εναγόμενους και τον όρο της για κάλυψη προηγούμενων υποχρεώσεων από τους Ενάγοντες, κατέβαλαν στους Εναγόμενους , οι οποίοι ανυποψίαστοι για την ανυπαρξία διοικητικής πράξης, κατέβαλαν προηγουμένως ποσό Λ.Κ. 20,440 στο Δήμο Πέγειας και επίσης ανυποψίαστοι για την ανυπαρξία εκτελεστής διοικητικής πράξης, έλαβαν δικαστικά μέτρα για το ποσό των €45.391,12 για εξόφληση του ανωτέρω ποσού των Λ.Κ.20.440 πλέον τόκους που είχαν υποχρεωθεί οι εναγόμενοι να καταβάλουν στον Δήμο Πέγειας. Το Ανώτατο Δικαστήριο με την απόφαση του ημερομηνίας 21/12/2011 στην Πολιτική Έφεση 327/2008 παραμέρισε την ως άνω απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας. Σύμφωνα με την εν λόγω απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι τριτοδιάδικοι (Δήμος Πέγειας) δεν ενομοιοποιούντο να ζητήσουν από τους εναγόμενους πληρωμή του ποσού των Λ.Κ. 20.440 ως δικαιώματα/τέλη σύνδεσης με την υδατοπρομήθεια του Δήμου Πέγειας διότι τούτα επιβλήθηκαν χωρίς να υπάρχει απόφαση που να συνιστά εκτελεστή διοικητική πράξη επιβολής τέτοιων δικαιωμάτων και επομένως η πληρωμή των ανωτέρω τελών στον Δήμο Πέγειας (τριτοδιάδικους) δεν έπρεπε να είχε γίνει. Υποχρέωση συνεισφοράς των Τριτοδιαδίκων Από την ίδια την Ειδοποίηση Τριτοδιαδίκου που εκδόθηκε δυνάμει διαταγής του Δικαστηρίου στις 13/06/2014, αναφερόταν προς τους Τριτοδιάδικους από τους Εναγόμενους ότι: «Οι εναγόμενοι εξαιτούνται εναντίον σας αποζημίωση για την απαίτηση των εναγόντων και τα έξοδα της παρούσας αγωγής και/ή συνεισφορά σε τέτοιο βαθμό ως το Δικαστήριο ήθελε αποφασίσει εκ της απαίτησης των εναγόντων επί τω ότι: Το Ανώτατο Δικαστήριο με την απόφασή του στην Πολιτική Έφεση 327/08 αποφάσισε ότι δεν είχατε δικαίωμα επιβολής στους εναγόμενους των τελών σύνδεσης με την υδατοπρομήθεια του Δήμου σας και δεν ενομιμοποιείσθο να εισπράξετε από αυτούς το ποσό των £20.440 που εισπράξατε.» Η διαδικασία τριτοδιαδίκου προβλέπεται στη Δ.10, Θ.1, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στην πρωτόδικη απόφασή ημερομηνίας 11/3/2016 στην Αγωγή Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου στην Αγωγή Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου SCOTT JULES DEMARET κ.α. ν. ΛΙΖΑ ΛΟΥΚΑΙΔΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ, Αρ. Αγωγής 702/2014, η συνάδελφος Δικαστής κα Δ.Σωκράτους, Π.Ε.Δ, συνόψισε τις αρχές που διέπουν την διαδικασία ειδοποίησης τριτοδιαδίκου, αναφέροντας τα ακόλουθα: «Οι λόγοι και οι αρχές για τις οποίες μια ειδοποίηση Τριτοδιαδίκου εκδίδονται συνοψίζονται στη Δ.10 θ.1 η οποία ακολουθεί: 1.

(1)Where in any action a defendant claims as against any person not already a party to the action (in this Order called the "third party" )- (

1. a)that he is entitled to contribution or indemnity, or (
2. b)that he is entitled to any relief or remedy relating to or connected with the original subject matter of the action and substantially the same as some relief or remedy claimed by the plaintiff, or (
3. c)that any question or issue relating to or connected with the said subject matter is substantially the same as some question or issue arising between the plaintiff and the defendant and should properly be determined not only as between the plaintiff and the defendant but as between the plaintiff and defendant and the third party or between any or either of them, the Court or a Judge may give leave to the defendant to issue and serve a "third-party notice" . Η Διαταγή αυτή έχει πανομοιότυπο λεκτικό με τη Δ.16A των Αγγλικών θεσμών, Rules of Supreme Court 1958. H διαδικασία αυτή δημιουργήθηκε στην Αγγλία με το Νόμο Judicature Act 1873 και θεωρήθηκε ότι ήταν μια διαδικασία ανάλογη με αγωγή, που καταχωρείτο από τον εναγόμενο σε υπάρχουσα αγωγή εναντίον του Τριτοδιάδικου. Ο Εναγόμενος σε τέτοια περίπτωση εθεωρείτο ενάγων και ο Τριτοδιάδικος εναγόμενος. Επομένως, η ειδοποίηση τριτοδιάδικου υπέχει μορφή αγωγής του εναγόμενου εναντίον του Τριτοδιάδικου (βλ. McCheane v. Jyles

(1902)1 Ch.D. 287). Μετά την επίδοση της ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου, ο Τριτοδιάδικος καθίσταται διάδικος στην αγωγή αυτή και έχει τα ίδια δικαιώματα σχετικά με την υπεράσπισή του ως εάν να είχε εναχθεί με κανονική αγωγή από τον εναγόμενο. Ο Τριτοδιάδικος όμως, δεν είναι εναγόμενος στην υφιστάμενη αγωγή του ενάγοντα εναντίον του εναγόμενου, εκτός αν ο ενάγων αποφασίσει και τον καταστήσει συνεναγόμενο. Η διαδικασία Τριτοδιαδίκου είναι εντελώς ξεχωριστή και ανεξάρτητη διαδικασία από την προϋπάρχουσα αγωγή (Βλ. Stott v. West Yorkshire Road Car Co. [1971] 3 All E.R. 534, Annual Practice 1958, σελ. 381 κ.ε.). Σκοπός της διαδικασίας Τριτοδιαδίκου είναι η αποφυγή πολλαπλότητας αγωγών, η αποφυγή εξόδων, η δέσμευση του Τριτοδιάδικου με το αποτέλεσμα αγωγής μεταξύ ενάγοντος και εναγομένου και η δυνατότητα απόφασης επί του θέματος που σχετίζεται με τη διαδικασία Τριτοδιάδικου αμέσως μετά την απόφαση στην αγωγή, για να μην είναι αναγκασμένος ο εναγόμενος να περιμένει να αποδείξει την αξίωσή του εναντίον του Τριτοδιάδικου με άλλη αγωγή ενώ ο ενάγων θα έχει την ευκαιρία να εκτελέσει την απόφαση εναντίον του. Η αρχή αυτή διατυπώθηκε στη σημαντική για την εποχή απόφαση στην υπόθεση Barclays Bank v. Tom [1923] 1 KB 221 στη σελ. 226. Αυτή η αρχή ακολουθήθηκε αργότερα από την The Normar [1968] 1 All E.R. 753 και την Chatsworth Investments v. Amoco Ltd [1968] 3 All E.R. 357. (Nικήτα v. Medcon Construction Limited κ.α.

(1997)1 A.Α.Δ. 643). Κατά την ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας κάτω από το άρθρο 16Α του Rules of the Supreme Court, το Δικαστήριο οφείλει να εξετάσει εάν εκ πρώτης όψεως προκύπτει υπόθεση για τον Εναγόμενο, η οποία να εντάσσεται στις προϋποθέσεις του Κανονισμού (Rules of Supreme Court, 1958, σελ. 382). Η εκ πρώτης όψεως βάσιμη διεκδίκηση συνεισφοράς ή αποζημίωσης αποτελεί την πρώτη από τις περιπτώσεις της Δ.10 θ.1

(1)(Π. Ιωάννου v. Κ. Βιολάρη & Υιοί Λτδ

(2001)1 Α.Α.Δ. 1424).» Στην υπόθεση Ανδρέας Νικήτα ν. MEDCON CONSTRUCTION LIMITED κ.α.

(1997)1 ΑΑΔ 643, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Ο πρώτος λόγος της έφεσης παρουσιάζει νομικό ενδιαφέρον και στρέφεται εναντίον της απόφασης του πρωτόδικου Δικαστηρίου να μη λάβει υπόψη του αναφορικά με το ζήτημα της ευθύνης της εφεσίβλητης έναντι του εφεσείοντα, τη μαρτυρία που δόθηκε από μέρους του Τριτοδιαδίκου, γιατί θεώρησε τη μαρτυρία αυτή ότι δόθηκε για το θέμα της ευθύνης του Τριτοδιαδίκου έναντι της εφεσίβλητης, και δεν ήταν επίδικο θέμα για το θέμα της ευθύνης της εφεσίβλητης έναντι του εφεσείοντα. ............................ Η Δ.10 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, καθορίζει τη διαδικασία με βάση την οποία εισάγεται Τριτοδιάδικος στην υφιστάμενη αγωγή ενάγοντος εναντίον εναγόμενου. Ένα από τα στάδια της διαδικασίας αυτής είναι και το στάδιο των οδηγιών (directions). ............................ Η Διαδικασία Τριτοδιαδίκου αντλεί την προέλευση της από τη Δ.16 των παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών, των οποίων οι βασικές πρόνοιες είναι όμοιες με τις πρόνοιες της δικής μας Δ.10. Η διαδικασία αυτή δημιουργήθηκε στην Αγγλία με το Νόμο Judicature Act 1873 και θεωρήθηκε ότι ήταν μια διαδικασία ανάλογη με αγωγή, που καταχωρείτο από τον εναγόμενο σε υπάρχουσα αγωγή εναντίον του Τριτοδιάδικου. Ο εναγόμενος σε τέτοια περίπτωση εθεωρείτο ενάγων και ο Τριτοδιάδικος εναγόμενος. Επομένως, η Ειδοποίηση Τριτοδιάδικου υπέχει μορφή αγωγής του εναγόμενου εναντίον του Τριτοδιάδικου (βλ. McCheane v. Jyles

(1902)1 Ch.D. 287). Μετά την επίδοση της Ειδοποίησης Τριτοδιάδικου, ο Τριτοδιάδικος καθίσταται διάδικος στην αγωγή αυτή και έχει τα ίδια δικαιώματα σχετικά με την υπεράσπισή του ως εάν να είχε εναχθεί με κανονική αγωγή από τον εναγόμενο. Ο Τριτοδιάδικος όμως, δεν είναι εναγόμενος στην υφιστάμενη αγωγή του ενάγοντα εναντίον του εναγόμενου, εκτός αν ο ενάγων αποφασίσει και τον καταστήσει συνεναγόμενο. Η Διαδικασία Τριτοδιαδίκου είναι εντελώς ξεχωριστή και ανεξάρτητη διαδικασία από την προϋπάρχουσα αγωγή (Βλ. Stott v. West Yorkshire Road Car Co. [1971] 3 All E.R. 534, Annual Practice 1958, σελ. 381 κ.ε.). Σκοπός της Διαδικασίας Τριτοδιαδίκου είναι η αποφυγή πολλαπλότητας αγωγών, η αποφυγή εξόδων, η δέσμευση του Τριτοδιαδίκου με το αποτέλεσμα αγωγής μεταξύ ενάγοντος και εναγομένου και η δυνατότητα απόφασης επί του θέματος που σχετίζεται με τη διαδικασία Τριτοδιαδίκου αμέσως μετά την απόφαση στην αγωγή, για να μην είναι αναγκασμένος ο εναγόμενος να περιμένει να αποδείξει την αξίωσή του εναντίον του Τριτοδιαδίκου με άλλη αγωγή ενώ ο ενάγων θα έχει την ευκαιρία να εκτελέσει την απόφαση εναντίον του. Η αρχή αυτή διατυπώθηκε στη σημαντική για την εποχή απόφαση στην υπόθεση Barclays Bank v. Tom [1923] 1 KB 221 στη σελ.

1. Αυτή η αρχή ακολουθήθηκε αργότερα από την The Normar [1968] 1 All E.R. 753 και την Chatsworth Investments v. Amoco Ltd [1968] 3 All E.R.
2. Με αυτή τη νομική σκιαγράφηση της Διαδικασίας Τριτοδιάδικου που βασίζεται στην αγγλική νομολογία, με την οποία συμφωνούμε, θα προσεγγίσουμε την υπό κρίση υπόθεση, για να δούμε τι έπραξε το πρωτόδικο Δικαστήριο. Μετά την άδεια που δόθηκε στην εφεσίβλητη για έναρξη της Διαδικασίας Τριτοδιάδικου και την καταχώρηση σημειώματος εμφανίσεως από τον Τριτοδιάδικο, το πρωτόδικο Δικαστήριο, κατόπιν αιτήσεως της εφεσίβλητης, εξέδωσε εκ συμφώνου τις οδηγίες που προαναφέραμε. Από τις οδηγίες αυτές προκύπτει ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έδωσε ποτέ άδεια στον Τριτοδιάδικο να υπερασπισθεί στην αγωγή μεταξύ εφεσείοντα και εφεσίβλητης και ορθά έπραξε. Εκτός του ότι τέτοιες οδηγίες ή άδεια δεν ζητήθηκε, δεν συνέτρεχε κανένας προς τούτο λόγος, γιατί ο Τριτοδιάδικος δεν απεδέχθη ευθύνη να αποζημιώσει την εφεσίβλητη και η εφεσίβλητη ήταν απρόθυμη να υπερασπισθεί ή ο Τριτοδιάδικος ήθελε να εγείρει θέματα που δεν τα ήγειρε η εφεσίβλητη στην υπεράσπισή της. Οι οδηγίες που δόθηκαν ήταν να παρουσιασθεί ο Τριτοδιάδικος στην ακροαματική διαδικασία της αγωγής και να λάβει τέτοια διαβήματα ως το Δικαστήριο ήθελεν ορίσει. Με αυτές τις οδηγίες, που ορθά δόθηκαν, όπως προκύπτει από τη νομολογία που υιοθετήσαμε, ο Τριτοδιάδικος ήταν ελεύθερος να αντεξετάσει τους μάρτυρες του εφεσείοντα επί του θέματος της ευθύνης όπως και το έπραξε, σύμφωνα με την προαναφερθείσα ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου. Μια τέτοια ενέργεια ή συμπεριφορά δεν κατέστησε τον Τριτοδιάδικο εναγόμενο στην αγωγή, ούτε μπορεί να θεωρηθεί άδεια υπεράσπισης στην αγωγή, έστω και αν η αντεξέταση των μαρτύρων του εφεσείοντα από τον Τριτοδιάδικο επεκτάθηκε και σε άλλα θέματα που ήταν έξω από τα επίδικα θέματα μεταξύ εφεσίβλητης και Τριτοδιαδίκου, που έπρεπε να αποφευχθούν. Το βάρος της απόδειξης της ευθύνης της εφεσίβλητης το έφερε ο εφεσείων και οποιαδήποτε μαρτυρία δόθηκε από πλευράς Τριτοδιαδίκου έστω και αν προέκυψε από την αντεξέταση του δικηγόρου του εφεσείοντα, ήταν μαρτυρία που σχετιζόταν και περιοριζόταν στο θέμα της ευθύνης του Τριτοδιαδίκου έναντι της εφεσίβλητης για αποζημίωση ή συνεισφορά με βάση τη μεταξύ τους συμφωνία, που ήταν και το επίδικο θέμα στη χωριστή Διαδικασία Τριτοδιάδικου και δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί όσο ευνοϊκή και αν ήταν για τον εφεσείοντα για να αποδείξει αυτός την υπόθεσή του στην αγωγή του εναντίον της εφεσίβλητης. Εν πάση περιπτώσει, το ζήτημα ενέχει θεωρητικό χαρακτήρα σ' αυτή την υπόθεση, εφόσον ο περί ου ο λόγος μάρτυρας του Τριτοδιαδίκου κρίθηκε αναξιόπιστος» H απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Χ"Ανδρέου Μιχάλης και Άλλη ν. Crown Resorts Limited και Άλλη,

(2011)1 Α.Α.Δ. 2208, η οποία παρατέθηκε πιο πάνω και μετά την οποίαν προέκυψε η αξίωση των Εναγόντων εναντίον των Εναγομένων, βάσει της οποίας και εκδόθηκε η απόφαση του Δικαστηρίου στην παρούσα υπόθεση στις 30/8/2013, κατέληγε ως ακολούθως: «Ούτως ή άλλως είναι προφανές πως ενώ ήταν δεκτό ότι το 1990 επιβλήθηκαν £6.560, το 2002 αξιώθηκαν περισσότερα επειδή, στη βάση των υπολογισμών του δημοτικού μηχανικού, τους οποίους ενστερνίστηκε και το πρωτόδικο δικαστήριο, θα έπρεπε να είχαν επιβληθεί £27.

1. Δεν είναι, όμως, με αυτό τον τρόπο που λειτουργεί το ζήτημα της επιβολής φόρων, δικαιωμάτων κλπ. Η επιβολή τους προϋποθέτει επ' αυτού απόφαση η οποία, ως εκτελεστή διοικητική πράξη, υπόκειται σε αναθεωρητικό έλεγχο δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος. Δεν νοείται η ύπαρξη τέτοιας φορολογικής φύσης οφειλής χωρίς επί τούτου απόφαση του αρμόδιου διοικητικού οργάνου. Εν προκειμένω, υπήρχε μαρτυρία μόνο για μια απόφαση, αυτή για το ποσό των £6.
2. Αυτή ήταν παραδεκτή, και επιμαρτυρείται και από την αξίωση εκείνου του ποσού εγγράφως από τότε, την πληρωμή του και τη συνακόλουθη έκδοση της άδειας οικοδομής. Οι υπολογισμοί του δημοτικού μηχανικού και του πρωτόδικου δικαστηρίου δεν είναι υποκατάστατο. Δεν συνιστούν εκτελεστή διοικητική πράξη επιβολής τέτοιων δικαιωμάτων και δεν επάγονται υποχρέωση πληρωμής. Όταν η Συμφωνία των μερών αναφέρεται σε ευθύνη των εφεσειόντων για φόρους ή τέλη εμφανώς παραπέμπει σε φόρους ή τέλη αρμοδίως επιβληθέντων και εδώ δεν έχουμε τέτοια διοικητική απόφαση για ποσό £27.000.» Μπορεί μεν να μην δημιουργήθηκε δεδικασμένο μεταξύ των Τριτοδιαδίκων και των Εναγομένων στην παρούσα υπόθεση -και μπορεί μεν το θέμα του εάν υπήρχε διοικητική πράξη ή όχι να παρέμεινε, μετά την απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων στις 30/8/2013 να αποφασιστεί στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας- αλλά από την απόφαση του Δικαστηρίου στην εν λόγω Έφεση προέκυψε μία συγκεκριμένη νομολογιακή αρχή: ότι καταβολή από ένα πρόσωπο ποσού ως φόρος ή ως τέλος που δεν στηρίζεται σε υπαρκτή διοικητική πράξη και δεν επάγεται υποχρεώση πληρωμής, δεν μπορεί να δικαιολογήσει υποχρέωση για κάλυψή, της βάσει σύμβασης, από άλλο πρόσωπο. Αν οι Εναγόμενοι γνώριζαν την ανυπαρξία διοικητικής πράξης και ότι το ποσό το οποίο -με ιδιαίτερα έντονο ως απειλητικό τρόπο- ζητείτο από αυτούς από το Δήμο Πέγειας, δεν είχε ως υπόβαθρο την ύπαρξη εκτελεστής διοικητικής πράξης, πιθανότατα θα απέφευγαν την καταβολή του ποσού, ή έστω, μετά την καταβολή του θα το διεκδικούσαν από τους Τριτοδιάδικους απευθείας ή ακόμα δεν θα κινούνταν εναντίον των Εναγόντων με προηγούμενη διαδικασία. Ήταν απόλυτα λογικό να μην το γνωρίζουν και αυτό να εντοπίζεται για πρώτη φορά στα πλαίσια της διαδικασίας της Πολιτικής Αγωγής 778/2005 και ιδιαίτερα της Έφεσης που ακολούθησε. Εκτός από την πλάνη όμως, υπήρχε, όπως εξηγήθηκε, και το στοιχείο του εξαναγκασμού, όπως προκύπτει από την απειλή για διακοπή της παροχής υδροδότησης προς τους Ενάγοντες. Το άρθρο 72 του Περί Συμβάσεων Νόμου ( το οποίο υπάγεται στο ΜΕΡΟΣ VI του Νόμου «Σχέσεις που προσομοιάζουν με τις συμβατικές») προβλέπει τα εξής: « Ευθύνη προσώπου στο οποίο καταβλήθηκαν χρήματα ή παραδόθηκε πράγμα συνεπεία πλάνης ή εξαναγκασμού
3. Πρόσωπο στο οποίο καταβλήθηκαν χρήματα ή παραδόθηκε οτιδήποτε συνεπεία πλάνης ή εξαναγκασμού, οφείλει να τα επιστρέψει.» Θεωρώ ότι υπήρξε και πλάνη (εφόσον παρουσιάστηκε από τους Τριτοδιάδικους προς τους Εναγόμενους ότι υπήρξε διοικητική απόφαση), αλλά και εξαναγκασμός (γιατί απειλούνταν οι Εναγόμενοι ότι θα τους στερείτο η παροχή πόσιμου νερού). Ακόμη και ένα εκ των δύο στοιχείων να υπήρξε, το ποσό που είχε καταβληθεί το 2002, βάσει του άρθρου 72 του Περί Συμβάσεων Νόμου, δεν θα έπρεπε να κατακρατείται και θα έπρεπε να έχει επιστραφεί. Χωρίς την προβολή της νομικά ανυπόστατης απαίτησης των Τριτοδιαδίκων εναντίον των Εναγομένων το 2002 και τη λήψη από τους πρώτους ποσού που οι τελευταίοι δεν δικαιούνταν (ως πιο πάνω αναλύθηκε), δεν θα βρίσκονταν οι Εναγόμενοι στη θέση που βρέθηκαν και βρίσκονται σήμερα απέναντι στους Ενάγοντες. Από τα πρακτικά των συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου Πέγειας για τον Αύγουστο 2002 και ιδιαίτερα από τα πρακτικά των ημερομηνιών 8/8/2002 και 12/8/2002, φαίνεται ότι απόφαση, που να αποτελούσε εκτελεστή διοικητική πράξη, δεν λήφθηκε ποτέ. Πως μπορούσαν ως διοικούμενοι οι Εναγόμενοι να γνωρίζουν, ότι μία δημοτική αρχή, θα τους ζητούσε συγκεκριμένα ποσά, χωρίς να υπάρχει προς τούτο ειλημμένη απόφαση; Ο κ. Αυξεντίου, ανέφερε στη μαρτυρία του ότι δεν μπορούσαν να γνωρίζουν οι Εναγόμενοι την εσωτερική λειτουργία του Δήμου Πέγειας και ότι η επιβολή πληρωμής ποσού οφειλόταν σε λάθος του Δήμου Πέγειας. Κρίνω ότι η δικονομική ταλαιπωρία που δημιουργήθηκε στους Ενάγοντες - αλλά και στους Εναγόμενους-, η οποία κατέληξε στο να οφείλουν σήμερα βάσει της απόφασης 30/8/2013 οι Εναγόμενοι στους Ενάγοντες συγκεκριμένο ποσό, πρέπει να αποδοθεί αιτιακά στους Τριτοδιάδικους, οι οποίοι επέβαλαν καταβολή ποσού και με παράσταση ότι υπήρχε ομόφωνη ειλημμένη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, αλλά και με εξαναγκασμό για αποκοπή της παροχής νερού προς τους Εναγόμενους. Υπάρχει λοιπόν αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της λήψης ποσού από τους Ενάγοντες βάσει ανύπαρκτης διοικητικής απόφασης και με εξαναγκασμό υπό την πίεση της αποκοπής υδροδότησης και της υποχρέωσης των Εναγομένων να επιστρέψουν στους Ενάγοντες το ποσό που τους είχε καταβληθεί στα πλαίσια της Αγωγής 778/05 Ε/Δ Λάρνακας, για την οποία -τελευταία- εκδόθηκε απόφαση στις 30/8/
4. Το ποσό που έχει επιδικασθεί υπέρ των Εναγόντων, είτε το μέρος που έχει διαταχθεί από το Δικαστήριο να καταβληθεί άμεσα προς τους Ενάγοντες, είτε αυτό η καταβολή του οποίου τελεί υπό αναστολή, εφόσον πρόκειται για οικονομική υποχρέωση που υπέχουν οι Εναγόμενοι προς τους Ενάγοντες η οποία δεν θα είχε ποτέ δημιουργηθεί εάν δεν υπήρχε η παρεμβολή των Τριτοδιάδικων και εάν οι Τριτοδιάδικοι δεν ζητούσαν χρήματα από τους Εναγόμενους βάσει ανύπαρκτων διοικητικών πράξεων και υπό την απειλή διακοπής της παροχής νερού, θεωρώ ότι οι Τριτοδιάδικοι, οφείλουν να το συνεισφέρουν και να το καλύψουν, καταβάλλοντάς το στους Εναγόμενους. Οι Εναγόμενοι, υποχρεούνται μετά και την απόφαση 30/8/2013, να καταβάλουν στους Ενάγοντες, συγκεκριμένα ποσά, εκ των οποίων έχει ανασταλεί η πληρωμή του ποσού των Λ.Κ. 20,440 (€34,923.81). Θα εξετάσω στη συνέχεια, ειδικά, σε ποιο βαθμό είναι βάσιμες, μία προς μία, αιτούμενες θεραπείες που αιτούνται οι Εναγόμενοι εναντίον των Τριτοδιάδικων. Η αξίωση των Εναγομένων εναντίον των Τριτοδιάδικων είναι για «οποιοδήποτε ποσό ήθελε εκδικασθεί από το Σεβαστό Δικαστήριο εναντίον των Εναγόμενων και υπέρ των εναγόντων στην με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγή.», για το αντίστοιχο ποσό εξόδων που θα επιδικαζόταν εναντίον των Εναγόμενων και υπέρ των εναγόντων στην με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγή, για τα έξοδα υπεράσπισης τους με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγής και για τα έξοδα της διαδικασίας τριτοδιάδικου.» Θεωρώ ότι σχεδόν όλες οι αξιώσεις των Εναγομένων πρέπει να ικανοποιηθούν. Οι πρώτες δύο αξιώσεις τους είναι για το ποσό που έχει πλέον επιδικασθεί εναντίον τους είτε σε σχέση με την απαίτηση των Εναγόντων, είτε σε σχέση με τα έξοδα. Για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω, επειδή ευθύνη για την κατάσταση που δημιουργήθηκε φέρουν οι Τριτοδιάδικοι, πρέπει να καλύψουν στο ακέραιο τόσο τα ποσά που καταβλήθηκαν, ανταποκρινόμενα στα ποσά που οι Τριτοδιάδικοι έλαβαν μετά την επιστολή τους ημερομηνίας 13/8/2002, όσο και τα όποια σχετικά έξοδα δημιουργήθηκαν στη συνέχεια. Θα πρέπει να καλύψουν δηλαδή στο ακέραιο την υποχρέωση των Εναγομένων απέναντι στους Ενάγοντες. Δεν θα αποδοθούν όμως στους Εναγόμενους δικηγορικά έξοδα που επωμίστηκαν σε σχέση την αίτηση ημερομηνίας 22/10/2002, η οποία οδήγησε σε απόφαση εναντίον τους, με δεδομένο ότι σε εκείνη τη διαδικασία τα έξοδα ακολούθησαν το αποτέλεσμά της και οι Εναγόμενοι είχαν ενστεί στην έκδοση απόφασης. Οι Εναγόμενοι ζητούν επίσης τα έξοδα υπεράσπισής τους. Αυτά θα τους αποδοθούν μόνο, ως θα υπολογιστούν από το Πρωτοκολλητείο και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο ως προς την ετοιμασία και καταχώρηση Σημειώματος Εμφάνισης και ως προς την ετοιμασία και καταχώρηση Υπεράσπισης , εφόσον δεν υπήρξε ακροαματική διαδικασία εναντίον τους. Όσον αφορά την απαίτησή τους για τα έξοδα της διαδικασίας Τριτοδιάδικου, όλα τα έξοδα από την καταχώρηση της Αίτησης για έκδοση ειδοποίησης Τριτοδιάδικου (στις 30/5/2012) μέχρι την τελική εκδίκαση της διαδικασίας Τριτοδιάδικου, επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων και εναντίον των Τριτοδιάδικων. ΣΤ. Κατάληξη Συνεπώς, με βάση τα πιο πάνω, εκδίδεται απόφαση υπέρ των Εναγόμενων και εναντίον των Τριτοδιάδικων: 1) Για πληρωμή ποσού από τους Τριτοδιάδικους προς τους Εναγομένους, €13,838 ΕΥΡΩ, το οποίο καταβλήθηκε από τους Εναγόμενους στη δικηγόρο των Εναγόντων σε σχέση με το μέρος του ποσού της απόφασης ημερομηνίας 30/08/2013, που δεν είχε ανασταλεί μέχρι την εκδίκαση της διαδικασίας τριτοδιαδίκου 2) Για πληρωμή από τους Τριτοδιάδικους προς τους Εναγόμενους, ποσού €34,923.81 με τόκο προς 5,5% ετησίως από 23/4/2012 μέχρι εξόφλησης, που είναι το ποσό το οποίο τελεί υπό αναστολή Επιδικάζονται επίσης υπέρ των Εναγομένων και εναντίον των Τριτοδιάδικων, τα έξοδα που σχετίζονται με την ετοιμασία και καταχώρηση Σημειώματος Εμφάνισης και με την ετοιμασία και καταχώρηση Υπεράσπισης στην Αγωγή, ως θα υπολογιστούν από το Πρωτοκολλητείο και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Όσον αφορά τα έξοδα της διαδικασίας Τριτοδιάδικου, ως αυτά θα υπολογιστούν από το Πρωτοκολλητείο από τις 30/5/2012 μέχρι την αποπεράτωση της διαδικασίας και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται επίσης υπέρ των Εναγομένων και εναντίον των Τριτοδιάδικων. Εννοείται βεβαίως ότι η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 30/3/2008, παύει να ισχύει από σήμερα. (Υπ.) ............... Ξ. Ξενοφώντος, Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Το Δικαστήριο εννοούσε την Πολιτική Έφεση 327/08 που παρατέθηκε πιο πάνω [2] και Τεκμήριο 2 [3] Μετά την αναφορά του κ. Παντελίδη στις συνεδρίες 8/8/2002 και 12/8/2002 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο