Nίκος Φουαρτάς ν. Αλέξιος Καρυπίδης, Αρ. Αγ.: 2050/2013, 19/2/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2016:A36 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Xρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αρ. Αγ.: 2050/2013 Μεταξύ: Nίκος Φουαρτάς από τη Πάφο Ενάγοντα και Αλέξιος Καρυπίδης από την Πάφο Εναγομένου ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Ημερομηνία: 19/02/2016 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κα. Β. Ιωάννου για κ. Μ. Βασιλειάδη. Για τον Εναγόμενο: Καμία Εμφάνιση. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο ενάγοντας με την παρούσα αγωγή αξιώνει εναντίον του εναγομένου το ποσό των €3,041.53 ως ειδικές αποζημιώσεις και γενικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες που υπέστη, συνεπεία τροχαίου δυστυχήματος το οποίο επεσυνέβη στις 24/10/2012 στην Πάφο ένεκα της αμέλειας και/ή παράβασης των νομικών υποχρεώσεων του εναγομένου, όπως ισχυρίζεται. Το κλητήριο ένταλμα της παρούσας αγωγής επιδόθηκε στον εναγόμενο στις 03/12/2013 προσωπικά και μέχρι σήμερα παρέλειψε να εμφανιστεί στην διαδικασία καθοιονδήποτε τρόπο. Ο ενάγοντας με μονομερή του αίτηση ημερομηνίας 30/12/2015 αιτήθηκε από το Δικαστήριο την έκδοση απόφασης εναντίον του εναγομένου ως η Έκθεση Απαίτησης του λόγω μη καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης. Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη ομολογία του ενάγοντα στην οποία επισυνάπτονται και σχετικά τεκμήρια για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης του. Καταχωρήθηκε επίσης συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 10/02/2016. Το περιεχόμενο τόσο της ένορκης δήλωσης του ενάγοντα που συνοδεύει την αίτηση του όσο και αυτό της συμπληρωματικής του ένορκης δήλωσης καθώς επίσης και όλα τα σχετικά τεκμήρια τα οποία επισυνάπτει γίνονται αποδεκτά από το Δικαστήριο. Δεν έχω διαπιστώσει κάτι μεμπτό στην πιο πάνω προσκομισθείσα μαρτυρία η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη και δεν έχω διακρίνει οποιοδήποτε λόγο γιατί να μην την αποδεκτώ. Θα αναφερθώ σε αυτή κατωτέρω κατά την εξέταση της ουσίας της αξίωσης του και θα εξεταστεί ουσιαστικά η επάρκεια της για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης του. Σύμφωνα λοιπόν με τον ενάγοντα, στις 24/10/2012 ενώ οδηγούσε το όχημα του με αρ. εγγραφής KPK 204 στην οδό Πριάμου στην Πάφο με κατεύθυνση την οδό Αγαπήνωρος, σε κάποιο σημείο του δρόμου ελάττωσε ταχύτητα λόγω κυρτώματος του οδοστρώματος και ο εναγόμενος ο οποίος οδηγούσε το όχημα με αρ. εγγραφής ΗΤΜ 445 και τον ακολουθούσε κτύπησε με το μπροστινό μέρος του οχήματος του στο πίσω μέρος του οχήματος του ενάγοντα. Στην ένορκη δήλωση του ενάγοντα επισυνάπτεται ως τεκμήριο 2 έντυπο υποβολής απαίτησης προς την ασφαλιστική εταιρεία του εναγομένου. Η αγωγή του ενάγοντα εδράζεται στο αστικό αδίκημα της αμέλειας. Το άρθρο 51
(1)(α) του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148, ορίζει ως αμέλεια την τέλεση πράξης την οποία υπό τις περιστάσεις δεν θα τελούσε λογικό συνετό πρόσωπο ή την παράλειψη τέλεσης πράξης την οποία υπό τις περιστάσεις τέτοιο πρόσωπο θα τελούσε και στην πρόκληση ζημιάς εξαιτίας αυτής. Περαιτέρω, για να τύχει αποζημίωσης το θύμα πρέπει ο υπαίτιος της αμέλειας να υπέχει υποχρέωση έναντι του. Στην υπόθεση Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου κ.α.
(1991)1 Α.Α.Δ. 475, λέχθηκε ότι η αμέλεια, ως πραγματικό γεγονός, συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Σε υποθέσεις οδικών δυστυχημάτων, η συμπεριφορά ενός οδηγού εξετάζεται και κρίνεται με βάση το επίπεδο του μέσου συνετού ανθρώπου, δηλαδή με βάση την αντίληψη ενός συνηθισμένου οδηγού και όχι του ενεχόμενου οδηγού (δέστε Μαρκαντώνης ν. Δημάκη
(1989)1 C.L.R. 387), o δε προσδιορισμός του καθήκοντος ποικίλλει ανάλογα με τα αντικειμενικά δεδομένα που επικρατούν στη σκηνή (δέστε Ιωάννου v. Στυλιανού
(1998)1(Γ) 1861). Το καθήκον για λήψη προφυλακτικών μέτρων διαφαίνεται κατά τη λογική πρόβλεψη (δέστε Βίκης ν. Νεοφύτου
(1990)1 Α.Α.Δ. 345). Πέραν των πιο πάνω, η ευθύνη ακολουθούντος οδηγού συνίσταται στην τήρηση τέτοιας απόστασης από προπορευμένο όχημα και στην οδήγηση με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να σταματήσει με ασφάλεια στην περίπτωση εμφάνισης οποιουδήποτε κινδύνου. Το κατά πόσο ο οδηγός που ακολουθεί έχει εκπληρώσει την υποχρέωση του είναι θέμα πραγματικό και θέμα βαθμού σε κάθε περίπτωση. Δεν απαιτείται η απόδειξη της ακριβής απόστασης που τηρούσε το ακολουθών όχημα και κατά πόσο με την ταχύτητα που οδηγείτο ήταν σε θέση να ακινητοποιηθεί έγκαιρα. (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Παντελή Μαυροφτή
(2001)2 Α.Α.Δ. 130, Antoniou v. Police
(1976)2 C.L.R. 140 και Κωνσταντινίδης v. Aστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 190). Στην παρούσα περίπτωση, ο εναγόμενος ο οποίος ακολουθούσε το προπορευόμενο όχημα του ενάγοντα είχε υποχρέωση να τηρεί τη δέουσα παρατηρητικότητα και απόσταση ασφαλείας από αυτό. Στην προκειμένη περίπτωση, προκύπτει ότι ο εναγόμενος παρέλειψε να εκπληρώσει τις πιο πάνω υποχρεώσεις του κατά την οδήγηση του μηχανοκινήτου οχήματος του με αποτέλεσμα να μην αντιληφθεί έγκαιρα το γεγονός ότι ο ενάγοντας ελάττωσε ταχύτητα και να τον κτυπήσει στο πίσω μέρος του οχήματος του. Ως εκ τούτου εκείνο το οποίο συμπεραίνεται από την ενώπιον του Δικαστηρίου προσαχθείσα μαρτυρία είναι ότι ο εναγόμενος υπήρξε αμελής και ευθύνεται για την πρόκληση του επίδικου δυστυχήματος. Ο ενάγοντας στην ένορκη του ομολογία που συνοδεύει την αίτηση, αναφέρει ότι από το δυστύχημα υπέστη υλικές ζημιές και σωματικές βλάβες. Συγκεκριμένα και σε σχέση με τις σωματικές βλάβες, ισχυρίζεται ότι αμέσως μετά το δυστύχημα μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου και αφού του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες, απελύθηκε με άδεια απουσίας από την εργασία του μέχρι τις 26/10/2012. Μετά την έξοδο του από το Γ.Ν. Πάφου επισκέφθηκε ιδιώτη ιατρό στο Ιδιωτικό Νοσοκομείο Royal Artemis Medical Centre με έντονη κεφαλαλγία, αυχεναλγία, συμπτώματα εγκεφαλικής διάσεισης (αναγούλες & εμετό), έντονο πόνο στην περιοχή της οσφύος και δεξιάς ωμοπλάτης. Κατά την εξέταση διαπιστώθηκε ότι υπέστηκε Κάκωση Κεφαλής, Εγκεφαλική Διάσειση, Κάκωση - Θλάση ΑΜΣΣ, Κάκωση ΟΜΣΣ και Κάκωση δεξιάς ωμοπλάτης. Παρέμεινε στην κλινική για ένα 24 ώρο και πήρε εξιτήριο στις 25/10/2012, παίρνοντας φαρμακευτική αγωγή και χρήση αυχενικού περιλαίμιου. Του χορηγήθηκε άδεια απουσίας από την εργασία και περιορισμός στο σπίτι για δύο εβδομάδες. Συνέχισε να παρακολουθείται από τον ιατρό της κλινικής, αναφέρει, για αρκετό χρονικό διάστημα. Στην ένορκη του δήλωση επισυνάπτει αντίγραφο του πιστοποιητικού ασθενείας του Γ.Ν. Πάφου ημερομηνίας 24/10/2012 ως τεκμήριο 4 και αντίγραφο του ιατρικού πιστοποιητικού του Δρ. Λουκά Μυριάνθους, Ειδικού Χειρούργου - Τραυματιολόγου ημερομηνίας 15/10/2013 ως τεκμήριο 3 που ουσιαστικά υποστηρίζονται τα όσα αναφέρει στην ένορκη του δήλωση. Περαιτέρω, αναφέρεται στο τεκμήριο 3 ότι στις 07/11/2012 όπου έγινε επανέλεγχος της κατάστασης του ενάγοντα, παρατηρήθηκε σαφής βελτίωση των ενοχλημάτων παρόλο που παραπονείτο ότι παρουσίαζε ακόμα κεφαλαλγίες ιδιαίτερα μετά από κόπωση. Ο εν λόγω ιατρός αναφέρει επίσης ότι ο ενάγοντας ταλαιπωρήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα, πέραν των έξι εβδομάδων με πονοκεφάλους, πόνους στην μέση καθώς και δυσκολίες στις καθημερινές του ενασχολήσεις. Παρέμεινε σε άδεια 2 εβδομάδες και τα συμπτώματα αυτά θεωρούνται φυσιολογικά και αναμενόμενα για το είδος του τραυματισμού που υπέστη (μεταδιασεισικό σύνδρομο). Στην Γιώργος Κωνσταντίνου v. Δέσπως Αβραάμ Σταύρου (Αρ.2)
(1995)1 Α.Α.Δ. 652, ο εφεσειών ήταν ηλικίας 28 ετών και είχε υποστεί εγκεφαλική διάσειση, θλάση και εκχυμώσεις της δεξιάς κροταφικής χώρας του τριχωτού της κεφαλής, θλάση και άλγη της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και γαστρίτιδα. Το ποσό των £1,750 το οποίο επιδικάστηκε ως γενικές αποζημιώσεις πρωτοδίκως κρίθηκε δίκαιο και εύλογο κατ' έφεση. Στην Ανδρέας Νεοκλέους v. Simon John Worley
(2001)1A A.A.Δ. 652, με σαφώς πολύ πιο σοβαρά τραύματα από την παρούσα υπόθεση, επιδικάστηκαν ως γενικές αποζημιώσεις το ποσό των £3,500. Σε εκείνη την υπόθεση ο εφεσειών υπέστηκε βαρύ διάστρεμμα του αυχένα. Τρία χρόνια μετά το δυστύχημα παρατηρείτο μεγάλη αύξηση των οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων από αυτές που προϋπήρχαν του τραυματισμού, αύξηση που δεν κρίθηκε φυσιολογική. Αποδόθηκε δε μερικώς και στον τραυματισμό του εφεσείοντα, ο οποίος επιδείνωσε προϋπάρχουσα κατάσταση και επιτάχυνε τη δυσάρεστη ταχεία εξέλιξη. Στην Αρετούλα Μερακλή και Άλλος v. Αυγερινού Ταλιώτη
(1997)1Β Α.Α.Δ. 1148 επιδικάστηκε το ποσό των £1,500 κατ' έφεση για σωματικές βλάβες που αφορούσαν θλάση του αυχένα και μωλώπισμα του δεξιού ώμου και με πλήρη αποθεραπεία σε κάπως μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από τη συνήθη περίοδο που χρειάζεται για αποθεραπεία παρόμοιων κακώσεων, λόγω προϋπάρχοντος ιστορικού οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων. Παραπέμπω επίσης, στην Δημητρίου ν. Ιωάννου κ.α
(2003)1Α ΑΑΔ 274, όπου ο ενάγοντας, επαγγελματίας οδηγός λεωφορείου ηλικίας 60 ετών, υπέστη διάστρεμμα αυχένα και της οσφυϊκής μοίρας για τα οποία ταλαιπωρήθηκε αισθανόμενος πόνο ζάλη, κεφαλαλγία και περιορισμό των κινήσεων για 10 εβδομάδες. Επιδίκαση ποσού £800 ως γενικές αποζημιώσεις επικυρώθηκε κατ' έφεση Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω και τη νομολογία επί του θέματος των γενικών αποζημιώσεων, στην παρούσα περίπτωση με βάση τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και το ιατρικό πιστοποιητικό, τεκμήριο 3, εκείνο το οποίο διαπιστώνεται είναι ότι τα τραύματα του ενάγοντα ήταν ήπιας και φυσιολογικής μορφής για τέτοιου είδους τραυματισμό. Δεν υπάρχει οποιαδήποτε ιδιαιτερότητα στη σοβαρότητα αυτής της μορφής των τραυμάτων και υπάρχει πλήρης αποθεραπεία. Λαμβάνω υπόψη μου την περίοδο που ο ενάγοντας χρειάστηκε για αποθεραπεία που ήταν πέραν των έξι εβδομάδων (όπως το αναφέρει ο θεράπων ιατρός του) και την ταλαιπωρία για το χρονικό αυτό διάστημα. Επίσης, λαμβάνω υπόψη ότι χρειάστηκε άδεια απουσίας από την εργασία του για περίοδο 2 εβδομάδων και χρησιμοποίησε και περιλαίμιο. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω, κρίνω ότι ένα ποσό της τάξης των €4,000 ως γενικές αποζημιώσεις είναι εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις. Όσον αφορά τις ειδικές αποζημιώσεις, είναι γνωστή η αρχή ότι αυτές θα πρέπει να αναφέρονται με λεπτομέρεια στις έγγραφες προτάσεις και να αποδεικνύονται ενώπιον του Δικαστηρίου με αυστηρότητα. Σχετικές επί του θέματος είναι οι υποθέσεις Τηλεμάχου v. Παπακυριακού
(1986)1 Α.Α.Δ. 705, Ηρακλέους v. Πέτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239 και Κούνουνα κ.α. v. Κώστας Κυριάκου & Υιός Λτδ κ.α
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2126). Eπίσης, στο σύγγραμμα McGrecor on Damages, 15 έκδοση, παράγραφος 23, σελίδα 15 αναφέρονται τα ακόλουθα: "Special damages, on the other hand, are such as the law will not infer the nature of the act. They do not follow in ordinary course. They are exceptional in their character and, therefore, they must be claimed specially and proved strictly." Ο ενάγοντας με την Έκθεση Απαίτησης του απαιτεί το ποσό των €307,53 ως έξοδα επιδιόρθωσης του αυτοκινήτου του. Στην ένορκη του ομολογία επισυνάπτει ως τεκμήριο 1 πιστοποιητικό από το Τμήμα Οδικών Μεταφορών ημερομηνίας 27/10/2015 ότι από τις 04/09/2012 μέχρι 23/07/2013 ήταν ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του οχήματος με αρ. εγγραφής KPK
- Επισυνάπτει επίσης, το τιμολόγιο με αρ. 5387 ημερομηνίας 28/03/2013 για το ποσό των €307,53 και απόδειξη εξόφλησης του για το ποσό των €307,
- Εν όψει των πιο πάνω, κρίνω ότι έχει αποδειχθεί το ποσό των €307,00 ως έξοδα επιδιόρθωσης του οχήματος του ενάγοντα. Αναφέρεται επίσης ότι υπάρχουν ιατρικά έξοδα του Δρ. Λουκά Μυριάνθους ύψους €
- Επισυνάπτεται το ιατρικό πιστοποιητικό, τεκμήριο 3, στο οποίο αναγράφεται στο τέλος η φράση «Ιατρικά έξοδα και έξοδα έκδοσης πιστοποιητικού €
- Στη συμπληρωματική ένορκη του δήλωση, επίσης, αναφέρει ότι τα εν λόγω ιατρικά έξοδα λόγω αδυναμίας καταβολής τους, συμφώνησε με το ιατρό όπως τον πληρώσει μετά τη λήξη της παρούσας υπόθεσης και αφού εισπράξει το ποσό αυτό. Αποτάθηκε για να τον προμηθεύσει με σχετική απόδειξη όμως αδυνατεί να το πράξει εκτός αν πληρωθεί. Θεωρώ ότι με τα πιο πάνω, φαίνεται ότι ο ενάγοντας παρακολουθείτο από το συγκεκριμένο ιατρό ο οποίος ετοίμασε και σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό στο οποία αναφέρονται και τα έξοδα του. Η μη καταβολή του συγκεκριμένου ποσού δεν προκύπτει να έγινε διότι ο ιατρός δεν τα διεκδικεί αλλά προκύπτει ότι αναμένει την είσπραξη τους από τον ενάγοντα και ο οποίος θα του τα καταβάλει. Επομένως, φαίνεται να είναι κονδύλι που ο ενάγοντας είναι υπόχρεος να καταβάλει και επίσης δεν έχει φανεί αυτό να είναι παράλογο. Ως εκ τούτου, θεωρώ ότι και αυτό το κονδύλι έχει αποδειχθεί. Πέραν των πιο πάνω, ο ενάγοντας αξιώνει και το ποσό των €2,084.00 ως απώλεια ημερομισθίων για την περίοδο μεταξύ των ημερομηνιών 24/10/2012 - 31/12/
- Για σκοπούς απόδειξης του κονδυλίου αυτού, επισυνάπτει στην ένορκη του δήλωση Κατάσταση Αποδοχών για το έτος
- Επίσης, επισυνάπτει στη συμπληρωματική του ένορκη δήλωση σχετική Βεβαίωση ημερομηνίας 03/02/2016 από την εταιρεία N.T.F. MALL ON WHEELS LTD. Σε αυτή βεβαιώνεται ότι ο ενάγοντας κατά το έτος 2012 ήταν υπάλληλος της εν λόγω εταιρείας με μηνιαίες απολαβές ύψους €1,
- Λόγω τροχαίου δυστυχήματος που συνέβηκε στις 24/10/2012 απουσίαζε με άδεια ασθενείας από την εργασία του και δεν εργάστηκε κανονικά για την περίοδο από 24/10/2012 μέχρι 31/12/2012 και έτσι οι απολαβές του ήταν μειωμένες. Για το μήνα Οκτώβριο του 2012 πληρώθηκε, αναφέρεται το ποσό των €816 (για 24 μέρες), για τον μήνα Νοέμβριο πληρώθηκε το ποσό των €200 και για το μήνα Δεκέμβριο το ποσό των €
- Χωρίς να αμφισβητώ τα πιο πάνω, προκύπτει μια αναντιστοιχία σχετικά με την άδεια απουσίας από την εργασία του ενάγοντα. Σύμφωνα με το ιατρικό πιστοποιητικό του θεράποντα ιατρού συνεστήθη απουσία από την εργασία του για δύο εβδομάδες. Επίσης, στην τελευταία παράγραφο του ιατρικού πιστοποιητικού αναφέρεται ότι ο ενάγοντας παρέμεινε σε άδεια 2 βδομάδες. Επομένως, αποδεχόμενος το πιο πάνω πιστοποιητικό και όπως προκύπτει από αυτό, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί άδεια από την εργασία, πέραν των δύο εβδομάδων. Αναφέρεται σε αυτό επίσης, ότι κατά την επανεξέταση του ενάγοντα στις 07/11/2012 παρατηρήθηκε σαφής βελτίωση των ενοχλημάτων παρά το ότι ο ίδιος εξακολουθούσε να παραπονείτο για κεφαλαλγίες μετά από κόπωση. Παρά ταύτα δεν χορηγήθηκε και ούτε προκύπτει να δικαιολογείτο περαιτέρω άδεια ασθενείας. Επομένως, το Δικαστήριο, παρά τις αναφορές στην πιο πάνω Βεβαίωση, δεν μπορεί να λάβει υπόψη του αποχή από την εργασία του ενάγοντα πέραν των δύο εβδομάδων. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω, προκύπτει ότι κατά τον μήνα Οκτώβριο ο ενάγοντας πληρώθηκε το ποσό των €816 το οποίο αντιπροσωπεύει τις 24 μέρες που εργάστηκε ενώ για ολόκληρο μήνα θα έπαιρνε το ποσό των €1,
- Προκύπτει δηλαδή μια ζημιά της τάξης των €
- Ανάλογη ζημιά, με βάση το ύψος των απολαβών του φαίνεται να προκύπτει και για την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου του 2012 για την οποία επίσης είχε άδεια ασθενείας. Σύμφωνα με τα πιο πάνω, κρίνω ότι το ποσό των €568 αποτελεί την πραγματική απώλεια απολαβών του ενάγοντα και όχι πέραν τούτου, όπως αξιώνει. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, ο ενάγοντας δικαιούται το ποσό των €1,525 ως ειδικές αποζημιώσεις και το ποσό των €4,000 ως γενικές αποζημιώσεις. Ένα τελευταίο θέμα το οποίο θα πρέπει να εξεταστεί είναι αυτό το τόκου επί των πιο πάνω ποσών. Με την αγωγή του ο ενάγοντας αξιώνει με την παράγραφο 10Γ) Νόμιμους τόκους. Το άρθρο 58Α του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 προνοεί τα ακόλουθα: «Σε οποιαδήποτε ενώπιον οποιουδήποτε δικαστηρίου διαδικασία για την είσπραξη αποζημιώσεων για σωματική βλάβη ή θάνατο συνεπεία αστικού αδικήματος το δικαστήριο επιδικάζει, εκτός αν είναι ικανοποιημένο ότι συντρέχουν ειδικοί περί του αντιθέτου λόγοι, ετήσιο τόκο ύψους ίσου με το ύψος του τόκου που καθορίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις των εδαφίων
(2),
(3)και
(4)του άρθρου 33 του περί Δικαστηρίου Νόμου, αναφορικά με ολόκληρο ή μέρος του ποσού των αποζημιώσεων που έχουν επιδικαστεί, για ολόκληρη ή για μέρος της περιόδου μεταξύ της ημερομηνίας κατά την οποία γεννήθηκε το αγώγιμο δικαίωμα και της ημερομηνίας καταχώρησης της αγωγής:». Οι αρχές που διέπουν την εφαρμογή του πιο πάνω άρθρου εξετάστηκαν στην Φοινικαρίδης και άλλης V Γεωργίου και άλλων
(1991)1 Α.Α.Δ. 475. Στην υπόθεση αυτή λέχθηκε ότι, κατά γενικό κανόνα, είναι ορθό να επιδικάζεται νόμιμος τόκος από την ημέρα επίδοσης της αγωγής επί του ποσού των γενικών αποζημιώσεων και από την ημέρα γένεσης του αστικού αδικήματος επί των ειδικών αποζημιώσεων, μειωμένος όμως κατά το ήμισυ έτσι ώστε να αντισταθμιστεί το ότι δεν προκύπτει όλη η ζημιά από την αρχή. Όπως υποδείχθηκε όμως, σε όλες τις περιπτώσεις είναι δυνατό να διαδραματίσει ρόλο ο τρόπος με τον οποίο προωθήθηκε η αγωγή προς εκδίκαση και ότι στις περιπτώσεις που παρατηρείται αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην προώθηση της αγωγής θα ήταν λανθασμένο να επιδικάζεται τόκος χωρίς να ληφθεί υπόψη η καθυστέρηση αυτή. Σχετική επίσης, είναι και η Miller Roza Maria V Ute Petek
(1999)1 (Γ) Α.Α.Δ.
- Στην παρούσα περίπτωση, δεν θα υπεισέλθω στο χρόνο καταχώρισης της αγωγής σε σχέση με τη γένεση του αγώγιμου δικαιώματος αφού αυτός δεν κρίνεται υπερβολικός και δεν παρατηρείται σημαντική καθυστέρηση. Αναφορά όμως θα πρέπει να γίνει στον τρόπο προώθησης της παρούσας αγωγής μετά την καταχώριση της. Η αγωγή καταχωρήθηκε στις 07/08/2013 και αυτή επιδόθηκε στον εναγόμενο στις 03/12/
- Έκτοτε δεν έγινε κανένα άλλο διάβημα για προώθηση της παρά το ότι ο εναγόμενος δεν εμφανίστηκε στη διαδικασία. Ανεξάρτητα από τους λόγους της μη έγκαιρης προώθησης της παρούσας αγωγής που μπορεί να εμφαίνονται από το φάκελο του Δικαστηρίου στα πλαίσια άλλης διαδικασίας, ο ενάγοντας όφειλε έγκαιρα και σίγουρα όχι να περιμένει να διαρρεύσει τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα να προωθήσει την παρούσα αγωγή. Κρίνω υπερβολική την καθυστέρηση που παρατηρείται στην προώθηση της παρούσας αγωγής και αυτό θεωρώ είναι ορθό να αντικατοπτρίζεται στους τόκους επί των ποσών που έχουν επιδικαστεί. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω, σε σχέση με τις ειδικές ζημιές προκύπτει ότι αυτές αφορούν τρία κονδύλια. Το πρώτο είναι τα έξοδα επιδιόρθωσης του αυτοκινήτου του ενάγοντα τα οποία ανέρχονται στο ποσό των €307 και προέκυψαν στις 28/03/
- Το δεύτερο είναι τα ιατρικά έξοδα ύψους €650 τα οποία δεν έχουν καταβληθεί ακόμη και το τρίτο είναι η απώλεια απολαβών ύψους €568 που έλαβε χώρα περί τα τέλη Οκτωβρίου και Νοέμβριο του
- Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω και λαμβάνοντας υπόψη και την αδικαιολόγητη καθυστέρηση που παρατηρείται στην προώθηση της παρούσας αγωγής, θεωρώ ορθό να επιδικάσω νόμιμο τόκου μειωμένο κατά το ήμισυ επί των εξόδων επιδιόρθωσης του οχήματος (€307) και την απώλεια απολαβών (€568) από την ημέρα καταχώρισης της αγωγής μέχρι και σήμερα και ακολούθως νόμιμο τόκο επί όλου του ποσού των ειδικών αποζημιώσεων, δηλαδή του ποσού των €1525 από σήμερα μέχρι την εξόφληση. Όσον αφορά τις γενικές αποζημιώσεις αυτές θα φέρουν νόμιμο τόκο μειωμένο κατά το ήμισυ από την ημέρα επίδοσης της αγωγής, δηλαδή από τις 03/12/2013 μέχρι σήμερα και νόμιμο τόκο από σήμερα μέχρι εξόφλησης. Επομένως, εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγομένου για το ποσό των €1,525 ως ειδικές αποζημιώσεις πλέον νόμιμο τόκο μειωμένο κατά το ήμισυ επί του ποσού των €875 από τις 07/08/2013 μέχρι σήμερα πλέον νόμιμους τόκους επί του ποσού των €1525 από σήμερα μέχρι εξόφλησης πλέον το ποσό των €4,000 ως γενικές αποζημιώσεις πλέον νόμιμο τόκο μειωμένο κατά το ήμισυ από 03/12/2013 μέχρι σήμερα και νόμιμο τόκο από σήμερα μέχρι εξόφλησης πλέον τα έξοδα όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπογρ.) ............ Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil / Other actions / Final Αναφορά: Πολιτική / distixima cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο