Virginia Demetriou ν. Linda Wicham κ.α., Αρ. Αγωγής: 1316 / 2015, 10/3/2016

(2012)1Α Α.Α.Δ. 125: «Οι υπό των θεσμών τασσόμενες προθεσμίες συναρτώνται, σύμφωνα με τη νομολογία, άμεσα και καθοριστικά με το δημόσιο συμφέρον για την τελεσιδικία και συνακόλουθα με τα εκατέρωθεν δικαιώματα των διαδικών. Μόνο με την αυστηρή τήρηση των εν λόγω χρονοδιαγραμμάτων διασφαλίζεται, όπως η νομολογία μας επισημαίνει, η απρόσκοπτη και αποτελεσματική εξυπηρέτηση των συμφερόντων της δικαιοσύνης και αποφεύγονται οι κίνδυνοι δημιουργίας επικίνδυνων ρηγμάτων στην απονομή της (Χόππης v Παναγή

(1993)3 Α.Α.Δ. 140, Βαρδιάνου v. Richards

(1998)1 A.A.Δ. 698 και Cyprus Trading Corporation PLC v. Ιωάννη Φετοκάκη κ.α.

(2011)1 Α.Α.Δ. 2008). Παρέκκλιση από τις εν λόγω αρχές δεν επιτρέπεται ειμή μόνο εκεί όπου το επιβάλλει το συμφέρον της δικαιοσύνης. Όπως από τη σχετική νομολογία προκύπτει, η παράταση των εν λόγω προθεσμιών, συνιστά θέμα που ανάγεται στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου, η οποία ασκείται δικαστικά με βάση τα ιδιαίτερα γεγονότα της υπόθεσης στα πλαίσια της οποίας το δικαστήριο καλείται να ασκήσει τη συγκεκριμένη εξουσία του (Loizou v. Konteatis

(1968)1 C.L.R. 291 και Stabilad v. Stephens & Carter [1998] 4 All E.R. 129). Αποκλειστικό οδηγό για την άσκηση της επί του προκειμένου διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου αποτελεί το συμφέρον της δικαιοσύνης (Evand Promotios κ.α. v. Rutman (Αρ.2)

(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2123 και Ιωάννου v. Θεοδούλου κ.α.

(2000)1 Α.Α.Δ. 7). Πέραν των πιο πάνω στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Μιχαλάκη Αλεξάνδρου v. Λευτέρη Ελευθερίου, Πολ. Έφεση Αρτ. 113/2015, Ημερ. 25/01/2016 συνοψίστηκαν οι αρχές με βάση τις οποίες ασκείται στην προκειμένη περίπτωση η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου με παραπομπή δε δύο αποσπάσματα από προηγούμενες αποφάσεις. Συγκεκριμένα λέχθηκαν τα εξής: «Έχουμε εξετάσει ό,τι τέθηκε ενώπιον μας από τον ευπαίδευτο συνήγορο του αιτητή, έχοντας κατά νου την πάγια νομολογία επί του θέματος, την οποία εφάρμοσε και το πρωτόδικο Δικαστήριο (Stylianides v. Flair Fashion

(1982)1 C.L.R. 786, Χόππης ν. Παναγή

(1993)1 Α.Α.Δ. 140, De Luxe Terrazo Tiles & Marbles Ltd v. Εργοληπτική Εταιρεία «ΝΕΜΕΣΙΣ»

(1989)1 Α.Α.Δ. 658 και First Ukranian Development Ltd, Πολ. Αίτηση Αρ. 214/13 ημερ. 15.10.14). Παραθέτουμε συναφώς δύο αυτούσια αποσπάσματα, τα οποία οριοθετούν και τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του θέματος. Το πρώτο, από την De Luxe Terrazo Tiles (ανωτέρω): «Η διακριτική εξουσία που παρέχουν στο Δικαστήριο οι πιο πάνω Διατάξεις δεν υπόκειται σε οποιοδήποτε προκαθορισμένο περιορισμό και η άσκηση της υπέρ ή κατά του αιτητή εξαρτάται αποκλειστικά από τα ιδιαίτερα περιστασιακά και δεδομένα της κάθε υπόθεσης: Ειρήνη Κώστα Χατζημιχαήλ ν. Μαρίας Καράμιχαηλ και Άλλων

(1967)1 Α.Α.Δ. 61, και The Turkish Co-Operative Carob Marketing Society Ltd. v. Lutfi Kiamil and Another

(1973)Α.Α.Δ. 7. Παρά ταύτα, την προσέγγιση του Δικαστηρίου στην άσκηση της υπό εξέταση εξουσίας του χαρακτηρίζει πάντοτε η συμμόρφωση με ορισμένες αρχές που έχουν νομολογιακά καθιερωθεί ανάμεσα στις οποίες πρωτεύουσα θέση κατέχει η αρχή του σεβασμού των χρονικών προθεσμιών που καθόρισε ο Νομοθέτης για την άσκηση του δικαιώματος εφέσεως και ότι με φειδώ και σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις οι προθεσμίες αυτές θα πρέπει να παρατείνονται. Και τούτο γιατί οποτεδήποτε οι προθεσμίες αυτές παρατείνονται επηρεάζονται το δημόσιο συμφέρον και τα δικαιώματα που οι διάδικοι έχουν στον τερματισμό των δικαστικών διαδικασιών και στο τελεσίδικο των δικαστικών αποφάσεων μέσα στις καθορισμένες για όλους προθεσμίες. Λαμβανομένων αυτών υπόψη επιβάλλεται η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να ασκείται υπέρ του αιτητή μόνο στις περιπτώσεις που ο τελευταίος ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι η αιτούμενη παράταση είναι αντικειμενικά δικαιολογημένη από τις ειδικές περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης. Η παράταση της προθεσμίας χωρίς αποχρώντα λόγο αποτελεί αυθαίρετη παραβίαση των σχετικών Κανόνων που καθορίζουν τις προθεσμίες και είναι ασυμβίβαστη με την άσκηση από τα Δικαστήρια της σχετικής διακριτικής τους εξουσίας κατά τρόπο δικαστικό. Οι πιο πάνω αρχές έχουν καθιερωθεί σε σειρά αποφάσεων συμπεριλαμβανομένων των: Ανδρέα Π. Λοΐζου ν. Παναγιώτη Κοντεάτη

(7968)1 Α.Α.Δ. 291,2) Πολιτική Έφεση Αρ. 7742, και 3) Αίτηση στην Πολιτική Έφεση 7026. Στις Αγγλικές αποφάσεις Craig v. Phillips [1877] 7 Cl\ D. 249, και McC (RD) v. McC (JA) and Another [1971] 2 All ER. 1097, τονίστηκε ότι ο διάδικος που αιτείται χαλάρωση των προνοιών των Δικαστικών Κανόνων που αφορούν χρονικές προθεσμίες πρέπει να επιδείξει μεγάλη επιμέλεια και όχι αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης του. Σχετική με περιπτώσεις μακράς καθυστέρησης είναι η υπόθεση W.T. Lamb & Sons v. Rider [1948] 2 All ER. 402, στην οποία τονίστηκε ότι προϋπόθεση της παράτασης της προθεσμίας είναι η ικανοποιητική εξήγηση της καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης». To δεύτερο από την First Ukranian Development Ltd (ανωτέρω) που έχει ως ακολούθως: «Η διακριτική ευχέρεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε αίτημα αυτής της φύσης (παράταση χρόνου) είναι πρωτογενής, επομένως συναρτάται αποκλειστικά με την κρίση για το βάσιμο του αιτήματος. Σύμφωνα με τη νομολογία στην οποία έγινε εκτενής αναφορά η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου σ' αυτό τον τομέα δεν υπόκειται σε οποιουσδήποτε όρους, δηλαδή δεν αποκλείεται εκ προοιμίου ο συνυπολογισμός οποιουδήποτε γεγονότος στην κρίση του αιτήματος. Η νομολογία αποκαλύπτει ότι και σφάλμα του δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια, μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση του χρόνου νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. [Βλ. The Turkish Co Operative Carob Marketing Society Ltd v. Lutfi Kiamil & Another,

(1973)1 C.L.R. 1, Erini Costa HadjiMichael v. Maria Karamichael and two Others (l967) 1 C.L.R. 61, Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ ν. Χ»Νικόλα

(1990)1 Α.Α.Δ. 470, Σολιάτης & Συνεργάται ν. Α. Χριστοδουλίδη

(1990)1 Α.Α.Δ. 1162 και Πεύκος Γεωργιάδης ν. Δημοκρατίας (Προσφ. Αρ. 547/90, ημερ. 30/4/92]. Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους Θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης. Για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. Η προθεσμία που τίθεται από τη Δ.35 Θ.2 για την άσκηση έφεσης είναι συνυφασμένη με την τελεσιδικία και τις αρχές της δικαιοσύνης που ταυτίζονται με αυτή. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας για την άσκηση έφεσης ο επιτυχών διάδικος μπορεί με βεβαιότητα να προσβλέπει στην άσκηση των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζονται με τη δικαστική απόφαση και το δημόσιο στην τελεσφόρηση των μηχανισμών της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος.» Έχοντας υπόψη μου τις πιο πάνω αρχές θα προχωρήσω να εξετάσω την παρούσα αίτηση, στα πλαίσια πάντα, των δικών της γεγονότων και περιστατικών. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση αλλά και στην συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 19/02/2016 γίνεται αναφορά στους λόγους της μη έγκαιρης καταχώρισης έφεσης εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου. Αναφέρεται συγκεκριμένα ότι η Αιτήτρια είναι καρκινοπαθής και για το χρονικό διάστημα που εκδόθηκε η απόφαση βρισκόταν στην Αγγλία για σκοπούς θεραπείας. Οι δικηγόροι της κατάφεραν να επικοινωνήσουν μαζί της στις 22/01/2016 οπόταν την ενημέρωσαν για την απόφαση του Δικαστήριο και η ίδια εξέφρασε την επιθυμία να την εφεσιβάλει. Πιο συγκεκριμένα αναφέρεται ότι υποβαλλόταν σε ιατρικές εξετάσεις και χημειοθεραπείες στο Ηνωμένο Βασίλειο και όλο αυτό το διάστημα είχε απενεργοποιημένο το τηλέφωνο της και δεν ήταν δυνατή η επικοινωνία μαζί της από τους δικηγόρους τους. Προς υποστήριξη των πιο πάνω, επισυνάπτονται στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση δέσμη εγγράφων του Νοσοκομείου στο οποίο υποβάλλεται σε εξετάσεις και θεραπείες ως τεκμήριο Α. Υπάρχει έγγραφο από το Νοσοκομείο της Αγγλίας το οποίο επιβεβαιώνει ότι στις 22/12/2015 έτυχε εξετάσεων και ότι αφίχθηκε προ ημερών. Επίσης, υπάρχουν έγγραφα τα οποία δεικνύουν ότι η Αιτήτρια είχε προγραμματισμένα ραντεβού με τους θεράποντες ιατρούς στις 11 και 12/01/

1. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω και τα όσα αναφέρονται στις ένορκες δηλώσεις για την μη έγκαιρη καταχώρισης έφεσης, κρίνω ότι η Αιτήτρια δίνει λόγο γι αυτό. Προκύπτει αυτή να αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και υποβάλλεται, τουλάχιστον, σε εξετάσεις οι οποίες λαμβάνουν χώρα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Φαίνεται επίσης, ότι κατά το χρόνο που μπορούσε να καταχωρίσει την παρούσα έφεση βρισκόταν στο Ηνωμένο Βασίλειο για τις εν λόγω εξετάσεις. Θεωρώ ότι υπό τις περιστάσεις παρέχεται εξήγηση για το λόγο της μη έγκαιρης υποβολής έφεσης. Όσον αφορά το χρόνο που η παρούσα αίτηση, υποβάλλεται, αυτή έχει καταχωρηθεί στις 25/01/2016, δηλαδή ένα μήνα μετά τη λήξη της προθεσμίας για την υποβολή έφεσης σε ενδιάμεση απόφαση. Ο χρόνος αυτός δεν κρίνω ότι είναι υπερβολικός υπό τις περιστάσεις δεδομένου ότι, όπως εξηγείται, μόλις στις 22/01/2016 έγινε κατορθωτή η επικοινωνία των δικηγόρων με την Αιτήτρια και η οποία εξέφρασε την επιθυμία για καταχώριση έφεσης. Δεδομένων των πιο πάνω, προκύπτει ότι δίνεται εξήγηση για την μη έγκαιρη υποβολή έφεσης αλλά και για το χρόνο υποβολής της παρούσας αίτησης στο Δικαστήριο για παράταση του χρόνου αυτού. Για την κατάληξη μου αυτή έλαβα υπόψη μου και την ένσταση της καθ' ής η αίτηση, η οποία όμως είναι γενική και αόριστη και περιορίζεται να αναφέρει ότι δεν δίνονται επαρκής λόγοι για την μη έγκαιρη καταχώρισης της έφεσης. Το άλλο ζήτημα που θα πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσο τυχόν παράταση της προθεσμίας θα έχει δυσμενή επηρεασμό στα δικαιώματα της εναγομένης
2. Πέραν της ανάγκης ύπαρξης τελεσιδικίας στις αποφάσεις του Δικαστηρίου, στην παρούσα περίπτωση δεν διαπιστώνεται οποιαδήποτε βλάβη στα δικαιώματα της εναγομένης στην περίπτωση έγκρισης του αιτήματος και παράταση του χρόνου καταχώρισης έφεσης. Το προσωρινό διάταγμα έχει ακυρωθεί και δεν βαρύνει την περιουσία της εναγομένης ούτε η καταχώριση της παρούσας έφεσης μπορεί να καθυστερήσει την εκδίκαση της αγωγής. Ως εκ τούτου, δεν διαπιστώνεται οποιαδήποτε βλάβη στα δικαιώματα της εναγομένης 1 ούτε προβάλλεται οτιδήποτε το συγκεκριμένο στην ένσταση της. Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ του αιτήματος για να δώσω την ευκαιρία στην εναγομένη να ασκήσει το δικαίωμα της για καταχώριση έφεσης. Ως εκ τούτου, το αίτημα εγκρίνεται. Ο χρόνος καταχώρισης έφεσης που ζητείται με την αίτηση έχει παρέλθει και ως εκ τούτου κρίνω ότι ο χρόνος των 10 ημερών από σήμερα είναι ικανοποιητικός χρόνος στην παρούσα περίπτωση. Συνεπώς, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο ο χρόνος καταχώρισης έφεσης εναντίον της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 11/12/2015 παρατείνεται για 10 μέρες από σήμερα. Το Διάταγμα να ζητηθεί και να ετοιμαστεί αυθημερόν. Η Καθ' ης η Αίτηση δικαιούνται στα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, τα οποία οφείλονται αποκλειστικά στην παράλειψη της Αιτήτριας - Ενάγουσας να συμμορφωθεί με τα χρονικά θεσμικά πλαίσια. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας τα οποία να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)................. Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Action/ Interim Aναφορά: Aitisi gia paratasi kataxvrisis efesis cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο