← Κύπρος

Ανδρέας Χαραλάμπους (Ηλεκτροσυσκευές) Λτδ ν. Παπέττα, Αρ. Αγωγής: 2509/12, 30/6/2016

Ανδρέας Χαραλάμπους (Ηλεκτροσυσκευές) Λτδ ν. Παπέττα, Αρ. Αγωγής: 2509/12, 30/6/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2016:A243 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ξ. Ξενοφώντος, Προσ. Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2509/12 Μεταξύ: Ανδρέας Χαραλάμπους (Ηλεκτροσυσκευές) Λτδ, εκ Λάρνακας Εναγόντων -και- Παπέττα XXXXX, εκ Τσερίου Εναγομένου ------------------------------------------ Ημερομηνία: 30 Ιουνίου 2016 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κος Βασίλης Λοΐζου για Α.Ζαχαρίου & Σια Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενου: κα Δέσποινα Χριστοδούλου για Γεωργιάδης & Μυλωνάς Α Π Ο Φ Α Σ Η Η ΑΞΙΩΣΗ Με την παρούσα αγωγή αξιώνονται τα ακόλουθα: «Α. €5.440.- ως συμφωνηθείσα και/ή λογική τιμή δια ηλεκτρικές συσκευές και/ή εμπορεύματα τα οποία πωλήθηκαν και παραδόθηκαν στον εναγόμενο και/ή ως υπόλοιπο λογαριασμού. Β. Οιανδήποτε περαιτέρω ή καλύτερη θεραπεία κρίνει το Δικαστήριο ορθή και δίκαιη. Γ. Νόμιμο τόκο.» ΟΙ ΔΙΚΟΓΡΑΦΗΜΕΝΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ Η Έκθεση Απαίτησης Τα γεγονότα που στηρίζουν την απαίτηση αναφέρονται στην Έκθεση Απαίτησης, ως ακολούθως: «

  1. Οι ενάγοντες είναι Εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δια μετοχών δεόντως εγγεγραμμένη με έδρα την Λάρνακα και ασχολούνται με την πώληση ηλεκτρικών συσκευών και/ή συναφών εμπορευμάτων.
  2. Ο εναγόμενος κατά πάντα ουσιώδη προς την παρούσα αγωγή χρόνο ήτο πελάτης των εναγόντων και οι ενάγοντες πωλούσαν και παρέδιδαν σε αυτόν ηλεκτρικές συσκευές και/ή εμπορεύματα επί πιστώσει αντί συμφωνηθείσης και/ή λογικής τιμής με την υπόσχεση ότι ο εναγόμενος θα εξοφλούσε εντός συντόμου χρόνου.
  3. Οι ενάγοντες σύμφωνα με τις οδηγίες του εναγόμενου κατά πάντα ουσιώδη χρόνο πώλησαν και παρέδωσαν σε αυτόν ηλεκτρικές συσκευές και/ή εμπορεύματα και άνοιξαν προς τούτο σχετικό εμπορικό λογαριασμό εις τον οποίο κατεχωρούντο οι μεταξύ των διαδίκων δοσοληψίες (Λεπτομέρειες του εν λόγω λογαριασμού είναι στη διάθεση του εναγόμενου και θα δοθούν κατά τη δικάσιμο), ο οποίος κατά ή περί την 16/03/2012 είχε συνολικό χρεωστικό υπόλοιπό για ηλεκτρικές συσκευές και/ή εμπορεύματα εκ €5.
  5. Ως εκ των ανωτέρω μέχρι σήμερα έχουν πωληθεί και παραδοθεί ηλεκτρικές συσκευές και/ή εμπορεύματα αξίας €5.440.- από τους ενάγοντες προς τον εναγόμενο ο οποίος αμελεί και/ή αρνείται να πληρώσει.
  6. Οι ενάγοντες μέσω των δικηγόρων τους με επιστολή ημερ. 19/03/2012 προς τον εναγόμενο κάλεσαν αυτόν όπως πληρώσει και/ή διευθετήσει το οφειλόμενο ποσό στη Λάρνακα.
  7. Ο εναγόμενος ουδέν ποσό επλήρωσε έναντι της ως άνω οφειλής του παρά τις οχλήσεις των εναγόντων και των δικηγόρων τους με αποτέλεσμα να επωφελείται των ηλεκτρικών συσκευών και/ή εμπορευμάτων που είχαν πωληθεί και παραδοθεί σε αυτόν αδίκως και εις βάρος των εναγόντων.» Η Υπεράσπιση του Εναγόμενου Σύμφωνα με την Υπεράσπιση του ο Εναγόμενος παραδέχεται μόνο ότι οι Ενάγοντες είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δια μετοχών, όσα αναλυτικά διατυπώνονται στην παράγραφο 1 της Έκθεσης Απαίτησης, αρνείται όμως όλους τους υπόλοιπους ισχυρισμούς της Έκθεσης Απαίτησης. Ισχυρίζεται, μετά τη γενική άρνηση των ισχυρισμών των Εναγόντων και μετά από την παραδοχή της παραγράφου 1 της Έκθεσης Απαίτησης , τα ακόλουθα: «
  8. Ο Ενάγοντας[1] αρνείται τις παραγράφους 2 και 3 της Έκθεσης Απαίτησης και θέτει τους ενάγοντες σ' αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών τους. Περαιτέρω και/ή άνευ βλάβης με τα ανωτέρω, ο Εναγόμενος ισχυρίζεται ότι δεν έχει προβεί σε οιανδήποτε γραπτή και/ή προφορική συμφωνία μαζί με τους Ενάγοντες και/ή δεν έλαβε και/ή αγόρασε και/ή προμηθεύτηκε οιονδήποτε ηλεκτρικές συσκευές και/ή εμπορεύματα επ' ονόματι του από τους Ενάγοντες.
  9. Ο Ενάγοντας[2] αρνείται την παράγραφο 4 και περαιτέρω ισχυρίζεται ότι δεν έχει αγοράσει και/ή λάβει και/ή προμηθευτεί οιανδήποτε εμπορεύματα και/ή ηλεκτρικές συσκευές επ' ονόματι του από τους Ενάγοντες.
  10. O Ενάγοντας[3] αρνείται τις παραγράφους 5 και 6 και καλεί τους Ενάγοντες σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών τους.
  11. Για τους πιο πάνω λόγους ο Εναγόμενος ζητά την απόρριψη της αγωγής εναντίον των Εναγόντων ως νομικά και πραγματικά αβάσιμη με έξοδα υπέρ του. » Απάντηση στην Υπεράσπιση Στην Απάντηση στην Υπεράσπιση του Εναγομένου, οι Ενάγοντες αρνούνται τους ισχυρισμούς και τα γεγονότα της Υπεράσπισης που είναι αντίθετα στην Έκθεση Απαίτησης, στην οποία και επιμένουν. Θεωρούν τον ισχυρισμό ότι δεν υπήρξε συμφωνία μεταξύ Ενάγοντα και Εναγομένων, ως αυτός διατυπώνεται στην παράγραφο 3 της Υπεράσπισης και διατυπώνεται αυτολεξεί ανωτέρω, ως προϊόν «υστέρας σκέψεως για να αποφύγει ο Εναγόμενος τις υποχρεώσεις του». Ισχυρίζονται περαιτέρω, ότι παρέδωσαν τα επίδικα εμπορεύματα σύμφωνα με οδηγίες του Εναγόμενου και ότι ο Εναγόμενος οφείλει το αξιούμενο στην Έκθεση Απαίτησης ποσό. ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Η διά ζώσης μαρτυρία που δόθηκε στο Δικαστήριο και για τις 2 πλευρές, έχει καταγραφεί στα πρακτικά και λαμβάνεται υπόψη μαζί με τα Τεκμήρια που επίσης κατατέθηκαν στο Δικαστήριο. Έχουν βεβαίως όλα ληφθεί υπόψη συνολικά, αλλά δεν επαναλαμβάνονται πλήρως, στην ολότητά τους (βλ. Liberty Mediterranean Cruises Mouss Ltd v. Haris Zacharia Engineering Co. Ltd και Άλλων

(2007)1 (Β) Α.Α.Δ. 916). Παρατίθενται πιο κάτω, τα κύρια σημεία της μαρτυρίας και γίνεται αναφορά στη μαρτυρία και στα Τεκμήρια όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο. Εκ μέρους των Εναγόντων κατέθεσαν τέσσερις συνολικά μάρτυρες, ενώ εκ μέρους του Ενάγοντα κατέθεσε μόνο ο ίδιος. Κατατέθηκε επίσης και αριθμός Τεκμηρίων από την πλευρά του Ενάγοντα. Η μαρτυρία για την πλευρά του Ενάγοντα Ο πρώτος μάρτυρας που κατέθεσε εκ μέρους των Εναγόντων (Μ.Ε.1) ήταν ο κύριος XXXXX Χαραλάμπους ο οποίος κατέθεσε Γραπτή Δήλωση ως μέρος της μαρτυρίας του. Σύμφωνα με αυτήν, είναι υπάλληλος της Ενάγουσας εταιρείας η οποία είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δια μετοχών δεόντως εγγεγραμμένη και ασχολείται με την εμπορία ηλεκτρικών συσκευών και άλλων συναφών εμπορευμάτων. Ο Εναγόμενος ήταν κατά πάντα ουσιώδη χρόνο για την αγωγή πελάτης των Εναγόντων και συνήθιζε να αγοράζει από αυτούς εμπορεύματα τα οποία οι Ενάγοντες πωλούσαν και παρέδιδαν σε αυτόν επί πιστώσει με την υπόσχεση ότι θα εξοφλούσε εντός σύντομου χρόνου. Στα πλαίσια της συνεργασίας των διαδίκων και σύμφωνα με οδηγίες του Εναγομένου, οι Ενάγοντες του πώλησαν και παρέδωσαν ηλεκτρικές συσκευές, ανοίγοντας σχετικό εμπορικό λογαριασμό στον οποίο καταχωρούνταν μεταξύ των διαδίκων δοσοληψίες. Περαιτέρω, οι Ενάγοντες εξέδωσαν σχετικά τιμολόγια στον Εναγόμενο. Κατά τις 16/3/12, ο εν λόγω λογαριασμός παρουσίαζε χρεωστικό υπόλοιπο εναντίον του Εναγομένου ποσό €5.440,00, το οποίο παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις των Εναγόντων, ο Εναγόμενος δεν πλήρωσε μέχρι τις 12/11/
  1. Οι Ενάγοντες με επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 19/3/12, η οποία αποστάληκε στον Εναγόμενο και ουδέποτε επιστράφηκε, τον κάλεσαν να εξοφλήσει το υπόλοιπο εντός δέκα ημερών στη Λάρνακα κάτι το οποίο εκείνος δεν έπραξε, με αποτέλεσμα να επωφελείται των πωληθέντων και παραδοθέντων εμπορευμάτων αδίκως και εις βάρος των Εναγόντων. Κατά τη μαρτυρία του ο Μ.Ε.1 κατέθεσε ως τεκμήρια:
  2. Κατάσταση λογαριασμού που αφορούσε τον Εναγόμενο, με ημερομηνία εκτύπωσης 12/11/15, Τεκμ. 1
  3. Τιμολόγιο με αριθμό 9029076 εκδοθέν στις 7/9/09 για διάφορα εμπορεύματα αξίας €900,00 , Τεκμ. 2
  4. Τιμολόγιο με αριθμό 11011057, εκδοθέν στις 7/11/11, για διάφορα εμπορεύματα συνολικής αξίας €5.440,00 Τεκμ. 3
  5. Επιστολή του δικηγορικού γραφείου Ανδρέας Β. Ζαχαρίου και Σία ΔΕΠΕ, ημερομηνίας 19/3/12 προς τον Εναγόμενο, αποσταλείσα στη διεύθυνση XXXXX 24Α, Τσέρι, Λευκωσία (αντίγραφο): Τεκμ. 4 Αντεξεταζόμενος, ανέφερε περαιτέρω ότι δεν είναι διευθυντής της εταιρείας (διευθυντές είναι οι XXXXX Χαραλάμπους και XXXXX Χαραλάμπους) και ότι τον επίδικο χρόνο και το 2009 ήταν υπεύθυνος των παραδόσεων αλλά είχε και άλλες αρμοδιότητες. Γνωρίζει τον Εναγόμενο και η πρώτη επαφή του Εναγόμενου με την Ενάγουσα εταιρεία ήταν μαζί με εκείνον. Είχε γνωρίσει τον Εναγόμενο στην Πάφο, στο γραφείο του Εναγομένου, το 2008-2009, αλλά δεν θυμάται ακριβώς την ημερομηνία. Είχε εξουσιοδότηση να συνάπτει συμφωνίες με πελάτες, όπως άλλωστε αριθμός πωλητών του προσωπικού της εταιρείας. Ο Εναγόμενος έκανε πολλές αγορές από τους Ενάγοντες. Σύμφωνα πάντα με τον εν λόγω μάρτυρα, υπεύθυνος του λογαριασμού του Εναγομένου ήταν το λογιστήριο της εταιρείας, σε συνεργασία με τον πωλητή. Τα προιόντα του Τεκμηρίου 2, τηλεόραση και πλυντήριο ρούχων, παραδόθηκαν στο σπίτι του Εναγομένου στο Τσέρι, μετά από εντολή του Εναγομένου, ως ανέφερε. Ο Εναγόμενος διέμενε στην Πάφο ως ανέφερε ο μάρτυρας, αλλά είχε και σπίτι στη Λευκωσία και του παρέδωσαν πολλές φορές οι Ενάγοντες στο σπίτι του στη Λευκωσία. Τα προϊόντα του Τεκμηρίου 3, διάφορες οικιακές συσκευές τις οποίες ο μάρτυρας περιέγραψε κατόπιν απαίτησης της ευπαίδευτης συνηγόρου του Εναγομένου, τα παρέδωσε ο μάρτυρας στη Χοιροκιτία και τα παρέλαβε ο Εναγόμενος. Η ευπαίδευτη συνήγορος του Εναγομένου, αποδέχτηκε ότι παραδόθηκαν στη Χοιροκιτία τα προϊόντα που αναφέρονται στο Τεκμήριο 3, αλλά υποβλήθηκε στο μάρτυρα ότι ψεύδεται ότι παρέδωσε τα αντικείμενα στον Εναγόμενο. Ο Μ.Ε.1 επέμεινε στο ότι έγινε η παράδοση απευθείας από εκείνον. Δεν διευκρίνισε αν όντως το τιμολόγιο παραδόθηκε στον Εναγόμενο, αλλά ανέφερε ότι ήταν παρών ο Εναγόμενος κατά την παράδοση των προϊόντων και όταν ο Μ.Ε.1 του είπε «για τα λεφτά» (εννοούσε ο Μ.Ε.
  6. την πληρωμή) ο Εναγόμενος υποσχέθηκε ότι θα μιλούσε στην Κοφίνου με τον κ. Ανδρέα[4], γιατί ήταν γνωστοί, αλλά αυτό δεν έγινε. Αν και δεν φαίνεται από οπουδήποτε ότι δόθηκε το τιμολόγιο στον Εναγόμενο, η Ενάγουσα εταιρεία ήταν οικογενειακή εταιρεία που δούλευε με φίλους και γνωστούς και έπρεπε να υπήρχε εμπιστοσύνη, κάτι αναγκαίο για να επιβιώσει η Ενάγουσα και ο Εναγόμενος ήταν «ένας από τους πελάτες και φίλους της εταιρείας». Αν και υπάρχει για πολλά προϊόντα, δεν είχε δελτίο παραλαβής ή παράδοσης, που αφορούσε την εν εν λόγω υπόθεση. Υπήρχαν περιπτώσεις που αν είναι γνωστοί οι πελάτες, μπορεί να γίνει η παραγγελία τηλεφωνικώς και δεν υπάρχει δελτίο. Υπογραφή στα Τιμολόγια - Τεκμήρια 2-3 δεν υπήρχε. Εξήγησε τη μη ύπαρξη κάποιου (γραπτού) αποδεικτικού στοιχείου για την παράδοση, με το ότι δεν τα είχαν, και ότι «υπάρχουν εξαιρέσεις σε μια επιχείρηση, έχει γνωστούς, φίλους» και ότι δεν υπήρχε κάποια υπογραφή για την παράδοση γιατί υπήρχε μία στενή συνεργασία και φιλία και δεν υπήρχε πρόβλημα. Επέμενε ότι τα προϊόντα τα παρέδωσε ο ίδιος προσωπικά στη Χοιροκιτία και ότι ο Εναγόμενος ήταν παρών. Άνκαι δεν θυμάται τα ακριβή σημεία παράδοσης, θυμάται ότι παραδόθηκαν τα αντικείμενα στη Χοιροκιτία, στην παρουσία του Εναγομένου και ότι ο ίδιος ο Εναγόμενος είπε στους Ενάγοντες που να τοποθετηθούν τα εν λόγω προϊόντα. Καλούμενος να εξηγήσει γιατί υπήρχε διαφορετική ημερομηνία μεταξύ της κατάστασης λογαριασμού που ο ίδιος κατέθεσε ως Τεκμήριο 1 και της κατάστασης λογαριασμού που επισυναπτόταν σε επιστολή των δικηγόρων της εταιρείας Τεκμήριο 4, απάντησε ότι το αποτέλεσμα είναι το ίδιο στο τέλος. Όσον αφορά κάποιες χειρόγραφες αναγραφές και διαγραφές στο Τεκμήριο 1, τις δικαιολόγησε ως γενόμενες από την υπάλληλο του λογιστηρίου για να εντοπίζεται το υπόλοιπο. Όσον αφορούσε την αποστολή της επιστολής Τεκμήριο 4 στον Εναγόμενο, ο Μ.Ε.
  7. αμφισβήτησε την υποβολή της ευπαίδευτης συνηγόρου του Εναγόμενου ότι ουδέποτε στάλθηκε ή παραδόθηκε στον Εναγόμενο γιατί αυτή δεν είναι η διεύθυνση της κατοικίας του. Αρνήθηκε επίσης διάφορες άλλες υποβολές και ανέφερε το ότι ο λόγος για τον οποίον δεν υπογράφονται τα τιμολόγια ούτε από την εταιρεία ούτε από εκείνον είναι ότι υπήρχε μία συγκεκριμένη καλή σχέση εμπιστοσύνης με τον Εναγόμενο, παρά τη γενική πολιτική της εταιρείας. H Μάρτυρας Εναγόντων (Μ.Ε.) 2 XXXXX Χαραλάμπους, εργάζεται στο Λογιστήριο της Ενάγουσας εταιρείας και τα καθήκοντά της είναι επί του ελέγχου του λογιστηρίου και επί των καταχωρήσεων διαφόρων εγγράφων και σε αυτά περιλαμβάνονται ο έλεγχος λογαριασμών των πελατών της Ενάγουσας. Το Τεκμήριο 1 είναι κατάσταση λογαριασμού (statement) που τυπώθηκε με δική της ενέργεια και δόθηκε στον Μ.Ε.
  8. για να το καταθέσει στο Δικαστήριο. Οι χειρόγραφες αναφορές είναι για εσωτερικούς σκοπούς. Κατατέθηκε από εκείνην ως Τεκμήριο 5 άλλη κατάσταση λογαριασμού, την οποία ανέλυσε. Δεν καταβλήθηκε κάποιο ποσό για τα εκκρεμούντα τιμολόγια. Η διαδικασία έκδοσης τιμολογίων έχει ως εξής: όταν γίνεται μία παραγγελία, εκδίδονται 2 τιμολόγια. Ένα τιμολόγιο διαβιβάζεται στον πελάτη και ένα μένει στα αρχεία της εταιρείας. Τα τιμολόγια εκδίδονται την ημερομηνία που θα μεταφερθούν στον πελάτη. Τέλος, όπως ανέφερε πάντα το ποσό του Φ.Π.Α. που φαίνεται και στα τιμολόγια Τεκμήρια 2 και 3, πληρώνεται από τους Ενάγοντες στην υπηρεσία Φ.Π.Α. Αντεξεταζόμενη η Μ.Ε. 2, διευκρίνισε ότι τα τιμολόγια υπογράφονται όταν το ζητήσει ο πελάτης και ότι δεν είναι το λογιστήριο που εκδίδει το τιμολόγιο, αλλά το κατάστημα από το οποίο θα φύγουν τα προϊόντα. Όταν όμως εκδίδονται τιμολόγια σημαίνει και ότι τα προϊόντα παραδίδονται στον πελάτη. Κάθε μήνα αποστέλλεται κατάσταση λογαριασμού (statement) στους πελάτες της εταιρείας. Ο Εναγόμενος είχε επικοινωνία με τον Μάρτυρα Εναγόντων 1 κ. XXXXX Χαραλάμπους τηλεφωνικώς. Από ό,τι γνωρίζει η Μ.Ε. 2, ο Εναγόμενος έχει κάποια σπίτια στη Χοιροκιτία και άτομο από την Ενάγουσα εταιρεία το επιβεβαίωσε. Τέλος εξήγησε ότι η διεύθυνση που αναγράφεται στα τιμολόγια είναι η διεύθυνση που έχει εξ' αρχής καταχωρηθεί ως διεύθυνση του πελάτη. O M.E. 3, κ. XXXXX Σπύρου, εργάζεται στην Ενάγουσα, ως άτομο υπεύθυνο για παραδόσεις και ως τεχνικός. Παραδίδει εμπορεύματα και προβαίνει σε εγκατάσταση. Ήταν παρών όταν έγινε η παράδοση που αναφέρεται στο Τεκμήριο
  9. Παραδόθηκαν στη Χοιροκιτία τα αντικείμενα που αναφέρονται στο Τεκμήριο 3 στον Εναγόμενο. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι του ζητήθηκε από τον Μ.Ε. 1 να δώσει μαρτυρία για εκείνα που γνωρίζει. Παραδίδεται δελτίο παραλαβής σε πελάτη. Παραδίδεται και τιμολόγιο. Ο ίδιος απλώς παρέδωσε τα «πράγματα». Γνωρίζει ότι ο Εναγόμενος έχει διαμερίσματα στη Χοιροκιτία. Είχαν πάει 2-3 αυτοκίνητα μαζί. Η παράδοση έγινε μέσα στο 2011 αλλά δεν θυμάται ακριβώς πότε. Η Μ.Ε.4, κα XXXXX Μορφή, δικηγορική υπάλληλος στο δικηγορικό γραφείο Ανδρέας Β. Ζαχαρίου και Σία ΔΕΠΕ, δικηγόρων των Εναγόντων στην Αγωγή, ανέφερε στη μαρτυρία της, ότι ανάμεσα στα καθήκοντα της στο γραφείο είναι και η αποστολή και παραλαβή αλληλογραφίας από και προς το δικηγορικό γραφείο. Για σκοπούς αποστολής επιστολής από το γραφείο τους, η κάθε επιστολή εκτυπώνεται δύο φορές και υπογράφεται από δικηγόρο του γραφείου τους, ακολούθως αποστέλλεται η πρώτη επιστολή και η δεύτερη επιστολή καταχωρείται στο φάκελο της δικογραφίας της κάθε υπόθεσης και η αποστολή της πρώτης επιστολής καταγράφεται σε σχετικό βιβλίο το οποίο τηρεί στα πλαίσια των καθηκόντων της. Η επιστολή 19/3/12 (Τεκμήριο 4), απεστάλη στις 21/3/12 στον Εναγόμενο στη διεύθυνση που αναγράφει και ουδέποτε επιστράφηκε στο δικηγορικό γραφείο. Η διεύθυνση XXXXX 24Α, XXXXX, Τσέρι, Λευκωσία, δόθηκε στο δικηγορικό γραφείο από τους Ενάγοντες και όπως τους λέχθηκε η εν λόγω διεύθυνση δόθηκε στους Ενάγοντες από τον ίδιο τον Εναγόμενο και συνεχίζει να είναι η διεύθυνση κατοικίας του Εναγόμενου. Ως περαιτέρω ανέφερε η μάρτυρας, επιβεβαίωσε το γεγονός στις 11/12/15, κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας της με την υπηρεσία παροχής πληροφοριών 11892, όταν μάλιστα πέραν της επιβεβαίωσης της εν λόγω διεύθυνσης ως η καταχωρημένη στα αρχεία τους διεύθυνση του Εναγόμενου, της δόθηκε και κάποιος αριθμός κινητού τηλεφώνου. Περαιτέρω, διατηρείται στο εν λόγω δικηγορικό γραφείο, βιβλίο στο οποίο καταχωρούνται όλες οι επιστολές που αποστέλλονται από αυτούς με αύξοντα αριθμό και ημερομηνία αποστολής της κάθε επιστολής. Όπως ανέφερε η κα Μορφή, την επιστολή υπέγραψε η δικηγόρος Γιολάντα Ζαχαρίου. Σύμφωνα πάντα με τη μάρτυρα, αν η διεύθυνση δεν ήταν ορθή θα επιστρεφόταν πίσω από το ταχυδρομείο, με αναφορά κάποιου λόγου και συνήθως όταν επιστρέφεται μία επιστολή έρχεται πίσω με μία σχετική σφραγίδα. Η δικηγόρος του Ενάγοντα, υπέβαλε στην Μ.Ε.4 ότι ουδέποτε λήφθηκε η επιστολή από τον Εναγόμενο γιατί καμία σχέση δεν έχει με τη διεύθυνση, θέση που αντέκρουσε η Μ.Ε. 4 σύμφωνα με τις έρευνες στις οποίες προέβηκε. Η μαρτυρία για τον Εναγόμενο Ο Εναγόμενος έδωσε ο ίδιος μαρτυρία. Μέσω Γραπτής Δήλωσης στις 20/1/16, στην οποία ανέφερε επί λέξει τα ακόλουθα: « Ονομάζομαι XXXXX Παπέττας και είμαι από τη Λευκωσία. Είμαι ο Εναγόμενος στην παρούσα αγωγή.
  10. Ασχολούμαι με τον Κατασκευαστικό Τομέα και έχω Κατασκευαστική/Εργοληπτική εταιρεία.
  11. Την 05/01/2013 μου είχε επιδοθεί η παρούσα αγωγή χωρίς να έχω οιανδήποτε ιδέα για το τι αφορά το επίδικο ποσό που απαιτείται εναντίον μου, μέχρι την προηγούμενη δικάσιμο που άκουσα από τον κ. Κώστα Χαραλάμπους να λέει ενώπιον του Δικαστηρίου ότι μου παρέδωσε τα προϊόντα που αναγράφονται στο Τεκμ. 2 και Τεκμ. 3 στη Χοιροκιτία.
  12. Θα ήθελα αρχικά να αναφέρω ότι ήμουνα πελάτης των Εναγομένων από το 2006 και αγόρασα σε διάφορες ημερομηνίες προϊόντα από τους Ενάγοντες, τα οποία όμως είχα πλήρως εξοφλήσει.
  13. Από τον Ιούλιο του 2009 και έκτοτε δεν έχω παραλάβει και αγοράσει ή συμφωνήσει να αγοράσω, οιονδήποτε άλλο προϊόν από τους Ενάγοντες.
  14. Τα προϊόντα που αναφέρονται στα Τεκμήρια 2 και 3 δεν έχουην παραδοθεί ποτέ σε μένα και ουδέποτε μου κοινοποιήθηκε το Τεκμήριο 1 από τους Ενάγοντες και ουδέποτε έλαβα οιανδήποτε επιστολή από αυτούς.
  15. Επιπλέον η διεύθυνση που αναφέρεται στα Τεκμήρια 2, 3 και 4 δεν είναι η δική μου και καμία σχέση έχω με αυτή.
  16. Ουδέποτε έχω παραλάβει τα προϊόντα που απαριθμούνται στα Τεκμήρια 2 και 3 και γι' αυτό το λόγο δεν υπάρχουν και πουθενά οι υπογραφές μου.
  17. Όσο καιρό συνεργαζόμουνα με τους Ενάγοντες πάντοτε υπέγραφα δελτίο παραλαβής και το τιμολόγιο. Δεν έτυχε ποτέ να μην υπογράψω κάτι το οποίο παραλάμβανα και αυτό κάνω με όλους τους προμηθευτές μου λόγω της φύσης της δουλειάς μου και για να είμαι πάντα καλυμμένος.
  18. Συνεπώς θα ήταν άδικο για μένα να επωμιστώ το ποσό των €5.440.00 πλέον τόκους, καθώς ουδέποτε επωφελήθηκα και παρέλαβα τα εν λόγω προϊόντα και δεν έχω καμία σχέση με αυτά.
  19. Επιπλέον ουδέποτε μου κοινοποιήθηκε ο λογαριασμός Τεκμ. 1 από τους Ενάγοντες και ουδέποτε παρέλαβα οιανδήποτε επιστολή.
  20. Διά ταύτα θεωρώ ότι είναι ορθό και δίκαιο να απορριφθεί η αγωγή των Εναγόντων με έξοδα εναντίον τους.» Κατά την αντεξέτασή του, ανέφερε ότι τα παιδιά του διαμένουν στη διεύθυνση Ελευθερίας 24Α στο Τσέρι και συγκεκριμένα η κόρη του Γαβριέλα, σπίτι το οποίο ως ανέφερε της έκτισε ο ίδιος. Παρά ταύτα επέμενε ότι δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη διεύθυνση, αφού ως ο ίδιος ανέφερε, με λόγια δικά του, υπήρχαν κάποια γεγονότα δικά του που συνέβησαν, και ο ίδιος δεν έχει σχέση με εκείνη τη διεύθυνση, προσωπικά. Συνέβηκαν κάποια οικογενειακά θέματα που, ως ανέφερε, δεν μπορεί να τα αναφέρει στο Δικαστήριο. Παραδέχτηκε όμως ότι ο ίδιος έδωσε τη διεύθυνση στους Ενάγοντες και ότι τους είπε που να πάρουν ορισμένα πράγματα και παραδέχτηκε επίσης ότι πήραν και τα αντικείμενα στο Τεκμήριο 2 σε εκείνη τη διεύθυνση, η οποία και ήταν η διεύθυνση επικοινωνίας του με τους Ενάγοντες. Ανέφερε επί λέξει και τα εξής: «Εγώ, έδωσα αυτή τη διεύθυνση να πάνε τα πράγματα που παράγγειλα. Ναι, μάλιστα.». Μετά από κάποια διστακτικότητα δε, παραδέχτηκε ότι η αγωγή επιδόθηκε στην κόρη του XXXXX (η οποία είχε αναφέρει προηγουμένως ότι διαμένει στη διεύθυνση XXXXX 24Α στο Τσέρι). Να τι αναφέρθηκε επί λέξει (ως είναι καταγεγγραμμένα σε σχετικά στενοτυπημένα πρακτικά της 21/01/2016): «κ. Β. Λοΐζου: Μάλιστα. Και γι' αυτό όταν επιδόθηκε τούτη η αγωγή σε τζιείν' τη διεύθυνση εσύ ήρτες και εμφανίστηκες και έβαλες και δικηγόρο. Όπως o ίδιος αναφέρεις στην παράγραφο 3.Συμφωνείς ή διαφωνείς μαζί μου; A. Συμφωνώ, αφού το λέτε εσείς. Συμφωνώ. Εγώ δεν το λέω. E. Τι λέτε εσείς δηλαδή; A. Εγώ, λέω ότι έμαθα για τη δίκη τζιαί ήρτα, αλλά δεν θυμούμαι πού επιδόθηκε. E. Εγώ, σας υποβάλλω ότι η αγωγή επιδόθηκε στη διεύθυνση XXXXX 24Α στο Τσέρι στην κόρη σου XXXXX και έλαβες δεόντως γνώση για την αγωγή και γι' αυτό εμφανίστηκες. A. Δόθηκε στην κόρη μου XXXXX και τηλεφωνικώς μου είπε γι' αυτό το πράγμα. Τίποτε άλλο. Μήτε που υπόγραψα ότι μου επιδόθηκε εμένα, ούτε έχω τζιείν' τη διεύθυνση.» Κατά τα υπόλοιπα αρνήθηκε γενικά την οφειλή και βασίστηκε πάνω στο ότι δεν υπήρχαν υπογεγραμμένα τιμολόγια. ΤΑ ΕΠΙΔΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Τα επίδικα θέματα όπως προκύπτει από τις θέσεις των μερών, είναι: 1) Αν πωλήθηκαν - παραδόθηκαν εμπορεύματα των Εναγόντων προς τον Εναγόμενο στο Τσέρι και στη Χοιροκιτία 2) Αν ο Εναγόμενος έλαβε ή όχι επιστολή με την οποία του ζητείτο να καταβάλει συγκεκριμένο ποσό στους Ενάγοντες 3) Αν η διεύθυνση Ελευθερίας 24Α στο Τσέρι είναι διεύθυνση του Εναγομένου 4) Αν ο Εναγόμενος οφείλει τελικά στους Ενάγοντες ποσό 5,440 για εμπορεύματα που του πώλησαν ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ -ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Προχωρώ σε αξιολόγηση της μαρτυρίας και στο να παραθέσω τα ευρήματά μου. Λαμβάνω υπόψη βεβαίως στη διαμόρφωση της κρίσης μου και τις θέσεις των μερών ως αναπτύχθηκαν κατά τις αγορεύσεις ενώπιόν μου των ευπαίδευτων συνηγόρων που τους εκπροσωπούν. Οι γενικές αρχές νομικές αρχές για την αξιολόγηση μαρτυρίας Ως αναφέρεται στο σύγγραμμα Τ. Ηλιάδη και Ν.Γ. Σάντη «Το Δίκαιο της Απόδειξης: Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές - Λευκωσία 2014, σελ. 135: « Η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίζεται αποκλειστικώς στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα ξεχωριστά (Rana και Άλλου ν. Δημοκρατίας
(2004)2 ΑΑΔ 489) αλλά αντιπαραβάλλεται και διρευνάται στο σύνολο της μαρτυρίας που παρουσιάζεται και από τις δύο πλευρές (Φώτσιου ν. Ηροδότου
(2010)1(Β) ΑΑΔ 1172). Τα ευρήματα αξιοπιστίας είναι αλληλένδετα με τη συνολική εκτίμηση της μαρτυρίας και των προεκτάσεών της και συναρτάται με την αντικειμενική όψη των πραγμάτων (Βασιλείου ν. Αστυνομίας Ποιν. Εφ. 159/09, ημ. 4.5.12).» Στην υπόθεση Demil Imports Exports v. Ζήνων Κωνσταντινίδης
(2011)1Α Α.Α.Δ. 462, αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «Στις αστικές υποθέσεις όπως η παρούσα, η απόδειξη κρίνεται με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ενώ το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους των εναγόντων, να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους για την αξίωση τους. Η απόσειση του βάρους αυτού, συναρτάται αποκλειστικά με την μαρτυρία η οποία κρίνεται αποδεκτή και αξιόπιστη. Στην υπόθεση Μαρσέλ (πιο πάνω) λέχθηκε ότι «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι η πιο πιθανή παρά ή αντίθετη, εκείνη δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και εάν η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά η αντίθετη, εκείνη δηλαδή του αντιδίκου του. (Βλέπε μεταξύ άλλων Phipson on Evidence, 14th Edition, par.4-38 και Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη
(1997)1 (Β) Α.Α.Δ. 614.)» Στην υπόθεση Αθηνής Σωτήρης ν. Δημοκρατίας,
(2008)2 Α.Α.Δ. 256, τονίστηκε ότι: « Ο δικάζων, επομένως, δικαστής βρίσκεται στην πλεονεκτική θέση να παρακολουθεί τη ζωντανή διαδικασία και να κρίνει από το σύνολο της συμπεριφοράς του μάρτυρα την έμφυτη κλίση του προς την φιλαλήθεια ή το ψεύδος. Όταν βεβαίως αναφερόμαστε σε συμπεριφορά του μάρτυρος δεν εννοούμε το ύφος με το οποίο εξωτερικεύει τη μαρτυρία του, γιατί μπορεί π.χ. να έχει υποκριτικές ικανότητες ή αντίθετα κάποια εγγενή αδυναμία στην εκφορά του λόγου. Εννοούμε, κατά κύριο λόγο, το περιεχόμενο της μαρτυρίας το οποίο ελέγχεται με τη βάσανο της λογικής και την ανθρώπινη εμπειρία ως προς την αναμενόμενη φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων της ζωής. Ασφαλώς στην αξιολόγηση όλων των πιο πάνω κυρίαρχο ρόλο έχει ο δικαστής που χρησιμοποιεί εκτός από τις νομικές του γνώσεις και την εμπειρία και κοινή λογική. Με αυτά τα κριτήρια, και στη βάση του συνόλου της συμπεριφοράς του μάρτυρα, κρίνει για την αξιοπιστία ενός μάρτυρα.». Η συνάδελφος Δικαστής κα Στέφη Βασιλείου-Λουκίδου, Ε.Δ., στην Αγωγή Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, Μαρίνος Κυναιγήρου ν. Μιράντα Σιδερά, Αρ. Αγωγής: 525/2007, 29/3/2013 ανέφερε τα ακόλουθα σε σχέση με την αξιολόγηση μαρτυρίας, τα οποία και υιοθετώ: « Θα πρέπει επίσης να λεχθεί ότι η παρούσα υπόθεση ως πολιτική κρίνεται επί του ισοζυγίου των πιθανοτήτων και ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός είτε εξ' ολοκλήρου είτε μερικώς (Βλ. Αγαπίου ν. Παναγιώτου
(1988)1 ΑΑΔ 263 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Μανώλη
(1995)2 ΑΑΔ 207). Λέχθηκε, επίσης, ότι η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (Βλ. Χάρης Χρίστου ν. Ευγενία Khoreva
(2002)1 ΑΑΔ 454).» Σε σχέση με την παράλειψη αντεξέτασης κάποιου μάρτυρα επί ουσιώδους μέρους της μαρτυρίας του, στην Philippou General Bonded Warehouse Ltd ν. Κώστα Νικολαΐδη,
(2006)1 Α.Α.Δ. 1057 αναφέρθηκε ότι: «Σύμφωνα με τη νομολογία (βλ., μεταξύ άλλων, A.C.T. Textiles v. Zodhiatis
(1986)1 C.L.R. 89 και Adidas v. Jonitexo Ltd
(1987)1 C.L.R. 383), εκεί που ένας μάρτυρας δεν αντεξετάζεται σε ουσιώδες μέρος της μαρτυρίας του παρέχει στο δικαστήριο διακριτική ευχέρεια να θεωρήσει την παράλειψη αυτή ως αποδοχή των ισχυρισμών του στο σημείο που δεν αντεξετάστηκε.» Αξιολόγηση αξιοπιστίας μαρτύρων Ο Μ.Ε.1 μου έκανε γενικά καλή εντύπωση, παρά το γεγονός ότι υπήρχαν λεπτομέρειες τις οποίες δεν μπορούσε να θυμηθεί, κάτι το οποίο είναι λογικό με την πάροδο κάποιων χρόνων και με δεδομένη την καθημερινή εναλλασσόμενη δραστηριότητα στα πλαίσια των καθηκόντων του. Ήταν άμεσος, αλλά και γενικά σταθερός στις απαντήσεις που έδωσε στο Δικαστήριο και οι ισχυρισμοί του επιβεβαιώνονται μέσα από τα Τεκμήρια που κατέθεσε, αλλά και συμβαδίζουν με την υπόλοιπη μαρτυρία και τη γενική εκδοχή των Εναγόντων. Δέχομαι τις εξηγήσεις που έδωσε ως προς τη μη υπογραφή του Εναγομένου επί των τιμολογίων και το ότι δεν είχε στη διάθεσή του δελτία παράδοσης-παραλαβής. Το ιδανικότερο βεβαίως θα ήταν να υπήρχαν υπογεγραμμένα τιμολόγια και δελτία παράδοσης-παραλαβής. Δεν υπήρξαν όμως. Μπορεί όμως να γνωρίζει το Δικαστήριο ότι η συναλλακτική πρακτική στην Κύπρο, στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε διαπροσωπικές σχέσεις και ότι -κακώς- πολλές φορές δεν τηρείται η πρακτική να βεβαιώνονται γραπτώς οι διάφορες συναλλαγές, να υπογράφονται τιμολόγια ή δελτία παραλαβής. Υπήρξε, τουλάχιστον στην προμνημονιακή εποχή στην Κύπρο (δηλαδή πριν τη δεινή οικονομική και κοινωνική κρίση που κορυφώθηκε δραματικά το 2013), μία σχέση σε αρκετές περιπτώσεις, υπερβολικής διαπροσωπικής εμπιστοσύνης η οποία άγγιζε κάποτε τα όρια της αφέλειας, στις επαγγελματικές σχέσεις και στις συναλλαγές. Γι' αυτό το Δικαστήριο μπορεί να έχει δικαστική γνώση, με βάση την αρχή ότι το Δικαστήριο έχει δικαστική γνώση, την οποίαν αποκομίζει από «καθημερινές ανθρώπινες εμπειρίες» (βλ. Τ. Ηλιάδη και Ν. Γ. Σάντη «Το Δικαιο της Απόδειξης: Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές - Λευκωσία 2014 σελ. 257). Θεωρώ ότι μπορώ, από τη μαρτυρία του Μ.Ε.1, σε συνδυασμό με τη λοιπή μαρτυρία που δόθηκε για την πλευρά των Εναγόντων, να αντλήσω με ασφάλεια συμπεράσματα για την πώληση και παράδοση των σχετικών προϊόντων σε Τσέρι και Χοιροκιτία το 2009 και το 2011, για τη σχέση των Εναγόντων και του Εναγομένου, για την έκδοση τιμολογίων, για την αποστολή επιστολής και για το εκκρεμές της οφειλής. Γενικά θετική εντύπωση μου άφησε και η Μ.Ε. 2, XXXXX Χαραλάμπους. Θεωρώ απόλυτα λογικό να μην γνωρίζει ιδιαίτερες λεπτομέρειες για τις δύο συναλλαγές, εφόσον όπως ανέφερε τιμολόγια εκδίδονται στα καταστήματα. Ίσως κάποιες αναφορές της να βασίζονταν σε υποθέσεις ή εντυπώσεις της, αλλά επί του ουσιαστικού της μαρτυρίας της, ιδίως για το ότι πως εκδίδονται τιμολόγια και για τη γενική πολιτική της εταιρείας, έχω ικανοποιηθεί ότι γνωρίζει τα όσα καταθέτει και ότι λέει την αλήθεια. Ιδιαίτερα καλή εντύπωση μου έκανε ο Μ.Ε. 3. Η μαρτυρία του ήταν χωρίς αμφιβολία άμεση, πηγαία και αυθεντική. Οτιδήποτε δεν γνώριζε επαρκώς ή δεν θυμόταν με ακρίβεια, το ανέφερε, κάτι που ενισχύει την εκδοχή του και την αληθοφάνεια αυτής. Με ικανοποιεί η μαρτυρία του για το ότι εντός του 2011 έγινε παράδοση εμπορευμάτων των Εναγόντων στον Εναγόμενο στη Χοιροκιτία. Η Μ.Ε.4 μου έκανε άριστη εντύπωση και είμαι πεπεισμένος για την αλήθεια των λεγομένων της, έχοντας την ευκαιρία να την παρακολουθήσω να καταθέτει με ψυχραιμία, συνοχή και σοβαρότητα και με τη μαρτυρία της παραμένουσα ακλόνητη μέσα από την αντεξέταση της. Το σημαντικότερο μέρος της μαρτυρίας της είναι η αποστολή (και μη επιστροφή) της επιστολής Τεκμήριο 4 και οι έρευνές της για τη διεύθυνση του Εναγομένου στο Τσέρι, η οποία ως διαφαίνεται αμέσως πιο κάτω, είναι ένα καθοριστικό στοιχείο για τη διαμόρφωση της κρίσης μου. Αντίθετα, ο Μ.Υ.1 Εναγόμενος, δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση. Είχε έντονο και σε κάποια σημεία εριστικό και ειρωνικό ύφος κατά τη μαρτυρία του, αλλά και ήταν ενίοτε συγχυσμένος και αυτόαναιρετικός σε κάποια σημεία, οχυρωμένος πίσω από τη μη ύπαρξη υπογραφών στα τιμολόγια. Επίσης, ενώ από τη μία πλευρά επικαλέστηκε με ιδιαίτερη έμφαση υπογεγραμμένα τιμολόγια εκ μέρους του, λέγοντας ότι τα βρίσκονταν και στην κατοχή του, από την άλλη παρέλειψε να τα παρουσιάσει στο Δικαστήριο. Θα αναμενόταν να το έπραττε αν ήθελε να στηρίξει τον βασικό ισχυρισμό του ότι υπέγραφε πάντα τα τιμολόγια για τις παραγγελίες τις οποίες έκανε και ότι μόνο υπογεγραμμένα τιμολόγια τον δέσμευαν. Επιπλέον, ενώ αναφέρθηκε κατά την κυρίως εξέταση του ότι δεν είχε καμία σχέση με τη διεύθυνση στη Λευκωσία το Τσέρι, παραδέχθηκε κατά την αντεξέτασή του ότι εκείνος έδωσε τη συγκεκριμένη διεύθυνση στους Ενάγοντες. Σημειώνω ότι ενώ αρνείτο την επιστολή προς εκείνο από τους δικηγόρους των Εναγόντων στη διεύθυνση XXXXX 24 Α στο Τσέρι, το Κλητήριο Ένταλμα παρέλαβε η κόρη του XXXXX στην εν λόγω διεύθυνση και τον ειδοποίησε για την έγερσή της. Δεν διαφεύγει της προσοχής μου ότι στην Ένορκο Δήλωση επίδοσης που βρίσκεται εντός του φακέλου του Δικαστηρίου αναφέρεται η XXXXX Παπέττα ως κόρη - συγκάτοικος του Ενάγοντα. Το Δικαστήριο μπορεί να λάβει γνώση από το περιεχόμενο του δικαστικού φακέλου που είναι ενώπιόν του ( Γεωργίου Kύπρος ν. Oργανισμού Xρηματοδοτήσεως Tραπέζης Kύπρου Λτδ (Aρ. 2),
(1999)1 Α.Α.Δ. 1938). Θα ήταν λογικά αναμενόμενο με την καταχώρηση της αγωγής να επικοινωνούσε ο Εναγόμενος με τους Ενάγοντες και να ζητούσε εξηγήσεις, εάν η αγωγή τον εξέπληττε. Ουδέν έπραξε. Καταλυτικό βέβαια εναντίον του ήταν το ότι παραδέχθηκε ο ίδιος ότι παραδόθηκαν τα αναφερόμενα στο τιμολόγιο Τεκμήριο 2 αντικείμενα στη συγκεκριμένη διεύθυνση στο Τσέρι. Παραδέχθηκε επίσης ότι εκείνος έδωσε την εν λόγω διεύθυνση στους Ενάγοντες. Γιατί να δώσει τα εν λόγω στοιχεία αν δεν είχε καμία σχέση με τη διεύθυνση; Κι ενώ αρνείτο αρχικά τη συσχέτισή του με τη διεύθυνση στο Τσέρι, προέκυψε στη συνέχεια ότι εκείνος την έδωσε στους Ενάγοντες και ότι στη διεύθυνση διαμένει η κόρη του και ότι στη διεύθυνση εκείνη του επιδόθηκε η αγωγή. Και πως μπορεί να βρέθηκε στην υπηρεσία 11892 καταχωρημένη στο δικό του όνομα η εν λόγω διεύθυνση, όπως ανέφερε η Μάρτυρας Εναγόντων 4, αν ο ίδιος ήταν άσχετος με αυτήν; Είναι λοιπόν κεφαλαιώδους σημασίας οι αντιφάσεις στις αναφορές του Εναγομένου, σε συγκεκριμένη σχέση με την εν λόγω διεύθυνση στο Τσέρι και σφραγίζουν καταλυτικά την κρίση του Δικαστηρίου για την αναξιοπιστία του Εναγομένου ως μάρτυρα. Είναι προφανές ότι ο Εναγόμενος επιχείρησε να κρυφτεί πίσω από την έλλειψη υπογραφών στα τιμολόγια και πίσω από το ότι δεν κατατέθηκαν στη δίκη δελτία παραλαβής από τους Ενάγοντες. Επίσης, τεκμαίρεται ότι ο Εναγόμενος έλαβε την επιστολή των δικηγόρων των Εναγόντων Τεκμήριο 4. Αυτό εξάγεται, με δεδομένο ότι ο ίδιος ο Εναγόμενος έδωσε την εν λόγω διεύθυνση, ως διεύθυνσή του, στους Ενάγοντες και με δεδομένο ότι όταν επιδόθηκε το Κλητήριο Ένταλμα στην κόρη του XXXXX, εκείνος ενημερώθηκε για την αγωγή. Το τεκμήριο το οποίο δημιουργείται ότι επιστολή που έχει αποδειχθεί ότι έχει ταχυδρομηθεί και δεν έχει επιστραφεί από το Ταχυδρομείο αποτελεί εκ πρώτης όψεως απόδειξη για την παράδοσή της στο πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται (βλ. Πιττάκα Χριστόδουλος ν. Γ. Β. Χατζηδημοσθένους Λτδ.,
(2004)1 Α.Α.Δ. 1895) δεν έχει ανατραπεί καθ' οιονδήποτε τρόπο. Λαμβάνοντας την επιστολή όμως, αν ως ισχυρίζεται δεν παρήγγειλε ή δεν αγόρασε τα προϊόντα, θα αναμενόταν να προβεί σε κάποιο διάβημα προς τους Ενάγοντες. Να ζητήσει εξηγήσεις. Να απαντήσει μέσω επιστολής δικής του η δικηγόρου. Ήταν ισότιμος συμβαλλόμενος μαζί τους. Τίποτε όμως δεν έπραξε. Η σιωπή του λοιπόν, ήταν έμμεση παραδοχή της οφειλής του. Στην Galatariotis Telecommunications Ltd ν. Σωτήρη Βασιλείου,
(2003)1 Α.Α.Δ. 318, με αναφορά στην κλασσική κυπριακή υπόθεση για την έμμεση παραδοχή μέσω σιωπής, Theodora Vassiliou ν. Soterios Demetriou
(1971)1 C.L.R. 429 και σε αγγλική νομολογία, παρατέθηκαν τα ακόλουθα: «Η σιωπή του εφεσίβλητου σήμαινε παραδοχή ότι η κατηγορία ήταν αληθινή. Ο δικηγόρος της εφεσείουσας παρέπεμψε στην απόφαση Theodora Vassiliou ν. Soterios Demetriou
(1971)1 C.L.R. 429, που υιοθετεί τον κανόνα, όπως διατυπώνεται στην Wiedemann v. Walpole [1891] 2 Q.B. 534 στη σελ. 539: "Silence is not evidence of admission, unless there are circumstances which render it more reasonably probable that a man would answer the charge made against him than that he would not." Σε μετάφραση: «Η σιωπή δεν είναι μαρτυρία παραδοχής, εκτός αν υπάρχουν περιστάσεις που το καθιστούν πιο λογικά πιθανό ότι ένα πρόσωπο θα απαντούσε την κατηγορία που του προσάπτεται παρά ότι δε θα την απαντούσε.» .................. Η γενική αρχή του δικαίου της απόδειξης είναι ότι σε περίπτωση που διατυπώνεται κατηγορία εκτός δικαστηρίου κατά διαδίκου, η απάντηση του, είτε προφορική είτε διά συμπεριφοράς, δυνατό να αποτελεί παραδοχή στο βαθμό που αποτελεί αναγνώριση ολόκληρης της κατηγορίας ή μέρους της. Η σιωπή μπορεί να εκληφθεί ως παραδοχή αν οι περιστάσεις είναι τέτοιες που λογικά αναμένεται κάποια εξήγηση ή ακόμη και άρνηση (βλ. Adrian Keane "The Modern Law of Evidence", 5η έκδοση, σελ. 313). Το παρακάτω απόσπασμα από τον I.H. Denis "The Law of Evidence" έκδ.1999, εξηγεί πως το δικαστήριο προσεγγίζει τέτοια μαρτυρία. Υπογραμμίζουμε ό,τι ιδιαίτερα αφορά αυτή την υπόθεση: «It is clear that the Lords intended this principle, of the possible acceptance of accusing statements by demeanour, to apply equally to whatever form a defendant's reaction took. Denials, physical conduct and silence all seem to have been thought capable of interpretation as an informal admission of the truth of the statement. In relation to silence, in the form of a failure to deny the accusation, it became clear that an inference of acceptance could be drawn where a denial could reasonably be expected if the accusation were untrue. A critical factor in deciding this issue is whether the parties were on equal terms; if they were, it would prima facie be reasonable to expect the accused to deny a false accusation. Parties are generally on even terms in informal settings where one is not a position of authority over the other." Ακολουθεί η μετάφραση της περικοπής αυτής: «Είναι σαφές ότι το δικαστήριο της Βουλής των Λόρδων είχε την πρόθεση όπως η αρχή αυτή, της πιθανής αποδοχής των δηλώσεων που εμπερικλείουν κατηγορία διά συμπεριφοράς, ισχύει εξίσου οποιαδήποτε μορφή και αν παίρνει η αντίδραση του κατηγορούμενου. Αρνήσεις, φυσική διαγωγή και σιωπή όλα θεωρήθηκαν ότι μπορούσαν να ερμηνευθούν ως ανεπίσημη παραδοχή της αλήθειας τέτοιων δηλώσεων. Σε σχέση με τη σιωπή, που παίρνει τη μορφή παράλειψης να αρνηθεί ένας την κατηγορία, κατέστη σαφές ότι το συμπέρασμα παραδοχής θα μπορούσε να συναχθεί όπου λογικά θα αναμενόταν η διάψευση αν η κατηγορία δεν ήταν αληθής. Ένας ζωτικός παράγων για να αποφασισθεί το θέμα είναι κατά πόσο οι διάδικοι λειτουργούσαν επί ίσοις όροις. αν πράγματι έτσι είχαν τα πράγματα, θα ήταν εκ πρώτης όψεως λογικό να αναμένεται ο κατηγορούμενος να αρνηθεί μια ψευδή καταγγελία. Αυτή η ισότητα γενικά υφίσταται όπου ο περίγυρος είναι ανεπίσημος όπου ο ένας δε βρίσκεται σε θέση εξουσίας ή υπεροχής έναντι στον άλλο.» Στις υποσημειώσεις για το παραπάνω σχόλιο γίνεται αναφορά στη Wiedemann, ανωτέρω, και στην επίσης κλασσική επί του θέματος προηγούμενη υπόθεση Bessela v. Stern [1877] 2 C.P.D. 265. Στο σύγγραμμα του Keane, ανωτέρω, πάλιν στη σελ. 313, απαριθμούνται οι γενικοί παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη για την αξιολόγηση των ανεπίσημων παραδοχών. Μεταξύ αυτών είναι evidence adduced by its maker at the trial with a view to explaining it away (μαρτυρία που προσάγει στη δίκη ο δηλώσας που σκοπό έχει να δώσει ικανοποιητική εξήγηση γιαυτή). Το σχόλιο αυτό γίνεται σε σχέση με το Άρθρο 4 της Civil Evidence Act 1995, αλλά δεν υπάρχει λόγος να αγνοηθεί εδώ η παραπάνω σοφή παρατήρηση.» Κρίνεται συνεπώς, ως αναξιόπιστη η μαρτυρία του Εναγόμενου. Η βασική εκδοχή ότι δεν παρέλαβε τα προϊόντα και την επιστολή των δικηγόρων της Εναγόμενης και ότι δεν οφείλει τα αιτούμενα ποσά για την αγορά των προϊόντων δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Θα δεχτώ όμως μέρος της μαρτυρίας του ( βλ. σχετικά Αγαπίου ν. Παναγιώτου
(1988)1 ΑΑΔ 263, Γενικός Εισαγγελέας ν. Μανώλη
(1995)2 ΑΑΔ 207 και Χάρης Χρίστου ν. Ευγενία Khoreva
(2002)1 ΑΑΔ 454) όπως την παραδοχή του ότι ο ίδιος είπε στους Ενάγοντες να «πάρουν ορισμένα πράγματα» στη διεύθυνση Ελευθερίας 24 Α στο Τσέρι και ότι αυτή ήταν η διεύθυνση επικοινωνίας του με τους Ενάγοντες. Αξιολόγηση των κατατεθέντων Τεκμηρίων Όσον αφορά τα Τεκμήρια που κατατέθηκαν (πλην των Γραπτών Δηλώσεων που αναφέρθηκαν πιο πάνω και αποτελούν μέρος της μαρτυρίας), δέχομαι σε συνδυασμό με την υπόλοιπη μαρτυρία το περιεχόμενό τους. Δέχομαι ότι το Τεκμήριο 1, είναι κατάσταση λογαριασμού που αναφέρεται σε συναλλαγές του Εναγόμενου με τους Ενάγοντες, που τυπώθηκε στις 12/11/2015 ως αναφέρει στο σώμα του και ότι υπάρχει ένα υπόλοιπο 5,440 ΕΥΡΩ. Προκύπτει επίσης από το Τεκμήριο 2, ότι για διάφορα εμπορεύματα που πωλήθηκαν στον Εναγόμενο, εκδόθηκε τιμολόγιο στις 7/9/2009 από την Ενάγουσα (προφανέστατα από το κατάστημα της Λάρνακας με βάση την αναφερόμενη διεύθυνση της Ενάγουσας στην Κοφίνου). Προκύπτει αντίστοιχα από το Τεκμήριο 3 ότι για διάφορα εμπορεύματα που πωλήθηκαν στον Εναγόμενο, εκδόθηκε τιμολόγιο στις 7/4/2011 από την Ενάγουσα (προφανέστατα επίσης από το κατάστημα της Λάρνακας με βάση την αναφερόμενη διεύθυνση της Ενάγουσας στην Κοφίνου). Η επιστολή Τεκμήριο 4, ημερομηνίας 19/03/2012, που αποστάληκε από τους δικηγόρους των Εναγόντων, αποστάληκε στη διεύθυνση XXXXX 24 Α στο Τσέρι, στη διεύθυνση που όπως και ο ίδιος ο Εναγόμενος παραδέχτηκε, εκείνος έδωσε στους Ενάγοντες. Δεν επιστράφηκε. Τεκμαίρεται σύμφωνα με την Πιττάκα πιο πάνω η παραλαβή της. Με δεδομένο ότι ο Ενάγων δεν απάντησε σε αυτήν και δεν αντέδρασε καθ' οιονδήποτε τρόπο, θεωρείται, ως πιο πάνω αναφέρθηκε ότι έμμεσα ότι παραδέχεται το περιεχόμενό της και ιδίως την ύπαρξη της οφειλής. Στην επιστολή αυτή, πέραν του ότι καταλογιζόταν στον Εναγόμενο το ότι είχε χρεωστικό υπόλοιπο €5,440 που όφειλε στους Ενάγοντες, επισυναπτόταν τόσο κατάσταση λογαριασμού, από την οποίαν προέκυπτε το εν λόγω ποσό, όσο και 2 τιμολόγια, τα οποία όμως δεν είναι τα ίδια με τα Τεκμήρια 2 και 3, αφού σε αυτά φαίνεται σε στήλη κάτω δεξιά ότι το υπολογισθέν Φ.Π.Α. ήταν 17% και όχι 15%. Αυτό ενισχύει την εντύπωση για την αυθεντικότητα του Τεκμηρίου 2, αφού όντως το 2009 το Φ.Π.Α. ήταν 15%, το οποίο κατά το χρόνο αποστολής της επιστολής Τεκμήριο 2 είχε αλλάξει σε 17%. Το άλλο τιμολόγιο που επισυνάπτεται ημερ 7/4/2011 είναι το ίδιο με το Τεκμήριο 3. Το Τεκμήριο 5, κατάσταση λογαριασμού μέχρι 31/12/2015 και εκτυπωθείσα στις 14/12/2015 καταλήγει στο ίδιο υπόλοιπο με το Τεκμήριο 1 αναφέρει τα δύο τιμολόγια (εκτυπώθηκε από τη Μάρτυρα Εναγόντων 2 που το κατέθεσε). Παρατηρώ βεβαίως ότι τα τιμολόγια δεν φέρουν υπογραφή. Ως αναφέρθηκε όμως στην Demil Imports Exports Ltd ν. Zήνων H Kωνσταντινίδης Λτδ,
(2011)1 Α.Α.Δ. 462, στην οποία και με παρέπεμψε ο κ. Λοΐζου, ευπαίδευτος συνήγορος για τους Ενάγοντες: « Τα τιμολόγια δεν έχουν αυτοδύναμη αποδεικτική σημασία, ούτε προβάλλονται ως τέτοια. Υπάρχουν για να συνεκτιμηθούν στο σύνολο της μαρτυρίας (Palatino Developments Limited v. Telectronics Communication Limited
(2002)1(B) A.A.Δ.962). To πρωτόδικο Δικαστήριο αφού αξιολόγησε τη μαρτυρία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι εφεσίβλητοι απέδειξαν ότι εξέδωσαν και τα τιμολόγια και τα δελτία μεταφοράς και ότι παρέδωσαν στους εφεσείοντες τα εμπορεύματα. Ανέφερε συγκεκριμένα ο Μ.Ε.2 ότι «Δεν υπάρχει περίπτωση να πιάσουν εμπόρευμα και να μην έχει υπογραφή πάνω». Ο Μ.Ε.1 ανέφερε ότι από το 2002 μέχρι την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής, κανείς από τους εφεσείοντες δεν αμφισβήτησε οποιοδήποτε τιμολόγιο. Αντιθέτως, ανέφερε ότι είχε τηλεφωνικές συνδιαλέξεις με τον Μ.Υ.1 όταν υπήρχαν διαφωνίες ως προς την κατάσταση του λογαριασμού, τις οποίες διευθετούσαν και δεν του ανέφερε οποιαδήποτε διαφωνία ως προς τα τιμολόγια, τα οποία τώρα αμφισβητούν. Εφόσον η μαρτυρία για τους εφεσίβλητους ήταν ότι παρέδωσαν τα εν λόγω εμπορεύματα, δεν ήταν αναγκαία η περαιτέρω απόδειξη της παράδοσης των εμπορευμάτων. Το γεγονός ότι τα αμφισβητούμενα δελτία μεταφοράς και τιμολόγια δεν φέρουν την υπογραφή των εφεσειόντων δεν επηρεάζει την ουσία της υπόθεσης, εφόσον το Δικαστήριο έκρινε ως αξιόπιστους τους μάρτυρες των εφεσιβλήτων. (Χριστοδουλίδου v. Μocassino Shoes Ltd
(2006)1(A) Α.Α.Δ. 294)» Οπότε, συνεκτιμώντας τα τιμολόγια Τεκμήρια 2 και 3 με το σύνολο της μαρτυρίας, θεωρώ ότι αποτυπώνουν και αποδεικνύουν και τις συναλλαγές των μερών αλλά και την ισχυριζόμενη από τους Ενάγοντες οφειλή του Εναγομένου προς αυτούς. Ευρήματα του Δικαστηρίου Με βάση όλα τα στοιχεία, ως παρατίθενται στην πιο πάνω αξιολόγηση, και με βάση τους ισχυρισμούς των Εναγόντων που γίνονται παραδεκτοί από τον Εναγόμενο στην Υπεράσπισή του, συνοψίζω τα ακόλουθα ευρήματα σε σχέση με την Απαίτηση των Εναγόντων: Οι Ενάγοντες είναι Εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δια μετοχών δεόντως εγγεγραμμένη, με έδρα την Λάρνακα και ασχολούνται με την πώληση ηλεκτρικών συσκευών και συναφών εμπορευμάτων. Ο Εναγόμενος ήταν πελάτης των Εναγόντων. Συνήθιζε να αγοράζει εμπορεύματα από τους Ενάγοντες, τα οποία του πωλούνταν επί πιστώσει και στα πλαίσια της συνεργασίας τους, πώλησαν στον Εναγόμενο διάφορες συσκευές και εξέδωσαν δύο σχετικά τιμολόγια την 7/9/2009 και την 7/4/2011.Τα εμπορεύματα παραδόθηκαν στο Τσέρι και στη Χοιροκιτία γύρω στις αντίστοιχες ημερομηνίες. Ο εμπορικός λογαριασμός του Εναγομένου στις 16/03/2012 είχε συνολικό χρεωστικό υπόλοιπό ποσό €5.
  1. Τα εμπορεύματα συνολικής αξίας €5,440 που παραδόθηκαν στον Εναγόμενο το 2009 και 2011 στο Τσέρι και στη Χοιροκιτία αντίστοιχα, με έκδοση και σχετικών τιμολογίων και δεν έχουν εξοφληθεί. Οι Ενάγοντες μέσω των δικηγόρων τους με επιστολή ημερ. 19/03/2012 προς τον Εναγόμενο τον κάλεσαν όπως πληρώσει το οφειλόμενο ποσό στη Λάρνακα. Η εν λόγω επιστολή αποστάληκε στη διεύθυνση του Εναγομένου Ελευθερίας 24Α στο Τσέρι, διεύθυνση την οποίαν ο ίδιος ο Εναγόμενος έδωσε στους Ενάγοντες και διεύθυνση η οποία είναι καταχωρημένη στην υπηρεσία 11892 και η επιστολή δεν επιστράφηκε. Ο Εναγόμενος είπε στους Ενάγοντες, που να πάρουν ορισμένα πράγματα και γι' αυτό πήραν τα αντικείμενα του Τεκμηρίου 2 σε εκείνη τη διεύθυνση. Το συνολικό ποσό στο οποίο ανερχόταν η αξία των εμπορευμάτων, δηλαδή €5,440 δεν εξοφλήθηκε, με αποτέλεσμα να επωφελείται των πωληθέντων και παραδοθέντων εμπορευμάτων αδίκως ο Εναγόμενος και εις βάρος των Εναγοντων. Η αξίωση των Εναγόντων είναι για τίμημα πωληθέντων και παραδοθέντων εμπορευμάτων, το οποίο αναφέρουν και ως υπόλοιπο λογαριασμού ύψους €5,
  2. Έχει τεκμηριωθεί ότι έγιναν πωλήσεις και παραδόσεις αγαθών στον Εναγόμενο από τους Ενάγοντες, το 2009 και το
  3. Με βάση το άρθρο 31 του Περί Πωλήσης Αγαθών Νόμου 10
(1)/1994, η παράδοση της κατοχής των αγαθών και η καταβολή τιμήματος είναι συντρέχοντες όροι, με βάση το άρθρο 32 του ίδιου Νόμου η πληρωμή του τιμήματος πρέπει να γίνεται ταυτόχρονα με την παράδοση εκτός εάν συμφωνείται διαφορετικά (εδώ έπρεπε να γίνει εξόφληση εντός σύντομου χρόνου και δεν έλαβε χώρα) και με βάση το άρθρο 56 του εν λόγω Νόμου, μπορεί να καταχωρηθεί αγωγή για το τίμημα από την πώληση όταν μεταβιβάζεται η κυριότητα των αγαθών (σημειώνω ότι πώληση σύμφωνα με το άρθρο 4 του Νόμου σημαίνει μεταβίβαση κυριότητας από τον πωλητή στον αγοραστή). Συνεπώς, ο Εναγόμενος οφείλει στους Ενάγοντες ποσό €5,440 για τα εμπορεύματα που του παραδόθηκαν τόσο στο Τσέρι όσο και στη Χοιροκιτία. Υπήρξαν διαφορετικές συμβάσεις πώλησης, το 2009 και το 2011, στις απορρέουσες από τις οποίες συμφωνίες υποχρεώσεις του, ο Εναγόμενος δεν ανταποκρίθηκε και δε συμμορφώθηκε. Οφείλει στους Ενάγοντες σχετικό τίμημα για τα αγαθά που του πώλησαν. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Με βάση τα ανωτέρω και καταλήγοντας ότι η απαίτηση των Εναγόντων εναντίον του Εναγόμενου έχει θεμελιωθεί εκδίδεται απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον του Εναγόμενου για ποσό €5,440, με νόμιμο τόκο επί του εν λόγω ποσού από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής μέχρι τελικής και πλήρους εξόφλησης. Επιδικάζονται επίσης υπέρ των Εναγόντων και εναντίον του Εναγομένου τα έξοδα της παρούσας αγωγής ως θα υπολογιστούν από τον/την Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .................. Ξ. Ξενοφώντος, Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Εννοείται ο Εναγόμενος [2] Εννοείται ο Εναγόμενος [3] το «Ενάγοντας» είναι προφανές τυπογραφικό λάθος [4] Εννοούσε προφανώς τον κ. Ανδρέα Χαραλάμπους, ένα εκ των διευθυντών της Ενάγουσας cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.