Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Πάφου Λτδ ν. Ανθούλλα Χρίστου κ.α., Αρ. Γεν Αίτησης: 224/2010, 15/3/2016

(1)(Β) και 2(Β)

(3),

(4)και

(5)του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου Ν. 22/85, στον θεσμό 79 των Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμών, καθώς επίσης και στις διαταγές 40,41,47 και 48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Επίσης γίνεται επίκληση και του άρθρου 37, εδάφια 1 και 2 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60. Ξεκινώντας από τον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο και τα άρθρα 49 (Δ) και 49(ΣΤ) παρατηρώ ότι τα συγκεκριμένα άρθρα αφορούν τις περιπτώσεις μεταφοράς ενεργητικού και παθητικού μιας εταιρείας σε μια άλλη εταιρεία καθώς επίσης και την ισχύ της εν λόγω μεταφοράς. Σημειώνω ότι τα εν λόγω άρθρα περιλαμβάνονται στο Μέρος Χ του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου που αφορά την αναδιοργάνωση εταιρειών. Το δε άρθρο 52 του προαναφερόμενου νόμου αφορά την διαδικασία της διαιτησίας προς επίλυση διαφορών, με το εδάφιο

(5)του εν λόγω άρθρου να προνοεί ότι στην περίπτωση που η διαιτητική απόφαση καταστεί τελική εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως να ήταν απόφαση πολιτικού Δικαστηρίου. Από την άλλη ο θεσμός 79 των Περί Συνεργατικών Εταιρειών θεσμών, διαλαμβάνει επίσης τα σχετικά που αφορούν την παραπομπή διαφορών σε διαιτησία. Όσον αφορά τους θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας που περιλαμβάνονται στην νομική βάση της υπό κρίση αίτησης η μεν Διαταγή 40 αφορά γενικά τα σχετικά με τα εντάλματα εκτέλεσης, η Διαταγή 41 προνοεί συγκεκριμένα για την εκτέλεση μέσω κατάσχεσης και πώλησης κινητής περιουσίας, ενώ η Διαταγή 47 ρυθμίζει τα της επιβολής άλλων δικαστικών διαταγών. Η δε Διαταγή 48 είναι γνωστό ότι διέπει τα σχετικά για την καταχώρηση ενδιάμεσων αιτήσεων. Τέλος στη νομική βάση, όπως έχει αναφερθεί, γίνεται μνεία και του άρθρου 37 του Περί Δικαστηρίων Νόμου το οποίο διέπει τα σχετικά με τις εξουσίες και την αμοιβή διαιτητών. Έχοντας υπόψη τα σχετικά άρθρα που επικαλούνται οι Αιτητές στη νομική βάση το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί για να διαπιστωθεί η ορθότητα ή το λανθασμένο της υπό κρίση αίτησης είναι το τι επιδιώκουν με αυτήν οι αιτητές. Όπως προκύπτει από το αιτητικό της επίδικης αίτησης αυτό που επιδιώκεται είναι η εξέταση των εξ΄ αποφάσεων οφειλετών αναφορικά με την ικανότητα τους για πληρωμή του εξ΄ αποφάσεως χρέους μέσω διαταγμάτων μηνιαίων δόσεων. Επίσης επιδιώκεται η διεξαγωγή έρευνας σε σχέση με οποιαδήποτε δωρεά παράδοση ή μεταβίβαση οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου ή οποιαδήποτε επιβάρυνση ή απόκρυψη περιουσιακών στοιχείων των Καθ΄ ων η Αίτηση και τέλος ζητείται και διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η ακύρωση καταδολιευτικών μεταβιβάσεων ή επιβαρύνσεων. Είναι επομένως εμφανές από τα όσα έχω εκθέσει πιο πάνω ότι αυτό το οποίο επιδιώκεται με την επίδικη αίτηση είναι η εξέταση της οικονομικής κατάστασης των Καθ΄ ων η Αίτηση - εξ΄ αποφάσεως οφειλετών. Η συγκεκριμένη διαδικασία προνοείται και ρυθμίζεται στα μέρη 8 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, και συγκεκριμένα στα άρθρα 82 και επόμενα. Εν προκειμένω στην νομική βάση της επίδικης βάσης δεν υπάρχει ίχνος αναφοράς στην συγκεκριμένη νομοθεσία που έχει αναφερθεί πιο πάνω. Όπως προκύπτει από την παράθεση των άρθρων που επικαλούνται οι Αιτητές, τα τελευταία ουδεμία σχέση έχουν με το αιτητικό της υπό κρίση αίτησης. Ως εκ τούτου η νομική βάση της αίτησης πάσχει και η σχετική εισήγηση της δικηγόρου των Καθ΄ ων η Αίτηση ευσταθεί. Επισημαίνω δε ότι η Διαταγή 48 θεσμός 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθιστά επιτακτική την αναφορά στην αίτηση του ειδικού άρθρου του νόμου στο οποίο στηρίζεται. Στην υπόθεση Περικλέους ν. Ellinas Finance Ltd κ.α Πολ. Έφεση 283/10 ημερομηνίας 03.07.14, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): «Εκτός των πιο πάνω, υπάρχουν και άλλοι λόγοι που θα συνηγορούσαν υπέρ της απόρριψης της αίτησης. Ο πρώτος αφορά στη λανθασμένη νομική βάση της Αίτησης από την οποία απουσιάζει η Δ.35 θ.4, η οποία είναι η πιο σχετική διάταξη στην περίπτωση τροποποίησης των λόγων έφεσης. Η Αιτήτρια δέχεται ότι εκ παραδρομής δεν αναφέρθηκε η σχετική διάταξη, παρά ταύτα θεωρεί ότι η αίτηση είναι νομότυπη. Διαζευκτικά ισχυρίζεται ότι αν θεωρηθεί παρατυπία, μπορεί να θεραπευθεί με βάση τη Δ.64 θ.1. Η νομική βάση μιας αίτησης σύμφωνα με τη νομολογία έχει μεγάλη σημασία, αφού προσδιορίζει το νομικό υπόβαθρο της αίτησης, το οποίο προσδίδει εγκυρότητα στο δικονομικό μέτρο (βλ. Χριστοφόρου ν. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Λοΐζος Ιορδάνους Λίμιτεδ

(2001)1Β ΑΑΔ 743).» Το γεγονός της καταγραφής λανθασμένης νομικής βάσης θεωρώ ότι δεν μπορεί να θεραπευθεί με επίκληση της Διαταγής 64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας . Επισημαίνω ότι οι Αιτητές στην περίπτωση αυτή όχι μόνον δεν έχουν λάβει οποιαδήποτε μέτρα για διόρθωση της νομικής τους βάσης αλλά όπως έχω αναφέρει και πιο πάνω η δικηγόρος τους στην αγόρευσης της υποστήριξε ότι η νομική βάση είναι ορθή. Περαιτέρω, επισημαίνω ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση στις σχετικές ειδοποιήσεις ένστασης αλλά και στις ένορκες δηλώσεις που τις υποστηρίζουν εγείρουν ως λόγο ένστασης το ότι η αίτηση είναι νομικά αβάσιμη. Στην πιο πάνω αναφερόμενη απόφαση (Περικλέους v. Ellinas Finance Ltd κ.α.) λέχθηκαν σε σχέση με την Διαταγή 64 τα εξής σχετικά: «Μετά την τροποποίηση της Δ.64 και την κατάργηση της διάκρισης μεταξύ άκυρου και αντικανονικού δικονομικού μέτρου, ενδεχομένως στην παρούσα περίπτωση η παράλειψη να μπορούσε να θεραπευθεί. Όμως καμία αίτηση δεν υποβλήθηκε από την Αιτήτρια ζητώντας να θεραπευθεί η παράλειψη, ώστε να αποκτήσει η αίτηση το αναγκαίο νομικό υπόβαθρο. Υπάρχουν περιπτώσεις που το δικαστήριο κατ' εξαίρεση μπορεί αυτεπάγγελτα να θεωρήσει ότι η παράλειψη έχει ήδη θεραπευθεί, αλλά η παρούσα δεν είναι μια τέτοια περίπτωση. Στην υπόθεση Φαλέκκου ν. Χριστοφίδη, Πολιτική Έφεση Αρ. 63/10, ημερ. 17.12.2013, τονίσαμε ότι οι παρατηρήσεις μας ως προς την ευχέρεια που πάντοτε έχει το δικαστήριο να θεραπεύει παρατυπία «δεν πρέπει να τύχουν παρανόησης ως προς το καθήκον του κάθε δικηγόρου ή διαδίκου που διαπιστώνει την παρατυπία να λαμβάνει έγκαιρα στην κατάλληλη περίπτωση τα αναγκαία μέτρα για θεραπεία της και όχι να αφήνει τα πράγματα να τύχουν διόρθωσης από το δικαστήριο».» Λαμβάνοντας υπόψη μου την πιο πάνω αναφερόμενη νομολογία στην οποία ρητώς καθορίζεται ότι η Διαταγή 64 δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως πανάκεια για την διόρθωση των οποιοδήποτε λαθών, και λαμβάνοντας επίσης υπόψη μου το γεγονός ότι οι Αιτητές δεν έχουν ζητήσει τη διόρθωση της λανθασμένης νομικής βάσης που καταγράφουν στην αίτηση, θεωρώ ότι υπό τις περιστάσεις δεν μπορεί να υπάρξει θεραπεία με επίκληση της Διαταγής 64. Υπό το φώς των πιο πάνω η υπό κρίση αίτηση μοιραίως θα πρέπει να απορριφθεί και κατά συνέπεια απορρίπτεται λόγω λανθασμένης νομικής βάσης. Λαμβάνοντας υπόψη μου ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση με τις ενστάσεις τους ημερομηνίας 9.6.15 και 11.3.16 έχουν εγείρει το συγκεκριμένο ζήτημα δεν βλέπω για ποιο λόγο τα έξοδα της υπό κρίση αίτησης δεν θα πρέπει να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της διαδικασίας. Τα έξοδα επομένως επιδικάζονται υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση 1 - 4 και εναντίον των αιτητών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Νοείται ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση 1, 3 και 4 ενόψει της κοινής ένστασης που έχουν καταχωρήσει δικαιούνται ένα σετ εξόδων. (Υπ.) ....................................... Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο