← Κύπρος

ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΔΑΝΙΗΛ ν. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 574/13, 5/4/2016

ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΔΑΝΙΗΛ ν. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 574/13, 5/4/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2016:A71 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Αγιομαμίτη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 574/13 Μεταξύ: ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΔΑΝΙΗΛ Ενάγοντος και ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Εναγόμενης Ως ετροποποιήθη δυνάμει Διατάγματος Δικαστηρίου ημερομηνίας 03.06.2014 Μεταξύ: ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΔΑΝΙΗΛ Ενάγοντος και

  1. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ
  2. ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
  3. ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Εναγομένων - - - - - - - - - - - - - - - - Αίτηση ημερομηνίας11.12.2015 05.04.2016 Για τον Ενάγοντα - Αιτητή: κα Λάμπρου για Κώστας Μελάς & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για την Εναγόμενη 1 - Καθ' ης η Αίτηση 1: κα Θεοδώρου (κα Ζαχαρίου για ν' ακούσει απόφαση) Για την Εναγόμενη 2 - Καθ' ης η Αίτηση 2: κα Κωνσταντινίδου (κ. Κυπριανίδης για ν' ακούσει απόφαση) Για Εναγόμενο 3 - Καθ' ου η Αίτηση 3: κ. Λιασίδης Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η υπό κρίση Αίτηση καταχωρήθηκε στις 11.12.15 και με αυτήν ο Ενάγων (στο εξής θα καλείται στη συνέχεια ως ο «Αιτητής») αιτείται αριθμό διαταγμάτων τροποποίησης της Έκθεσης Απαίτησης. Η Αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και συγκεκριμένα στις Δ.9 θ.θ. 2, 4, 5, 7, 10 και 11, Δ.12, Δ.25 θ.θ. 1-5, Δ.39, Δ.48, Δ.63 θ.2, επί της πρακτικής και των γενικών και συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων θεμελιώνεται η Αίτηση εκτίθενται στην ένορκη δήλωση της Λώριας Χατζηξενοφώντος η οποία είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον Αιτητή. Η ενόρκως δηλούσα αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι εξ όσων πληροφορείται από τον κ. Μελά κατά τη διάρκεια του καλοκαιρού και κατόπιν λεπτομερούς μελέτης και αξιολόγησης των γεγονότων, νομικών ζητημάτων και ιδιαιτεροτήτων της υπόθεσης, στα πλαίσια προετοιμασίας της ακρόασης διαπιστώθηκε ότι η Έκθεση Απαίτησης χρήζει τροποποίησης έτσι ώστε να συμπεριληφθεί σε αυτήν το πλήρες φάσμα των ισχυρισμών του Αιτητή. Οι ισχυρισμοί που επιδιώκεται να εισαχθούν σχετίζονται απόλυτα με τα επίδικα θέματα και αφορούν επί της ουσίας την ευθύνη της Εναγόμενης 2 (στο εξής θα καλείται ως η «Καθ' ης η Αίτηση 2») αλλά και του κράτους, ήτοι του Εναγόμενου 3 (στο εξής «Καθ' ου η Αίτηση 3») έναντι του Αιτητή τόσο για τα γεγονότα που προηγήθηκαν της πώλησης των επίδικων χρεογράφων και αξιογράφων αλλά και όσων διαδραματίστηκαν από το Μάρτη του 2013 και έπειτα. Επιπρόσθετα η αιτούμενη τροποποίηση αποσκοπεί στην αναλυτική δικογράφηση όλων των ενεργειών και παραλείψεων της Εναγόμενης 1 (στο εξής «Καθ' ης η Αίτηση 1»). Τέλος η ενόρκως δηλούσα ισχυρίζεται ότι η τροποποίηση γίνεται καλόπιστα και είναι απαραίτητη προκειμένου να συνάδει η απαίτηση του Αιτητή με τα γεγονότα που προηγήθηκαν και επακολούθησαν των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης έτσι ώστε να καταστεί δυνατή η πλήρης και ορθή παρουσίαση της υπόθεσης του Αιτητή ενώπιον του Δικαστηρίου. Οι Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 αντιδρώντας στην αιτούμενη τροποποίηση καταχώρησαν στις 26.01.16 και στις 16.12.15 αντίστοιχα Ειδοποιήσεις Περί Πρόθεσης Ένστασης στην αιτούμενη τροποποίηση. Ξεκινώντας από την ένσταση της Καθ' ης η Αίτηση 2, η τελευταία προβάλλει 12 λόγους ένστασης. Οι λόγοι ένστασης που επικαλείται η Καθ' ης η Αίτηση 2 μπορούν να συνοψιστούν σε δύο βασικούς πυλώνες και συγκεκριμένα στο ότι με τις αιτούμενες τροποποιήσεις επιχειρείται η εισαγωγή νέας βάσης αγωγής η οποία περιλαμβάνει την κατ' ισχυρισμό διάπραξη αστικών αδικημάτων τα οποία έχουν παραγραφεί. Ο δεύτερος βασικός πυλώνας επί του οποίου εδράζεται η ένσταση της Καθ' ης η Αίτηση 2 συνίσταται στη μεγάλη καθυστέρηση που παρατηρείται στην καταχώρηση της υπό κρίση Αίτησης η οποία δεν δικαιολογείται καθώς το σύνολο των ισχυριζόμενων γεγονότων των οποίων επιδιώκεται η εισαγωγή τους ήταν σε γνώση του Αιτητή πριν την καταχώρηση της πρώτης αίτησης τροποποίησης ημερομηνίας 30.04.
  4. Η ένσταση της Καθ' ης η Αίτηση 2 υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Αργυρώς Σάββα η οποία είναι δικηγόρος και συνεργάτης στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την Καθ' ης η Αίτηση
  5. Στην εν λόγω ένορκη δήλωση, αφού γίνεται μια σύντομη αναφορά στο ιστορικό της υπόθεσης, η ενόρκως δηλούσα ισχυρίζεται ότι η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει καθώς με αυτή επιχειρείται η εισαγωγή αγώγιμων δικαιωμάτων για αστικά αδικήματα τα οποία έχουν παραγραφεί εφόσον αφορούν ισχυριζόμενες πράξεις και παραλείψεις της Καθ' ης η Αίτηση 2 που έλαβαν χώρα από το
  6. Περαιτέρω, η ενόρκως δηλούσα ισχυρίζεται ότι το σύνολο των ισχυρισμών που περιλαμβάνονται στην αιτούμενη τροποποίηση ήταν σε γνώση του Αιτητή πριν τις 30.04.14, ημερομηνία κατά την οποία καταχωρήθηκε η πρώτη αίτηση τροποποίησης. Προς επιβεβαίωση του εν λόγω ισχυρισμού παραθέτει αριθμό άλλων αγωγών που ηγέρθηκαν από τους δικηγόρους του Αιτητή και στις οποίες περιλαμβάνονται ισχυρισμοί και γεγονότα που επιχειρεί να εισάξει ο Αιτητής. Επιπρόσθετα η ενόρκως δηλούσα ισχυρίζεται ότι με την αιτούμενη τροποποίηση επιδιώκεται η δημιουργία αγώγιμου δικαιώματος εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση 2 καθώς με την υπό κρίση Αίτηση προστίθεται ως βάση αγωγής η βαριά αμέλεια που δεν περιλαμβάνεται στην υφιστάμενη Έκθεση Απαίτησης η οποία ως έχει δεν αποκαλύπτει οποιαδήποτε βάση αγωγής εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση
  7. Είναι επίσης ισχυρισμός της ενόρκως δηλούσας ότι η επιδιωκόμενη τροποποίηση δεν είναι σχετική με τα επίδικα θέματα, αλλά αντιθέτως επιχειρείται η εισαγωγή μιας ουσιωδώς διαφορετικής απαίτησης εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση 2 με αποτέλεσμα να μεταβάλλεται ο χαρακτήρας της παρούσας αγωγής και να δημιουργείται πολλαπλότητα νομικών ζητημάτων. Τέλος η ενόρκως δηλούσα αναφέρει ότι το συμφέρον της δικαιοσύνης επιβάλλει όπως η παρούσα Αίτηση απορριφθεί με έξοδα εναντίον του Αιτητή. Αναφορικά με την ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση 3 η οποία, ως αναφέρεται πιο πάνω, καταχωρήθηκε στις 16.12.15 παρατηρώ ότι εγείρονται ουσιαστικά οι ίδιοι λόγοι ένστασης οι οποίες εγείρονται και στην ένσταση της Καθ' ης η Αίτηση
  8. Πιο συγκεκριμένα, οι 11 συνολικά λόγοι ένστασης που επικαλείται ο Καθ' ου η Αίτηση 3 μπορούν να συνοψιστούν αφενός στο ότι με την αιτούμενη τροποποίηση επιχειρείται η δημιουργία αγώγιμου δικαιώματος εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 3 σε σχέση με αστικά αδικήματα τα οποία έχουν παραγραφεί. Αφετέρου, η υπό κρίση Αίτηση καταχωρήθηκε με αδικαιολόγητη καθυστέρηση καθώς τα γεγονότα που επιχειρείται να εισαχθούν ήταν γνωστά στον Αιτητή από την έγερση της αγωγής, και εν πάση περιπτώσει πριν από την καταχώρηση της πρώτης αίτησης τροποποίησης. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Αννίτας Εθελοντή η οποία εργάζεται στο Επαρχιακό Γραφείο Πάφου της Νομικής Υπηρεσίας της Δημοκρατίας. Σε αυτήν η ενόρκως δηλούσα ισχυρίζεται ότι, με βάση πληροφόρηση που έλαβε από το δικηγόρο της Δημοκρατίας που χειρίζεται την παρούσα υπόθεση, ο Αιτητής με την αιτούμενη τροποποίηση επιδιώκει την εισαγωγή βάσης αγωγής εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 3 καθώς με την υφιστάμενη Έκθεση Απαίτησης δεν αποκαλύπτεται οποιαδήποτε βάση αγωγής εναντίον του. Περαιτέρω, με την επιδιωκόμενη τροποποίηση προστίθενται γεγονότα που αφορούν την περίοδο 2006 - 2013 και επιχειρείται η εισαγωγή ισχυριζόμενων αστικών αδικημάτων τα οποία έχουν παραγραφεί. Τέλος, η ενόρκως δηλούσα ισχυρίζεται ότι τα γεγονότα που επιχειρεί να εισάξει ο Αιτητής ήταν εξ αρχής γνωστά σε αυτόν και στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση Αίτηση δεν δίδεται οποιαδήποτε ικανοποιητική εξήγηση για την καθυστέρηση στην προώθηση της υπό κρίση Αίτησης. Η Καθ' ης η Αίτηση 1 δεν καταχώρησε Ειδοποίηση Ένστασης και συγκεκριμένα την 01.02.16 δήλωσε, μέσω της συνηγόρου της, ότι δεν θα φέρει ένσταση στην αιτούμενη τροποποίηση καθώς και ότι η όποια απόφαση του Δικαστηρίου επί της αιτούμενης τροποποίησης θα είναι δεσμευτική για την ίδια. Ο Αιτητής με την υφιστάμενη Έκθεση Απαίτησης ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι η Καθ' ης η Αίτηση 1 δολίως και/ή παράνομα και/ή με αθέμιτες και/ή παραπλανητικές πρακτικές και/ή με ψευδείς παραστάσεις ξεγέλασε και/ή παρακίνησε και/ή εξώθησε τον Αιτητή στην αγορά μετατρέψιμων χρεογράφων κατά ή περί τον Ιούλιο του
  9. Οι πιο πάνω πράξεις της Καθ' ης η Αίτηση 1 έγιναν κάτω από την πλημμελή εποπτεία και/ή έλεγχο και/ή λόγω αμέλειας κατά την άσκηση της εποπτείας και/ή των άλλων νομίμων καθηκόντων των Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 μέσω των αρμόδιων υπουργείων και/ή οργάνων και/ή αρχών και/ή οργανισμών και/ή υπηρεσιών. Ο Αιτητής στις λεπτομέρειες που παρατίθενται στην παράγραφο 8 της υφιστάμενης Έκθεσης Απαίτησης ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι οι Καθ' ων η Αίτηση γνώριζαν και/ή όφειλαν να γνωρίζουν τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η Καθ' ης η Αίτηση
  10. Επιπρόσθετα στην παράγραφο 14 της Έκθεσης Απαίτησης αναφέρεται ότι η Καθ' ης η Αίτηση 1 παρείχε επενδυτικές συμβουλές κατά την προώθηση των χρεογράφων προβαίνοντας σε παραπλανητική ενημέρωση και/ή αποκρύπτοντας ουσιώδη στοιχεία εμφανίζοντας, μεταξύ άλλων, την Καθ' ης η Αίτηση 1 ως αξιόπιστη και/ή φερέγγυα και την οικονομική της κατάσταση ως εγγυημένη. Η Καθ' ης η Αίτηση 2 στην Υπεράσπιση της αρνείται ότι επέδειξε αμέλεια κατά την άσκηση του καθήκοντος εποπτείας. Περαιτέρω, ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι κατά ή περί την 20.12.07 εξέδωσε σχετική οδηγία για την επαγγελματική συμπεριφορά των τραπεζών κατά την παροχή επενδυτικών υπηρεσιών. Οι δε εκδόσεις των αξιογράφων δεν αποτελούσαν καθ' εαυτές επενδυτικές δραστηριότητες ή υπηρεσίες. Αποσκοπούσαν στην ενίσχυση των πρωτοβάθμιων κεφαλαίων της Καθ' ης η Αίτηση 1 και του δείκτη κεφαλαιακής επάρκειας της και όντως οδήγησαν στη βελτίωση της οικονομικής της θέσης. Ο Καθ' ου η Αίτηση 3 στη δική του Υπεράσπιση εγείρει προδικαστική ένσταση με την οποία ισχυρίζεται ότι δεν αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα ή βάση αγωγής εναντίον του. Άνευ βλάβης της προδικαστικής του ένστασης ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι ο Υπουργός Οικονομικών δεν μπορεί να παρεμβαίνει στο έργο ή σε θέματα που εμπίπτουν στις αρμοδιότητες εποπτικών αρχών. Ούτε και είχε οποιαδήποτε αρμοδιότητα ή ανάμιξη στην έκδοση αξιογράφων από την Καθ' ης η Αίτηση
  11. Η ακρόαση της υπό κρίση Αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων με τις αγορεύσεις τους προέβαλαν την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία τους. Τόσο η Αίτηση, οι ενστάσεις με τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις, όσο και οι αγορεύσεις των συνηγόρων έχουν μελετηθεί και λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους. Το θέμα της τροποποίησης των δικογράφων, ανάγεται στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας των Δικαστηρίων και έτυχε εκτεταμένης και βαθιάς αναλύσεως σε πάρα πολλές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, μεταξύ των οποίων οι υποθέσεις Courtis v. Iasonides

(1970)1 C.L.R.180, Evripidou v. Kannaourou
(1985)1 C.L.R.24, Nicolaides v. Yerolemi
(1980)1 C.L.R.1, Tsiappas v. The Republic
(1974)1 C.L.R.167, Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation
(1989)1(E) Α.Α.Δ. 33, Χριστοδούλου ν Χριστοδούλου κ.α.
(1991)1 Α.Α.Δ. 934. Στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου κ.α.
(1991)1 Α.Α.Δ. 934 αναφέρεται πως: «Αναμφίβολα η σύγχρονη τάση, όπως βγαίνει από τη σχετική νομολογία, είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις, ακόμη και όταν τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης, νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα.» Επίσης, στην υπόθεση Anna Latouf Agini v. Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος
(1999)1 Α.Α.Δ. 11, αναφέρθηκαν τα εξής σχετικά: «Η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που αυτό κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς ή για την αποτροπή της πολλαπλότητας των διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατόν να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής.» Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι πως η τροποποίηση ενός δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαία για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για την αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση ωστόσο αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατό να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι άμεσα εμφανής. Όπως έχω αναφέρει πιο πάνω βασικός πυλώνας της ένστασης των Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 είναι ο ισχυρισμός τους ότι με την προτιθέμενη τροποποίηση επιδιώκεται η εισαγωγή αγώγιμων δικαιωμάτων και νέας βάσης αγωγής. Για να μπορέσει να εξεταστεί η βασιμότητα του προαναφερόμενου λόγου ένστασης, θα πρέπει να αντιπαρατεθούν οι ισχυρισμοί που περιλαμβάνονται στην υφιστάμενη Έκθεση Απαίτησης με αυτούς που επιδιώκεται να εισαχθούν με την αιτούμενη τροποποίηση. Πιο πάνω έχουν αναφερθεί συνοπτικά οι ισχυρισμοί που περιλαμβάνονται στα υφιστάμενα δικόγραφα και κατωτέρω γίνεται συνοπτική επίσης αναφορά στην προτεινόμενη τροποποίηση, η οποία καταλαμβάνει εννέα σελίδες. Όπως προκύπτει από την υπό κρίση Αίτηση, οι παράγραφοι οι οποίοι αφορούν τους Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 και επιχειρείται να εισαχθούν είναι οι παράγραφοι 2Α, 15Α, 15Β, 15Γ, 15Η και η θεραπεία Η
  1. Συγκεκριμένα με τη νέα παράγραφο 15Α επιχειρείται να εισαχθούν ισχυρισμοί και λεπτομέρειες που αφορούν την βαριά αμέλεια που επέδειξε η Καθ' ης η Αίτηση 2 κατά την εποπτεία της Καθ' ης η Αίτηση
  2. Επίσης προβάλλονται ισχυρισμοί και δίδονται λεπτομέρειες σε σχέση με την κακή άσκηση εξουσίας σε δημόσια θέση του Καθ' ου η Αίτηση
  3. Όλες οι πιο πάνω αναφερόμενες πράξεις αφορούν την περίοδο 2010 -
  4. Με την προσθήκη της νέας παραγράφου 15Β επιχειρείται η εισαγωγή ισχυρισμών σύμφωνα με τους οποίους η Καθ' ης η Αίτηση 1 προέβη στις ενέργειες που περιγράφονται πιο πάνω (προφανώς στην παράγραφο 14 της υφιστάμενης Έκθεσης Απαίτησης) με τη συνέργεια και ανοχή των Καθ' ων η Αίτηση 2 και
  5. Πιο συγκεκριμένα προβάλλονται ισχυρισμοί και δίδονται λεπτομέρειες σύμφωνα με τις οποίες η Καθ' ης η Αίτηση 2 επέδειξε βαριά αμέλεια κατά την άσκηση της εποπτείας, ενώ από μέρους του Καθ' ου η Αίτηση 3 υπήρξε κακή άσκηση εξουσίας σε δημόσια θέση (public misfeasance) των αρμόδιων αρχών και/ή αξιωματούχων. Με τη νέα παράγραφο 15Γ επιχειρείται να εισαχθούν ισχυρισμοί που αφορούν και πάλι την επίδειξη βαριάς αμέλειας εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση 2 και παράλειψη του Καθ' ου η Αίτηση 3 για έγκαιρη και αποτελεσματική ενσωμάτωση στο Κυπριακό Δίκαιο των Ευρωπαϊκών Κανόνων. Επίσης με την προτεινόμενη νέα παράγραφο 15Δ προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 γνώριζαν και/ή όφειλαν να γνωρίζουν ότι ενόψει των πράξεων τους που περιγράφονται στις προηγηθείσες προτεινόμενες νέες παραγράφους έθεσαν σε κίνδυνο τους πιθανούς επενδυτές και/ή κατόχους αξιογράφων. Τέλος, επιχειρείται και η προσθήκη της θεραπείας υπ' αριθμό Η1 δια της οποίας αξιώνονται αποζημιώσεις εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 λόγω, μεταξύ άλλων, δόλου και/ή απάτης και/ή βαριάς και/ή σοβαρής αμέλειας κατά την άσκηση των καθηκόντων τους και/ή αποζημιώσεις λόγω παράβασης του άρθρου 172 του Συντάγματος. Συγκρίνοντας το περιεχόμενο της υφιστάμενης Έκθεσης Απαίτησης με το περιεχόμενο των προτεινόμενων νέων παραγράφων που αφορούν τους Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3, διαπιστώνω ότι δεν επιχειρείται η εισαγωγή νέων αγώγιμων δικαιωμάτων ή νέας βάσης αγωγής. Είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι με την υφιστάμενη Έκθεση Απαίτησης δεν περιγράφονται σε τόση έκταση και λεπτομέρεια οι ισχυριζόμενες πράξεις και/ή παραλείψεις που αποδίδονται στους Καθ' ων η Αίτηση 2 και
  6. Είναι όμως επίσης αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι στην υφιστάμενη παράγραφο 8 της Έκθεσης Απαίτησης περιλαμβάνεται ισχυρισμός για πλημμελή εποπτεία και/ή έλεγχο και/ή επίδειξη αμέλειας κατά την άσκηση της εποπτείας και των άλλων νομίμων καθηκόντων των Καθ' ων η Αίτηση 2 και
  7. Περαιτέρω, στις λεπτομέρειες που δικογραφούνται στην προαναφερόμενη παράγραφο περιλαμβάνεται ο ισχυρισμός ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 γνώριζαν και/ή όφειλαν να γνωρίζουν τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η Καθ' ης η Αίτηση
  8. Έχοντας επομένως κατά νου τα πιο πάνω, θεωρώ ότι με τις αιτούμενες τροποποιήσεις δεν επιχειρείται η δημιουργία αγώγιμου δικαιώματος ή η εισαγωγή νέας βάσης αγωγής εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 2 και
  9. Ουσιαστικά με την επιδιωκόμενη τροποποίηση περιγράφονται με μεγαλύτερη σαφήνεια και επεξηγηματικότητα οι ισχυριζόμενες αμελείς πράξεις και/ή παραλείψεις των Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 και δίδονται περισσότερες λεπτομέρειες των γεγονότων τα οποία, κατά τους ισχυρισμούς του Αιτητή, συνετέλεσαν στην πρόκληση της ζημία που υπέστη. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα επίδικα γεγονότα δεν αφορούν μία συνήθη περίπτωση επίδειξης αμέλειας ή παράβασης νομίμων καθηκόντων που συνέβη σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή προκαλώντας ταυτόχρονα ζημιά στον ενάγοντα. Όπως προκύπτει από τη δομή της υφιστάμενης Έκθεσης Απαίτησης και γίνεται πιο ξεκάθαρο με την επιδιωκόμενη τροποποίηση, η ισχυριζόμενη ζημιά του Αιτητή απορρέει από τις πράξεις ή παραλείψεις που αποδίδονται στους Καθ' ων η Αίτηση και εκτείνονται σε διάφορα χρονικά διαστήματα. Όλες αυτές οι πράξεις και παραλείψεις αποτελούν τους κρίκους της αλυσίδας που οδήγησαν στην ισχυριζόμενη ζημία που υπέστη. Στην ένσταση και την αγόρευση των συνηγόρων της Καθ' ης η Αίτηση 2 γίνεται λόγος ότι στην υφιστάμενη Έκθεση Απαίτησης δεν περιλαμβάνεται ισχυρισμός για επίδειξη βαριάς αμέλειας εκ μέρους της και με την αιτούμενη τροποποίηση επιχειρείται η δημιουργία βάσης αγωγής με την προσθήκη της βαριάς αμέλειας. Γίνεται μάλιστα σχετική επίκληση του άρθρου 47 του περί της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου Νόμου, Ν.138(Ι)/02και του άρθρου 32 του περί Εργασιών Πιστωτικών Ιδρυμάτων Νόμου, Ν.66(Ι)/
  10. Όντως στην υφιστάμενη Έκθεση Απαίτησης δεν αποδίδεται βαριά αμέλεια στην Καθ' ης η Αίτηση 2, αλλά της καταλογίζεται αμέλεια. Δεν θεωρώ ότι εκ του γεγονότος αυτού προκύπτει η εισαγωγή νέας βάσης αγωγής. Το ζητούμενο είναι ότι δικογραφείται και περιλαμβάνεται ως βάση αγωγής η αμέλεια. Ο βαθμός της αμέλειας δεν αποτελεί, κατά την κρίση μου, ζήτημα εισαγωγής νέας βάσης αγωγής, αλλά ζήτημα γεγονότων τα οποία θα αξιολογηθούν κατά την εκδίκαση της ουσίας της αγωγής. Κατά τον ίδιο τρόπο δεν θεωρώ ότι εισάγεται νέα βάση αγωγής εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση 2 ενόψει του ότι με την επιδιωκόμενη τροποποίηση ενάγεται τόσο ως εποπτική αρχή όσο και υπό την ιδιότητα της ως αρχή εξυγίανσης. Το γεγονός ότι η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου είναι η Αρχή Εξυγίανσης προκύπτει από τον περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και Άλλων Ιδρυμάτων Νόμο, Ν.17(Ι)/
  11. Με την επιδιωκόμενη τροποποίηση απλά διευκρινίζεται ότι η Καθ' ης η Αίτηση 2 ενάγεται και υπό αυτήν την ιδιότητα της η οποία συνδέεται με τα επίδικα γεγονότα. Τα ίδια, κατά την κρίση μου, ισχύουν και για τον Καθ' ου η Αίτηση
  12. Δεν μεταβάλλεται η βάση της αγωγής, ούτε και επιχειρείται η δημιουργία αγώγιμου δικαιώματος εναντίον του με την προσθήκη της έννοιας της κακής άσκησης εξουσίας σε δημόσια θέση (public misfeasance). Το αδίκημα της κακής άσκησης εξουσίας σε δημόσια θέση προσδιορίζεται ως εξής στους Halsbury's Laws of England, 4th ed. reissue 45
(2): "Para 502. Misfeasance in public office. If a person suffers loss or damage as a result of administrative action known to be unlawful by those persons taking it, and those persons knew or were recklessly indifferent that the claimant would suffer loss, this is a tortious wrong. Proceedings may be taken either against a public body or against an individual official." Το αδίκημα επομένως της κακής άσκησης εξουσίας σε δημόσια θέση και τα όσα αποδίδονται στον Καθ' ου η Αίτηση 3 με την επιδιωκόμενη τροποποίηση (με περισσότερες όμως λεπτομέρειες), είναι συνδεδεμένα με την ισχυριζόμενη αμέλεια που ήδη περιλαμβάνεται στην υφιστάμενη Έκθεση Απαίτησης και αφορά την άσκηση της εποπτείας και/ή των άλλων νομίμων καθηκόντων του μέσω των αρμόδιων υπουργείων και/ή οργάνων και/ή αρχών και/ή οργανισμών και/ή υπηρεσιών. Εξειδικεύεται δηλαδή ότι οι αποδιδόμενες στον Καθ' ου η Αίτηση 3 πράξεις και παραλείψεις συντελέστηκαν στα πλαίσια κακής άσκησης εξουσίας με αποτέλεσμα να προκληθεί η ισχυριζόμενη ζημιά στον Αιτητή. Σε κάθε όμως περίπτωση ακόμα και αν θεωρηθεί ότι, με την προσθήκη της βαριάς αμέλειας και της ιδιότητας της ως Αρχής Εξυγίανσης όσον αφορά την Καθ' ης η Αίτηση 2 και την κακή άσκηση εξουσίας σε δημόσια θέση αναφορικά με τον Καθ' ου η Αίτηση 3, εισάγεται νέα βάση αγωγής ή νέα αγώγιμα δικαιώματα κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις δεν συνιστά λόγο για απόρριψη της Αίτησης. Τα πιο πάνω ζητήματα είναι συνυφασμένα και άρρηκτα συνδεδεμένα με τα υφιστάμενα αγώγιμα δικαιώματα και επίδικα θέματα. Κατά συνέπεια με την εισαγωγή τους δεν δημιουργείται πολλαπλότητα των διαδικασιών. Στην υπόθεση Περικτιόνη Χρίστου ν. Αζά
(1992)1Α Α.Α.Δ. 704 λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με το τι αποτελεί νέα βάση αγωγής: «Στη σελ. 627 του ίδιου βιβλίου διατυπώνεται με καθαρότητα το κριτήριο του τι αποτελεί νέα απαράδεκτη βάση αγωγής. "The court will not refuse to allow an amendment simply because it introduces a new case (Budding v. Murdoch, 1 Ch. D. 42 Hubbuck v. Helms, 56 L.J. Ch. p. 539). But it will do so where the amendment would change the action into one of a substantially different character which would more conveniently be the subject of a fresh action {Raleigh v. Goschen,
(1898)1 Ch. p.81}." Στην περίπτωση μας η παράγραφος 3, όπως ηταν αρχικά διατυπωμένη, αναφερόταν σε πώληση με γραπτό πωλητήριο έγγραφο ημερ. 13/3/
  1. Ο νέος ισχυρισμός αφορά την ίδια δοσοληψία μόνο που η συμφωνία ήταν προφορική και επιβεβαιώθηκε, σύμφωνα πάντοτε με όσα διατείνεται η εφεσείουσα, με έγγραφη αναγνώριση και/ή ανάληψη υποχρέωσης πάλιν ημερ. 13/3/
  2. Με δυό λόγια δεν πρόκειται για περίπτωση υποκατάστασης του βάθρου της αγωγής. Περαιτέρω επισημαίνεται ότι η αίτηση υποβλήθηκε στην αφετηρία της δίκης.» Στην προκείμενη περίπτωση είναι ξεκάθαρο ότι δεν αλλάζει με οποιοδήποτε τρόπο το βάθρο της αγωγής. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Καθ' ων η Αίτηση επικαλούνται προς υποστήριξη των θέσεων τους την υπόθεση IKOS CIF LTD v. MARTIN COWARD κ.α Πολιτικές Εφέσεις 137 και 138/13 ημερομηνίας 20.03.
  3. Τα γεγονότα όμως της εν λόγω υπόθεσης διαφοροποιούνται από αυτά της παρούσας. Συγκεκριμένα στην πιο πάνω υπόθεση οι υφιστάμενες δικογραφημένες θέσεις της Εφεσείουσας αφορούσαν μόνο την απαίτηση της εναντίον του Εφεσίβλητου 1 και δεν αποκαλυπτόταν οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Εφεσίβλητων 2-
  4. Οι εφεσίβλητοι 2 - 13 προστέθηκαν ως διάδικοι μεταγενέστερα και με τις αιτούμενες τροποποιήσεις επιδιωκόταν η προσθήκη νέας βάσης αγωγής και ταυτόχρονα η δημιουργία αγώγιμου δικαιώματος εναντίον των νέων αυτών διαδίκων. Αναφορικά τώρα με το επιχείρημα που αναπτύσσεται τόσο στις ενστάσεις των Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3, όσο και στις αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων τους ότι η αιτούμενη τροποποίηση δεν θα πρέπει να επιτραπεί καθώς με αυτήν εισάγονται ισχυρισμοί για διάπραξη αστικών αδικημάτων τα οποία έχουν παραγραφεί, θεωρώ ότι επίσης δεν ευσταθεί. Έχει μεν αναγνωριστεί από τη νομολογία ότι το Δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας μπορεί να αρνηθεί τροποποιήσεις οι οποίες είναι αχρείαστες. Συγκεκριμένα στο Annual Practice του 1958 στη σελ. 627 διαβάζουμε τα ακόλουθα υπό τον τίτλο "Immaterial and Useless Amendments": "The Court will always look at the materiality of the proposed amendment (Wood n. Earl of Durham, 21 Q.B.D. 501). An inconsistent or useless amendment will not be allowed (Sinclair v. James, [1894] 3 Ch. P. 557; Durham v. Roberstson, [1898] 1 Q.B. p. 774; Bevan v. Barnett, 13 T.L.R. 310); (nor an addition of a claim which the plaintiff had precluded himself from raising (Morel Brothers v. Westmoreland, [1903] 1 K. B. p. 77; [1904] A. C.11).)" Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω αναφερόμενα, ως αχρείαστη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και μία τροποποίηση με την οποία επιχειρείται η εισαγωγή ενός αδικήματος το οποίο έχει παραγραφεί. Για να ασκήσει όμως το Δικαστήριο τη διακριτική του ευχέρεια κατά τον πιο πάνω τρόπο θα πρέπει, στη βάση των γεγονότων που τίθενται ενώπιον του και με αντικειμενικό τρόπο, να διαπιστώσει το αχρείαστο της αιτούμενης τροποποίησης. Στην προκείμενη περίπτωση οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 εισηγούνται ότι για όσες κατ' ισχυρισμό πράξεις έλαβαν χώρα πριν την 01.07.2012, ημερομηνία κατά την οποία τέθηκε σε ισχύ ο περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμος, Ν.66
(1)/12 εφαρμόζεται το άρθρο 68 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148, το οποίο έχει ως εξής: "
  1. Καμιά αγωγή δεv εγείρεται για αστικό αδίκημα, εκτός αv αυτή εγερθεί- (α) εvτός τριών ετώv αμέσως μετά τηv πράξη ή παράλειψη για τηv oπoία εγέρθηκε η αγωγή, ή (β) αv τo αστικό αδίκημα πρoκαλεί vέα ζημιά κατά εξακoλoύθηση από μέρα σε μέρα, εvτός τριών ετώv από τηv κατάπαυση αυτής, ή (γ) αv η βάση της αγωγής δεv πρoκύπτει από τηv τέλεση oπoιασδήπoτε πράξης ή παράλειψης για τέλεση πράξης αλλά από τη ζημιά πoυ απoρρέει από τηv πράξη αυτή ή παράλειψη εvτός τωv τριών αμέσως επόμεvωv ετώv μετά πoυ o εvάγovτας υπέστη τη ζημιά, ή (δ) αv τo αστικό αδίκημα δόλια απoκρύφτηκε από τov εvαγόμεvo, εvτός τριών ετώv από τηv αvακάλυψη τoυ από τov εvάγovτα, ή από τo χρόvo πoυ θα αvακαλύπτετo από αυτό αv κατέβαλλε εύλoγη φρovτίδα και επιμέλεια: Νoείται ότι αv κατά τo χρόvo πoυ πρoκύπτει πρώτα η βάση της αγωγής, αv o εvάγovτας δεv συμπλήρωσε τo δέκατo όγδoo έτoς της ηλικίας τoυ ή δεv έχει σώες τις φρέvες τoυ ή o εvαγόμεvoς δεv βρίσκεται στη Δημoκρατία, oι τριετείς αυτές πρoθεσμίες δεv αρχίζoυv vα τρέχoυv μέχρις ότoυ o εvάγovτας συμπληρώσει τo δέκατo όγδoo έτoς της ηλικίας τoυ ή παύσει vα μηv έχει σώες τις φρέvες τoυ ή o εvαγόμεvoς επαvέλθει στη Δημoκρατία: Νoείται περαιτέρω ότι καμιά διάταξη πoυ περιλαμβάvεται στo άρθρo αυτό δεv θεωρείται ότι επηρεάζει τις διατάξεις τoυ άρθρoυ 34 τoυ περί Διαχείρισης Κληρovoμιώv Νόμoυ και τoυ άρθρoυ 58 τoυ Νόμoυ αυτoύ." Είναι συνεπώς εισήγηση των ευπαίδευτων συνηγόρων ότι δεν θα πρέπει να επιτραπεί η αιτούμενη τροποποίηση, καθώς αυτή αφορά ισχυριζόμενες πράξεις και παραλείψεις οι οποίες εκτείνονται σε περίοδο πριν την 01.07.2012 και λαμβάνοντας υπόψη την ημερομηνία καταχώρησης της υπό κρίση Αίτησης σε συνδυασμό με το άρθρο 68(α) του Κεφ.148 έχουν παραγραφεί. Περαιτέρω, εισηγούνται ότι ενόψει του γεγονότος της απουσίας χρονικού προσδιορισμού των διαφόρων ισχυριζόμενων πράξεων και παραλείψεων που αποδίδονται στους Καθ' ων η Αίτηση, το Δικαστήριο θα πρέπει συνολικά να απορρίψει την αιτούμενη τροποποίηση. Κατ' αρχάς σημειώνω ότι με την αιτούμενη τροποποίηση δεν διευρύνεται το χρονικό διάστημα που αφορά τα επίδικα γεγονότα, όπως αυτά προσδιορίζονται στην υφιστάμενη Έκθεση Απαίτησης. Υπενθυμίζεται ότι στην υφιστάμενη Έκθεση Απαίτησης η μόνη σχετική αναφορά σε χρόνο γίνεται σε σχέση με την απόκτηση των χρεογράφων κατά ή περί τις 30.07.
  2. Οι Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 με τις Υπερασπίσεις τους δεν εγείρουν ζήτημα παραγραφής των αγώγιμων δικαιωμάτων του Αιτητή. Από την άλλη με τη νέα παράγραφο 15Α γίνεται αναφορά στη χρονική περίοδο 2010-2013 και όχι στο 2006 όπως αναφέρεται στην ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση
  3. Συνεπώς δημιουργείται εύλογα το ερώτημα πως προκύπτει τώρα ζήτημα παραγραφής εφόσον δεν διευρύνεται η χρονική περίοδος και δεν εισάγονται άλλα αγώγιμα δικαιώματα που δεν περιλαμβάνονται στην υφιστάμενη Έκθεση Απαίτησης. Επιπρόσθετα, όπως προκύπτει από τα στοιχεία που υπάρχουν αυτή τη στιγμή ενώπιον του Δικαστηρίου δεν μπορεί, κατά την κρίση μου, να εξαχθεί συμπέρασμα περί παραγραφής. Ο Αιτητής ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι υπήρξε δόλος, ψευδείς παραστάσεις και παραπλάνηση εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση 1 με αποτέλεσμα να εξωθηθεί στην αγορά των χρεογράφων. Οι εν λόγω πράξεις της Καθ' ης η Αίτηση 1 έγιναν κάτω από την πλημμελή εποπτεία και αμέλεια των Καθ' ων η Αίτηση 2 και
  4. Οι πιο πάνω ισχυριζόμενες πράξεις, όπως προκύπτει από την Έκθεση Απαίτησης, δεν μπορούν να προσδιοριστούν σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα αλλά επεκτείνονται σε σειρά ισχυριζόμενων γεγονότων που οδήγησαν στην ισχυριζόμενη ζημία που υπέστη ο Αιτητής. Όπως έχω αναφέρει και πιο πάνω η ισχυριζόμενη ζημία του Αιτητή απορρέει, μεταξύ άλλων, από τις πράξεις και παραλείψεις που αποδίδονται στους Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 οι οποίες συνιστούν τους κρίκους της αλυσίδας που καταλήγει στην ισχυριζόμενη ζημιά. Δεν μπορεί επομένως αντικειμενικά και με ασφάλεια το Δικαστήριο να διατυπώσει εύρημα περί παραγραφής αστικών αδικημάτων. Σημειώνω επίσης και την εξής παράμετρο η οποία είναι αποκαλυπτική για το ότι το Δικαστήριο δεν δύναται να διατυπώσει στη βάση αντικειμενικών δεδομένων εύρημα περί παραγραφής. Οι μεν Καθ' ων η Αίτηση υποστηρίζουν ότι εφαρμογή έχει το άρθρο 68(α) του Κεφ. 148, ο δε Αιτητής το άρθρο 68(γ). Ο δεύτερος βασικός πυλώνας ένστασης των Καθ' ων η Αίτηση στηρίζεται στην αδικαιολόγητη καθυστέρηση με την οποία καταχωρήθηκε η υπό κρίση αίτηση. Στα πλαίσια αυτού του πυλώνα ένστασης γίνεται επίκληση και παρεμφερών λόγων ένστασης που αφορούν την απουσία οποιασδήποτε βάσιμης αιτιολογίας για την παρατηρούμενη καθυστέρηση, καθώς επίσης και την απουσία πραγματικού και νομικού υποβάθρου που να αιτιολογεί την αναγκαιότητα καταχώρησης της υπό κρίση αίτησης. Ο παράγοντας καθυστέρηση μπορεί κάτω από ορισμένες περιστάσεις να επηρεάσει το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, όμως ο παράγοντας αυτός δεν είναι αφ' εαυτού αποφασιστικής σημασίας ως προς την έκβαση της αίτησης. Στην υπόθεση Astor Manufacturing & Export Co. κ.α. v. A.G. Leventis Company (Nigeria) Ltd και άλλοι
(1993)1 Α.Α.Δ. 726 αναφέρεται πως: «Ο παράγοντας χρόνος είναι σχετικός. Δεν είναι όμως εκ προοιμίου και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας.» Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την επίδικη αίτηση αναφέρεται ότι η αναγκαιότητα για την υποβολή της προέκυψε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και ενόψει λεπτομερούς μελέτης και αξιολόγησης των γεγονότων και νομικών ζητημάτων για σκοπούς προετοιμασίας της ακρόασης. Αυτό δηλαδή το οποίο προκύπτει από τις πιο πάνω αναφορές είναι ότι δεν περιήλθαν σε γνώση του Αιτητή κάποιο νέα στοιχεία, αλλά ότι από την περαιτέρω μελέτη του υφιστάμενου υλικού διαπιστώθηκε η αναγκαιότητα για τροποποίηση. Σύμφωνα με τη νομολογία, τροποποίηση μπορεί να επιτραπεί ακόμα και εκεί που η αναγκαιότητα της τροποποίησης προέκυψε από αμέλεια ή σφάλμα του δικηγόρου. Το βασικό στοιχείο που θα πρέπει να εξετάσει το Δικαστήριο είναι κατά πόσο η αίτηση υποβάλλεται καλόπιστα. Σχετική με το θέμα της καθυστέρησης, η οποία μάλιστα οφείλεται σε σφάλμα των Αιτητών, είναι η απόφαση στην Federal Bank of Lebanon (S.A.L.) v. Νίκου Κ. Σιακόλα
(1999)1 (Α) Α.Α.Δ. 44. Στην εν λόγω υπόθεση η αγωγή καταχωρήθηκε στις 23/01/1986 και η ακρόαση της ξεκίνησε δύο φορές αλλά δεν περατώθηκε διότι και στις δύο περιπτώσεις ο εκάστοτε Πρόεδρος του Πλήρους Επαρχιακού είχε διοριστεί στο Ανώτατο Δικαστήριο. Μετά την δεύτερη ματαίωση της ακροαματικής διαδικασίας, οι Εφεσείοντες καταχώρησαν στις 06/03/1998 αίτηση για τροποποίηση της Έκθεσης Απαίτησης και της Απάντησης η οποία και αποτέλεσε το αντικείμενο της έφεσης. Το Ανώτατο Δικαστήριο ανατρέποντας την πρωτόδικη απόφαση επέτρεψε μερικά την τροποποίηση αναφέροντας τα ακόλουθα (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): «Στην προκειμένη περίπτωση υπήρξε όντως μεγάλη καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης για τροποποίηση. Η έννοια της καθυστέρησης προϋποθέτει βέβαια τη δυνατότητα έγκαιρης ενέργειας. Αυτή τη δυνατότητα θα πρέπει εδώ, σε επίπεδο θεωρητικό, να την υποθέσουμε. Διότι θα έπρεπε εξ' αρχής να ήταν γνωστή στο συνήγορο των εφεσειόντων η δικονομική ανάγκη για την παροχή λεπτομερειών του αλλοδαπού δικαίου. Που σημαίνει πως υπήρξε σφάλμα. Αυτό όμως δεν θα μπορούσε, καθώς μας φαίνεται, να οφειλόταν σε οτιδήποτε άλλο από εκείνο που ο συνήγορος των εφεσειόντων πρόσφερε ως εξήγηση στο Δικαστήριο, ήτοι, ότι τελούσε με την αντίληψη, βάσει της δικής του πείρας, πως δεν αναμενόταν και δεν χρειαζόταν η έκθεση λεπτομερειών των διατάξεων και κανόνων του αλλοδαπού δικαίου. Η πρωτόδικη άποψη ότι η εν λόγω εξήγηση δεν μπορούσε να θεωρηθεί ικανοποιητική νομίζουμε πως δεν εδικαιολογείτο. Καμία απολύτως ένδειξη δεν υπήρχε ότι η καθυστέρηση δεν ήταν καλόπιστη.» Περαιτέρω, στην προαναφερόμενη απόφαση γίνεται παραπομπή στην υπόθεση Cropper v. Smith [1884] 26 Ch. D. 700 στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: «.I know of no kind of error or mistake which, if not fraudulent or intended to overreach, the Court ought not to correct, if it can be done without injustice to the other party. Courts do not exist for the sake of discipline, but for the sake of deciding matters in controversy, and I do not regard such amendment as a matter of favour or grace...It seems to me that as soon as it appears that the way as much matter of right on his part to have it corrected, if it can be done without injustice, as anything else in the case is a matter of right." Επίσης σχετικό, με την καθυστέρηση που οφείλεται σε αβλεψία ή σε σφάλμα του Αιτητή, είναι το πιο κάτω αναφερόμενο απόσπασμα από την Saba & Co. (T.M.P) v. T.M.P. Agents
(1994)1 A.A.Δ. 426 : «Μένει το ερώτημα της δικαιολόγησης της καθυστέρησης. Η σημασία του ποικίλλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης κυρίως σε συσχετισμό προς τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης. Στην παρούσα υπόθεση δεν έχει γίνει τέτοιος ή άλλος ανάλογος ισχυρισμός και δεν συμφωνούμε πως καλόπιστη αίτηση για τροποποίηση προς κάλυψη πραγματικής και σημαντικής ανάγκης θα πρέπει να απορριφθεί επειδή, ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο, η καθυστέρηση δικαιολογήθηκε με αναφορά σε αβλεψία ή παραδρομή.» Σημειώνεται ακόμη πως: «Στην Τάξι Κυριάκος Λτδ V. Παύλου
(1995)1 Α.Α.Δ. 560, όπου το Εφετείο θεώρησε πως η χρονική διάσταση αποτελούσε παράγοντα που δεν επέτρεπε αποδοχή του αιτήματος για τροποποίηση, κατ' ουσία τη συνάρτησε, όπως προκύπτει από το ιστορικό, με την έλλειψη καλής πίστης που εκ προοιμίου καθιστούσε αδικαιολόγητη την καθυστέρηση.» Στη βάση των δεδομένων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου δεν διαβλέπω κακοπιστία εκ μέρους του Αιτητή. Ο ισχυρισμός ότι από την ύπαρξη περαιτέρω μελέτης του υφιστάμενου υλικού προέκυψε η ανάγκη τροποποίησης, δεν συνεπάγεται με οποιοδήποτε τρόπο την ύπαρξη κακής πίστης ιδιαιτέρως αν κάποιος αναλογιστεί την περιπλοκότητα και το καινοφανές των επίδικων θεμάτων. Ενδεικτικό δε της περιπλοκότητας των επίδικων θεμάτων είναι ότι η υφιστάμενη Έκθεση Απαίτησης καταλαμβάνει 16 σελίδες. Σημειώνω άλλωστε ότι η ενόρκως δηλούσα δεν αντεξετάστηκε και δεν αμφισβητήθηκε η γνησιότητα του εν λόγω ισχυρισμού της. Ούτε και τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου άλλα στοιχεία από τα οποία να προκύπτει κακή πίστη ή ότι η υπό κρίση Αίτηση αποσκοπεί στην πρόκληση βλάβης στα δικαιώματα των Καθ' ων η Αίτηση. Εν πάση περιπτώσει η καθυστέρηση η οποία παρατηρείται σε καμία περίπτωση μπορεί να χαρακτηριστεί ως υπέρμετρη. Η τροποποιημένη οπισθογράφηση του κλητηρίου εντάλματος και η τροποποιημένη Έκθεση Απαίτησης καταχωρήθηκαν στις 13.06.14 και τα τροποποιημένα δικόγραφα συμπληρώθηκαν στις 15.05.
  1. Η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε στις 11.12.15, πριν καν οριστεί για ακρόαση η αγωγή. Οι Καθ' ων η Αίτηση ισχυρίζονται επίσης ότι τα γεγονότα που επιχειρεί ο Αιτητής να εισάξει ήταν στη γνώση του εξαρχής και τουλάχιστον πριν την καταχώρηση της πρώτης αίτησης τροποποίησης στις 30.04.
  2. Μάλιστα η Καθ' ης η Αίτηση 2 προς υποστήριξη του εν λόγω ισχυρισμού παραθέτει Τεκμήρια που αποτελούνται από Εκθέσεις Απαίτησης που καταχώρησαν οι δικηγόροι του Αιτητή σε άλλες αγωγές στις οποίες περιλαμβάνονται οι ισχυρισμοί που επιχειρείται τώρα να εισαχθούν. Καταρχάς σημειώνω ότι με εξαίρεση την αγωγή 1515/14 Ε.Δ. Λάρνακας (Τεκμήριο 6), οι υπόλοιπες αγωγές που επισυνάπτοντα ως Τεκμήρια στην ένσταση της Καθ' ης η Αίτηση 2 αφορούν άλλα επίδικα θέματα και συγκεκριμένα την επέμβαση επί των λογαριασμών των Εναγόντων και την αφαίρεση ποσών από τις καταθέσεις τους και/ή την απομείωση των καταθέσεων τους. Περαιτέρω, σημειώνω ότι με εξαίρεση τις αγωγές με αρ. 4576/13 Ε.Δ. Λεμεσού (Τεκμήριο 1) και 5634/13 Ε.Δ. Λεμεσού (Τεκμήριο 2) οι Εκθέσεις Απαίτησης των οποίων καταχωρήθηκαν στις 30.12.13 και 09.01.14 αντίστοιχα, όλες οι υπόλοιπες Εκθέσεις Απαίτησης (Τεκμήρια 3-7) καταχωρήθηκαν σε χρόνο μεταγενέστερο της 30.04.
  3. Συνεπώς δεν μπορεί από τα εν λόγω Τεκμήρια να συναχθεί συμπέρασμα ότι οι αιτούμενες τροποποιήσεις ήταν σε γνώση του Αιτητή πριν την καταχώρηση της πρώτης αίτησης τροποποίησης στις 30.04.14, ούτε και κατ' επέκταση ζήτημα ύπαρξης κακής πίστης εκ μέρους του Αιτητή. Όσον αφορά το ζήτημα της αναγκαιότητας της τροποποίησης, θεωρώ ότι ισχύουν όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω κατά την εξέταση της εισαγωγής νέων αγώγιμων δικαιωμάτων και νέας βάσης αγωγής. Προς αποφυγή επαναλήψεων παραπέμπω στο εν λόγω μέρος της παρούσας απόφασης και περιορίζομαι να αναφέρω ότι με την αιτούμενη τροποποίηση δίδονται περισσότερες λεπτομέρειες και εξειδικεύονται οι πράξεις και παραλείψεις που αποδίδονται στους Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 με αποτέλεσμα να συμβάλλει στον ορθό προσδιορισμό των επιδίκων θεμάτων. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω κρίνω ότι η Αίτηση θα πρέπει να επιτύχει. Κατά συνέπεια εκδίδονται διατάγματα τροποποίησης της Έκθεσης Απαίτησης ως η υπό κρίση Αίτηση. Τροποποιημένη Έκθεση Απαίτησης να καταχωρηθεί εντός 10 ημερών από τη σύνταξη του διατάγματος. Ο Αιτητής να ζητήσει σύνταξη του παρόντος διατάγματος το αργότερο μέχρι τις 07.04.16 και το διάταγμα να συνταχθεί το αργότερο μέχρι τις 12.04.
  4. Υπεράσπιση στην Τροποποιημένη Έκθεση Απαίτησης να καταχωρηθεί εντός 20 ημερών από την παράδοση της και τυχόν Απάντηση να καταχωρηθεί εντός 7 ημερών από την παράδοση της Τροποποιημένης Υπεράσπισης. Τα έξοδα της παρούσας Αίτησης ως επίσης και τα έξοδα που θα σπαταληθούν λόγω της τροποποίησης επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή, θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της διαδικασίας στην πιο πάνω αγωγή. Διευκρινίζεται ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 θα δικαιούνται να λάβουν το σύνολο των εξόδων όσον αφορά την Αίτηση, ενώ ο Καθ' ου η ECLI:CY:AD:2016:D147, Αίτηση 1 θα δικαιούται να λάβει τα έξοδα μέχρι και τη δικάσιμο στις 09.03.2016 αναφορικά με την Αίτηση. Η αγωγή ορίζεται για οδηγίες στις 09.06.2016 και ώρα 09:
  5. Όσον αφορά την αγωγή καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ................................................. Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Αίτηση Τροποποίησης Έκθεσης Απαίτησης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.