← Κύπρος

P.G. KALLIMARMARO LIMITED κ.α. ν. ΔΗΜΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1672/2015, 11/2/2016

P.G. KALLIMARMARO LIMITED κ.α. ν. ΔΗΜΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1672/2015, 11/2/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2016:A28 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Γ. Κ. Βλάμη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1672/2015 Μεταξύ:

  1. P.G. KALLIMARMARO LIMITED
  2. ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ ΠΑΤΑΤΟΣ
  3. ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ΔΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΩΝ ΤΟΥ ΣΟΦΟΚΛΗ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ ΣΠΥΡΙΔΟΥ Ενάγοντες και
  4. ΔΗΜΟΥ ΠΑΦΟΥ
  5. ΦΑΙΔΩΝΑ ΦΑΙΔΩΝΟΣ
  6. ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ
  7. ΝΙΚΟΣ ΚΟΝΙΚΚΟΣ
  8. ΒΑΣΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
  9. ΕΥΡΟΣ ΛΟΙΖΙΔΗΣ
  10. ΑΝΔΡΕΑΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ
  11. ΘΕΜΗΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ
  12. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗ
  13. ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ
  14. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ (ΠΑΜΠΟΣ) ΚΥΡΙΑΚΟΥ
  15. ΝΙΚΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑ
  16. ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ
  17. ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΝΔΡΕΟΥ
  18. ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ
  19. ΝΙΚΟΣ ΛΟΥΚΑ
  20. ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΝΑΡΗΣ
  21. ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
  22. ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 18.09.15 για προσωρινά απαγορευτικά διατάγματα Ημερομηνία: 11.02.16 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες-Αιτητές 1, 2 & 3: κος Κ. Καλλής (η κα Σ. Χ"Νεοφύτου για ν' ακούσει απόφαση) Για Εναγόμενο 1-Καθ' ου η αίτηση: κα Α. Κορακίδου Μακρίδου (η κα Κ. Χριστοφόρου για ν' ακούσει απόφαση) ΑΠΟΦΑΣΗ Με την καταχώρηση γενικού οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος στις 18.09.15 οι Ενάγοντες 1, 2 και 3 (στο εξής οι 'Αιτητές') προώθησαν αυθημερόν μονομερή αίτηση στην οποία ζήτησαν και στις 22.09.14 πέτυχαν την έκδοση προσωρινού διατάγματος με το οποίο απαγορεύεται στον Εναγόμενο 1 (στο εξής ο 'Καθ' ου η αίτηση') και/ή μέσω των υπαλλήλων και/ή υπηρετών αυτών να επεμβαίνουν στο ακίνητο με αριθμό εγγραφής 2886, Φ/Σχ. 51/3.4 και IV, τεμάχιο 338/1, τοποθεσία Περβόλια επί της οδού Ανδρέα Γερούδη στον Δήμο Πάφου, μήκους 70 ποδιών επί πλάτους 25 ποδιών, όπως σημειώνεται με κόκκινο χρώμα στο επισυνημμένο κτηματικό σχέδιο (Παράρτημα 'Α') και να μεταφέρουν και/ή μετακινούν τα εμπορεύματα και/ή υλικά και/ή μάρμαρα που είναι αποθηκευμένα στο εν λόγω ακίνητο μέχρι εκδικάσεως της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεότερων διαταγών του Δικαστηρίου. Η υπό κρίση αίτηση εδράζεται στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6), στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), στο άρθρο 43 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, στη Διάταξη 48 Κανονισμούς 1-4, 8 και 9 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 23, 25 και 30 του Συντάγματος, στην πρακτική και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα δε γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση αυτή και που σύμφωνα με τους Αιτητές δικαιολογούν την συνέχιση της ισχύς του διατάγματος περιέχονται σε πολυσέλιδη ένορκη δήλωση ημερομηνίας 18.09.15 του Αιτητή 2, στην οποία επισυνάπτονται σωρεία εγγράφων ως τεκμήρια. Σύμφωνα με τον Αιτητή 2, η Αιτήτρια 1 διεξάγει επιχείρηση επεξεργασίας και πωλήσεως μαρμάρων στο ακίνητο με αρ. εγγραφής 2886 και σε μέρος του ακινήτου με αρ. εγγραφής 2886 που σημειώνεται με κόκκινο χρώμα σε επισυνημμένο κτηματικό σχέδιο (Τεκμήριο 1). Το τεμάχιο με αρ. εγγραφής 2886 ανήκε στον αποβιώσαντα τουρκοκύπριο Mehmet Avni ενώ το τεμάχιο με αρ. εγγραφής 4624 ανήκει στο Εβκάφ. Από το 1956 μέχρι σήμερα τα εν λόγω τεμάχια κατέχονται αδιαλείπτως αρχικά από τον αποβιώσαντα Νεόφυτο Σοφοκλέους (στο εξής ο 'Αιτητή 3'), πεθερό του Αιτητή 2 και στη συνέχεια από τους Αιτητές. Το μέρος του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 2886 που οι Αιτητές κατέχουν χρησιμοποιείται ως υπαίθρια αποθήκη μαρμάρων ενώ το τεμάχιο με αρ. εγγραφής που συνορεύει με το τεμάχιο με αρ. εγγραφής 2886 και επίσης κατέχεται από του Αιτητές χρησιμοποιείται ως εργαστήριο επεξεργασίας μαρμάρων. Μέρος του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 2886, ήτοι μήκος 70 πόδια επί πλάτος 25 ποδιών, αρχικά ενοικιάστηκε στον Αιτητή 3 από το διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντα Mehmet Avni δυνάμει γραπτής συμφωνίας ημερομηίας 05.11.71 (Τεκμήριο 2) και μετά υπενοικιάστηκε στον Αιτητή 1 με το ίδιο ενοίκιο και με τους ίδιους όρους. Το δε τεμάχιο υπ' αριθμό 4624 ενοικιάστηκε στον Αιτητή 2 από το Εβκάφ δυνάμει γραπτής συμφωνίας ημερομηνίας 30.05.72 (Τεκμήριο 3). Ακόμη, σύμφωνα πάντοτε με τον Αιτητή 2, υπάρχει γραπτή συμφωνία ημερομηνίας 22.07.80 για παροχή άδειας κατοχής υποστατικού στο τεμάχιο 337/1, Φ/Σχ. 51/3.4.1 μεταξύ Αιτητή 3 και της Κεντρικής Επιτροπής (Τεκμήριο 19) καθώς και έγγραφη συμφωνία μίσθωσης τουρκοκυπριακής γης ημερομηνίας 20.03.13 μεταξύ του Αιτητή 2 και του Υπουργού Εσωτερικών σε σχέση με το τεμάχιο με αρ. εγγραφής 4624 (Τεκμήριο 20). Περί τις 15.03.01 ο Αιτητής 2 αιτήθηκε στον Καθ' ου η αίτηση 1 άδεια για περίφραξη του μέρους του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 2886 που κατείχε, αίτημα που εγκρίθηκε με επιστολή ημερομηνίας 30.09.10 των τεχνικών υπηρεσιών του Καθ' ου η αίτηση 1 (Τεκμήριο 4). Ευθύς ο Αιτητής 2 προχώρησε σε περίφραξη του χώρου σύμφωνα με τις υποδείξεις που έλαβε από τους τεχνικούς του Καθ' ου η αίτηση
  23. Κατά το έτος 2014 ο τότε δήμαρχος Πάφου ζήτησε από τους Αιτητές να υποβάλουν προς τη πολεοδομική επιτροπή του Δήμου Πάφου πρόταση για το κόστος ενδεχόμενης μετακίνησης τους από τα δύο ακίνητα. Ανταποκρινόμενοι στο αίτημα οι Αιτητές γνωστοποίησαν το κόστος μετακίνησης τους (Τεκμήριο 6), πλην όμως περί τον Νοέμβριο 2014 η επιτροπή πολεοδομίας και τεχνικών θεμάτων του Δήμου Πάφου έλαβε απόφαση να μελετηθούν υπαλλακτικοί τρόποι απομάκρυνσης των Αιτητών (Τεκμήριο 7). Περί τον Φεβρουάριο 2015 ο εναγόμενος 2 κάλεσε τον Αιτητή 2 και απαίτησε όπως οι Αιτητές εγκαταλείψουν τους χώρους των ακινήτων που κατέχουν. Επειδή οι Αιτητές δεν ανταποκρίθηκαν, στις 09.03.15 ο Καθ' ου η αίτηση 1 απέστειλε στην Αιτήτρια 1 ειδοποίηση επιβολής επικαλούμενος την περίφραξη στο μέρος του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 2886 και τη χρήση του ως αποθήκη μαρμάρων (Τεκμήριο 8). Όπως ο Αιτητής 2 σημειώνει, η αποθήκη μαρμάρων λειτουργούσε από το 1956 που ο χώρος ενοικιάστηκε για πρώτη φορά από τους Αιτητές. Με επιστολή του ημερομηνίας 13.03.15 ο Καθ' ου η αίτηση 1 κάλεσε τους Αιτητές να κατεδαφίσουν την περίφραξη και να απομακρύνουν τα υλικά (Τεκμήριο 9). Με επιστολή τους οι Αιτητές απέστειλαν στον Καθ' ου η αίτηση 1 επιστολή διαμαρτυρίας ημερομηνίας 16.03.15 (Τεκμήριο 10). Στις 20.03.15 οι Αιτητές καταχώρησαν ιεραρχική προσφυγή κατά της ειδοποίησης επιβολής (Τεκμήριο 11) αλλά με επιστολή του ημερομηνίας 27.04.15 ο Καθ' ου η αίτηση 1 πληροφόρησε τους Αιτητές ότι η ειδοποίηση επιβολής ακυρώθηκε (Τεκμήριο 12). Την ίδια ημέρα (27.04.15) εκδόθηκε νέα ειδοποίηση επιβολής (Τεκμήριο 13), η οποία επιδόθηκε αυθημερόν στους Αιτητές. Εναντίον της νέας ειδοποίησης επιβολής οι Αιτητές στις 30.04.15 άσκησαν νέα ιεραρχική προσφυγή (Τεκμήριο 13). Παράλληλα στις 25.05.15 τερματίστηκε η σύμβαση του Αιτητή 2 με τον Υπουργό Εσωτερικών σχετικά με το τεμάχιο με αρ. εγγραφής 4624 (Τεκμήριο 22). Εναντίον της απόφασης του Υπουργού Εσωτερικών για τερματισμό της σύμβασης στις 18.06.15 ασκήθηκε ιεραρχική προσφυγή (Τεκμήριο 24). Στις 20.08.15 ο Υπουργός Εσωτερικών απέρριψε την νέα ιεραρχική προσφυγή (Τεκμήριο 15). Εναντίον της απόφασης του Υπουργού Εσωτερικών καταχωρήθηκε προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο που τότε ασκούσε αρμοδιότητα Διοικητικού Δικαστηρίου. Στις 21.08.15 ο Καθ' ου η αίτηση 1 απέστειλε στους Αιτητές επιστολή για υλοποίηση των μέτρων που περιγράφονται στη νέα ειδοποίηση επιβολής και περαιτέρω τους πληροφορούσε ότι εάν δεν λάμβαναν μέτρα αντιπρόσωποι του θα εισέρχονταν εντός των επίμαχων ακινήτων και θα απομάκρυναν όλα τα αντικείμενα με τους Αιτητές να επιβαρύνονται τα έξοδα (Τεκμήριο 16). Στις 28.08.15 και περί ώρα 10:00 π.μ. αντιπρόσωποι του Καθ' ου η αίτηση 1 εισέβαλαν στο τεμάχιο με αρ. εγγραφής 2886 και αφού αφαίρεσαν την περίφραξη παρέλαβαν 34 μπαλέτα μάρμαρο και άλλα υλικά. Στη συνέχεια ανυψωτικό μηχάνημα φόρτωσε σε φορτηγά μπαλέτα με εμπορεύματα που ήταν περιουσία της Αιτήτριας 1, χωρίς αυτά να καταγράφονται. Ακολούθως υπάλληλοι του Καθ' ου η αίτηση 1 συνέταξαν κείμενο σε επιστολόχαρτο της Αιτήτριας 1 στο οποίο σημειωνόταν δέσμευση των Αιτητών για αποχώρηση από τα επίμαχα τεμάχια μέχρι τις 10.10.
  24. Είναι η θέση του Αιτητή 2 ότι υπέγραψε το εν λόγω έγγραφο κάτω απειλή των εκπροσώπων του Καθ' ου η αίτηση. Σύμφωνα πάντοτε με τον Αιτητή 2, έγινε σχετική καταγγελία στην αστυνομία, η οποία όμως δεν διερευνήθηκε. Όπως ο Αιτητής 2 σημειώνει, την ημέρα του περιστατικού οι Αιτητές απώλεσαν άγνωστο αριθμό πελατών, οι οποίοι ήθελαν να τοποθετήσουν παραγγελίες καθώς και ραντεβού με 7 πελάτες. Ένεκα αυτού του περιστατικού οι Αιτητές υπέστηκαν τεράστιες ζημιές. Είναι η θέση του Αιτητή 2 ότι εκτός εάν ο Καθ' ου η αίτηση εμποδιστεί με διάταγμα, αντιπρόσωποι αυτού θα επανέλθουν στα επίμαχα ακίνητα. Σε τέτοια περίπτωση οι εργασίες θα σταματήσουν για αόριστο χρόνο με αποτέλεσμα να απολέσουν πελάτες. Επίσης η Αιτήτρια 1 δεν θα είναι σε θέση να τιμήσει 20 συμβόλαια για παράδοση εμπορευμάτων. Αυτό με τη σειρά του θα προκαλέσει ανεπανόρθωτες ζημιές στους Αιτητές, οι οποίες δεν μπορούν να υπολογιστούν σε χρήμα. Σύμφωνα με τον Αιτητή 2 πέραν της χρηματικής ζημιάς υπάρχει παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπό τη μορφή της παράνομης εισόδου στα υποστατικά των Αιτητών και κατ' επέκταση παράνομη επέμβαση στο δικαίωμα ιδιοκτησίας των Αιτητών. Το πιο πάνω διάταγμα ορίστηκε επιστρεπτέο στις 29.09.
  25. Στις 28.09.15 ο Καθ' ου η αίτηση δια δικηγόρου καταχώρησε ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης επί 35 λόγων που καταγράφονται στο σώμα της ένστασης, οι οποίοι, αφού ομαδοποιηθούν ανάλογα με το στοιχείο που πραγματεύονται, είναι οι εξής:

(1)Η νομική βάση της υπό κρίση αίτησης είναι ελλιπής.
(2)Οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και παρουσίασαν αναληθή γεγονότα με αποτέλεσμα να παραπλανήσουν το Δικαστήριο.
(3)Η παρούσα υπόθεση αφορά την εφαρμογή τελεσίδικης διοικητικής πράξης της ειδοποίησης επιβολής ημερομηνίας 27.04.15, την οποία ο Καθ' ου η αίτηση νόμιμα προσπάθησε να εκτελέσει στις 28.08.15 και ουδεμία σχέση έχει με παράνομη επέμβαση.
(4)Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν τη συνέχιση της ισχύος του διατάγματος. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στηρίζεται στα άρθρα 2, 3, 10, 73 και 75 του Περί Συμβάσεων Νόμου, στο άρθρο 43 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, στα άρθρα 23, 25 και 26 του Συντάγματος, στο άρθρο 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, στα άρθρα 4, 5 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6), στα άρθρα 29 και 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/60), στη Διάταξη 48 Κανονισμούς 1-4 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 46-52 του Ν. 90/72, στα άρθρα 2, 28 και 31 του Περί Διαχείρισης Κληρονομιών Αποθανόντων Νόμου (Κεφ. 189), στο Νόμο περί γενικών αρχών του Διοικητικού Δικαίου, στην πρακτική, στη διακριτική ευχέρεια, στις γενικές αρχές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης συνοδεύεται από πολυσέλιδη ένορκο δήλωση ημερομηνίας 28.09.15 του Θέμη Φιλιππίδη, Δημοτικού Γραμματέα του Δήμου Πάφου, στην οποία περιέχονται γεγονότα και επισυνάπτονται διάφορα έγγραφα ως τεκμήρια που κατά τη γνώμη του τεκμηριώνουν τους λόγους ένστασης και κατ' επέκταση δικαιολογούν την ακύρωση της ισχύος του προσωρινού διατάγματος. Σύμφωνα με τον ενόρκως δηλών Φιλιππίδη, το επίδικο περιστατικό που διαδραματίστηκε στις 28.08.15 είναι αποτέλεσμα λήψης απόφασης από την πολεοδομική αρχή στις 20.04.15 και ακολούθως νόμιμη εκτέλεση τελεσίδικης διοικητικής πράξης της ειδοποίησης επιβολής ημερομηνίας 27.04.15 που παρείχε στον Καθ' ου η αίτηση νόμιμα την εξουσία να την εφαρμόσει απομακρύνοντας την παράνομη περίφραξη και τα παρανόμως τοποθετημένα αντικείμενα στο τεμάχιο με αρ. εγγραφής 2886, χωρίς οποιοσδήποτε να μπορεί να τον εμποδίσει. Κατά τον ενόρκως δηλών Φιλιππίδη, οι Αιτητές μηχανεύτηκαν αυτά που ισχυρίστηκαν στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση τους παρουσιάζοντας την υπόθεση αυτή ως περίπτωση παράνομης επέμβασης επειδή δεν καταχώρησαν προσφυγή εναντίον της απορριπτικής απόφασης του Υπουργού Εσωτερικών ημερομηνίας 20.08.
  1. Όπως περαιτέρω ο ενόρκως δηλών αναφέρει, ο έλεγχος και το εταιρικό κεφάλαιο της Αιτήτριας 1 εταιρείας δεν ανήκει αποκλειστικά σε πρόσφυγες, γεγονός που αποκλείει την εν λόγω εταιρεία να κατέχει νόμιμα τ/κ περιουσία και κατ' επέκταση τα τεμάχια με αρ. εγγραφής 4624 (πρώην 337/1) και 2886 (πρώην 338/1). Εξ όσον ο ενόρκως δηλών Φιλιππίδης πληροφορήθηκε από τη δικηγόρο του Καθ' ου η αίτηση, οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται να καταχωρήσουν την παρούσα αγωγή αφού η Αιτήτρια 1 δεν αποκάλυψε ότι έχει συμβατική σχέση με οποιονδήποτε αναφορικά με τα πιο πάνω τεμάχια και ούτε μπορούσε να έχει με δεδομένο ότι το εταιρικό κεφάλαιο δεν ανήκει αποκλειστικά σε πρόσφυγες καθώς και το ότι η Αιτήτρια 1 συστήθηκε στις 26.07.83 ενώ ο Αιτητής 3 απεβίωσε το έτος
  2. Σε σχέση με το τεμάχιο με αρ. εγγραφής 4624, ως ο ενόρκως δηλών Φιλιππίδης σημειώνει, η μόνη συμβατική σχέση που υπήρχε ήταν μεταξύ του Αιτητή 2 και του Υπουργού Εσωτερικών που όμως τερματίστηκε. Σύμφωνα πάντοτε με τον ενόρκως δηλών Φιλιππίδης, ο Αιτητής 2 στην ένορκη δήλωση του παραλείπει να αναφέρει πότε χρονικά ο διαχειριστής της περιουσίας του Αιτητή 3 υπενοικίασε το μέρος του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 2886 στην Αιτήτρια 1 και κατά πόσο η συμφωνία αυτή ήταν προφορική ή γραπτή. Είναι η θέση του ενόρκως δηλών Φιλιππίδη ότι ενώ ο Αιτητής 2 αρχικά στην ένορκη δήλωση του επικαλείται ότι μέρος του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 2886 ενοικιάστηκε από τον Αιτητή 3 το 1971 στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι ο χώρος εκείνος είχε ενοικιαστεί από το έτος
  3. Ο δε σκοπός της ενοικίασης δεν ήταν η δημιουργία υπαίθριας αποθήκης αλλά η διοχέτευση των λυμάτων από το εργοστάσιο του Αιτητή
  4. Είναι η θέση του ενόρκως δηλών ότι ποτέ πριν από τη θέσπιση του Ν.95/72 το τεμάχιο με αρ. εγγραφής 2886 χρησιμοποιήθηκε ως υπαίθρια αποθήκη. Ούτε ο Αιτητής 3 είχε δικαίωμα υπενοικίασης του τεμαχίου με αρ. εγγραφής
  5. Είναι ακόμη η θέση του ενόρκως δηλών Φιλιππίδη ότι οι Αιτητές ουδέποτε κατάθεσαν αίτηση στον Καθ' ου η αίτηση για έκδοση περίφραξης του μέρους του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 2886 και ποτέ ο Καθ' ου η αίτηση εξέτασε τέτοια πολεοδομική αίτηση και έκδωσε άδεια περίφραξης. Ομοίως και για αλλαγή χρήσης σε υπαίθρια αποθήκη. Ο Καθ' ου η αίτηση ουδέποτε χορήγησε άδεια και/ή έγκριση για την επί τόπου υλοποιημένη ανάπτυξη και χρήση. Εξηγώντας το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 4 στην ένορκη που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση, ο ενόρκως δηλών Φιλιππίδης σημείωσε ότι η χορηγηθείσα άδεια αφορά τη δημιουργία παραπετάσματος με πράσινο δίκτυ και δημιουργία ανθώνα μεταξύ του χώρου στάθμευσης 'Καραβέλλα' και του εργοστασίου μαρμάρων, κάτι για το οποίο δεν απαιτείτο πολεοδομική άδεια. Ωστόσο, όπως ο ενόρκως δηλών Φιλιππίδης ισχυρίζεται, οι Αιτητές προχώρησαν από μόνοι τους υλοποιώντας πολεοδομική ανάπτυξη με συρμάτινη περίφραξη και μετατροπή του χώρου σε υπαίθρια αποθήκη μαρμάρων χωρίς την απαιτούμενη πολεοδομική άδεια. Ο δε χώρος που περιφράχτηκε και μετατράπηκε σε υπαίθρια αποθήκη ουδέποτε παραχωρήθηκε με οποιονδήποτε τρόπο στους Αιτητές μετά το έτος
  6. Είναι η θέση του ενόρκως δηλών Φιλιππίδη ότι η επί τόπου υλοποιημένη περίφραξη πραγματοποιήθηκε με μεταλλικό τέλι στηριγμένο σε μεταλλικούς στύλους, πράγμα που αποτελεί ανάπτυξη για την οποία απαιτείται εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας επειδή συνιστά οικοδομική εργασία με ύψος πέραν του 1,20 μέτρα σε απόσταση 3 μέτρα από τα όρια του εν λόγω τεμαχίου. Όπως ακόμη ο ενόρκως δηλών Φιλιππίδης είπε, καθοριστική προϋπόθεση για να ζητηθεί πολεοδομική άδεια είναι η εκ των προτέρων παραχώρηση του τεμαχίου αυτού στους Αιτητές από τον κηδεμόνα τ/κ περιουσιών, πράγμα που δεν συνέβη. Η δε επί τόπου αλλαγή χρήσης του χώρου σε υπαίθρια αποθήκη μαρμάρων συνιστά ανάπτυξη για την οποία απαιτείται η εκ των προτέρων εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας. Αναφερόμενος στο επίδικο περιστατικό, ο ενόρκως δηλών Φιλιππίδης σημείωσε ότι οι υπάλληλοι του Καθ' ου η αίτηση είχαν οδηγίες ήταν να μεταφέρουν με κάθε προσοχή και σεβασμό τα αντικείμενα που ήταν παράνομα τοποθετημένα στο τεμάχιο με αρ. εγγραφής 2886 καταγράφοντας τα χωρίς να προκαλέσουν ζημιά, καθώς και να αφαιρέσουν την παράνομη περίφραξη, τα οποία στη συνέχεια αποθήκευσαν επιμελώς σε χώρο στην χονδρική αγορά. Συνεχίζοντας ην αναφορά του, ο ενόρκως δηλών Φιλιππίδης σημείωσε ότι ο Αιτητής 2 από μόνος του ζήτησε χρόνο για να μεταφέρει τα υλικά από το τεμάχιο με αρ. εγγραφής 2886 με δικά του μέσα σε υποστατικά της δικής του επιλογής. Επίσης σημείωσε ότι ήταν ο ίδιος ο Αιτητής 2 που συνέταξε σχετική χειρόγραφη δήλωση την οποία στις 31.08.15 παρέδωσε υπογεγραμμένη στον Καθ' ου η αίτηση μετά που ζήτησε να διαβουλευτεί με το δικηγόρο του. Είναι η θέση του ενόρκως δηλών Φιλιππίδη ότι σε καμία περίπτωση εκπρόσωποι του Καθ' ου η αίτηση εκβίασαν και/ή επιτέθηκαν στους Αιτητές. Είναι επιπλέον η θέση του εν λόγω ενόρκως δηλών ότι οι Αιτητές στις 28.08.15 πρότειναν να συμμορφωθούν με την ειδοποίηση επιβολής ημερομηνίας 27.04.15 μέχρι τις 10.10.15, εισήγηση η οποία έγινε αποδεχτή. Επιπροσθέτως ο ενόρκως δηλών Φιλιππίδης ισχυρίζεται ότι μετά το έτος 1972 καμία σύμβαση ενοικίασης του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 2886 υπήρχε σε ισχύ και/ή προς όφελος οποιουδήποτε αιτητή και ότι οι Αιτητές δεν είχαν κανένα δικαίωμα κατοχής επί του εν λόγω ακινήτου. Περαιτέρω είναι η θέση του ενόρκως δηλών Φιλιππίδη ότι οι Αιτητές δεν έχουν καμία καλή βάση αγωγής και καμία πιθανότητα επιτυχίας στην υπόθεση αυτή. Κατά την ακρόαση της υπό κρίσης αίτησης οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με παραπομπή σε νομολογία υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις και ισχυρισμούς τους, το περιεχόμενο των οποίων είναι καταγραμμένο στα πρακτικά και δεν χρειάζεται να επαναδιατυπωθεί καθότι δεν θα εξυπηρετήσει οτιδήποτε. Πριν από την εκδίκαση της υπό κρίση αίτησης προωθήθηκαν από τους Αιτητές αιτήσεις για αντεξέταση του ενόρκως δηλούντα Θέμη Φιλιππίδη και καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης με τον Καθ' ου η αίτηση να υποβάλλει αντίστοιχες ενστάσεις εις αντίκρουση του περιεχομένου των αιτήσεων. Κατόπιν εκδίκασης τους, οι αιτήσεις αυτές απερρίφθησαν για τους λόγους που καταγράφονται στις ενδιάμεσες δικαστικές αποφάσεις ημερομηνίας 30.10.15 και 02.12.
  7. Στο μεσοδιάστημα καταχωρήθηκε έκθεση απαίτησης στις 11.12.15 και υπεράσπισης και ανταπαίτησης στις 23.12.
  8. Στρέφομαι ευθύς να εξετάσω την παρούσα αίτηση υπό το φως των λόγων ένστασης. Με τον πρώτο λόγο ένστασης ο Καθ' ου η αίτηση παραπονιέται ότι η νομική βάση της υπό κρίση αίτησης είναι ελλιπής. Θα πρέπει όμως να λεχθεί ότι ο Καθ' ου η αίτηση προώθησε την θέση αυτή χωρίς όμως τόσο στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση όσο και στην αγόρευση της συνηγόρου του να εξηγείται τι ακριβώς εννοεί και δίχως να την αναπτύσσει με συγκεκριμένα επιχειρήματα προκειμένου να τεκμηριώσει το λόγο αυτό ένστασης ειδικά. Εξ' όσον μπορεί να γίνει αντιληπτό το παράπονο του Καθ' ου η αίτηση εστιάζεται στη νομική βάση της υπό κρίση αίτησης, την οποία θεωρούν ανεπαρκή για την νομική προώθηση των αιτουμένων ζητημάτων της. Έχω εξετάσει τη νομική βάση της παρούσας αίτησης και παρατηρώ ότι σ' αυτή περιλαμβάνεται το άρθρο 32 του Ν.14/60 που αποτελεί το ουσιαστικό δίκαιο για τα προσωρινά διατάγματα καθώς επίσης και η Διάταξη 48 Κανονισμοί 1-4 που ρυθμίζει το δικονομικό πλαίσιο εξέτασης μιας τέτοιας αίτησης όπως την υπό κρίση (Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1 Α.Α.Δ. 2015). Συνεπικουρούμενα από τις αναφορές στα Κεφ.148 και στο Σύνταγμα που καλύπτουν ουσιώδη νομικά ζητήματα της αγωγής αυτής, στη βάση των οποίων οι Αιτητές αξιώνουν θεραπείες, αλλά και με αναφορά στο άρθρο 4 που παραπέμπει στο τεμάχιο με αρ. εγγραφής 2886 το οποίο αποτελεί το αντικείμενο στην παρούσα υπόθεση καθώς και το άρθρο 9 του Κεφ. 6, κρίνω ότι παρέχεται το κατάλληλο και συνάμα επαρκές νομικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο η παρούσα αίτηση δύναται να στηριχτεί για να προωθηθούν οι αιτούμενες αξιώσεις. Κατά συνέπεια ο λόγος αυτός ένστασης απορρίπτεται ως αβάσιμος. Θα ασχοληθώ τώρα με τον δεύτερο λόγο ένστασης με τον οποίο ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και παρουσίασαν αναληθή γεγονότα με αποτέλεσμα να παραπλανήσουν το Δικαστήριο. Η έκδοση προσωρινού διατάγματος σε μονομερή αίτηση συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσον παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί (Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 1453). Οι μονομερείς αιτήσεις είναι αιτήσεις υψίστης πίστεως (uberima fides) εφόσον κρίνονται έξω από το κανονικό πλαίσιο της δίκης και οι κανόνες πρέπει να τηρούνται με αυστηρότητα. Έχει νομολογιακά καθιερωθεί ότι σε μονομερείς αιτήσεις όπου ένας διάδικος ζητά τη χορήγηση θεραπείας αυτός πρέπει να προβαίνει σε πλήρη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων τα οποία, αντικειμενικά κρινόμενα, μπορούν να επενεργήσουν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να παράσχει θεραπεία. Τυχόν παράβαση αυτού του καθήκοντος επιφέρει την ακύρωση του μονομερώς εκδοθέντος διατάγματος. Το Δικαστήριο πρέπει να βρίσκεται σε θέση να αξιολογήσει όλα αυτά τα στοιχεία που μπορούν να επηρεάσουν τη λήψη μιας απόφασης και δεν έχει άλλη επιλογή παρά να στηριχθεί στο περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως του Αιτητή. Στη Γρηγορίου v. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248 αναφέρεται στις σελ. 265-266 πως: «Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberima fides). Ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: «δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση.» Το κριτήριο του τι συνιστά ουσιώδες γεγονός είναι αντικειμενικό και εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε περίπτωσης, η δε πρόθεση για απόκρυψη είναι άσχετη και δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση του διατάγματος. Σε κάθε περίπτωση, η απόκρυψη για να επιφέρει ακυρότητα θα πρέπει να αφορά ένα ουσιώδες γεγονός της υπόθεσης γιατί δεν είναι λογικά αναμενόμενο από τον αιτητή να περιλάβει στην αίτηση κάθε γεγονός που γνωρίζει, αν αυτό είναι άσχετο ή ασύνδετο με τα γεγονότα που περιβάλλουν τη θεραπεία την οποία επιδιώκει να εξασφαλίσει μονομερώς. Έτσι το καθήκον του Αιτητή είναι να αποκαλύψει όλα τα γεγονότα τα οποία εύλογα μπορούσαν να ληφθούν ή θα λαμβάνονταν υπόψη από το Δικαστήριο όταν αποφάσιζε κατά πόσο να εγκρίνει την αίτηση. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Castoral v Daventree Resources Ltd Π.Ε. 9/07 ημερ. 10.07.08, United Perlite Industries Ltd v Sayakhat Air Company
(2002)1 Α.Α.Δ. 938 και Χαραλάμπους v Petros Michael Exclusif Ltd κ.α.
(2004)1 Α.Α.Δ. 1953. Στην The Timberland of USA v. Evans & Sons Ltd κ.α.
(1998)1 Α.Α.Δ. 1179, σελ. 1186 γίνεται επίκληση της Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co Limited
(1996)1 Α.Α.Δ. 597 και αναφέρεται πως: «.η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία αντιδίκου. Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος επενεργεί καταλυτικά, διασαλεύει τη βάση του διατάγματος ανεξάρτητα από την ύπαρξη πρόθεσης για εξαπάτηση του Δικαστηρίου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό, συναρτάται (η μη αποκάλυψη) με τις εξ΄ αντικειμένου συνέπειες στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Στη Δήμος Πάφου v. Βοσκού
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1168, αναφέρεται πως: «Πλήρης και ειλικρινής αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων, που είναι σε γνώση του αιτητή, απαιτείται πάντοτε σε αιτήσεις εξ πάρτε. Διαφορετικά το διάταγμα που δόθηκε χωρίς να τηρηθεί η υποχρέωση αυτή του αιτητή θα πρέπει να ακυρωθεί κατά την inter partes ακρόαση της αίτησης. .. εναπόκειται στο Δικαστή, κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκτιμήσει τη σημασία τέτοιων στοιχείων.» Στη Luis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453, σελ. 1462, τονίστηκε ότι: «Η έκδοση προσωρινού διατάγματος εξ πάρτε, συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσο παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί.»» Επίσης οι ίδιες αρχές επαναλαμβάνονται στην υπόθεση Electromatic Constructions Ltd v Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Πολιτική Έφεση 268/08 ημερομηνίας 19.03.
  1. Στην προκειμένη περίπτωση είναι θέση του Καθ' ου η αίτηση ότι οι Αιτητές, σε αντίθεση με το τι αναφέρεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση, προέβηκαν σε περίφραξη του μέρους του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 2886 που σήμερα κατέχουν χωρίς προηγουμένως να αιτηθούν για την έκδοση σχετικής πολεοδομικής άδειας και δίχως τέτοια άδεια να έχει εκδοθεί. Πράγματι στις παραγράφους 20 και 31 της ένορκης δήλωσης του ο Αιτητής 2 αναφέρει ότι έχει ληφθεί γραπτή άδεια από την αρμόδια αρχή για την πιο πάνω περίφραξη και προς υποστήριξη της τοποθέτησης του αυτής επικαλείται επιστολή που παρέλαβε από τον Καθ' ου η αίτηση, την οποία επισυνάπτει ως Τεκμήριο
  2. Μελετώντας πρόχειρα το έγγραφο αυτό, παρατηρώ ότι είναι επιστολή ημερομηνίας 03.09.01 από τον τότε δημοτικό μηχανικό του Δήμου Πάφου που απευθύνεται στην Αιτήτρια 1 εταιρεία δια της προσοχής του Αιτητή 2, με την οποία τους γνωστοποιείται το αποτέλεσμα εξέτασης του αιτήματος τους για περίφραξη του εν λόγω χώρου, όπως αυτό το αίτημα υπεβλήθηκε με επιστολή τους ημερομηνίας 15.03.
  3. Σύμφωνα με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 4 φαίνεται ότι το αίτημα για την προαναφερόμενη περίφραξη έγινε αποδεκτό από την επιτροπή πολεοδομίας χωροταξίας και τεχνικών θεμάτων του Δήμου Πάφου αλλά και από το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Πάφου, ως αρμόδιας αρχής για το θέμα αυτό, στη βάση ότι η περίφραξη αυτή θα κατασκευαστεί με πράσινο πλαστικό δίκτυ μεταξύ του χώρου στάθμευσης 'Καραβέλλα' και του εργοστασίου της Αιτήτριας 1 μαζί με τη δημιουργία ανθώνα, ως οι υποδείξεις της τεχνικής υπηρεσίας. Όπως περαιτέρω ο Αιτητής 2 αναφέρει στην παράγραφο 20 της ένορκης δήλωσης του, η περίφραξη του χώρου πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τις πιο πάνω κατευθυντήριες οδηγίες των τεχνικών υπηρεσιών του Καθ' ου η αίτηση. Ωστόσο οι πρώτες 7 φωτογραφίες του Τεκμηρίου 7 που επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση Φιλιππίδη που συνοδεύει την ένσταση του Καθ' ου η αίτηση φαίνεται να μην επαληθεύουν την πιο πάνω αναφορά του Αιτητή
  4. Οι φωτογραφίες αυτές φαίνεται να απεικονίζουν περίφραξη του εν λόγω χώρου με μεταλλικό τέλι στηριγμένο σε μεταλλικούς στύλους και όχι πράσινο πλαστικό δίκτυ, για το οποίο φαίνεται να δόθηκε γραπτή έγκριση από την αρμόδια αρχή (Τεκμήριο 4 στην ένορκη δήλωση του Αιτητή 2). Το γεγονός αυτό τέθηκε εις γνώση του Δικαστηρίου από τον Καθ' ου η αίτηση με τις παραγράφους 73-76 της ένορκης δήλωσης Φιλιππίδη που υποστηρίζονται από φωτογραφίες του Τεκμηρίου 7, μέσα από το περιεχόμενο των οποίων διευκρινίζονται τα έξης σε σχέση με την προκειμένη περίπτωση: (α) Η πολιτική του Καθ' ου η αίτηση σε σχέση με αναπτύξεις σε τ/κ τεμάχια είναι ότι απαιτείται η υποβολή πολεοδομικής αίτησης καθώς και η εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας και αφού εκδοθεί πολεοδομική άδεια υποβάλλεται αίτηση για άδεια οικοδομής και λόγω του ειδικού καθεστώτος που διέπει τις τ/κ περιουσίες δεν χορηγείται άδεια οικοδομής αλλά δίδεται επιστολή έγκρισης. (β) Ο Καθ' ου η αίτηση ουδέποτε εξέτασε αίτηση για έκδοση πολεοδομικής άδειας για περίφραξη του μέρους του τ/κ τεμαχίου με αρ. εγγραφής 2886 που οι Αιτητές κατέχουν. (γ) Από ότι φαίνεται από τις αναφορές Φιλιππίδη η δημιουργία παραπετάσματος με πράσινο πλαστικό δίκτυ, για το οποίο δόθηκε άδεια, δεν απαιτεί την έκδοση πολεοδομικής άδειας. (δ) Από ότι προκύπτει από τις αναφορές Φιλιππίδη η κατασκευή περίφραξης του εν λόγω χώρου με μεταλλικό τέλι στηριγμένο σε μεταλλικούς στύλους φαίνεται να συνιστά, με βάση την Κ.Δ.Π. 451/2014, οικοδομική εργασία και κατ' επέκταση ανάπτυξη με ύψος πέραν του 1,20 μέτρα σε απόσταση 3 μέτρα από τα όρια του τεμαχίου αυτού, για την οποία απαιτείται να ακολουθηθεί η διαδικασία που περιγράφεται στο σημείο (α) πιο πάνω. Παράλληλα ανάτρεξα στον Περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμο (Ν.90/1972) μετά των συναφών τροποποιήσεων όπου το άρθρο 21 σημειώνει κατά λέξει τα εξής: "Τηρουμένων των επομένων διατάξεων του παρόντος άρθρου, από της ορισθείσης ημέρας απαγορεύεται η έναρξις οιασδήποτε αναπτύξεως ακινήτου ιδιοκτησίας εκτός εάν έχη χορηγηθή πολεοδομική άδεια υπό της Πολεοδομικής Αρχής εξουσιοδοτούσα την ανάπτυξιν ταύτην:" Ο όρος 'ανάπτυξη' παρέχεται στο άρθρο 20 της εν λόγω νομοθεσίας, σχετικό απόσπασμα του οποίου παρέχεται αυτούσιο: "
(1)Εν τω παρόντι Νόμω, εκτός εάν άλλως προκύπτη εκ του κειμένου, «ανάπτυξις» σημαίνει, τηρουμένων των επομένων διατάξεων του παρόντος άρθρου, την εκτέλεσιν οικοδομικών, μηχανικών, μεταλλευτικών ή άλλων εργασιών εντός, επί, ύπερθεν ή κάτωθεν ακινήτου ιδιοκτησίας ή την εκτέλεσιν οιασδήποτε ουσιώδους μεταβολής εν τη χρήσει οιασδήποτε οικοδομής ή άλλης ακινήτου ιδιοκτησίας." Η έννοια της 'οικοδομικής εργασίας' δίδεται στο άρθρο 2 που είναι το ερμηνευτικό πλαίσιο της κείμενης νομοθεσίας, το περιεχόμενο του οποίου αναφέρει αυτούσια τα πιο κάτω: «οικοδομικαί εργασίαι» περιλαμβάνει κατεδάφισιν, επανοικοδομικάς εργασίας, κτιριακάς μετατροπάς ή προσθήκας ή επιδιορθώσεις εις οικοδομάς και άλλας εργασίας κανονικώς εκτελουμένας υπό προσώπου ασκούντος την εργασίαν του οικοδόμου· Ένα είδος εργασιών που εκτελείται από εργολήπτη και εμπίπτει στην ορολογία της 'οικοδομής' και 'οικοδομικής εργασίας' είναι, με βάση τον Περί Εγγραφής και Ελέγχου Εργοληπτών Οικοδομικών και Τεχνικών Έργων Νόμο του 2001 (Ν. 29(Ι)/2001) μετά των συναφών τροποποιήσεων, η κατασκευή περίφραξης. Ειδικότερα στο άρθρο 2 που είναι το ερμηνευτικό πλαίσιο του νόμου αυτού παρέχονται οι ορισμοί της 'οικοδομής' και 'οικοδομικής εργασίας', το περιεχόμενο των οποίων σημειώνεται αυτολεξεί πιο κάτω: "οικοδομή" σημαίνει οποιαδήποτε κατασκευή, είτε από λίθους, σκυρόδεμα, πηλό, σίδηρο, ξύλο είτε από άλλο υλικό και περιλαμβάνει οποιοδήποτέ λάκκο, θεμέλιο, τοίχο, στέγη, καπνοδόχο, βεράντα οικοδομής, ή οποιοδήποτε πράγμα προσαρτημένο σ' αυτή, ή οποιοδήποτε τοίχο, ανάχωμα, φράκτη, περίφραγμα ή άλλο κατασκεύασμα το οποίο περικλείει ή οριοθετεί οποιαδήποτε γη ή χώρο καθώς και όλα τα συναφή με την οικοδομή χωματουργικά έργα, κατασκευές τοίχων αντιστήριξης και περιφράξεις· "οικοδομικό έργο" σημαίνει— .... (γ) την επένδυση τοίχων, τις δαπεδοστρώσεις, την κατασκευή καλουπιών, τη στέγαση οικοδομής, και περιλαμβάνει τη θεμελίωση, όλα τα συναφή με την οικοδομή χωματουργικά έργα, τις κατασκευές τοίχων αντιστήριξης, τις περιφράξεις, και όλα τα παραρτήματα και βοηθητικές οικοδομές μιας οικοδομής," Από μια συνδυασμένη αλλά πρόχειρη ανάγνωση των προνοιών των Κ.Δ.Π. 55/1996 (Πρώτο Παράρτημα, Κατηγορία IV, σημείο 3) και Κ.Δ.Π. 451/2014 (Πρώτο Παράρτημα, Κατηγορία IV, σημείο 7) κάτω από τον τίτλο 'Επιτρεπόμενες Αναπτύξεις' και έχοντας υπόψη από τη μία την εγγύτητα της περίφραξης με δημόσιο δρόμο εφόσον τέτοια περίφραξη φαίνεται να έγινε μεταξύ του χώρου στάθμευσης οχημάτων 'Καραβέλλα' και του εργοστασίου της Αιτήτριας 1, όπως αυτό φαίνεται από τις πρώτες 7 φωτογραφίες του Τεκμηρίου 7 και ειδικότερα την έκτη φωτογραφία, αλλά και από την άλλη την αναφορά Φιλιππίδη για κατασκευή περίφραξης πέραν του 1,20 μέτρα σε απόσταση 3 μέτρα από τα όρια του τεμαχίου αυτού, καθώς και τις πιο πάνω ορολογίες, δημιουργείται η σαφής εντύπωση ότι για την κατασκευή περίφραξης με μεταλλικό τέλι στηριγμένο σε μεταλλικούς στύλους στον επίμαχο χώρο δυνατό να απαιτείται η εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας και γενικότερα να εφαρμοστεί η προαναφερόμενη διαδικασία που εξηγήθηκε από τον κύριο Φιλιππίδη μέσα από την ένορκη δήλωση του. Η αναφορά του Αιτητή 2 ότι εφάρμοσε τις υποδείξεις των τεχνικών υπηρεσιών του Καθ' ου η αίτηση, ως το Τεκμήριο 4 που επισύναψε στην ένορκη δήλωση του, δίδει την εντύπωση ότι στον επίμαχο χώρο η κατασκευή είναι από πράσινο πλαστικό δίκτυ, πράγμα που δημιουργεί μία παραπλανητική εικόνα στο Δικαστήριο. Η κατασκευή περίφραξης με μεταλλικό τέλι στηριγμένο σε μεταλλικούς στύλους στον εν λόγω χώρο πρόκειται για ουσιώδες γεγονός, το οποίο θα επηρέαζε την κρίση του Δικαστηρίου αν τίθετο υπόψη του κατά την μονομερή έκδοση του διατάγματος καθότι φαίνεται εκ πρώτης όψεως να διαφοροποιεί το σκηνικό εγκριμένης και/ή αδειούχας κατασκευής περίφραξης που οι Αιτητές παρουσίασαν στο Δικαστήριο, ένα από τους κύριους λόγους που αποδίδουν σφάλμα στον Καθ' ου η αίτηση, στον οποίο επιρρίπτουν ευθύνη ότι χρησιμοποίησε προκειμένου να προβεί σε παράνομη επέμβαση στο ακίνητο. Περαιτέρω είναι η θέση του Καθ' ου η αίτηση ότι από το έτος 1982 υπήρχε δέσμευση εκ μέρους των Αιτητών ότι η επιχείρηση τους θα μεταφερόταν σε άλλη περιοχή, πράγμα που παρέλειψαν να αναφέρουν οι Αιτητές στο Δικαστήριο. Είναι αλήθεια ότι πουθενά στην ένορκη δήλωση του ο Αιτητής 2 αναφέρει κάτι τέτοιο. Ούτε οποιοδήποτε από τα επισυνημμένα έγγραφα παραπέμπει σε ένα τέτοιο ζήτημα. Αντίθετα στην παράγραφο 21 δημιουργείται η εντύπωση ότι η πρώτη φορά που τέθηκε θέμα μετακίνησης της επιχείρησης των Αιτητών από τα τεμάχια με αρ. εγγραφής 2886 (μέρος) και 4624 που κατέχουν προέκυψε περί τον Αύγουστο 2014 όταν τους επισκέφτηκε ο τέως δήμαρχος Πάφου. Κοιτάζοντας όμως τα έγγραφα που υποστηρίζουν την ένσταση του Καθ' ου η αίτηση παρατηρώ τα εξής: (α) Μέσα από ενυπόγραφη επιστολή του ημερομηνίας 03.11.82 (επισυνημμένο Τεκμήριο 3 στην ένσταση) προς τον τότε Δήμαρχο Πάφου, ο Αιτητής 3 ζητεί να του παραχωρηθεί προσωρινά ικανοποιητικός χώρος για την απρόσκοπτη λειτουργία της βιοτεχνίας του τη στιγμή που παραδέχεται ότι για την ομαλή λειτουργία της βιοτεχνίας του χρησιμοποιεί από τον καιρό της ίδρυσης της ένα χώρο πλάτους 15 μέτρων περίπου δίπλα από το γραφείο του, ο οποίος, σύμφωνα με τον ίδιο, λανθασμένα δεν συμπεριλήφθηκε στο ενοικιαστήριο έγγραφο του έτους
  1. Παράλληλα ο Αιτητής 3 δηλώνει πως αναλαμβάνει την υποχρέωση να μετακομίσει ολόκληρη την βιοτεχνία του από τα τεμάχια με αρ. εγγραφής 2886 (μέρος) και 4624 εντός χρονικής περιόδου 8 ετών έτσι ώστε να μπορέσει να αποσβέσει ένα σημαντικό μέρος από τις επενδύσεις του. Ακόμη στην ίδια επιστολή ο Αιτητής 3 δηλώνει πως ήδη αποτάθηκε στο Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας για εξασφάλιση οικοπέδου στη βιομηχανική περιοχή Μεσόγης. Αξίζει να σημειωθεί ότι, όπως εξόφθαλμα διαπιστώνεται από το λεκτικό της πιο πάνω επιστολής, ο Αιτητής 3 δεσμεύτηκε να μεταφέρει την επιχείρηση του εντός του προαναφερόμενου χρονικού διαστήματος που ο ίδιος καθόρισε άνευ οποιονδήποτε όρων και προϋποθέσεων. (β) Στην επιστολή του Έπαρχου Πάφου ημερομηνίας 19.03.09 προς τον Αιτητή 2 (επισυνημμένο Τεκμήριο 9 στην ένσταση) γίνεται αναφορά στο γεγονός ότι εγκρίθηκε η παραχώρηση στους Αιτητές οικοπέδου στη βιοτεχνική περιοχή Αγίας Βαρβάρας προκειμένου να μεταφερθεί εκεί η επιχείρηση τους από τα τεμάχια με αρ. εγγραφής 2886 (μέρος) και 4624 μόλις ολοκληρώνονταν οι εργασίες στην εν λόγω περιοχή. (γ) Στα πρακτικά συνεδρίας της ειδικής επιτροπής για παραχώρηση τ/κ υποστατικών και χώρων επαρχίας Πάφου για επαγγελματικούς σκοπούς ημερομηνίας 20.03.12 (επισυνημμένο Τεκμήριο 11 στην ένσταση), μεταξύ άλλων, γίνεται αναφορά στο ότι οι Αιτητές έχουν υπογράψει συμβόλαιο για τη μετακίνηση της επιχείρησης τους από τα τεμάχια με αρ. εγγραφής 2886 (μέρος) και 4624 στη βιομηχανική περιοχή Αγίας Βαρβάρας, στην οποία μέχρι τότε δεν είχε ολοκληρωθεί η αναγκαία υποδομή και η κατασκευή οδικού άξονα. (δ) Στη σύμβαση μίσθωσης/παραχώρησης του τ/κ τεμαχίου με αρ. εγγραφής 4624 ημερομηνίας 20.03.13 για την περίοδο 01.07.12 μέχρι 30.06.14, η οποία υπογράφηκε μεταξύ του Υπουργού Εσωτερικών και του Αιτητή 2, ένας από τους συμφωνημένους όρους της προνοεί ρητά ότι το θέμα της παραχώρησης του πιο πάνω τεμαχίου θα εξεταζόταν ανά δύο χρόνια από την αρμόδια επιτροπή ανάλογα με την ολοκλήρωση της διαμόρφωσης της βιομηχανικής περιοχής στην Αγία Βαρβάρα, στην οποία ο Αιτητής 2, όπως σημειώνεται σαφώς και κατηγορηματικά, υποχρεώνεται να μεταφέρει την επιχείρηση του, χωρίς πάλι να σημειώνεται ότι η ανάληψη τέτοιας δέσμευσης έγινε στη βάση οποιονδήποτε όρων και προϋποθέσεων. Τα πιο πάνω σε συνδυασμό με το γεγονός ότι από το έτος 1993 ο τότε Δήμαρχος Πάφου είχε δηλώσει πως είναι αναγκαία η μετακίνηση της επιχείρησης των Αιτητών από το χώρο που σήμερα βρίσκεται επειδή υπάρχουν πρόχειρα/ετοιμόρροπα υποστατικά που δεν συνάδουν με τη χρήση του Μαρκιδείου Θεάτρου και γενικά με το περιβάλλον, δημιουργείται μία εντελώς διαφορετική εικόνα από αυτή που οι Αιτητές έχουν παραπλανητικά παρουσιάσει στο Δικαστήριο. Όλα τα προαναφερόμενα είναι ουσιώδη γεγονότα που θα επηρέαζαν την κρίση του Δικαστηρίου αν ήταν εις γνώση του κατά την μονομερή έκδοση του διατάγματος καθότι, εκτός από την πιο πάνω παραπλανητική εντύπωση που δημιούργησαν στο Δικαστήριο, πρόκειται για γεγονότα που εκ πρώτης όψεως φαίνεται να ενδυναμώνουν τη θέση του Καθ' ου η αίτηση ότι εξαπατήθηκε από τους Αιτητές. Επιπλέον είναι η θέση του Καθ' ου η αίτηση ότι η κατοχή του μέρους του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 2886 δεν διέπεται από σύμβαση ενοικίασης για τους λόγους που ο κύριος Φιλιππίδης αναφέρει στις παραγράφους 11-16 της ένορκης δήλωσης του. Είναι δε ακόμη η θέση του Καθ' ου η αίτηση ότι ο επίμαχος χώρος της περίφραξης δεν είναι αυτός που οι Αιτητές παρουσιάζουν να κατέχεται από το έτος 1956, τον οποίο αυτοί δεν διαχωρίζουν από το κατ' ισχυρισμό καθεστώς ενοικίασης. Ανατρέχοντας στο περιεχόμενο του επισυνημμένου Τεκμηρίου 3 της ένορκης δήλωσης Φιλιππίδη, παρατηρώ ότι ο Αιτητής 3 ζητεί να του παραχωρηθεί χώρος πλάτους 15 μέτρων περίπου δίπλα από τα γραφεία του που ας σημειωθεί τότε με βάση το επισυνημμένο Τεκμήριο 19 στην ένορκη δήλωση του Αιτητή 2 αφορά το εφαπτόμενο τεμάχιο με αρ. εγγραφής 4624 (πρώην τεμάχιο με αρ. εγγραφής 337/1), εντός του οποίου σήμερα φαίνεται να λειτουργεί εργοστάσιο κοπής και επεξεργασίας μαρμάρων που ανήκει στην Αιτήτρια 1 εταιρεία, στην οποία ένας από τους διευθυντές και κύριους μετόχους είναι ο Αιτητής 2 (βλέπε επισυνημμένη δέσμη εγγράφων που αποτελούν το Τεκμήριο 1 στην ένσταση). Ο ίδιος ο Αιτητής 3 στην εν λόγω επιστολή του (επισυνημμένο Τεκμήριο 3 στην ένσταση του) διαφοροποιεί τον χώρο αυτό που ζητεί και προσδιορίζει ότι είναι εφαπτόμενος του τότε γραφείου από το χώρο που τότε ισχυρίζεται ότι ενοικίαζε. Μάλιστα απευθυνόμενος για το χώρο που ζητούσε ο Αιτητής 3 παραδέχτηκε ότι τον χρησιμοποιούσε από την ίδρυση της βιοτεχνίας του και ότι λανθασμένα δεν συμπεριλήφθηκε στο ενοικιαστήριο έγγραφο του έτους
  2. Να σημειωθεί ότι το εν λόγω έγγραφο που επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση του Αιτητή 2 αφορά σύμβαση ενοικίασης ημερομηνίας 05.11.71 μεταξύ του Αιτητή 3 και του διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντα Mehmet Avni, ιδιοκτήτη του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 2886 (πρώην τεμάχιο με αρ. εγγραφής 338/1), σύμφωνα με την οποία ο Αιτητής 3 ενοικίαζε μέρος του ακινήτου που η έκταση του καθοριζόταν σε μήκος 70 ποδιών και πλάτος 25 ποδιών για την περίοδο από 01.11.71 μέχρι 01.11.74 έναντι του μηνιαίου ποσού των Λ.Κ.£
  3. Από τα πιο πάνω, φαίνεται ότι το έτος 1971 ο Αιτητής 3 ενοικίασε μέρος του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 2886 που η έκταση του καθορίζεται στο συμφωνητικό έγγραφο ενοικίασης με σκοπό τη διοχέτευση των λυμάτων από το εργοστάσιο του, ενώ στις 03.11.82 ζητούσε να του παραχωρηθεί διαφορετικό μέρος του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 2886 που η έκταση του επίσης προσδιορίζεται στην επιστολή του και τούτο για την ομαλή λειτουργία της βιοτεχνίας του, το οποίο συνόρευε με το τεμάχιο με αρ. εγγραφής
  4. Σαφώς πρόκειται για δύο ξεχωριστούς χώρους με διαφορετικές τοποθεσίες, με διαφορετικές εκτάσεις και χρησιμοποιούνται για διαφορετικούς σκοπούς, που αμφότερα όμως είναι μέρη του τεμαχίου με αρ. εγγραφής
  5. Με δεδομένο ότι είναι παραδεκτό ότι η επίδικη περίφραξη κατασκευάστηκε στο χώρο μεταξύ του χώρου στάθμευσης 'Καραβέλλα' και του εφαπτόμενου εργοστασίου της Αιτήτριας 1 (βλέπε επισυνημμένα Τεκμήρια 4 και 11 στην ένορκη δήλωση του Αιτητή 2), προκύπτουν σοβαρά ερωτηματικά κατά πόσο πρόκειται για το χώρο που ενοικιαζόταν το έτος 1971 και συνάμα δημιουργείται ισχυρή εντύπωση ότι πρόκειται για το χώρο που ο Αιτητής 3 ζητούσε στις 03.11.82 να του παραχωρηθεί και, όπως ο ίδιος είπε, χρησιμοποιούσε από την αρχή χωρίς να καλυπτόταν από τη σύμβαση ενοικίασης. Είναι αυτός ο χώρος όπου σήμερα φαίνεται να χρησιμοποιείται ως υπαίθρια αποθήκη μαρμάρων και φαίνεται να είναι στον ίδιο χώρο όπου διαδραματίστηκε το επίδικο περιστατικό στις 28.08.
  6. Θα πρέπει να λεχθεί ότι η επιστολή ημερομηνίας 03.11.82 του Αιτητή 3 δεν αποκαλύφτηκε από τον Αιτητή 2 στην ένορκη δήλωση του αλλά εκ των υστέρων από τον Καθ' ου η αίτηση στην ένσταση του. Τα ουσιώδη γεγονότα που περιγράφονται αμέσως πιο πάνω σε συνδυασμό με την προαναφερόμενη σημαντική επιστολή που δεν αποκαλύφθηκε από τους Αιτητές παραπλάνησαν το Δικαστήριο δίδοντας του μία εντελώς διαφορετική εικόνα από αυτή που μεταγενέστερα προέκυψε ότι υπήρχε. Αν όλα αυτά ήταν εις γνώση του Δικαστηρίου κατά την μονομερή έκδοση του διατάγματος σαφώς θα επηρέαζαν την κρίση του. Αυτά με τη σειρά τους δεν φαίνεται να υποστηρίζουν τη θέση των Αιτητών ότι ο επίμαχος χώρος που σήμερα χρησιμοποιείται ως υπαίθρια αποθήκη μαρμάρων ενοικιαζόταν από το έτος 1956 και επομένως δεν καλύπτεται από τις πρόνοιες του Ν.90/
  7. Την ίδια στιγμή το σχετικό Τοπικό Σχέδιο, παράρτημα του οποίου επισυνάπτεται ως μέρος των εγγράφων που συνθέτουν το επισυνημμένο Τεκμήριο 15 στην ένσταση, καθορίζει την αποθήκευση υλικών ως αποθηκευτική ανάπτυξη, μορφή ανάπτυξης στο ακίνητο για την οποία, με βάση το άρθρο 21 του Ν.90/72, απαιτείται η χορήγηση πολεοδομικής άδειας μέσω της διαδικασίας που αναφέρθηκε προηγουμένως ότι ισχύει για τ/κ περιουσία. Αναφορικά με τη θέση των Αιτητών ότι μέρος του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 2886 το κατείχε για πρώτη φορά ο Αιτητής 3 από το έτος 1956 δεν φαίνεται να υποστηρίζεται από κανένα στοιχείο. Αυτό που υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου είναι η σύμβαση ενοικίασης καθορισμένης έκτασης που είναι μέρος του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 2886 για την περίοδο από 01.11.71 μέχρι 01.11.
  8. Αυτό το έγγραφο δείχνει την πρώτη φορά που φαίνεται ο Αιτητής 3 να ενοικίασε τον χώρο. Κανένα άλλο στοιχείο υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου που να τείνει να καταδείξει ότι από την 01.11.74 μέχρι σήμερα η κατοχή του εν λόγω τεμαχίου είναι αποτέλεσμα σύμβασης ενοικίασης ή άδειας χρήσεως. Ούτε προσκομίστηκε οποιοδήποτε στοιχείο που θα μπορούσε να καταστήσει λογικοφανή τον ισχυρισμό των Αιτητών ότι μετά το θάνατο του Αιτητή 3 ο διαχειριστής της περιουσίας του υπενοικίασε το μέρος αυτό του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 2886 στην Αιτήτρια
  9. Το επισυνημμένο Τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση του Αιτητή 2 δεν μπορεί να αξιοποιηθεί για σκοπούς εξέτασης της υπό κρίση αίτησης επειδή είναι συνταγμένο σε άγνωστη για το Δικαστήριο γλώσσα, προφανώς στην τουρκική γλώσσα. Η παρουσίαση θέσεων περί ενοικίασης μέρους του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 2886 ως γεγονότα που διαδραματίστηκαν με τον ρητό και κατηγορηματικό τρόπο που προωθήθηκαν αλλά τελικά δεν φαίνεται να υποστηρίζονται όντως παραπλάνησαν το Δικαστήριο και επηρέασαν την κρίση του. Υπό τα ενώπιον μου δεδομένα φαντάζει ως σοβαρό ενδεχόμενο οι Αιτητές να βρίσκονται εκτεθειμένοι σε σχέση με την κατοχή τόσο του μέρους του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 2886 που εφάπτεται του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 4624 όσο και του άλλου μέρους του τεμαχίου με αρ. εγγραφής 2886 που είχε ενοικιαστεί το έτος 1971 για 3 χρόνια. Στη βάση των πιο πάνω ο λόγος ένστασης επί του ότι οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και παρουσίασαν αναληθή γεγονότα με αποτέλεσμα να παραπλανήσουν το Δικαστήριο, ευσταθεί και ως εκ τούτου επιτυγχάνει. Θα προχωρήσω στην από κοινού εξέταση του τρίτου και τέταρτου λόγου ένστασης που άπτονται των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60) μετά των συναφών τροποποιήσεων και τούτο σε περίπτωση που όλα τα πιο πάνω ήθελαν κριθούν εσφαλμένα σε ανώτερο επίπεδο δικαστικής κρίσης. Η έκδοση ενδιάμεσων απαγορευτικών διαταγμάτων διέπεται από το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60 μετά των συναφών τροποποιήσεων. Το εν λόγω άρθρο παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική ευχέρεια, εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του, να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό παρεμπίπτον διάταγμα που θα έκρινε δίκαιο ή πρόσφορο. Το θέμα αυτό αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης σε σωρεία κυπριακών αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Κλασσική επί του προκειμένου θεωρείται η απόφαση στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Another
(1982)1 C.L.R. 557 όπου επανατοποθετήθηκε η αρχή πως για την επιτυχή επίκληση του άρθρου 32 απαιτούνται τρεις προϋποθέσεις, οι οποίες πρέπει να συντρέχουν. Αυτές είναι:
(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση.
(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας.
(3)Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτουμένου διατάγματος. Στην προσπάθεια του να απονέμει δικαιοσύνη στο προκαταρκτικό αυτό στάδιο της υπόθεσης, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί της απαίτησης του ενάγοντα και επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει την κρίση της ουσίας της αγωγής. Κατά το στάδιο αυτό το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (βλέπε Άκης Γρηγορίου κ.α. v. Χριστίνας Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Στην υπόθεση T.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1802) τονίστηκε πως σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Το Δικαστήριο δεν εξετάζει σε βάθος την τεθείσα μαρτυρία για να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και δεν καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων αλλά περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλέπε Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263 και Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 799). Το πρώτο κριτήριο του άρθρου 32 ικανοποιείται με την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης στη βάση της καταχωρημένης δικογραφίας. Η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης έχει σχέση με τη νομική αξίωση της απαίτησης και καθιστά μια πρωταρχική ανάλυση της νομικής θέσης, επιβεβλημένη ώστε να τοποθετηθεί η υπόθεση στο ορθό νομικό πλαίσιο και να επισημανθεί το νομικό της υπόβαθρο. Δηλαδή να θεμελιώνεται νομικά και μόνο η αξίωση με βάση τα όσα περιέχονται στις έγγραφες προτάσεις. Η πρώτη προϋπόθεση είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετη και συνήθως εξετάζεται σε συνδυασμό με το δεύτερο κριτήριο, το οποίο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του ενάγοντα και συνίσταται στην παρουσίαση ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από απλή πιθανολόγηση/δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο απαιτούμενος βαθμός απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη τέτοιας πιθανότητας (Κυτάλα κ.α. v Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253). Στην υπόθεση Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1 Α.Α.Δ. 2015 τονίστηκε ότι δεν αποτελεί μέρος της λειτουργίας του Δικαστηρίου σε αυτό το αρχικό στάδιο της διαδικασίας να προσπαθήσει να αποφασίσει δύσκολα νομικά σημεία τα οποία χρειάζονται λεπτομερή επιχειρηματολογία και ώριμη εξέταση. Αυτό που πρέπει να αποκαλύπτεται από τη μαρτυρία είναι ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ότι ο ενάγοντας έχει προοπτικές επιτυχίας οι οποίες υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Η τρίτη προϋπόθεση, ήτοι να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στον ενάγοντα της θεραπείας που δικαιούται σύμφωνα με το νόμο (Παναγίδης v. Παναγίδης
(2001)1 Α.Α.Δ. 396). Το κριτήριο αυτό ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Τέτοια περίπτωση υπάρχει όταν ο ενάγοντας δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός τυχόν αποζημιώσεων που θα δικαιούται. Αντίθετα, εκεί που η ζημιά μπορεί να υπολογιστεί, έστω και με κάποια δυσκολία, τότε δεν θεωρείται ανεπανόρθωτης φύσης και γι' αυτό δεν μπορεί να ευσταθήσει ο ισχυρισμός ότι το Δικαστήριο δεν θα είναι σε θέση να αποδώσει πλήρη δικαιοσύνη. Προς ενίσχυση των πιο πάνω χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το νομικό σύγγραμμα Commercial Injunctions του Steven Gee Q.C., 5η έκδοση, σελίδα 44, το οποίο ομιλεί από μόνο του: "The first question is whether if the claimant were correct at trial, an award of damages would be an adequate remedy. If damages in the measure awarded at common law would be an adequate remedy, and the defendant would be in a financial position to pay them, then, however strong the claimant's case appeared to be, no injunction should 'normally' be granted." Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Στην υπόθεση Ninemia Maritime Corporation v. Trane Schiffahrts-gesellschaft Gmbh (Niedersachsen, The)
(1983)1 W.L.R. 1412 τονίστηκε ότι το σχετικό κριτήριο είναι κατά πόσο, λαμβανομένης υπόψη της μαρτυρίας στο σύνολό της, υπάρχει βάσιμος κίνδυνος ότι η απόφαση υπέρ του ενάγοντα θα παραμείνει ανικανοποίητη. Δεν είναι απαραίτητο να επιδειχθεί άνομη πρόθεση, παρόλο ότι αν αποδειχθεί τέτοια πρόθεση το Δικαστήριο θα χορηγήσει το διάταγμα με περισσότερη ετοιμότητα. Ο χρηματικός παράγοντας δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (Παπαστράτης ν. Πιερίδης
(1979)1 Α.Α.Δ. 231, Κυρισάββα ν. Κύζη
(2001)1 Α.Α.Δ. 1245). Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία (M & CH Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co
(1997)1 Α.Α.Δ. 1791). Ακόμη χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Highgate Primary School Ltd v. Φυλακτίδη κ.α.
(2009)1Α Α.Α.Δ. 317: "Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους εφεσίβλητους, σε περίπτωση επιτυχίας των εφεσιβλήτων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους εφεσίβλητους-ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια. Το πρωτόδικο δικαστήριο βρήκε ότι θα προκληθεί τέτοια αδικία στους εφεσίβλητους-ενάγοντες και δεν συντρέχει λόγος για επέμβαση στα ευρήματά του." Το θέμα όμως δεν ολοκληρώνεται με την σωρευτική εκπλήρωση των πιο πάνω κριτηρίων. Αναγνωρίζεται πως αφότου ο αιτητής ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται όλες οι πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο εξετάζει όλους τους παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για την ορθή ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας και σταθμίζει στα πλαίσια αυτά το κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλέπε Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152). Οι παράγοντες που μπορούν να επιδράσουν στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου κατά την εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας είναι διάφοροι. Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση, θα πρέπει κατ' αρχήν να λεχθεί ότι εξ' όσον γίνεται αντιληπτό ο ισχυρισμός των Αιτητών για κίνδυνο και απειλή πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς στην επιχείρηση και γενικότερα στα συμφέροντα των Αιτητών μέσω επικαλούμενης παράνομης επέμβασης στο τεμάχιο με αρ. εγγραφής 2886 και κατ' ισχυρισμό παραβίασης δικαιωμάτων που απορρέουν από τα άρθρα 23, 25 και 26 του Συντάγματος και απειλής για ιδιοποίηση περιουσίας των Αιτητών εκτός εάν παραμείνει σε ισχύ το εκδοθέν διάταγμα μέχρι την εκδίκαση της αγωγής, προέρχεται από τον Καθ' ου η αίτηση, εκ μέρους και για λογαριασμό του οποίου φαίνεται να ενεργούσαν τόσο πριν από το επίδικο περιστατικό όσο και κατά τη διάρκεια αυτού οι υπόλοιποι εναγόμενοι που φέρονται να εμπλέκονται στην αγωγή αυτή. Εξ' ου και κατά την μονομερή εξέταση της αίτησης ο συνήγορος των Αιτητών, αντιλαμβανόμενος την κατάσταση, αυτόβουλα περιόρισε το αίτημα για έκδοση προσωρινού απαγορευτικού διατάγματος εναντίον μόνο του Καθ' ου η αίτηση-Εναγομένου 1, των υπαλλήλων και υπηρετών αυτού και όχι εναντίον οποιουδήποτε άλλου εναγομένου ή προσώπου υπό την προσωπική του ιδιότητα. Η πολεοδομική αρχή του Καθ' ου η αίτηση έχει δυνάμει του άρθρου 46 του Ν.90/72 εξουσία να επιδίδει ειδοποίηση επιβολής σε κάτοχο ακινήτου όταν θεωρεί ότι στο εν λόγω ακίνητο έχει εκτελεστεί ανάπτυξη για την οποία δεν έχει χορηγηθεί πολεοδομική άδεια. Στην προκειμένη περίπτωση επιδόθηκε στους Αιτητές 1 και 2 ειδοποίηση επιβολής ημερομηνίας 27.04.15 για το λόγο ότι σε μέρος του ακινήτου με αρ. εγγραφής 2886 κατασκευάστηκε περίφραξη και ότι ο χώρος εκεί χρησιμοποιείται ως ανοικτή αποθήκη (κατηγορίας 'Α') για την αποθήκευση μαρμάρων. Η επίδοση της πιο πάνω ειδοποίησης επιβολής οδήγησε τους Αιτητές στην άσκηση ιεραρχικής προσφυγής στον Υπουργό Εσωτερικών, δικαίωμα που τους παρέχεται από τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν.90/72. Με απόφαση του ημερομηνίας 20.08.15 (επισυνημμένο Τεκμήριο 15 στην ένορκη δήλωση του Αιτητή 2) ο Υπουργός Εσωτερικών απέρριψε την ιεραρχική προσφυγή. Η απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών αποτελεί διοικητική πράξη που προέρχεται από διοικητικό όργανο. Είναι γνωστό ότι η νομιμότητα μιας διοικητικής πράξης ελέγχεται με την καταχώρηση προσφυγής στο Δικαστήριο που κέκτηται διοικητική δικαιοδοσία (Βόλος v. Κυπριακή Δημοκρατία μέσω Υπουργείου Άμυνας, Υπόθεση Αρ. 126/2013, ημερομηνίας 23.04.15). Κατά τον ουσιώδη χρόνο των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης τέτοιο Δικαστήριο ήταν το Ανώτατο Δικαστήριο. Είναι γι' αυτό που είναι η θέση των Αιτητών ότι εναντίον της απορριπτικής απόφασης του Υπουργού Εσωτερικών ασκήθηκε προσφυγή με την καταχώρηση της υπόθεσης υπ' αριθμό 1238/2015. Παράλληλα η απορριπτική απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών έθεσε σε ισχύ την ειδοποίηση επιβολής (βλέπε άρθρο 46
(3)του Ν.90/72). Το άρθρο 49 του Ν.90/72 παρέχει εξουσία στον Καθ' ου η αίτηση να εισέλθει και να υλοποιήσει τα μέτρα που περιγράφονται στην ειδοποίηση επιβολής και υποτίθεται ότι δεν λήφθηκαν από τους Αιτητές. Κατ' εφαρμογή του εν λόγω άρθρου φέρεται να διαδραματίστηκε το επίδικο περιστατικό αφού πρώτα φαίνεται ο Καθ' ου η αίτηση να έδωσε στους Αιτητές προειδοποίηση ότι αντιπρόσωποι και υπάλληλοι του θα εισέρχονταν στον επίμαχο χώρο σε περίπτωση που δεν υπήρχε συμμόρφωση με τα μέτρα της ειδοποίησης επιβολής εντός δύο εργάσιμων ημερών (επισυνημμένο Τεκμήριο 16 στην ένορκη δήλωση του Αιτητή 2), προφανώς βασιζόμενη στο άρθρο 49(γ) του Ν.90/72 που σχετίζεται με χώρο ακινήτου εντός του οποίου δεν υπάρχει κατοικία ή οικοδομή. Οι θέσεις των μερών σε σχέση με τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά το επίδικο περιστατικό διαφέρουν μεταξύ τους. Στο στάδιο αυτό όπου η μαρτυρία είναι ασυμπλήρωτη και δεν υπάρχει πλήρη πληροφόρηση, το Δικαστήριο δεν ασχολείται με την επίλυση αντικρουόμενης μαρτυρίας στις ένορκες δηλώσεις σε σχέση με τα γεγονότα επί των οποίων οι αξιώσεις των μερών ενδεχόμενα να εξαρτώνται, όπως είναι οι προαναφερόμενες αντίθετες εκδοχές των μερών. Ούτε το Δικαστήριο αποφασίζει επί αντικρουόμενων πραγματικών ζητημάτων ή δύσκολων νομικών σημείων τα οποία χρειάζονται λεπτομερή επιχειρηματολογία και ώριμη εξέταση και δεν καταλήγει σε οποιαδήποτε ευρήματα ή συμπεράσματα. Αυτά αποτελούν ζητήματα που πρέπει να εξετάζονται στη δίκη (Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1 Α.Α.Δ. 2015). Προκειμένου το Δικαστήριο να καταλήξει ποια εκδοχή αληθεύει θα πρέπει πρώτα να έχει ενώπιον του το μαρτυρικό υλικό στην ολοκληρωμένη του μορφή και αφού το αξιολογήσει να καταλήξει σε σχετικά ευρήματα και συμπεράσματα, πράγμα που δεν μπορεί τώρα να γίνει. Εν πάση όμως περιπτώσει, ο κατ' ισχυρισμό επ' απειλούμενος κίνδυνος παράνομης επέμβασης στον επίμαχο χώρο του μέρους του ακινήτου με αρ. εγγραφής 2886 αποδίδεται ότι προέρχεται από τον Καθ' ου η αίτηση. Εξ' ου και το διάταγμα, η ισχύς του οποίου ζητείται να παραμείνει μέχρι την εκδίκαση της παρούσας αγωγής, απευθύνεται μόνο στον Καθ' ου η αίτηση. Η συμπεριφορά που του αποδίδεται πηγάζει από την εφαρμογή της ειδοποίησης επιβολής ημερομηνίας 27.04.15 κατόπιν της απορριπτικής απόφασης του Υπουργού Εσωτερικών ημερομηνίας 20.08.15, της οποίας ο έλεγχος της νομιμότητας θα κριθεί στο Διοικητικό Δικαστήριο κατά την εξέταση της προσφυγής των Αιτητών στην υπόθεση υπ' αριθμό 1238/
  1. Ο δε κατ' ισχυρισμό επ' απειλούμενος κίνδυνος της παράνομης επέμβασης, παραβίασης άρθρων του Συντάγματος που άπτονται ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς και της προστασίας της επιχείρησης των Αιτητών που επίσης απορρέει από την εφαρμογή της εν λόγω ειδοποίησης επιβολής μπορούσε να αντιμετωπιστεί με υποβολή σχετικού αιτήματος για έκδοση προσωρινού διατάγματος με το οποίο να αναστέλλεται η ειδοποίησης επιβολής ημερομηνίας 27.04.10 από το δικαστήριο που ασκεί διοικητική δικαιοδοσία στα πλαίσια εκδίκασης της πιο πάνω προσφυγής που καταχωρήθηκε εναντίον της απορριπτικής απόφασης του Υπουργού Εσωτερικών, στη βάση της οποίας τέθηκε σε ισχύ η διαδικασία της ειδοποίησης επιβολής (Σπαρτιάτης κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία μέσω Διευθυντή Τμήματος Πολεοδομίας, Υπόθεση Αρ. 187/2013, ημερομηνίας 14.02.13). Παρόλα αυτά δεν ζητήθηκε τέτοιο προσωρινό διάταγμα από το δικαστήριο που ασκεί διοικητική δικαιοδοσία και θα εξετάσει την προσφυγή των Αιτητών, αλλά καλείται το παρόν Δικαστήριο να εξετάσει τη λήψη προσωρινού μέτρου, τη στιγμή που το επίδικο αντικείμενο, από το οποίο δημιουργείται ο κατ' ισχυρισμό κίνδυνος παράνομης επέμβασης, η επικαλούμενη παραβίασης άρθρων του Συντάγματος που άπτονται ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η κατ' ισχυρισμό απειλή στην περαιτέρω λειτουργία της επιχείρησης και για το οποίο ζητείται ενδιάμεση θεραπεία, θα κριθεί στη διαδικασία προσφυγής ενώπιον άλλου δικαστηρίου. Κάτω από αυτά τα δεδομένα θεωρώ ότι το ενδεχόμενο να παραμείνει σε ισχύ το μονομερώς εκδοθέν προσωρινό διάταγμα μέχρι την ολοκλήρωση εκδίκασης της παρούσας αγωγής οδηγείται σε αδιέξοδο. Ανεξαρτήτως αυτού, αν ήθελε κριθεί εσφαλμένη η πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου σε ανώτερο επίπεδο δικαστικής κρίσης, θα εξετάσω κατά πόσο πληρούνται σωρευτικά οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/
  2. Ερχόμενος στην παρούσα υπόθεση παρατηρώ, μέσα από μελέτη του περιεχομένου του γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος και της έκθεσης απαίτησης, ότι οι Αιτητές εδράζουν τις αξιώσεις και θεραπείες τις οποίες διεκδικούν πάνω σε ισχυρισμό παράνομης επέμβασης σε κινητή και ακίνητη περιουσία τους, ιδιοποίηση κινητής περιουσίας τους, παράνομη επίθεση, ζημιές που προκλήθηκαν στην περίφραξη και εμπορεύματα τους, παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται από τα άρθρα 23, 25 και 26 του Συντάγματος και συνομωσίας με σκοπό τη λήψη κατοχής του επίμαχου μέρους του ακινήτου με αρ. εγγραφής 2886 από μέρους του Καθ' ου η αίτησης αλλά και των υπολοίπων εναγομένων στην αγωγή αυτή. Πέραν του επιδίκου διατάγματος οι Αιτητές διεκδικούν την επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων, ειδικών αποζημιώσεων καθώς και παραδειγματικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις. Στην ένορκη δήλωση του που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση ο Αιτητής 2 ισχυρίζεται ότι είναι νόμιμος κάτοχος του επιδίκου μέρους του τεμαχίου με αρ. εγγραφής
  3. Μέσα από την εν λόγω ένορκη δήλωση του ο Αιτητής 1 περιγράφει τις κατ' ισχυρισμό παράνομες πράξεις του Καθ' ου η αίτησης και των υπολοίπων εναγομένων με τον τρόπο που τις αναφέρει. Σύμφωνα με το άρθρο 43 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου μετά των συναφών τροποποιήσεων (Κεφ.148) παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία συνίσταται είτε σε παράνομη είσοδο είτε σε πρόκληση ζημιάς είτε σε παράνομη παρέμβαση στην ιδιοκτησία αυτή από οποιοδήποτε πρόσωπο. Η παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία είναι ουσιαστικά αδίκημα εναντίον της κατοχής και όχι της κυριότητας του ακινήτου (νομικό σύγγραμμα των κ.κ. Αρτέμη & Ερωτοκρίτου 'Κεφάλαιο 148-Αστικά Αδικήματα-Δίκαιο και Αποφάσεις', Τόμος 1, σελ.130, Adamou v. Christofi
(1974)1 C.L.R. 100). Στην υπόθεση Liasidou and Another v. Papademetriou
(1975)1 C.L.R. 122 λέχθηκε ότι κατοχή (possession) σημαίνει πραγματική κατοχή (occupation) ή φυσικό έλεγχο της περιουσίας, όποιος δε διαταράσσει αυτήν την κατοχή μπορεί να εναχθεί για παράνομη επέμβαση. Όταν όμως ο εναγόμενος ενεργήσει με την εξουσιοδότηση του ιδιοκτήτη ή άλλου που δικαιούται να δώσει τέτοια εξουσιοδότηση δεν διαπράττει αδίκημα παράνομης επέμβασης (Adamou v. Christofi
(1974)1 C.L.R. 100). Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση θα πρέπει να λεχθεί ότι από τα ενώπιον μου δεδομένα, δίχως καθ' οιονδήποτε τρόπο αυτά να αξιολογούνται και χωρίς να καταλήγω σε οποιαδήποτε ευρήματα και/ή συμπεράσματα, εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι οι Αιτητές κατέχουν τον επίμαχο χώρο χωρίς καθεστώς ενοικίασης και δίχως υπό την ιδιότητα του αδειούχου. Επ' αυτού παραπέμπω στις προηγούμενες αναφορές μου. Αυτά εγείρουν σοβαρές αμφιβολίες σχετικά με τη νομιμότητα κατοχής του εν λόγω χώρου από τους Αιτητές. Θα έλεγα ότι εκ πρώτης όψεως εδώ απουσιάζουν οι σοβαρές εκείνες ενδείξεις που θα έτειναν να καταδείξουν νόμιμη κυριότητα και/ή κατοχή του επίμαχου χώρου (T.A. Micrologic Comp. Consult. Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802). Παράλληλα η εκ πρώτης όψεως διαπίστωση για ανάπτυξη στο ακίνητο χωρίς να έχει εκδοθεί πολεοδομική άδεια σε συνάρτηση με την εξουσία που ο Ν.90/72παρέχει στον Καθ΄ού η αίτηση για εφαρμογή της ειδοποίησης επιβολής ημερομηνίας 27.04.10 καθιστά το σκηνικό επιτυχούς προώθησης θέσης περί παράνομης επέμβασης πολύ ομιχλώδες. Σχετικά με αυτά παραπέμπω πάλι σε προηγούμενες αναφορές μου. Έχοντας αυτό ως δεδομένο δημιουργούνται εξίσου σοβαρές αμφιβολίες αναφορικά με τις βάσεις αγωγής περί παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων δυνάμει των άρθρων 23, 25 και 26 του Συντάγματος και συνομωσίας με σκοπό τη λήψη κατοχής του επίμαχου χώρου με αποτέλεσμα έτσι να μην τεκμηριώνεται γι' αυτές η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και κατ' επέκταση συζητήσιμης υπόθεσης. Ακόμη όμως και να λεχθεί ότι η πρώτη προϋπόθεση ικανοποιείται, η ύπαρξη των επισυνημμένων δύο εγγράφων που αποτελούν το Τεκμήριο 18 στην ένορκη δήλωση του Αιτητή 2 με τα οποία τόσο ο Αιτητής 2 εκ μέρους και για λογαριασμό της Αιτήτριας 1 όσο και δια του τότε συνηγόρου των Αιτητών υποσχέθηκαν τη μετακίνηση τόσο της περίφραξης όσο και των αποθηκευμένων αντικειμένων από τον επίμαχο χώρο εντός καθορισμένου χρονικού διαστήματος, σε συνδυασμό με την εξουσία για εφαρμογή της ειδοποίησης επιβολής, δημιουργούν έντονες σκιές ως προς την δυνατότητα επιτυχούς προώθησης των εν λόγω θέσεων και ισχυρισμών των Αιτητών καθώς και αυτών που αφορούν τη συνομωσία με σκοπό τη λήψη κατοχής του επίμαχου χώρου αλλά και αυτών που απευθύνονται στην ανάγκη προστασίας της απρόσκοπτης λειτουργίας της επιχείρησης τους. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες εξασφαλίστηκαν τα έγγραφα του Τεκμηρίου 18 θα κριθούν μέσα από την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης καθότι οι εκδοχές των μερών είναι διιστάμενες. Περαιτέρω οι συνθήκες κάτω από τις οποίες αφαιρέθηκε η περίφραξη και μετακινήθηκαν υλικά των Αιτητών καθώς και οι συνέπειες που ενδεχομένως να προκλήθηκαν αποτελούν επίδικα θέματα που θα επιλυθούν μέσα από την ακρόαση της ουσίας της υπόθεσης εφόσον οι εκδοχές των μερών είναι αντικρουόμενες. Αυτό όμως που παραμένει είναι η σαφή θέση του Καθ' ου η αίτηση ότι η περιουσία των Αιτητών που μετακινήθηκε κατά το επίδικο περιστατικό διαφυλάσσεται σε χώρο που επέλεξε και όταν καταβληθούν τα έξοδα που προέκυψαν θα την επιστρέψει στους Αιτητές. Αυτά είναι δεδομένα που καθιστούν το τοπίο για επιτυχή προώθηση θέσης περί ιδιοποίησης κινητής περιουσίας των Αιτητών πολύ ομιχλώδες. Τα άρθρα 23, 25 και 26 του Συντάγματος διασφαλίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα της ιδιοκτησίας, της εργασίας και του συμβάλλεται αντίστοιχα. Σχετικά με το ανθρώπινο δικαίωμα του συμβάλλεται δεν βλέπω πως στη βάση των γεγονότων που τέθηκαν ενώπιον μου ο Καθ' ου η αίτηση δύναται να το εμποδίσει ή να το παραβιάσει. Όσον αφορά το ανθρώπινο δικαίωμα της ιδιοκτησίας αυτό, με βάση το εδάφιο
(3)του άρθρου 23, υπόκειται σε περιορισμούς, ανάμεσα σ' άλλα, για σκοπούς πολεοδομίας ή της ανάπτυξης καθώς και στα πλαίσια της δημόσιας ωφέλειας. Σε σχέση με το ανθρώπινο δικαίωμα της εργασίας αυτό, σύμφωνα με το εδάφιο
(2)του άρθρου 25, επίσης υπόκειται σε περιορισμούς, μεταξύ άλλων, για τη δημόσια τάξη και για το δημόσιο συμφέρον. Η παρουσίαση της θέσης από τον Καθ' ου η αίτηση για επιβολή πολεοδομικής τάξης και προώθησης του δημοσίου συμφέροντος για την πολεοδομική ανάπτυξη και γενικότερα αξιοποίησης του Μαρκίδειου Θεάτρου προς όφελος των δημοτών της Πάφου δημιουργούν έντονες σκιές ως προς την δυνατότητα επιτυχούς προώθησης αυτών των τοποθετήσεων των Αιτητών καθώς επίσης και του ισχυρισμού τους περί συνομωσίας με σκοπό τη λήψη κατοχής του επίμαχου μέρους του ακινήτου με αρ. εγγραφής 2886. Συνεπώς, στη βάση των ενώπιων μου στοιχείων και δεδομένων, η πιθανότητα επιτυχίας της υπόθεσης αυτής είναι απομακρυσμένη. Ενόψει του γεγονότος ότι δεν πληρείται η δεύτερη προϋπόθεση παρέλκει η εξέταση του τρίτου κριτηρίου καθώς και του ισοζυγίου της ευχέρειας. Όσον αφορά τη βάση αγωγής περί ζημιών που προκλήθηκαν στην περίφραξη και εμπορεύματα τους, αν αυτή ήθελε κριθεί ότι πληροί τις δύο πρώτες προϋποθέσεις η επιδίκαση αποζημιώσεων αποδίδει πλήρη δικαιοσύνη. Σε σχέση με την βάση αγωγής περί επίθεσης, θεωρώ ότι αυτή δεν μπορεί να απευθύνεται στον Καθ' ου η αίτηση, εναντίον του οποίου εκδόθηκε μονομερώς το διάταγμα και για το οποίο εξετάζεται η συνέχιση της ισχύος του. Κατά συνέπεια, με βάση το προαναφερόμενο σκεπτικό ο τρίτος και τέταρτος λόγος ένστασης επιτυγχάνουν. Υπό το φως όλων των πιο πάνω και για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω και ασκώντας τη διακριτική ευχέρεια που μου παρέχει ο νόμος αλλά και η νομολογία, κρίνω ότι το συμφέρον της δικαιοσύνης κλίνει υπέρ της απόρριψης της υπό κρίση αίτησης και ακύρωσης του εκδοθέντος διατάγματος. Ως εκ τούτου, η παρούσα αίτηση απορρίπτεται και το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 22.09.14 ακυρώνεται. Τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του Εναγομένου 1-Καθ' ου η αίτηση και εναντίον των Εναγόντων 1, 2 και 3-Αιτητών 1, 2 και 3 και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας στην πιο πάνω αγωγή. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής.. Subject: Civil/Applications/Interim Order Αναφορά: Πολιτική Δικονομία/Προσωρινό Διάταγμα/Ενδιάμεση Απόφαση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.