ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΛΤΔ ν. ΜΑΡΙΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ κ.α., Αρ. Γενικής Αίτησης: 291/14, 6/4/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2016:A73 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Αρ. Γενικής Αίτησης: 291/14 Μεταξύ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΛΤΔ, από την Πάφο Αιτητών και ΜΑΡΙΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ, εκ Πόλης Χρυσοχούς (Δ.Τ. 724203) ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ, εκ Πόλης Χρυσοχούς (Δ.Τ. 791565) ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ, εκ Πόλης Χρυσοχούς (Δ.Τ. 724100) ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, εκ Πόλης Χρυσοχούς (Δ.Τ. 684103) ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, εκ Πόλης Χρυσοχούς (Δ.Τ. 801859) Καθ΄ ων η αίτηση ---------------------------- Αίτηση για τροποποίηση της ένστασης ημερομηνίας 2.11.2015 ---------------------------- Ημερομηνία: 6.4.2016 Για Καθ΄ ων η αίτηση-Αιτητές: κα Δ. Καρακώστα για Ανδρέας Χρ. Δημητριάδης ΔΕΠΕ (κα Α. Χαραλάμπους για ν΄ ακούσει απόφαση) Για Αιτητές-Καθ΄ ων η αίτηση: κα Χ. Κωνσταντίνου (κ. Λ. Νεοφύτου για ν΄ ακούσει απόφαση) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Γενική Αίτηση επιζητείται η εγγραφή της διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 16.12.2013, η οποία εξεδόθη εναντίον των Καθ΄ ων η αίτηση, ύψους €541.261,89, για δάνειο που ελήφθη από το Συνεργατικό Ταμιευτήριο Πάφου Λτδ, (εν τοις εφεξής οι Αιτητές, Γενική Αίτηση). Οι Καθ΄ ων η αίτηση καταχώρησαν ένσταση στην αιτούμενη εγγραφή με την οποίαν εγείρουν διάφορους λόγους, τόσο σχετικά με την εγκυρότητα της διαιτησίας όσο και τις προϋποθέσεις για εγγραφή της ληφθείσας απόφασης. Με την καταχωρηθείσα ένσταση εγείρονται, μεταξύ άλλων, ζητήματα συνταγματικότητας άρθρων του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου. Με την κρινόμενη αίτηση επιδιώκεται η προσθήκη άλλων τριών λόγων ένστασης ως ακολούθως: «
- Με βάση το άρθρο 23 των Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου και/ή το Καταστατικό του Συνεργατισμού και/ή το Καθεστώς των Αιτητών, που είχαν ισχύ κατά τους επίδικους χρόνους της συνομολόγησης του δανείου/γραμματίου υπ΄ αρ. 7330977-4 καθώς και της υποθήκης υπ΄ αρ. Υ3127/10 και/ή των άλλων επίδικων συμφωνιών, οι Αιτητές μπορούσαν να χορηγήσουν δάνεια στους Καθ΄ ων η αίτηση 1, 2, 3, 4 και/ή 5 με επιβάρυνση προς όφελος των Αιτητών μόνο επί στοιχείων της κινητής περιουσίας των Καθ΄ ων η αίτηση 1, 2, 3, 4 και/ή
- Οι Αιτητές δεν είχαν εξουσία να συνομολογήσουν τις επίδικες συμφωνίες δανείου/γραμματίου υπ΄ αρ. 7330977-4 καθώς και της υποθήκης υπ΄ αρ. Υ3127/10 και η συνομολόγηση των επίδικων συμβάσεων είναι εξ υπαρχής άκυρη και/ή ακυρώσιμη και/ή παράνομη γιατί έγινε κατά παράβαση του άρθρου 23 του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου και/ή των προνοιών του Καταστατικού του Συνεργατισμού και/ή του καθεστώτος και/ή των εξουσιών των Αιτητών.
- Οι Αιτητές κατά την συνομολόγηση των επίδικων συμφωνιών γνώριζαν και/ή όφειλαν να γνωρίζουν ότι η συνομολόγηση των επίδικων συμφωνιών ήταν παράνομη και/ή καθ΄ υπέρβαση των εξουσιών τους.» Επιζητείται επίσης η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του Μ. Χρυσάνθου (ο οποίος είναι ο ενόρκως δηλών στην υπάρχουσα ένσταση) προς υποστήριξη των λόγων ένστασης που επιχειρείται να εισαχθούν. Το διάβημα τούτο των Αιτητών συνάντησε την ένσταση των Αιτητών στη Γενική Αίτηση, οι οποίοι με την ειδοποίηση ένστασης που κατεχώρησαν εγείρουν δεκατρείς λόγους για τους οποίους θεωρούν την αίτηση απορριπτέα. Από τους ανωτέρω λόγους οι αναφερόμενοι σε αβάσιμη, παράτυπη, ελλιπή αίτηση και μη στηριζόμενη στην ορθή νομική βάση, κρίνονται ανυπόστατοι αφού η αίτηση είναι νομότυπη και έχει την ορθή νομική βάση. Οι λοιποί λόγοι ένστασης εξετάζονται κατωτέρω, σε συνάρτηση με το παραδεκτό της αίτησης. Νομική Βάση Έχει νομολογηθεί ότι η τροποποίηση της δικογραφίας είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαία για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και ότι εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατό να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής (δέστε Χρίστου ν. Αζά
(1992)1 Α.Α.Δ. 704, 707). Στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συνεκτιμάται και ο παράγων της καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης σαν λογικής απόρροιας των διατάξεων του άρθρου 30.2 του Συντάγματος. Έχει περαιτέρω νομολογηθεί ότι η σύγχρονη τάση είναι να επιτρέπονται τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις ακόμη και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα (δέστε Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(1991)1 Α.Α.Δ. 934. Η προσέγγιση αυτή συνάδει με εκείνη που διατυπώθηκε στην Associated Leisure Ltd and others v. Associated Newspapers Ltd
(1970)2 All E.R. 754, Jamal Khan v. Δημοκρατίας του Πακιστάν
(2011)1 Α.Α.Δ. 1211. Οι αρχές οι οποίες διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συνοψίζονται στη Φοινιώτης v. Greenmar Navigation Ltd κ.α.
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 33 και έχουν ως εξής: «
(1)H τροποποίηση της δικογραφίας επιτρέπεται σε κάθε στάδιο της διαδικασίας δεδομένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που την καθιστούν απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης.
(2)Στον προσδιορισμό των συμφερόντων της δικαιοσύνης όπως διαγράφονται στην συγκεκριμένη υπόθεση συνεκτιμούνται και οι επιπτώσεις από την τροποποίηση στα δικαιώματα και συμφέρονται του αντιδίκου. Η διεξαγωγή της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο καθιερώνεται από το άρθρο 30.2 του συντάγματος ως θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διάδικου.
(3)Η τροποποίηση επιτρέπεται κατά κανόνα εφόσον δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο δηλαδή ζημιά άλλη από εκείνη που μπορεί να θεραπευθεί με την έκδοση της κατάλληλης διαταγής ως προς τα έξοδα. Το αποδεικτικό βάρος για τη αιτιολόγηση του αιτήματος και της καθυστέρησης στην διατύπωση των θέσεων του αιτητή ποικίλλει ανάλογα με το στάδιο κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα επαυξάνει και το βάρος το οποίο πρέπει να αποσείσει ο αιτητής για την έκδοση διατάγματος για την τροποποίηση.
(4)Η έναρξη της δίκης δεν δημιουργεί ανυπέρβλητο εμπόδιο στην επιδίωξη της τροποποίησης υπεράσπισης. Στο στάδιο αυτό όμως η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με φειδώ, λαμβάνοντας υπόψη τον εκτροχιασμό της δίκης από τη προσδιορισθείσα πορεία και τις αναπόφευκτες επιπτώσεις στα δικαιώματα του αντιδίκου. Στην υπόθεση Hipgrave v. Case, 28 Ch. D. 361 υποδείχθηκε ότι το Δικαστήριο αντιμετωπίζει με διστακτικότητα αιτήσεις για τροποποίηση της δικογραφίας κατά την δίκη.» Κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου συνεκτιμώνται όλα τα σχετικά γεγονότα τα οποία τείνουν να διαμορφώσουν και προδιαγράψουν το πλαίσιο της δίκης σε συνάρτηση με τα χρονικά όρια για την επίλυση τους. Καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης - Μη αιτιολόγηση Ο λόγος που κατέστησε αναγκαία την καταχώρηση της κρινόμενης αίτησης καθορίζεται ως εξής με την παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσης του Μ. Χρυσάνθου και επαναλαμβάνεται ουσιαστικά με την αγόρευση του συνηγόρου του. «4. Με έχει ενημερώσει ο κ. Ανδρέας Δημητριάδης, Δικηγόρος στο Δικηγορικό Γραφείο των κ.κ. Ανδρέα Χρ. Δημητριάδη Δ.Ε.Π.Ε. ο οποίος χειρίζεται προσωπικά την υπόθεση, ότι μετά από διεξοδική μελέτη των γεγονότων της παρούσας γενικής αίτησης και του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο του 1985 (22/1985) άρθρο 23
(1)(ε) αντιλήφθηκε ότι παραλείφθηκε να γίνει αναφορά στους λόγους ένστασης των καθ΄ ων η αίτηση αρ. 1, 2, 3, 4 και 5/Αιτητών που αναφέρονται στην παράγραφο 3 Α πιο πάνω. Άμεσα και χωρίς καμιά καθυστέρηση οι Αιτητές προέβηκαν στην παρούσα Αίτηση ώστε να συμπεριληφθούν όλοι οι αναγκαία και χρήσιμοι ισχυρισμοί στην ένστασή τους.» Είναι νομολογημένο πως, όπου υπάρχει καθυστέρηση, απαιτείται η παροχή κάποιας εξήγησης. Στη SABA & CO. (T.M.P.) v. T.M.P. Agents
(1994)1 Α.Α.Δ. 426, κρίθηκε πως η σημασία του θέματος της δικαιολόγησης της καθυστέρησης ποικίλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και σχετίζεται με τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης. Στη Χριστοδούλου v. Χριστοδούλου (ανωτέρω), λέχθηκε πως η σύγχρονη τάση είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες περιπτώσεις, έστω και αν η αναγκαιότητα τροποποίησης είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης. Η πιο πάνω αρχή όμως περιορίστηκε στην υπόθεση Ταξί Κυριάκος Λτδ. v. Ανδρέα Παύλου
(1995)1 Α.Α.Δ. 560, όπου τονίστηκε πως το ζήτημα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου που πρέπει να ασκείται έχοντας υπόψη το σύνολο των περιστατικών της υπόθεσης. Όσον αφορά το χρόνο στον οποίο υποβάλλεται αίτηση για τροποποίηση, σχετική είναι και η απόφαση στην Astor Manufacturing v. A.G. Leventis
(1993)1 Α.Α.Δ. 726. Ουσιαστικά όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση, τόσο πιο αναγκαία γίνεται η παροχή αιτιολόγησης. Οι επιχειρούμενοι να εισαχθούν ισχυρισμοί, όχι μόνον δεν αποτελούν γεγονότα, τα οποία να μην ενέπιπταν τότε στη γνώση των Αιτητών, αλλά νομικούς ισχυρισμούς οι οποίοι έλκονται από τον περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο, ο οποίος ήταν εν γνώσει και υπόψη των δικηγόρων των Αιτητών κατά τη σύνταξη και ετοιμασία της ένστασης τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι είχε παρασχεθεί αρκετός χρόνος για ετοιμασία της ένστασης και προς το σκοπό αυτό είχε αναβληθεί τρεις φορές ή Γενική Αίτηση. Τελικά η ένσταση καταχωρήθηκε στις 26.3.2015, η υπόθεση ορίστηκε για σκοπούς εξώδικης διευθέτησης στις 18.5.2015 και εν τέλει για ακρόαση στις 12.10.2015, ημερομηνία κατά την οποία ζητήθηκε αναβολή εκ μέρους των Καθ΄ ων η αίτηση και δηλώθηκε η πρόθεση τους για καταχώριση αίτησης για τροποποίηση της ένστασης τους. Παρά το γεγονός πως δεν υπάρχει υπέρμετρη καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος, όμως ενόψει της φύσεως της Γενικής Αίτησης και της μη παροχής ικανής εξήγησης, δεν παρέχεται ουσιαστική και εύλογη δικαιολογία για την ανάγκη τροποποίησης. Παρά την αναγνωρισμένη φιλελεύθερη τάση που επικρατεί για τροποποίηση των δικογράφων, εντούτοις αυτή δεν μπορεί να επιτρέπει τροποποιήσεις με την επίκληση της προσεκτικότερης μελέτης από το συνήγορο των Αιτητών (IKOS CIF LTD v. Marfin Coward, ECLI:CY:AD:2014:A205, Πολ. Εφέσεις 137/13 και 138/13, ημερ. 20.3.2014). Εισαγωγή νέας βάσης αγωγής Αποτελεί πρόσθετο λόγο ένστασης ότι οι επιχειρούμενες τροποποιήσεις εισάγουν νέα θέματα και βάση αγωγής. Ο συνήγορος των Αιτητών υποδεικνύει πως η προσθήκη των προαναφερθέντων σχετικών γεγονότων και ισχυρισμών απλά συνιστά διεύρυνση των υφιστάμενων ισχυρισμών της ένστασης, γεγονός το οποίο μπορεί εύκολα και χωρίς ζημιογόνα επακόλουθα να αντιμετωπισθεί από τους Καθ΄ ων η αίτηση. Προσθέτει δε πως ουσιαστικά νέο αγώγιμο δικαίωμα αποτελεί το δικαίωμα εκείνο το οποίο αποτελεί χωριστή αιτία αγωγής. Η διαπίστωση ή το γεγονός ότι με τις επιχειρούμενες τροποποιήσεις επιδιώκεται η εισαγωγή νέας βάσης αγωγής δεν οδηγεί απαραίτητα σε απόρριψη σχετικής αίτησης (Χρίστου v. Αζά (ανωτέρω). Εκείνο που προκύπτει από τη νομολογία είναι πως τα γεγονότα των οποίων γινόταν επίκληση και επιχειρούνταν να εισαχθούν δεν διαφοροποιούνταν ουσιωδώς από τα υπάρχοντα. Ήσαν κυρίως τα ίδια και από εκείνα θεμελιώνονταν διάφορες και διαφορετικές θεραπείες και νομικοί ισχυρισμοί. Είχε αποφασισθεί ότι δεν άλλαζε άρδην η βάση της αγωγής και ότι οι προτεινόμενοι νέοι ισχυρισμοί και τροποποιήσεις εμπλέκοντο και ήσαν σχετικοί με τους ήδη υπάρχοντες (Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. Βιομηχανία Χαρ. Αλωνεύτης Λτδ
(2002)1 Α.Α.Δ. 237, World Tide Shipping Corporation of Liberia v. Vasiliko Cement Work Ltd
(1988)1 C.L.R. 488 κ.α.). Κυρίαρχο στοιχείο παραμένει πάντοτε, ως ο Κανονισμός 25
(1)υποδεικνύει, πως οι επιχειρούμενες τροποποιήσεις πρέπει να είναι αναγκαίες για επίλυση της διαφοράς των μερών και των ζητημάτων που η συγκεκριμένη διαδικασία εγείρει (..as may be necessary for the purpose of determining the real questions in controversy between the parties). H συγκεκριμένη διαδικασία αποτελεί μια ιδιαίτερη πτυχή δικαστικής διαδικασίας, με το εύρος των ζητημάτων όπως καθορίστηκαν μέσα από το Νόμο και τη νομολογία για εκδίκαση, να είναι συγκεκριμένα, καθορισμένα και περιορισμένα. Λέχθηκε στην A. X"Γεωργίου Νικολάου v. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς, Πολιτική Έφεση 357/2008, ημερ. 11.4.2012: «Το επαρχιακό δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Από την άλλη όμως, η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική εφόσον δι' αυτής επιδιώκεται η πρόσδοση δικαστικής ισχύος στη διαιτητική απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης μέσω του επαρχιακού δικαστηρίου διά της εφαρμογής των ανάλογων δικονομικών μέτρων που εφαρμόζονται για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο κάθε αίτηση που υποβάλλεται στο επαρχιακό δικαστήριο για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης πρέπει να επιδίδεται στο πρόσωπο προς το οποίο στρέφεται η διαιτητική απόφαση ώστε να έχει την ευκαιρία να προβάλει ο,τιδήποτε που ενδεχομένως έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε άλλα θέματα αναγόμενα στην ουσία κλπ της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση. Βασική προϋπόθεση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης είναι η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση, φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στο πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται.» Κρίνεται συνεπώς πως οι επιχειρούμενοι να εισαχθούν ισχυρισμοί, αφενός διευρύνουν τα επίδικα θέματα και τα προς εξέταση ζητήματα, αφετέρου δεν είναι αναγκαίοι για την εκδίκαση της παρούσας Γενικής Αίτησης. Συνεπώς για τους λόγους που ανωτέρω αναφέρθηκαν, η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου θα ασκηθεί εναντίον της αποδοχής του αιτήματος. Η αίτηση απορρίπτεται. Έξοδα υπέρ των Αιτητών στη Γενική Αίτηση και εναντίον των Καθ΄ ων η αίτηση (Αιτητών στην κρινόμενη αίτηση) όπως αυτά υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............... Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΜ Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: (Αίτηση για τροποποίηση της ένστασης) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο