Xαράλαμπος Νικολάου κ.α. ν. Κοινοτικό Συμβούλιο Τρεμιθούσας, Αρ. Αγ. 2925/2010, 20/4/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2016:A86 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αρ. Αγ. 2925/2010 Μεταξύ:
- Xαράλαμπος Νικολάου από την Πάφο
- Γεωργία Παπαπολυδώρου από την Πάφο και Κοινοτικό Συμβούλιο Τρεμιθούσας --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Ημερ.: 20/04/
- Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: κα Α. Κορακίδου - Μακρίδου. Για τους Εναγομένους: κ. Η. Ηλιάδης. Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι ενάγοντες με την παρούσα αγωγή αξιώνουν εναντίον των εναγομένων, διάταγμα του Δικαστηρίου που να τους διατάζει να άρουν την οχληρία που δημιουργείται από την τοποθέτηση των σωρών από μπάζα και άλλα άχρηστα αντικείμενα και σκουπίδια στην κοίτη του ποταμού μεταξύ Μεσόγης και Τρεμιθούσας εντός των ορίων της κοινότητας Τρεμιθούσας τεμάχιο 42 του φυλ/σχ. 45/92 και μετακινήσουν και απομακρύνουν αυτά. Αξιώνουν επίσης, Γενικές Αποζημιώσεις για επέμβαση στις ανέσεις ζωής των εναγόντων και μείωση των ανέσεων ζωής τους για καθαρό αέρα, φως και ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον, τόκους και έξοδα. Είναι η θέση τους, όπως προκύπτει από την Έκθεση Απαίτησης τους, ότι είναι σύζυγοι και κατοικούν μαζί με το ανήλικο τέκνο τους σε ιδιόκτητη κατοικία στην Κοινότητα Μεσόγης και ότι εντός της κοίτης του ποταμού και εντός του τεμαχίου 42 του φυλ/σχ. 45/92 εντός των ορίων του χωριού Τρεμιθούσα, οδηγοί φορτηγών ξεφορτώνουν σωρούς από μπάζα και άλλα άχρηστα αντικείμενα και σκουπίδια με αποτέλεσμα να δημιουργείται τεράστια οχληρία από την ακαλαισθησία, θόρυβο και σκόνες και υπάρχει άμεσος κίνδυνος προσβολής της υγείας των εναγόντων και του τέκνου τους από τη συντήρηση τρωκτικών εξαιτίας της ως άνω παράνομης εναπόθεσης άχρηστων αντικειμένων. Περαιτέρω, ισχυρίζονται ότι παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις τους και επιστολές τους προς τους εναγόμενους και τον Έπαρχο Πάφου για άρση της οχληρίας που προκαλείται στους ενάγοντες από την ρίψη των πιο πάνω άχρηστων αντικειμένων στο ως άνω αναφερόμενο τεμάχιο που βρίσκεται πλησίον της κατοικίας τους, οι εναγόμενοι ουδέν μέτρο έλαβαν για να αρθεί αυτή. Ισχυρίζονται επίσης παράβαση των νομικών καθηκόντων και υποχρεώσεων των εναγομένων που απορρέουν από τον Περί Κοινοτήτων Νόμου του 1999 καθώς επίσης και αμέλεια και παραθέτουν σχετικές λεπτομέρειες αυτών. Οι εναγόμενοι αρνούνται τα όσα τους καταλογίζονται από τους ενάγοντες και ισχυρίζονται ότι ο αναφερόμενος ποταμός δεν βρίσκεται στα διοικητικά όρια της Κοινότητας Τρεμιθούσα αλλά της Κοινότητας Μεσόγης και περαιτέρω ότι οι ποταμοί δεν υπάγονται στη δικαιοδοσία των Κοινοτικών Συμβουλίων αλλά του Κτηματολογίου που είναι το αρμόδιο κυβερνητικό Τμήμα για την κυβερνητική ιδιοκτησία. Ισχυρίζονται επίσης, ότι οι εναγόμενοι μόλις αντιλήφθηκαν την εναπόθεση σκυβάλων στο τεμάχιο 42 του ΦΥΛ/ΣΧ. 45/52, χωρίς οποιαδήποτε χρονοτριβή συνεργείο του Κοινοτικού Συμβουλίου Τρεμιθούσας προέβηκε σε άμεσο καθαρισμό του χώρου με έξοδα του Κοινοτικού Συμβουλίου και τούτο βεβαιώνεται και από σχετική επιστολή του Υγειονομικού επιθεωρητή που επιθεώρησε το χώρο ημερομηνίας 09/04/
- Στην Απάντηση της Υπεράσπιση τους οι ενάγοντες απορρίπτουν τους πιο πάνω ισχυρισμούς των εναγομένων. Για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης των εναγόντων, κατέθεσε στο Δικαστήριο ο ενάγοντας αρ. 1 (Μ.Ε.1) και ο κ. Ανδρέας Παπαχριστοδούλου (Μ.Ε.2). Από πλευράς υπεράσπισης, κατέθεσε ο κ. Χριστοφής Πέτρου, Πρόεδρος των εναγομένων (Μ.Υ.1) και ο κ. Φώτης Γιαννακού (Μ.Υ.2). Ενώπιον του Δικαστηρίου κατατέθηκαν επίσης και 16 τεκμήρια. Περιληπτικά η εκδοχή του Μ.Ε.1, ο οποίος είναι εξουσιοδοτημένος να καταθέσει και για λογαριασμό της ενάγουσας 2, συζύγου του, ήταν ότι μεταξύ των ορίων των κοινοτήτων Μεσόγης και Τρεμιθούσας στην κοίτη του ποταμού που βρίσκεται εντός των ορίων της κοινότητας Τρεμιθούσας, οδηγοί φορτηγών από τα μέσα του 2008 ξεφορτώνουν σωρούς από μπάζα και άλλα άχρηστα αντικείμενα και σκουπίδια με αποτέλεσμα να δημιουργείται τεράστια οχληρία από την ακαλαισθησία, τον θόρυβο και τις σκόνες και να υπάρχει άμεσος κίνδυνος προσβολής της υγείας τους και του τέκνου τους από τη συντήρηση τρωκτικών εξαιτίας της άνω παράνομης εναπόθεσης άχρηστων αντικειμένων λόγω γειτνίασης της κατοικίας τους. Πέραν των διαμαρτυριών τους προς τους εναγομένους, παρέδωσε προσωπικά στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου επιστολή ημερομηνίας 25/05/2009 καλώντας την να ερευνήσει το παράπονο του και επιστολή ημερομηνίας 28/05/2009 προς το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως Πάφου (βλ. τεκμήριο 4 και 7 αντίστοιχα). Απέστειλαν επίσης, μέσω της δικηγόρου τους, επιστολή ημερομηνίας 23/07/2009 προς τον Έπαρχο Πάφου και τα κοινοτικά Συμβούλια Τρεμιθούσας και Μεσόγης καλώντας τους να εφαρμόσουν το νόμο (βλ. τεκμήριο 8). Κατέθεσε επίσης, δική του επιστολή ημερομηνίας 23/07/2009 την οποία απέστειλε προς την «Επαρχιακή Διεύθυνση Πάφου» (βλ. τεκμήριο 9). Στις δύο πιο πάνω αναφερόμενες επιστολές γίνεται αναφορά στην εναπόθεση σκουπιδιών και άχρηστων αντικειμένων στην κοίτη του ποταμού και στην οχληρία που δημιουργείται σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των εναγόντων. Αναφορά επίσης, γίνεται και στο γεγονός ότι τα μέτρα τα οποία λήφθηκαν δεν ήραν την οχληρία αλλά τη διατηρούν ήτοι άχρηστοι σωροί αντί να απομακρυνθούν καμουφλαρίστηκαν στην κοίτη του ποταμού. Πέραν των πιο πάνω, κατατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και επιστολή του μάρτυρα ημερομηνίας 10/12/2008 η οποία στάληκε στην «Επαρχιακή Διεύθυνση Πάφου» (βλ. τεκμήριο 3) και επιστολές ημερομηνίας 20/01/2009 και 23/05/2009 οι οποίες στάληκαν στους εναγομένους (βλ. τεκμήρια 5 και 6). Επιπρόσθετα από τις πιο πάνω επιστολές, ο μάρτυρας κατέθεσε στο Δικαστήριο απαντητικές επιστολές από το Κοινοτικό Συμβούλιο Μεσόγης και τον Έπαρχο Πάφου. Συγκεκριμένα, κατέθεσε στο Δικαστήριο επιστολή ημερομηνίας 10/08/2009 προς τη δικηγόρο των εναγόντων με την οποία το Κοινοτικό Συμβούλιο Μεσόγης αναφέρει ότι η εναπόθεση άχρηστων αντικειμένων και μπάζων γίνεται σε τοποθεσία που βρίσκεται εντός των ορίων του Κοινοτικού Συμβουλίου Τρεμιθούσας (βλ. τεκμήριο 10). Κατατέθηκαν επίσης, δύο απαντητικές επιστολές του Επάρχου Πάφου ημερομηνίας 10/03/2010 (η μια φέρει ημερομηνία 10/03/2009 η οποία θα έπρεπε όπως προέκυψε να ήταν 10/03/2010) (βλ. τεκμήρια 11 και 12). Στο τεκμήριο 11 αναφέρεται ότι ύστερα από επιτόπια επίσκεψη αρμοδίου Λειτουργού του Γραφείου του Επάρχου διαπιστώθηκε ότι το τεμάχιο 42 του ΦΥΛ/ΣΧ. 45/52 στη Τρεμιθούσα χρησιμοποιείται ως σκουπιδότοπος. Η επιστολή αυτή απευθυνόταν προς τον Υγειονομικό Επιθεωρητή και ζητείτο από αυτόν να εκθέσει τη κατάσταση που επικρατεί ώστε να ενημερωθεί το Κοινοτικό Συμβούλιο Τρεμιθούσας για τη λήψη των αναγκαίων μέτρων. Στο τεκμήριο 12, το οποίο απευθυνόταν προς τους εναγομένους, πέραν της επιβεβαίωσης ότι το πιο πάνω τεμάχιο χρησιμοποιείται ως σκουπιδότοπος, καλείτο ως αρμόδια αρχή με βάση το άρθρο 82 (στ) του Περί Κοινοτήτων Νόμου να λάβει όλα τα προβλεπόμενα μέτρα για τερματισμό της απαράδεκτης κατάστασης, όπως χαρακτηριζόταν, η οποία δημιουργεί υγειονομικούς κινδύνους. Κατατέθηκε στο Δικαστήριο επίσης και τρίτη επιστολή του Επάρχου Πάφου ημερομηνίας 10/03/2010 (βλ. τεκμήριο 13) με την οποία αναφέρεται ότι οι εργασίες λατόμευσης που διεξάγονταν στο τεμάχιο 42, το οποίο βρίσκεται δίπλα σε αργάκι δεν υφίστανται πλέον και ότι αυτό έχει επανέλθει σε φυσιολογική κατάσταση. Ωστόσο, συνεχίζει η εν λόγω επιστολή, διαπιστώθηκε ότι στο τεμάχιο υπάρχουν άχρηστα υλικά (ξύλα, πρόχειρα υλικά, σακούλια), μπάζα και σκουπίδια και ο ιδιοκτήτης του τεμαχίου τους ανέφερε ότι τα σκουπίδια τοποθετούνται από ασυνείδητους οδηγούς που τα πετάνε χωρίς άδεια. Καταλήγει, λέγοντας ότι είναι ευθύνη των εναγομένων για να τα μετακινήσουν και να παρεμποδίσουν τη συσσώρευση τους. Πέραν των πιο πάνω, είναι η θέση του μάρτυρα, ότι οι εναγόμενοι ουδέν μέτρο έλαβαν για να αρθεί η πιο πάνω οχληρία και μετά τις εν λόγω επιστολές του Επάρχου, κατά τον Ιούνιο του 2010 αυτοκίνητο εναπόθεσε στο χώρο άχρηστα υλικά και ακόμη 3 αυτοκίνητα ξεφόρτωσαν στο χώρο άχρηστα αντικείμενα. Κατέθεσε στο Δικαστήριο επίσης δέσμη από 18 φωτογραφίες ως τεκμήριο 14, που απεικονίζουν την κατάσταση στην περιοχή. Τέλος, κατέθεσε στο Δικαστήριο επιστολή - έκθεση του Ανώτερου Υγειονομικού Επιθεωρητή Πάφου ημερομηνίας 09/04/2010 (βλ. τεκμήριο 15), με την οποία αναφέρει ότι στις 30/03/2010 επισκέφθηκε την περιοχή και αφού εντόπισε το συγκεκριμένο τεμάχιο διαπίστωσε ότι τούτο καθαρίστηκε. Παρατήρησε όμως, ότι οι πλευρές του παρακείμενου αργακιού και κυρίως η ανατολική πλευρά του, είναι γεμάτη από διάφορα μπάζα και άλλες ακαθαρσίες, τα οποία πιθανόν να απορρίπτονται από τις διάφορες βιοτεχνίες που βρίσκονται στην Βιομηχανική Περιοχή Μεσόγης, οι οποίες εφάπτονται του συγκεκριμένου χώρου. Περαιτέρω, αναφέρει ότι σε τεμάχιο εντός της βιοτεχνικής περιοχής Τρεμιθούσας, παρατήρησε να υπάρχει μεγάλος σωρός από σκύβαλα (μπάζα από κεραμικά, πλαστικά κτ.λ.). Από έρευνα που διενέργησε διαπίστωσε ότι αυτά τοποθετούνται από τον ιδιοκτήτη παρακείμενης αποθήκης υλικών οικοδομής, με σκοπό την απομάκρυνση τους. Καταλήγοντας στην εν λόγω επιστολή - έκθεση του ο πιο πάνω επιθεωρητή, αναφέρει ότι η ανεξέλεγκτη απόρριψη μπάζων, σκυβάλων και άλλων ακαθαρσιών, αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για το περιβάλλον, τον υπόγειο υδροφορέα και γενικά την δημόσια υγεία. Πέραν τούτου, συνεχίζει, απορρίπτονται άλλα είδη σκυβάλων από πολίτες, δημιουργώντας, μικρούς σκυβαλότοπους και όλες τις γνωστές συνέπειες και γίνεται παράκληση να ειδοποιηθούν οι Κοινότητες Μεσόγης και Τρεμιθούσας ως οι αρμόδιες αρχές για λήψη μέτρων με σκοπό να τερματιστεί αυτή η απαράδεκτη κατάσταση. Είναι η θέση του μάρτυρα επίσης, ότι οι εναγόμενοι αμέλησαν και παρέβηκαν τα νομικά τους καθήκοντα αφού δεν τοποθέτησαν απαγορευτικές πινακίδες στο συγκεκριμένο χώρο που να απαγορεύουν την ρίψη άχρηστων αντικειμένων, δεν τα απομάκρυναν και παρέλειψαν να προνοούν για την υγιεινή και καθαριότητα της κοινότητας. Εξαιτίας αυτής της αμελούς συμπεριφοράς και της παράβασης των νομικών καθηκόντων των εναγομένων, είναι η θέση του μάρτυρα ότι υφίστανται μεγάλη ταλαιπωρία καθημερινά γιατί ζούνε σε ένα ανθυγιεινό περιβάλλον γεμάτο δυσοσμία και ακαλαισθησία, σκόνη και θόρυβο και οι ανέσεις της ζωής τους για καθαρό και υγιεινό περιβάλλον, φως και ήρεμη οικογενειακή ζωή επηρεάστηκαν. Συνεχίζοντας, αναφέρει στη γραπτή του δήλωση ότι, το πρωί όταν φεύγουν από το σπίτι για τη δουλειά και το μεσημέρι όταν σχολάσουν από την εργασία τους είναι υποχρεωμένοι να εκτίθενται στη δυσοσμία που πλανάται στην ατμόσφαιρα, δεν μπορούν ενόσω βρίσκονται στο σπίτι τους να απολαύσουν έξω τον κήπο, την αυλή και τη βεράντα τους, τον καθαρό αέρα και το φως για να μην εκτεθούν στη δυσοσμία και τη σκόνη και το θόρυβο που προκαλούν τα αυτοκίνητα που μεταφέρουν τα άχρηστα αντικείμενα και τα τοποθετούν στην κοίτη και ή πλησίον της κοίτης του ποταμού. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας, ανέφερε ότι συσσωρεύτηκαν τόνοι ακαθαρσιών αφού για πέραν των δύο με τριών ετών σχεδόν επί καθημερινής βάσεως γινόταν η απόρριψη τους. Στο χώρο διεξήχθη αρχικά λατομευτική εργασία και αφού απομακρύνθηκαν τεράστιοι όγκοι χαβάρας τους αντικατέστησαν με μπάζα. Μετά τις καταγγελίες τους, η λατομευτική εργασία σταμάτησε και έριξαν 5 - 6 - 10 αυτοκίνητα χώμα και τα σκέπασαν λέγοντας ότι τα είχαν απομακρύνει. Αργότερα όταν θα έκτιζαν το γεφύρι που θα ένωνε τις δύο βιοτεχνικές περιοχές Τρεμιθούσας και Μεσόγης διανοίχθηκε εγκάρσιος δρόμος ο οποίος αποκάλυψε τα σκουπίδια που είχαν καμουφλάρει. Ο μάρτυρας επίσης, αντεξεταζόμενος επί της φωτογραφίας αρ. 4 του τεκμηρίου 14 αρνήθηκε υποβολή ότι ο χώρος αυτός δεν είναι εντός των διοικητικών ορίων της Τρεμιθούσας και επέμεινε ότι και οι υπόλοιπες φωτογραφίες υποστηρίζουν το γεγονός ότι αυτός βρίσκεται εντός των ορίων της Τρεμιθούσας. Αρνήθηκε επίσης υποβολή ότι σκόπιμα δεν προέβηκε σε καταγγελία του οποιουδήποτε εναπόθετε σκουπίδια στο χώρο και περιορίστηκε σε γραπτές επιστολές διότι ο σκοπός του ήταν να διεκδικήσει αποζημιώσεις από τους εναγομένους. Ανέφερε επίσης, ότι το σπίτι του βρίσκεται στις παρυφές του ποταμού, ξεκίνησε τον 3ον του 2008 και ολοκληρώθηκε τον 9ον του 2009 και αρνήθηκε ότι ο ίδιος εναπόθεσε τα αδρανή υλικά στην όχθη του ποταμού. Πέραν των πιο πάνω αρνήθηκε ότι το τεμάχιο 42 καθαρίστηκε από τους εναγομένους και ισχυρίστηκε ότι τα σκουπίδια και τα μπάζα καμουφλαρίστηκαν με χώμα και ότι εξακολουθούν να υφίστανται και προς υποστήριξη της θέσης του παρέπεμψε στη φωτογραφία αρ. 12 του τεκμηρίου 14 την οποία έλαβε είπε στις 19/04/2010 μετά την έκθεση του υγειονομικού λειτουργού. Επίσης, ανέφερε ότι οχληρία από τα μπάζα και τα σκουπίδια υπάρχει σε όλο το μήκος του ποταμού σε μακρινή απόσταση από το σπίτι του η οποία δεν τον επηρεάζει. Εκείνη που τον επηρεάζει είναι αυτή που είναι τελείως κοντά στο σπίτι του και αυτή δεν είναι στην κοίτη του ποταμού αλλά σε τεμάχιο επικλινές της κοίτης του ποταμού. Πέραν των πιο πάνω, ανέφερε ότι από το 2008 μέχρι το 2015 αν είχε τρόφιμα στα σκουπίδια που συσσωρεύτηκαν στον χώρο θα είχαν αλλοιωθεί αλλά το πρόβλημα είναι αυτό που μένει και είπε ότι η όχληση είναι οπτική και ότι έφτασαν σε σημείο να θέλουν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους. Ο Μ.Ε.2 κατέθεσε ως αγρονόμος και τοπογράφος μηχανικός και ανέφερε ότι μετά από οδηγίες των εναγόντων ετοίμασε σχετική έκθεση την οποία κατέθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο
- Στην έκθεση του αναφέρει ότι η εναπόθεση των αδρανών υλικών έγινε εξ' ολοκλήρου εντός του τεμαχίου 42 το οποίο βρίσκεται στα διοικητικά όρια των εναγομένων. Είπε ότι το 2008 έγινε εκσκαφή στο τεμάχιο 42 η μορφολογία του εδάφους στο τεμάχιο 42 από το 2008 - 2013 αλλοιωνόταν καθότι γίνονταν χωματουργικές εργασίες. Τα αδρανή υλικά είπε βρίσκονται εντός του τεμαχίου
- Γινόταν η ρήψη των εν λόγω υλικών και στη συνέχεια γινόταν επίστρωση και τοποθέτηση χωμάτων. Όπως φαίνεται στην επί τόπου κατάσταση τα αδρανή υλικά έχουν σκεπαστεί με χώματα, τα οποία αποκαλύφτηκαν με την διάβρωση του εδάφους και ίσως με την πάροδο του χρόνου να γίνει μεγαλύτερη αποκάλυψη των αδρανών υλικών. Επίσης, αναφέρει ότι δεν έχει τοποθετηθεί καμία πινακίδα στη περιοχή που να αναγράφει ότι απαγορεύεται η ρήψη σκυβάλων. Η έκθεση του συνοδεύεται από παραρτήματα και σχετικές φωτογραφίες. Αντεξεταζόμενος επί του παραρτήματος 6 της Έκθεσης του και ότι σε αυτό απεικονίζεται μια καταπράσινη περιοχή χωρίς ακαθαρσίες και σκουπίδια, ο μάρτυρας είπε ότι έχει τοποθετηθεί χώμα πάνω από την εκσκαφή και τα αδρανή υλικά και με τη διάβρωση του εδάφους αυτά έχουν αποκαλυφθεί. Επίσης, είπε ότι έχει ξηρά χόρτα τα οποία εμποδίζουν την ορατότητα όμως σε συγκεκριμένα σημεία φαίνονται τα μπάζα και σε άλλα μετά τη διάνοιξη του δρόμου έχουν αποκαλυφθεί. Περαιτέρω, επέμεινε ότι όλα τα αδρανή υλικά βρίσκονται εντός του τεμαχίου 42 και όχι εντός της κοίτης του ποταμού. Ο Μ.Υ.1 είναι ο Κοινοτάρχης του χωριού Τρεμιθούσας και Πρόεδρος των εναγομένων και ανέφερε στο Δικαστήριο ότι η βασική αρμοδιότητα των εναγομένων στην οποία ρίχνουν περισσότερο βάρος είναι η καθαριότητα σε υποστατικά και δημόσιους χώρους και ξοδεύουν πολλά λεφτά για το σκοπό αυτό. Ερωτούμενος σε σχέση με τις επιστολές του Επάρχου Πάφου, τεκμήρια 8, 12 και 13 να πει ποιος είναι ο ρόλος του στο θέμα αυτό, διερωτήθηκε γιατί οι ενάγοντες προφανώς αποτάθηκαν σε αυτόν αφού υπεύθυνοι για τους χώρους εντός των διοικητικών ορίων της Τρεμιθούσας είναι οι εναγόμενοι. Διαφώνησε επίσης με το περιεχόμενο της επιστολής τεκμήριο 12 που αναφέρει ότι το τεμάχιο 42 έχει γίνει σκουπιδότοπος. Επίσης, ανέφερε ότι ο κ. Χ. Μιχαηλίδης που υπογράφει την εν λόγω επιστολή είναι διοικητικός λειτουργός της Επαρχιακής Διοίκησης και ουδέποτε επισκέφθηκε την περιοχή και ούτε έχει τεχνικές γνώσεις. Ουδέποτε επίσης του είπε να πάνε μαζί για να δουν το ποταμό. Ανέφερε επίσης ότι στα δυτικά του ποταμού που είναι τα διοικητικά όρια της Τρεμιθούσας η περιοχή είναι πεντακάθαρη και προς τούτο υπάρχει και έκθεση του υγειονομικού επόπτη είπε. Αντιθέτως, στην ανατολική πλευρά της κοίτης του ποταμού, που είναι τα διοικητικά όρια της Μεσόγης, μια απόσταση 250 τ.μ. έχει σωρεία μπάζων. Περαιτέρω, αναφέρθηκε και στις φωτογραφίες που βρίσκονται στο τεκμήριο 16 και συγκεκριμένα στην 6ην φωτογραφία που βρίσκεται στη σελίδα αρ. 4 αυτού για να πει ότι αυτό το φορτηγό δεν ξεφορτώνει στο τεμάχιο 42 διότι έχει βλάστηση και μάλλον θα είναι στο ποταμό. Ανέφερε επίσης ότι το παράρτημα 6 του τεκμηρίου 16 δεν αφορά το τεμάχιο 42 διότι το γνωρίζει ο ίδιος και το υψόμετρο του είναι στην ίδια επιφάνεια με τον ποταμό. Επίσης, ανέφερε ότι κανένας δεν τον ειδοποίησε ότι ρίχτηκαν αδρανή υλικά και το διαπίστωσε ο ίδιος αφού στην περιοχή πάει για μανιτάρια. Μόλις τα είδε, μέσα σε ένα εύλογο διάστημα 48 ωρών, πλήρωσαν άτομα που έχουν γι αυτό το σκοπό και τα μετακίνησαν. Πάει συχνά στην περιοχή είπε και όταν το πρόβλημα βγήκε στην επιφάνεια, τον Ιούνιο του 2013, στις 27 νομίζει, επισκέφθηκε την περιοχή προς τη μεριά της Μεσόγης με τον γραμματέα του Κοινοτικού Συμβουλίου Μεσόγης και πράγματι η άθλια αυτή κατάσταση συνέχιζε προς την μεριά της Μεσόγης. Του έκανε μάλιστα εντύπωση που ο γραμματέας του Κ.Σ. Μεσόγης τον ρώτησε γιατί «σας καταγγέλουν εσάς, είναι πεντακάθαρη η περιοχή σας». Περαιτέρω, του υποδείχθηκαν οι φωτογραφίες τεκμήριο 14 και είπε ότι σε αυτές δεν απεικονίζεται καμία περιοχή που ανήκει στην Τρεμιθούσα. Ούτε οι φωτογραφίες που βρίσκονται στο τεκμήριο
- Το τεμάχιο τούτο είπε είναι κάτω χαμηλά στο ποταμό και δεν μπορείς να βγάλεις φωτογραφίες και να φαίνονται σπίτια απέναντι. Αντεξεταζόμενος παραδέχτηκε ότι τα τεμάχιο 42 βρίσκεται στην Κοινότητα Τρεμιθούσας και ισχυρίστηκε ότι έχει τοπογραφικές γνώσεις διότι 2-3 χρόνια δούλεψε ως χωρομέτρης και για 15 χρόνια είναι Κοινοτάρχης και γνωρίζει τις περιοχές της κοινότητας του. Ισχυρίστηκε ότι στην περιοχή πηγαίνει από τον καιρό που ήταν τριών χρονών και το τεμάχιο 42 ήταν προς την κοίτη του ποταμού, απότομο, επικλινές και δεν είχε θέα. Δεν άλλαξε καθόλου είπε και ότι απλώς πριν από 3-4 χρόνια έγινε χωματόδρομος με τη συγκατάθεση των ιδιοκτητών για την κατασκευή γέφυρας. Όσον αφορά το τεμάχιο 402 το οποίο ανήκει στους ενάγοντες, είπε ότι από αυτό δεν βλέπεις το τεμάχιο 42 διότι είναι κάτω στο βάθος και ότι θα πρέπει να βγεις έξω από αυτό, να πάεις λίγο προς το γκρεμνό και να κοιτάξεις κάτω για να το δεις. Ισχυρίστηκε ότι κανένας δεν αποτάθηκε κοντά του ούτε έλαβε γνώση για το παράπονο των εναγόντων διότι αν κάτι τέτοιο γινόταν θα μετακινούνταν αμέσως. Είναι ο ίδιος είπε που πρόσεξε τα μπάζα και αμέσως τα μετακίνησε στέλλοντας συνεργείο στην περιοχή. Ήταν αρχές του 2011 που έγινε αυτό, όταν ο ίδιος τα είδε και μετά επιθεώρησε το χώρο και ήταν καθαρός. Πήγε επίσης είπε και ο Υγειονομικός Επιθεωρητής και τα είδε και παρέπεμψε στο τεκμήριο 15 για να πει ότι επιβεβαιώνει αυτά που λένε και αυτοί. Πέραν των πιο πάνω, διερωτήθηκε για ποιο λόγο είναι στο Δικαστήριο οι εναγόμενοι και ισχυρίστηκε ότι είναι οι ενάγοντες που θα έπρεπε να ήταν εδώ λόγω του ότι η περιοχή που εφάπτεται με την κατοικία τους είναι ένας σκυβαλλότοπος ο οποίος δημιουργήθηκε από το διαχωρισμό των οικοπέδων τους και την ανέγερση της κατοικίας τους. Αντιθέτως είπε, η περιοχή της Τρεμιθούσας είναι πεντακάθαρη, υπάρχους δρύες και τρεμιθιές και θα κάνουν και μονοπάτι της φύσης. Ο Μ.Υ.2 κατέθεσε στο Δικαστήριο ότι από την 01/07/2009 είναι Γραμματέας του Κ.Σ. Μεσόγης και ότι το σπίτι των εναγόντων βρίσκεται εντός της Κοινότητας Μεσόγης στο σύνορο με το ποταμό προς την βιοτεχνική περιοχή Τρεμιθούσας. Τελευταία φορά που επισκέφθηκε την περιοχή ήταν στις 13/11/2015 και ανέφερε ότι ο ποταμός ήταν και είναι καθαρός με μοναδικό σημείο έξω από το σύνορο της οικίας του ενάγοντα 1 που υπάρχουν αδρανή υλικά μέχρι σήμερα. Επίσης, επισκέφθηκε και το τεμάχιο 42 είπε το οποίο βρίσκεται στην περιοχή Τρεμιθούσας και είναι καθαρό. Αντεξεταζόμενος συμφώνησε ότι το τεμάχιο 42 βρίσκεται απέναντι από το τεμάχιο 402 το οποίο ανήκει στους ενάγοντες. Περπάτησε είπε στο τεμάχιο 42 και διάνυσε μια απόσταση σε ακτίνα 30 μέτρων και δεν διαπίστωσε να υπήρχε πρόβλημα κάτω από τα χώματα ούτε είδε μπάζα ή άχρηστα υλικά. Επίσης, του υποδείχθηκε το παράστημα 6 του τεκμηρίου 16 στο οποίο με κύκλους φαίνονται τα μπάζα και οι ακαθαρσίες και ότι αυτό λήφθηκε τον 10ον του 2015 για να πει ότι δεν μπορεί να αναγνωρίσει κατά πόσο πρόκειται για το τεμάχιο
- Επέμενε ότι διάνυσε κάποιο μέρος του τεμαχίου 42 και ήταν καθαρό ενώ πιο κάτω είπε ότι από ότι τον πληροφόρησε ο Κοινοτάρχης της Τρεμιθούσας αυτό έχει καθαριστεί αλλά δεν γνωρίζει πότε αυτό έγινε. Είχα την ευκαιρία και παρακολούθησα με προσοχή όλους τους μάρτυρες κατά την κατάθεση τους στο Δικαστήριο από το εδώλιο του μάρτυρα και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους. Κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας τους λαμβάνω υπόψη μου τον τρόπο που οι εν λόγω μάρτυρες απαντούσαν τις ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν, τις αντιδράσεις τους και γενικά την όλη συμπεριφορά τους από το εδώλιο του μάρτυρα. Περαιτέρω, λαμβάνω υπόψη μου το περιεχόμενο τόσο της προφορικής τους μαρτυρίας όσο και της έγγραφης μαρτυρίας που οι ίδιοι κατέθεσαν στο Δικαστήριο και έχω υπόψη μου και τις αρχές της νομολογίας αναφορικά με την κρίση της αξιοπιστίας ενός μάρτυρα(βλ. Χρίστου v. Ηροδότου κ.α.
(2008)1 Α.Α.Δ. 676, Σάντης v. Χατζηβασιλείου κ.α.
(2009)1 Α.Α.Δ. 288 και Αθανασίου κ.α. v. Κουνούνη
(1997)1 Α.Α.Δ. 614.). Eπίσης, παραπέμπω στην Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva
(2002)1A A.A.Δ. 454 στην οποία αναφέρεται ότι η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας του μάρτυρος δεν είναι επιλήψιμη αρκεί αυτό να δικαιολογείται και να επεξηγείται (βλ. επίσης Kades v. Nicolaou and Another
(1986)1 C.L.R. 212, 216, Agapiou v. Panayiotou
(1988)1 C.L.R. 257, 263 και Ιωάννου ν. Κουννίδη
(1998)1 Α.Α.Δ. 1215). Έχω διεξέλθει της μαρτυρίας του ενάγοντα αρ. 1 (Μ.Ε.1) και έλαβα υπόψη μου το περιεχόμενο της σε συνδυασμό με όλα τα τεκμήρια τα οποία κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και την υπόλοιπη μαρτυρία που προσκομίστηκε καθώς επίσης και την εντύπωση που απεκόμισα από αυτόν κατά την ώρα που κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα. To ζητούμενο από τη μαρτυρία του είναι κατά πόσο το Δικαστήριο μπορεί να βασιστεί σε αυτή και να εξάξει οποιοδήποτε συμπέρασμα αναφορικά με την δραστηριότητα που αναπτύχθηκε στο τεμάχιο 42, την κατάσταση που επικρατούσε και επικρατεί στο εν λόγω τεμάχιο, τις ενέργειες στις οποίες ο ίδιος προέβηκε καθώς επίσης και τις συνέπειες που αυτή η κατάσταση είχε ή εξακολουθεί να έχει σε αυτόν και την οικογένεια του. Ουσιαστικά θα πρέπει να εξεταστεί από τη μαρτυρία ποιο είναι ουσιαστικά το παράπονο του και κατά πόσο ο ίδιος και η οικογένεια του έχουν επηρεαστεί ή συνεχίζουν να επηρεάζονται από την κατάσταση που βρισκόταν και βρίσκεται το τεμάχιο
- Εκείνο το οποίο μπορεί να λεχθεί είναι ότι από την μαρτυρία του, πέραν από το μέρος αυτής που αφορούσε την κατάσταση που δημιουργήθηκε στο τεμάχιο 42 κατά τα έτη 2008 - 2010 όπως θα εξηγήσω και κατωτέρω και η οποία ουσιαστικά φαίνεται να υποστηρίζεται από την μαρτυρία του Μ.Ε.2, δεν μπορεί να γίνει αποδεχτό οποιοδήποτε άλλο μέρος της μαρτυρίας του, ειδικότερα σε σχέση με τις συνέπειες που ο ίδιος είχε και εξακολουθεί να έχει από αυτήν την κατάσταση. Και τούτο διότι βασιζόμενος τόσο στα λεγόμενα του για το πότε κατοίκησε στην οικία του όσο και στην μαρτυρία του Μ.Ε.2 σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο τεμάχιο 42 και την πραγματική μαρτυρία που κατέθεσε, έχω διακρίνει τουλάχιστον μια υπερβολή στις θέσεις του μάρτυρα αυτού οι οποίες αυτές δεν δικαιολογούνται από την υπόλοιπη μαρτυρία, όπως λεπτομερώς θα αναφερθώ κατωτέρω. Έχω διακρίνει ότι το πραγματικό παράπονο του είναι η αλλαγή της μορφολογίας του εδάφους στο τεμάχιο 42 και στη συνέχεια η ρίψη αδρανών υλικών τα οποία σκεπάστηκαν με χώμα και η οικολογική καταστροφή που συντελέστηκε στην περιοχή παρά το ότι αυτή η κατάσταση επηρέασε ή συνεχίζει να επηρεάζει την απόλαυση της κατοικίας του και τις ανέσεις του όπως προσπάθησε να παρουσιάσει στο Δικαστήριο. Κατ' αρχή ο μάρτυρας αναφέρθηκε στο γεγονός ότι το 2008 άρχισαν να γίνονται λατομευτικές εργασίες στο τεμάχιο 42 οι οποίες είχαν δημιουργήσει κρατήρα σε αυτό αλλάζοντας την μορφολογία του εδάφους. Με επιστολή του ημερομηνίας 10/12/2008 - τεκμήριο 3 προς την Επαρχιακή Διοίκηση κατάγγειλε το γεγονός αυτό υποδεικνύοντας ότι προκαλείται οικολογική καταστροφή και οχληρία και σύμφωνα με τον ίδιο η υπόθεση πήρε το δρόμο του Δικαστηρίου. Επίσης, από την επιστολή ημερομηνίας 10/03/2010 - τεκμήριο 13 της Επαρχιακής Διοίκησης, το περιεχόμενο της οποίας δεν έτυχε αμφισβήτησης και την αποδέχομαι φαίνεται να λήφθηκαν μέτρα. Τα πιο πάνω γεγονότα γίνονται αποδεχτά αφού ουσιαστικά δεν έτυχαν αμφισβήτησης από τους εναγομένους. Πέραν των πιο πάνω, φαίνεται ότι στην περιοχή γινόταν απόρριψη σκουπιδιών και άλλων άχρηστων αντικειμένων και στη συνέχεια σκεπάζονταν με χώματα. Ο μάρτυρας κατά την 25/05/09 κατάγγειλε εκ νέου το γεγονός αυτό στην Επαρχιακή Διοίκηση και στο Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως. Αποδέχομαι τις θέσεις του αυτές αφού υποστηρίζονται και από τις απαντητικές επιστολές της Επαρχιακής Διοίκησης προς αυτόν και τη δικηγόρο του. Περαιτέρω, το πιο πάνω γεγονός αποδεικνύεται και από τις φωτογραφίες, τεκμήριο 14 τις οποίες έλαβε ο ίδιος, τις εμφάνισε, τις αποδέχομαι ως αυθεντικές και ότι απεικονίζουν το τεμάχιο 42 και την πραγματική κατάσταση που επικρατούσε σε αυτό κατά τον χρόνο που αυτές λήφθηκαν. Το ότι ο χώρος αυτός κατά τον χρόνο εκείνο μετατράπηκε σε σκουπιδότοπο προκύπτει και από τις απαντητικές επιστολές του Επάρχου Πάφου ημερομηνίας 10/03/2010, τεκμήρια 11,12 και
- Από τα πιο πάνω, προκύπτει ότι το 2008 άρχισαν λατομευτικές εργασίες στο τεμάχιο 42, αφαιρέθηκαν χώματα, δημιουργήθηκε κρατήρας και στην συνέχεια γινόταν απόρριψη μπάζων, ξύλων σακουλιών και γενικά αδρανών υλικών τα οποία σκεπάζονταν με χώματα. Το γεγονός αυτό υποστηρίζεται και από την επιστολή της δικηγόρου του μάρτυρα ημερομηνίας 23/07/2009 - τεκμήριο 8 με την οποία ο μάρτυρας παραπονείται ότι τα αδρανή υλικά δεν μετακινήθηκαν αλλά καμουφλαρίστηκαν με χώματα. Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά τους πιο πάνω χρόνους των καταγγελιών του μάρτυρα, αυτός δεν κατοικούσε στην περιοχή ή τουλάχιστον δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο. Και τούτο προκύπτει από τις αναφορές του ιδίου ότι η ανέγερση της οικίας του άρχισε τον Μάρτιο του 2008 και ολοκληρώθηκε το Σεπτέμβριο του
- Επομένως, κατά τους χρόνους εκείνους που προέβηκε στις πιο πάνω καταγγελίες δεν ήταν δυνατό ούτε θα μπορούσε ο ίδιος να επηρεαστεί από αυτή τη δραστηριότητα που αναπτύχθηκε στο τεμάχιο
- Αναφέρθηκε ότι από το 2008 που γινόταν αυτή η δραστηριότητα στο τεμάχιο 42 δημιουργείτο θόρυβος και σκόνες με άμεσο κίνδυνο προσβολής της υγείας τους από την συντήρηση τρωκτικών. Πώς είναι δυνατό, τουλάχιστον από τα μέσα του 2008 μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 2009 που ολοκληρώθηκε η κατοικία του να είχε αυτές τις συνέπειες που ισχυρίστηκε; Περαιτέρω, δεν έδωσε περισσότερα στοιχεία και λεπτομέρειες γι αυτή του τη θέση, ούτε υποστηρίχτηκε από οποιαδήποτε ιατρική ή άλλη μαρτυρία εμπειρογνώμονα που να καταδεικνύει κάτι τέτοιο. Επίσης, εκτός του ότι ανέφερε ότι το σπίτι του βρίσκεται σε ύψωμα πάνω από τον ποταμό και απέναντι από το τεμάχιο 42, προκύπτει ότι αυτό έχει κάποια απόσταση από το τεμάχιο 42 η οποία δεν διευκρινίστηκε στο Δικαστήριο. Όπως δεν διευκρινίστηκε από τις φωτογραφίες που κατατέθηκαν πού ακριβώς βρίσκεται κα αν αυτές απεικονίζουν το σπίτι του. Από τη μαρτυρία του Μ.Ε.2, η αξιολόγηση της οποίας ακολουθεί φαίνεται ότι μεταξύ του τεμαχίου του ενάγοντα και του τεμαχίου 42 βρίσκεται ο ποταμός και το τεμάχιο
- Στην φωτογραφία τεκμήριο 14
(12)φαίνονται δύο σπίτια στο ύψωμα χωρίς να έχει διευκρινιστεί ποιο από αυτά, αν κάποιο ανήκει στον ενάγοντα. Ούτε από τη φωτογραφία τεκμήριο 14
(13)διευκρινίζεται ποιο από αυτά ανήκει στον ενάγοντα. Λέγοντας αυτό εκείνο το οποίο θέλω να θίξω είναι ότι δεν έχει καθοριστεί ούτε εξηγηθεί πού ακριβώς βρίσκεται η οικία εναγόντων και πώς είναι κτισμένη για να εξεταστεί η ορθότητα της θέσης του ότι δεν απολαύσει τον κήπο, τη βεράντα και το υπνοδωμάτιο του διότι έχει θέα προς το τεμάχιο 42 και τα αδρανή υλικά. Το ζήτημα αυτό καθίσταται ιδιαίτερα σημαντικό για να μπορεί να εξεταστεί η θέση που ο μάρτυρας εξέφρασε ότι στερείται την απόλαυση της κατοικίας του. Πόσα μέτρα περίπου αυτή απέχει από το τεμάχιο 42 και από ποιο σημείο αυτής έχει θέα προς το τεμάχιο 42; Η θέση στο τοπογραφικό σχέδιο του τεμαχίου που είναι κτισμένη η οικία των εναγόντων δεν απαντά στα πιο πάνω ερωτήματα και ουσιαστικά κατά πόσο από την οικία τους υπάρχει θέα προς το τεμάχιο 42 και από ποια σημεία αυτού. Πέραν τούτου, ο μάρτυρας κατέθεσε στο Δικαστήριο και τα τεκμήρια 5 και 6 τα οποία φέρουν ημερομηνία 20/01/2009 και 23/05/2009 και φέρονται να απευθύνονται προς το Κοινοτικό Συμβούλιο Τρεμιθούσας με κοινοποίηση στο Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών και Έπαρχο Πάφου. Τα τεκμήρια αυτά φαίνεται να αποτελούν διαμαρτυρία 11 συνολικά προσώπων μεταξύ αυτών και οι ενάγοντες για την κατάσταση που επικρατούσε στην περιοχή. Πέραν της κατάθεσης των εν λόγω τεκμηρίων, αυτά δεν επεξηγήθηκαν περαιτέρω ούτε οποιοδήποτε από τα κατονομαζόμενα πρόσωπα προσήλθε στο Δικαστήριο για να καταθέσει, ούτε διευκρινίστηκε η ιδιότητα των εν λόγω πρόσωπων και πώς αυτά προκύπτει να είναι επηρεαζόμενα από αυτή την κατάσταση. Επίσης, ο κατάλογος των προσώπων αυτών είναι ανυπόγραφος. Ιδιαίτερα σημαντικό επίσης είναι και το γεγονός ότι οι ενάγοντες κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν προκύπτει, από τις ίδιες τις αναφορές του μάρτυρα να κατοικούσαν στην περιοχή αφού η οικία τους δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί. Όλα τα πιο πάνω, καταδεικνύουν την γενικότητα της μαρτυρίας του μάρτυρα και δημιουργούν ερωτηματικά κατά πόσο η όλη κατάσταση που είχε δημιουργηθεί στο τεμάχιο 42, πέραν από την δυσφορία του για το γεγονός ότι ήταν μια απαράδεκτη κατάσταση, του προκαλούσε οποιαδήποτε ζημιά και ιδιαίτερα αυτή που περιέγραψε στο Δικαστήριο και δει ότι τον επηρέαζε να απολαύσει την κατοικία του. Χαρακτηριστική είναι και η επιστολή του ημερομηνίας 28/05/2009 - τεκμήριο 7 που απευθύνεται στο Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως στην οποία αναφέρει ότι στην περιοχή διεξάγεται επιχωμάτωση με τόνους άχρηστων υλικών, σκουπιδιών και μπάζων κάτι που επιφέρει αλλαγή στη μορφολογία του εδάφους, ασχήμια και περιβαλλοντική καταστροφή. Προκύπτει ουσιαστικά ότι αυτό είναι το παράπονο του και όχι ότι στερείται της απόλαυση της κατοικίας του όπως προσπάθησε να παρουσιάσει στο Δικαστήριο. Επαναλαμβάνω ότι όλα τα παράπονα του και επιστολές έγιναν και στάληκαν πριν αυτός και η οικογένεια του ολοκληρώσουν την κατοικία τους και μετοικήσουν σε αυτήν, αφού όπως ανέφερε αυτό έγινε κατά τον Σεπτέμβριο του 2009. Πέραν των πιο πάνω, διαφώνησε με την επιστολή του Ανώτερου Υγειονομικού Επιθεωρητή Πάφου ημερομηνίας 09/04/2010 με την οποία μεταξύ άλλων αναφέρει ότι το τεμάχιο 42 έχει καθαριστεί λέγοντας ουσιαστικά ότι τα χώματα τα οποία ρίχτηκαν από πάνω απέκρυψαν τις ακαθαρσίες από κάτω και γι αυτό όταν πήγε είπε ότι είναι καθαρό. Συμφωνεί δηλαδή ότι δεν υπήρχαν αδρανή υλικά στην επιφάνεια αλλά το πρόβλημα του ήταν ότι αυτά δεν μετακινήθηκαν και απλώς σκεπάστηκαν από πάνω και σύμφωνα με τον ίδιο καθαριότητα σημαίνει μετακίνηση τους και όχι σκέπασμα και καμουφλάρισμα με χώματα. Βασικά η απαίτηση του από τους εναγόμενους είναι ότι αυτοί θα πρέπει να μετακινήσουν από το ιδιωτικό τεμάχιο 42 όλα τα χώματα τα οποία είναι αναμεμειγμένα με τα μπάζα και τα αδρανή υλικά. Αυτό ενισχύει και τη πιο πάνω θέση μου ότι το παράπονο του είναι η οικολογική και περιβαλλοντική καταστροφή που πιθανόν να συντελέστηκε στην περιοχή και όχι διότι ο ίδιος υφίσταται οποιαδήποτε ζημιά από αυτήν κατάσταση και ότι στερείται της απόλαυσης της κατοικίας του όπως προσπάθησε να παρουσιάσει στο Δικαστήριο. Περαιτέρω, προσπάθησε να καταδείξει ότι και μετά τον Μάρτιο του 2010 συνεχίζεται η απόρριψη σκουπιδιών και αδρανών υλικών στην περιοχή. Στην κυρίως του εξέταση επίσης ανέφερε ότι η εναπόθεση σκουπιδιών και αδρανών υλικών άρχισε από τα μέσα του 2008 αφήνοντας να νοηθεί ότι συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Εντούτοις κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι τα αδρανή υλικά συσσωρεύτηκαν στην περιοχή μεταξύ των ετών 2008 - 2010 και ότι μετά τον Μάρτιο του 2010 και συγκεκριμένα κατά τον Ιούνιο του 2010 ένα αυτοκίνητο εναπόθεσε στο χώρο άχρηστα υλικά. Επικαλέστηκε επίσης τη φωτογραφία τεκμήριο 14
(12)η οποία λήφθηκε στις 19/04/2010 και δείχνει ένα σωρό από μπάζα σε κάποιο σημείο για να πει ότι αυτά είναι στο τεμάχιο 42 και ρίχτηκαν μετά που έγινε η επίσκεψη του υγειονομικού επιθεωρητή. Από τη φωτογραφία αυτή και μόνο όμως δεν μπορεί να προκύψει ένα τέτοιο συμπέρασμα. Εκείνο το οποίο φαίνεται είναι ότι το σημείο το απεικονίζει είναι ακριβώς κάτω από το γκρεμό κάτω από δύο σπίτια ενώ όπως προκύπτει το τεμάχιο 42 λογικά δεν πρέπει να είναι στο σημείο εκείνο αλλά πιο πίσω. Εν πάσει περιπτώσει δεν αποδεικνύεται ότι αυτά βρίσκονται στο τεμάχιο 42 ούτε πότε αυτά αφέθηκαν εκεί. Ανέφερε επίσης ότι τον Ιούνιο του 2010 ένα αυτοκίνητο εναπόθεσε στο χώρο σωρούς από άχρηστα αντικείμενα, κεραμίδια, παλιές ηλεκτρικές συσκευές παρά τη διαμαρτυρία του που εκείνη την ώρα βρισκόταν στην οροφή της οικίας του. Παρόλα αυτά δεν έχει διαφανεί να προέβηκε σε οποιαδήποτε καταγγελία του αλλά ούτε και παρουσίασε οποιαδήποτε άλλη φωτογραφία παρά τις τόσες που παρουσίασε στο Δικαστήριο για να καταδείξει το τί γινόταν στην περιοχή το προηγούμενο διάστημα. Και όλα τα πιο πάνω τη στιγμή που είπε ότι μετά τις διαμαρτυρίες του τα αδρανή υλικά σκεπάστηκαν και το πρόβλημα είναι ότι εξακολουθούν να φαίνονται και να τον επηρεάζουν ακόμη. Πέραν τούτου, δεν αναφέρθηκε σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση μετά το πιο πάνω χρονικό διάστημα και ουσιαστικά προκύπτει από τα όσα ο ίδιος ανέφερε ότι δεν γίνεται απόρριψη αδρανών υλικών αλλά υπάρχει κίνδυνος να γίνει αυτό διότι οι εναγόμενοι δεν τοποθέτησαν απαγορευτικές πινακίδες στην περιοχή και αυτή φαίνεται να προσφέρεται για μια τέτοια δραστηριότητα. Από τις πιο πάνω αναφορές του και μόνο δεν μπορεί να εξαχθεί ένα τέτοιο συμπέρασμα. Από το 2010 μέχρι και σήμερα δεν έγινε κάτι τέτοιο και τα όσα ανέφερε ο μάρτυρας αυτός δεν δικαιολογούν ένα τέτοιο συμπέρασμα ή εύρημα. Ούτε η αναφορά του και μόνο ότι ο χώρος φαίνεται να προσφέρεται για απόρριψη αδρανών υλικών τεκμηριώνεται με άλλα στοιχεία που να δικαιολογεί ένα τέτοιο εύρημα. Επομένως, προκύπτει ότι η κατάσταση που δημιουργήθηκε και επικρατούσε κατά τα έτη 2008 - 2010 δεν συνεχίστηκε ούτε υφίσταται μέχρι σήμερα αλλά ούτε προκύπτει ένας τέτοιος άμεσος κίνδυνος να δημιουργηθεί ξανά. Όσον αφορά τη θέση του ότι μέχρι σήμερα προκαλείται οχληρία στην περιοχή και συνεχίζει να του στερεί την απόλαυση της κατοικίας του και ότι έχει διαταραχθεί η ψυχική τους ηρεμία και τα νεύρα τους, αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Το ελάχιστον το οποίο μπορεί να λεχθεί είναι ότι τέτοια θέση είναι υπερβολική. Δεν δικαιολογείται από τη μαρτυρία του ιδίου σε σχέση με την κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί από το 2010, η οποία όπως έχει διαφανεί και ανωτέρω είναι αντιφατική και ασαφής, αλλά και από την μαρτυρία του Μ.Ε.
- Τα αδρανή υλικά έχουν σκεπαστεί και εκείνο το οποίο προκύπτει είναι ότι σε κάποια σημεία εντός του τεμαχίου 42 (σύμφωνα με το παράρτημα 6 σε 5 σημεία) λόγω της διάβρωσης του εδάφους και της διάνοιξης χωμάτινου δρόμου αποκαλύφθηκαν κάποια από αυτά και τα οποία βρίσκονται κάτω από τα χόρτα. Δεν είναι δυνατό, λαμβάνοντας υπόψη μου ότι η κατοικία του ενάγοντα η οποία απέχει κάποια απόσταση από το τεμάχιο 42 και έστω αν ακόμη θεωρηθεί ότι από κάποιο μέρος αυτής να μπορεί να έχει οπτική θέα προς το τεμάχιο 42, τότε μπορεί να διακρίνει αυτά τα αδρανή υλικά και μάλιστα αυτά να του επηρεάζουν την απόλαυση της κατοικίας του διότι δεν μπορεί να κάτσει στη βεράντα του ή στον κήπο του. Να σημειωθεί επίσης ότι κατά την αντεξέταση του ο μάρτυρας αναίρεσε τη θέση που εξέφρασε στην παράγραφο 18 της γραπτής του δήλωσης, ότι δηλαδή ζει σε ένα ανθυγιεινό περιβάλλον γεμάτο δυσοσμία, σκόνη και θόρυβο. Ανέφερε ότι δεν προκαλείται δυσοσμία διότι και φαγώσιμα να ρίχτηκαν στην περιοχή αυτά θα είχαν λιώσει, δεν έδωσε άλλα στοιχεία για τον κίνδυνο που επικαλέστηκε ότι διατρέχουν για την προσβολή της υγείας τους αλλά περιορίστηκε να πει ότι το πρόβλημα που παραμένει είναι η οπτική ακαλαισθησία. Πέραν των πιο πάνω, παρόλο που στην Έκθεση Απαίτησης του αλλά και στην κυρίως του εξέταση αναφέρθηκε ότι η απόρριψη σκουπιδιών γίνεται και εντός της κοίτης του ποταμού αυτό το αναίρεσε κατά την αντεξέταση και είπε ότι το πρόβλημα δεν είναι στο ποταμό και στην κοίτη αυτού ή οπουδήποτε αλλού απορρίπτονται σκουπίδια στην περιοχή αλλά σε τεμάχιο επικλινές, προφανώς στο τεμάχιο
- Λαμβάνοντας υπόψη μου όλα τα ανωτέρω, εκείνο το οποίο προκύπτει είναι ότι η μαρτυρία του μάρτυρα αυτού είναι σε ουσιώδη σημεία της που αφορούν τα επίδικα ζητήματα αντιφατική ενώ σε άλλα ασαφής. Αντιλαμβάνομαι και αποδέχομαι την δυσφορία και αγανάκτηση του ότι για κάποιο χρονικό διάστημα κατά τα έτη 2008 - 2010 γινόταν λατόμευση στην περιοχή και ρίψη άχρηστων υλικών και μπάζων τα οποία σκεπάζονταν με χώματα και την ενδεχόμενη οικολογική και περιβαλλοντική καταστροφή, αλλά όλα τα υπόλοιπα τα οποία ανέφερε σε σχέση με τον επηρεασμό του ιδίου και της οικογένειας του δεν μπορεί να γίνουν αποδεκτά ούτε το Δικαστήριο μπορεί να βασιστεί στις αναφορές του και να εξάξει σαφή και ασφαλή ευρήματα περί τούτου. Επομένως, εκτός από τη μαρτυρία του η οποία υποστηρίζεται από τη μαρτυρία του Μ.Ε.2, από τη μαρτυρία του που παρέμεινε αναντίλεκτη και/ή αποτέλεσε κοινό έδαφος των διαδίκων και από αυτή που αποδέχομαι από το μάρτυρα αυτό για τους λόγους που εξήγησα ανωτέρω, δεν μπορώ να αποδεχτώ οποιοδήποτε άλλο μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού και αυτή απορρίπτεται. Ο Μ.Ε.2 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και παρά τις υποβολές της υπεράσπισης, σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του προέκυψε ότι αυτός ήρθε στο Δικαστήριο με σκοπό να βοηθήσει την εκδοχή των εναγόντων αλλά για να πει την αλήθεια και να βοηθήσει το Δικαστήριο να καταλήξει στο δικά του συμπεράσματα. Πέραν τούτου, θα πρέπει να λεχθεί ότι ο μάρτυρας αυτός κατέθεσε στο Δικαστήριο ως εμπειρογνώμονας. Είναι γνωστές οι αρχές στο Δικαστήριο πώς αξιολογείται μια τέτοια μαρτυρία (βλ. Κωνσταντίνα Σιακόλα v. Aστυνομίας Ποιν. Εφεση Αρ. 53/11, Ημερομηνίας 24/01/2013, Θεοσκέπαστη Φαρμ v. Κυπριακής Δημοκρατίας
(1990)1 Α.Α.Δ. 534, Evagelou & Another v. Ambizas & Another
(1982)1 C.L.R. 41, Φιλίππου v. Οδυσσέως
(1989)1 Α.Α.Δ. 1 και Μάριος Νικολάου v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 841). Ο μάρτυρας αυτός κατέθεσε στο Δικαστήριο το τεκμήριο 16 το οποίο είναι η σχετική Έκθεση που ετοίμασε κατά την επίσκεψη του στο χώρο, το περιεχόμενο του οποίου υιοθέτησε. Σε αυτό αναφέρει ότι είναι Αγρονόμος και Τοπογράφος Μηχανικός και Διπλωματούχος Διατμηματικού Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Γεωπληροφορική» του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Είναι εγγεγραμμένο μέλος του Επιστημονικού Τεχνικού Επιμελητηρίου Κύπρου (Ε.Τ.Ε.Κ.) με αριθμό Μητρώου Α083528, εγγεγραμμένο μέλος των Αρμοδίων Χωρομετρών με αριθμό 034/
- Είναι επιστημονικός συνεργάτης στο ΤΕ.ΠΑ.Κ στο μάθημα Γεωδαισίας από το 2007 μέχρι σήμερα. Έχει εργαστεί στην εταιρεία Ι.Σ.Ι.Τ. ΤΟΠΟΜΗΧΑΝΙΚΟΙ (Σύμβουλοι Τοπογράφοι & Πολιτικοί Μηχανικοί), στην Ένωση Κοινοτήτων Κύπρου, στην ΙΝΤΡΑΚΟΜ Α.Ε. και από το 2004 μέχρι σήμερα εργάζεται σαν ιδιώτης τοπογράφος μηχανικός και ασχολείται με τοπογραφικές μελέτες (αποτυπώσεις, οριοθετήσεις, χαράξεις, οδοποιϊα, κάθετους και οριζόντιους διαχωρισμούς, κτηματολογικά θέματα κτλ.). Περαιτέρω, ο μάρτυρας ανέφερε ότι έχει ετοιμάσει γύρω στις 15 τέτοιες εκθέσεις όπως η παρούσα. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω τα οποία ο μάρτυρας αναφέρει στο τεκμήριο 16 και τη μη ουσιαστική αμφισβήτηση των εν λόγω προσόντων του, κρίνω ότι μπορώ να τον αποδεχτώ ως εμπειρογνώμονα για τα θέματα στα οποία αναφέρθηκε στο Δικαστήριο και τον αποδέχομαι ως τέτοιο. Πέραν των πιο πάνω, κρίνω ότι ο μάρτυρας αυτός έδωσε στο Δικαστήριο όλα εκείνα τα εχέγγυα και τις εξηγήσεις για τον τρόπο που κατέληξε στα συμπεράσματα του και θεωρώ ότι μπορώ να βασιστώ σε αυτά. Εξήγησε τον τρόπο που αυτός οριοθέτησε το τεμάχιο 42, εξηγώντας τα όργανα τα οποία χρησιμοποίησε καθώς επίσης ότι βασίστηκε στο εν χρήσει κτηματολογικό σχέδιο. Επίσης, ο ίδιος επισκέφθηκε την περιοχή στις 08/10/2015 όπου προέβηκε σε όλες τις απαραίτητες μετρήσεις και επί τόπου εξετάσεις. Επισυνάπτει στην έκθεση του σχετικές φωτογραφίες τις οποίες έλαβε ο ίδιος καθώς επίσης και φωτογραφίες που έλαβε από το Google Earth για να καταδείξει τις εκσκαφές που έγιναν στο συγκεκριμένο μέρος του τεμαχίου
- Δεν έχει καταδειχθεί ούτε έχει προκύψει κατά την αντεξέταση του ότι οι πιο πάνω ενέργειες και φωτογραφίες που έλαβε είναι λανθασμένες ούτε του υποβλήθηκε οποιαδήποτε διαφορετική εκδοχή η οποία να έχει υποστηριχθεί με άλλη μαρτυρία. Ο μάρτυρας αυτός εξήγησε την κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή και στο τεμάχιο 42 σήμερα και ανέφερε ότι η κοίτη του ποταμού είναι σε χαμηλότερο σημείο, έχει θάμνους και δέντρα και είναι απροσπέλαστη. Ανέφερε επίσης ότι στο τεμάχιο 42 κατά την επίσκεψη του εντόπισε αδρανή υλικά σε κάποια σημεία του τα οποία αποκαλύφθηκαν από τη διάβρωση του εδάφους και τη διάνοιξη χωμάτινου δρόμου και αυτά βρίσκονται κάτω από ξηρά χόρτα όπως φαίνονται στη φωτογραφία - παράρτημα 6 της Έκθεσης του. Κρίνω ότι μπορώ να αποδεχθώ τη μαρτυρία του και βάση αυτή να προβώ σε ανάλογα ευρήματα και την αποδέχομαι στην ολότητα της. Από την αντίπερα όχθη, ο Μ.Υ.1 δεν μου έκανε καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και κρίνω ότι σκοπός του δεν ήταν να παραθέσει στο Δικαστήριο την πραγματική εικόνα και τα γεγονότα όπως έχουν λάβει χώρα. Η μαρτυρία του είναι αντιφατική σε πολλά σημεία ενώ σε άλλα αόριστη και γενική και απώτερος του σκοπός και στόχος ήταν να αποφύγει οποιαδήποτε τυχόν ευθύνη φέρουν οι εναγόμενοι για τον τρόπο που ενέργησαν και έπραξαν στη υπόθεση αυτή. Προσπάθησε να παρουσιάσει την εικόνα στο Δικαστήριο ότι κύρια μέριμνα των εναγομένων είναι η καθαριότητα και ότι τα επίπεδα αυτής στην Κοινότητα του είναι πολύ ψηλά και ξοδεύουν αρκετά χρήματα γι αυτό το σκοπό και ότι ουδέποτε υπήρχαν ή επέτρεψαν να υπάρχουν σκουπίδια, μπάζα και γενικά αδρανή υλικά σε οποιοδήποτε μέρος της Κοινότητας, την ευθύνη γι αυτά παραδέχτηκε ότι την φέρουν οι ίδιοι. Από την άλλη προσπάθησε να υποστηρίξει τη θέση ότι τα αδρανή υλικά στη συγκεκριμένη περιοχή τα έχουν καθαρίσει και ότι δεν υφίσταται οτιδήποτε και πρόκειται για μια καταπράσινη περιοχή και ότι σκοπός τους ήταν να την μετατρέψουν σε μονοπάτι της φύσης. Οι απαντητικές επιστολές όμως της Επαρχιακής Διοίκησης προς τη συνήγορο των εναγόντων, οι οποίες δεν έτυχαν αμφισβήτησης αλλά και το μέρος της μαρτυρίας του ενάγοντα το οποίο έγινε αποδεχτό από το Δικαστήριο, καταμαρτυρούν εντελώς το αντίθετο και αναφέρουν ότι η συγκεκριμένη περιοχή ουσιαστικά είχε μετατραπεί σε σκουπιδότοπο. Αντεξετάστηκε επί των φωτογραφιών που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο σε μια προσπάθεια να εξηγήσει τον χώρο που αυτές απεικονίζουν και να δώσει την εκδοχή του κατά πόσο αυτός ανήκει στα διοικητικά όρια της Τρεμιθούσας και αυτός αρνήθηκε ότι αυτός βρίσκεται σε αυτά, αποφεύγοντας να αναγνωρίσει συγκεκριμένα κτίρια που φαίνονταν σε αυτές, όπως την εκκλησία και εργοστάσια. Προσπάθησε να διαψεύσει ότι οι φωτογραφίες που του υποδείχθηκαν απεικονίζουν το τεμάχιο 42 δίνοντας κάποιες γενικές και αόριστες απαντήσεις χωρίς να υποστηρίζονται από συγκεκριμένα στοιχεία. Συγκεκριμένα είπε ότι το τεμάχιο 42 βρίσκεται πολύ χαμηλά κοντά στην κοίτη του ποταμού και ότι δεν μπορεί αυτό να φαίνεται από το σπίτι των εναγόντων πόσο μάλλον να φωτογραφηθεί. Για υποστήριξη της θέσης του αυτής, ανέφερε ότι το γνωρίζει αυτό διότι επισκέπτεται τακτικά την περιοχή από την ηλικία των τριών χρόνων, κάτι το οποίο όμως συγκρούεται με την μαρτυρία του Μ.Ε.2 την οποία το Δικαστήριο έκανε αποδεχτή. Προχώρησε επίσης και ένα βήμα πιο κάτω για να ισχυριστεί ότι έχει τοπογραφικές γνώσεις διότι δούλεψε ως χωρομέτρης για περίοδο τριών χρόνων χωρίς να παραθέσει οποιαδήποτε άλλα στοιχεία που να προκύπτουν τέτοιες γνώσεις. Ενώ έχει προκύψει ότι στάληκε σωρεία επιστολών από τον ενάγοντα 1 στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου και επιστολή της δικηγόρου των εναγόντων ημερομηνίας 23/07/2009 προς τους εναγομένους για το συγκεκριμένο ζήτημα, ο ίδιος αρνήθηκε ότι έλαβε οποιαδήποτε επιστολή ή γνώση για αυτές και ισχυρίστηκε ότι είναι ο ίδιος που εντόπισε τα αδρανή υλικά και με οδηγίες του σε 48 ώρες καθαρίστηκαν χωρίς να παρουσιάσει περισσότερα στοιχεία γι αυτό παρόλο που ισχυρίστηκε ότι εργοδότησε συγκεκριμένο συνεργείο και το οποίο πλήρωσε. Επίσης, αμφισβήτησε το περιεχόμενο των επιστολών του κ. Χ. Μιχαηλίδη εκ μέρους του Επάρχου Πάφου για να πει ότι ο συγκεκριμένος ουδέποτε επισκέφθηκε την περιοχή ή τον ειδοποίησε για το θέμα αυτό και για υποστήριξη της θέσης του προσπάθησε να μηδενίσει τις γνώσεις και την επάρκεια των λειτουργών της επαρχιακής διοίκησης λέγοντας ότι αυτοί δεν έχουν τα προσόντα και είναι οι Κοινοτάρχες που τους καθοδηγούν στα διάφορα ζητήματα που εγείρονται. Από την άλλη όμως, επιβεβαίωσε την επιστολή - έκθεση του υγειονομικού επιθεωρητή η οποία λέει ότι το τεμάχιο 42 καθαρίστηκε διότι αυτό τον βόλευε. Παρά ταύτα όμως, το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής δεν επεξηγείται από το συγκεκριμένο λειτουργό σε σχέση με το τι εννοεί και ούτε κλήθηκε από την υπεράσπιση ως μάρτυρας. Πέραν των πιο πάνω, προσπάθησε να επιρρίψει ευθύνες στους ενάγοντες και ότι αυτοί έχουν μετατρέψει σε σκουπιδότοπο τον χώρο δίπλα από την οικία τους ρίχνοντας μπάζα από το διαχωρισμό των οικοπέδων τους και την ανέγερση της κατοικίας τους, χωρίς όμως να έχει προκύψει ότι έλαβε οποιαδήποτε μέτρα εναντίον τους ή να υποστηρίζεται η θέση του αυτή με οποιαδήποτε άλλη συγκεκριμένη μαρτυρία. Γενικά κρίνω ότι ο μάρτυρας αυτός δεν είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια και ούτε παρέθεσε τα πραγματικά γεγονότα. Απώτερος σκοπός και στόχος του ήταν να αποφύγει οποιαδήποτε τυχόν ευθύνη φέρουν οι εναγόμενοι. Επικαλέστηκε μάλιστα και την ιδιότητα του για να πει ότι ένας Πρόεδρος Κοινοτικού Συμβουλίου δεν είναι δυνατό να λέει ψέματα στο Δικαστήριο. Η αξιοπιστία ενός μάρτυρα όμως, κρίνεται από το περιεχόμενο της μαρτυρίας του και όλα τα υπόλοιπα που λαμβάνει υπόψη του το Δικαστήριο κατά την αξιολόγηση του και όχι από την ιδιότητα του. Δεν έχω κανένα ενδοιασμό να απορρίψω τη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού και την απορρίπτω στην ολότητα της. Ο Μ.Υ.2 κλήθηκε από την υπεράσπιση με απώτερο σκοπό να υποστηρίξει την εκδοχή ότι το τεμάχιο 42 είναι καθαρό και ότι οι ενάγοντες έχουν ρίξει μπάζα και αδρανή υλικά δίπλα από την οικία τους. Έχω διεξέλθει της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού και εκείνο το οποίο έχω διακρίνει και φάνηκε κατά την ανετξέταση του είναι ότι αυτή είναι γενική και δεν μπορούσε να υποστηρίξει στο Δικαστήριο τα όσα ανέφερε κατά την κυρίως του εξέταση. Ουσιαστικά έχει φανεί ότι ο σκοπός του ήταν βοηθήσει την υπόθεση των εναγομένων παρά να παραθέσει στο Δικαστήριο τα πραγματικά γεγονότα. Επικαλέστηκε ότι επισκέφθηκε το τεμάχιο 42 στις 13/11/2015 και αυτό είναι καθαρό χωρίς να μπορεί να εξηγήσει πόσο μέρος αυτού περπάτησε και ποιά περιοχή σε αυτό διάνυσε και πώς πήγε εκεί - από πού εισήλθε. Αρνήθηκε ότι σε αυτό διακρίνονται μπάζα και άχρηστα υλικά τα οποία είχαν σκεπαστεί και σε κάποια σημεία του φαίνονται, κάτι το οποίο συγκρούεται με την υπόλοιπή μαρτυρία που το Δικαστήριο έκανε αποδεχτή. Μετέπειτα και σε άλλος μέρος της αντεξέτασης του είπε ότι από ότι πληροφορήθηκε από τον Μ.Υ.1 το τεμάχιο 42 καθαρίστηκε από το Κ.Σ. Τρεμιθούσας χωρίς να μπορεί να πει πότε αυτό έγινε. Ενώ ισχυρίστηκε ότι είναι γνώστης της περιοχής, δεν ήταν σε θέση να αναγνωρίσει οτιδήποτε από τη φωτογραφία - παράρτημα 6 του τεκμηρίου 16 και συγκεκριμένα κτίρια και την εκκλησία που φαίνεται σε αυτήν, όταν του υποδείχθηκε. Εν όψει των πιο πάνω και του υπόλοιπου περιεχομένου της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού, η μαρτυρία του δεν μπορεί να γίνει αποδεχτή ούτε αποτελεί ασφαλή βάση για εξαγωγή οποιονδήποτε συμπερασμάτων. Απορρίπτεται στην ολότητα της. Έχοντας υπόψη μου την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας, τα παραδεχτά γεγονότα και/ή τα γεγονότα τα οποία αποτέλεσαν κοινό έδαφος των διαδίκων τα κάτωθι αποτελούν τα πραγματικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης: Οι ενάγοντες είναι σύζυγοι μεταξύ τους και άρχισαν την ανέγερση της κατοικίας τους περί τον Μάρτιο του 2008 στο τεμάχιο 402 του ΦΥΛ/ΣΧ. 45/52 που βρίσκεται στην Κοινότητα Μεσόγης η οποία ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του
- Η οικία των εναγόντων βρίσκεται σε ύψωμα πάνω από αργάκι και ποταμό ο οποίος βρίσκεται στα σύνορα Μεσόγης - Τρεμιθούσας, στη βιομηχανική περιοχή Μεσόγης και το τεμάχιο 402 επί του οποίου είναι κτισμένη απέναντι από το ιδιωτικό τεμάχιο 42 το οποίο βρίσκεται στις παρυφές του ποταμού και εντός των διοικητικών ορίων της Κοινότητας Τρεμιθούσας. Από το 2008 μέχρι και το 2013 έγινε αλλαγή στη μορφολογία του τεμαχίου 42 αφού μεταφέρθηκαν όγκοι χωμάτων και έγιναν επιχωματώσεις. Στο τεμάχιο αυτό κατά έτη από τα μέσα του 2008 μέχρι τον Μάρτιο του 2010 ρίχνονταν άχρηστα υλικά, μπάζα, σκουπίδια και στη συνέχεια σκεπάζονταν με χώματα. Μετά από επανειλημμένες οχλήσεις του ενάγοντα αρ. 1 - με γραπτές επιστολές τους προς την Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου- διαπιστώθηκε ότι στο εν λόγω τεμάχιο γινόταν λατομευτική εργασία και ειδοποιήθηκαν τα αρμόδια τμήματα από την Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου για να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα και σε επίσκεψη αρμόδιου λειτουργού πριν από τις 10/03/2010 διαπιστώθηκε ότι οι ισοπεδωτικές εργασίες δεν υφίσταντο πλέον και ότι το εν λόγω τεμάχιο επανήλθε στη φυσιολογική του κατάσταση. Διαπιστώθηκε όμως ότι υπήρχαν αδρανή υλικά και ειδοποιήθηκε το Κοινοτικό Συμβούλιου Τρεμιθούσας ως η αρμόδια αρχή για να λάβει μέτρα για τον τερματισμό της κατάστασης αυτής. Περαιτέρω, προέκυψε ότι με επιστολή της δικηγόρου των εναγόντων ημερομηνίας 23/07/2009 ειδοποιήθηκαν και οι εναγόμενοι για την κατάσταση που επικρατούσε στο εν λόγω τεμάχιο και καλούνταν να λάβουν μέτρα καθότι τα αδρανή υλικά δεν μετακινήθηκαν αλλά σκεπάστηκαν με χώματα και καμουφλαρίστηκαν. Πέραν των πιο πάνω, δεν έχει προκύψει μετά τον Μάρτιο του 2010 να συνεχίστηκε η απόρριψη σκυβάλων και αυτά φαίνεται να έχουν σκεπαστεί με χώματα τα οποία ρίχτηκαν από πάνω. Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος είναι ότι με τη διάβρωση του εδάφους και τη διάνοιξη χωμάτινου δρόμου στο τεμάχιο 42 τα αδρανή υλικά τα οποία σκεπάστηκαν αποκαλύφθηκαν σε κάποια σημεία εντός του τεμαχίου 42, κάτω από τα χόρτα και είναι πιθανόν στο μέλλον με την περαιτέρω διάβρωση του εδάφους η αποκάλυψη αυτή να συνεχιστεί. Επίσης, στο μέρος δεν έχει τοποθετηθεί πινακίδα που να αναφέρει ότι απαγορεύεται η ρίψη σκυβάλων και γενικά αδρανών υλικών. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω ευρήματα πραγματικών γεγονότων, θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο οι ενάγοντες απέδειξαν την αξίωση τους αναφερόμενος πρώτα στην νομική πτυχή του ζητήματος και τα αγώγιμα δικαιώματα επί των οποίων η Έκθεση Απαίτησης τους εδράζεται. Όπως προκύπτει από τις δικογραφημένες θέσεις των εναγόντων, γίνεται αναφορά σε οχληρία η οποία δημιουργείται στο τεμάχιο 42 και στην κοίτη του ποταμού εντός των διοικητικών ορίων του Κοινοτικού Συμβουλίου Τρεμιθούσας και στην παράγραφο 14 της Έκθεσης Απαίτησης δικογραφούνται λεπτομέρειες αμέλειας και παράβασης νομικού καθήκοντος των εναγομένων. Τα αγώγιμα δικαιώματα της οχληρίας και της αμέλειας και της παράβασης των νομικών καθηκόντων των εναγομένων είναι ξεχωριστά και οι αξιώσεις για κάθε ένα από αυτά θα πρέπει να ξεχωρίζονται και να δικογραφούνται ξεκάθαρα στην Έκθεση Απαίτησης. Στην Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Αλέξανδρου Κωστάκη Ανήλικου, μέσω των γονέων του και φυσικού κηδεμόνων του Χρήστου και Μαρίας Κωστάκη
(2008)1Α Α.Α.Δ. 432 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η πιο πάνω διατύπωση πόρρω απέχει από την ορθή δικογράφηση, η οποία επιβάλλει να ξεχωρίζουν οι αξιώσεις για αποζημιώσεις για οχληρία και για αμέλεια. (δέστε το πρότυπο αρ. 418 σελ. 718 του Bullen & Leake: Precedents of Pleadings 12η έκδ.). Αλλά και η αξίωση για αποζημιώσεις λόγω παράβασης νομίμων καθηκόντων, αποτελεί συγκεκριμένη θεραπεία του κοινοδικαίου και δεν πρέπει να συγχύζεται με την αξίωση αποζημιώσεων για αμέλεια, διότι η ίδια ζημιά μπορεί να προκληθεί είτε από συμπεριφορά που συνάδει με τη συνήθη αμέλεια, είτε και από συμπεριφορά που ισοδυναμεί με διάρρηξη νομίμου καθήκοντος. Η ορθή δικογράφηση πρέπει να ξεχωρίζει τα δύο αυτά αγώγιμα δικαιώματα όπως υποδεικνύει η υπόθεση London Passenger Transport Board v. Upson [1949] 1 A.C. 155, αλλά και το σύγγραμμα Bullen & Leake - supra- σελ. 59-60.» Στην παρούσα περίπτωση, προκύπτει ότι στην Έκθεση Απαίτησης δεν ξεχωρίζονται τα πιο πάνω αγώγιμα δικαιώματα και βάση ποιού από αυτά αξιώνονται οι θεραπείες που ζητούνται. Επίσης, στην παράγραφο 14 της Έκθεσης Απαίτησης διαπλέκεται η αμέλεια με την παράβαση των νομικών καθηκόντων των εναγομένων. Περαιτέρω, δεν διευκρινίζεται κατά πόσο οι ενάγοντες επικαλούνται ιδιωτική ή δημόσια οχληρία. Εκείνο που θα πρέπει να λεχθεί στο σημείο αυτό είναι ότι το διάταγμα για άρση της οχληρίας είναι θεραπεία η οποία μπορεί να αποδοθεί στη βάση του αστικού αδικήματος της δημόσιας ή ιδιωτικής οχληρίας για την προστασία του δικαιώματος απόλαυσης της ιδιοκτησίας και υπό συγκεκριμένες περιπτώσεις στη βάση της παράβασης νομοθετικών καθηκόντων και υποχρεώσεων, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση του καθήκοντος και το σκοπό του συγκεκριμένου Νόμου όπως θα διαφανεί κατωτέρω. Σκοπεύει να σταματήσει μια συνεχιζόμενη κατάσταση η οποία επηρεάζει το πιο πάνω δικαίωμα και στις πλείστες περιπτώσεις σχετίζεται με ενέργειες, πράξεις ή παραλήψεις που επηρεάζουν το περιβάλλον. Στο σύγγραμμα Winfield & Jolowicz TORT, Seventeenth edition, p.640 αναφέρονται τα ακόλουθα: «.., the prevailing stance of nuisance liability is that of protection of private rights in the enjoyment of land, so that control of injurious activity for the benefit of the whole community is incidental.» Και στη συνέχεια «..the common law of nuisance has been supplemented and to a large extent replaced by an array of statutory powers designed to control environmental damage.» Περαιτέρω, στο σύγγραμμα Clerk & Lindsell on Torts, fourteenth edition, para.1411αναφέρονται τα εξής: «Βut for liability for continuing a nuisance created by another the question of negligence arises not as an independent cause of action but as ancillary to the actual cause of action which is nuisance.» Λαμβάνοντας υπόψη τις δικογραφημένες θέσεις των εναγόντων, τις αξιούμενες θεραπείες και τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης προκύπτει ότι η αξίωση των εναγόντων θα πρέπει να εξεταστεί κυρίως στην βάση του αστικού αδικήματος της δημόσιας οχληρίας σε συνδυασμό με το αστικό αδίκημα της αμέλειας και ξεχωριστά για την παράβαση των νομικών καθηκόντων των εναγομένων. Θα γίνει αναφορά κατωτέρω, στη νομική πτυχή της παράβασης των νομικού καθήκοντος και/ή θέσμιας υποχρέωσης καθώς επίσης και στο Αστικό Αδίκημα της Δημόσιας Οχληρίας και Αμέλειας. Στο Μέρος Ένατο του Περί Κοινοτήτων Νόμου Ν. 86(Ι)/1999 όπως τροποποιήθηκε προνοούνται οι αρμοδιότητες, καθήκοντα και εξουσίες εκάστου Κοινοτικού Συμβουλίου. Συγκεκριμένα στο άρθρο 82 (στ) έχει ως ακολούθως: «82. Τηρουµένων των διατάξεων του παρόντος Νόµου και οποιουδήποτε άλλου ισχύοντος κάθε φορά νόµου, το Συµβούλιο οφείλει να εκτελεί, µέσα στα όρια της κοινότητας και στο µέτρο των οικονοµικών του δυνατοτήτων, τα ακόλουθα καθήκοντα: (α) ............................... ....................... (στ) Να προνοεί για την καθαριότητα και την υγιεινή της κοινότητας µε τη συλλογή, την αποκοµιδή, τη διάθεση και την επεξεργασία των σκυβάλων, να ελέγχει και να παρεµποδίζει τη συσσώρευση σκυβάλων, ακαθαρσιών και απορριµµάτων σε οποιοδήποτε δηµόσιο ή ιδιωτικό χώρο ή υποστατικό, να προµηθεύει και να διατηρεί σε υγιεινή κατάσταση δηµόσια σκυβαλοδοχεία ή άλλα δοχεία ή ειδικούς χώρους για την προσωρινή τοποθέτηση και την αποκοµιδή σκυβάλων, να προνοεί για τη δηµιουργία µόνιµων χώρων για την εναπόθεση και την επεξεργασία σκυβάλων ή λυµάτων, καθώς και για τη λήψη όλων των αναγκαίων µέτρων για την εξάλειψη και τη µετακίνηση οποιασδήποτε ακαθαρσίας ή απορριµµάτων και τον περιορισµό οποιασδήποτε οχληρίας. Σύμφωνα με το ερμηνευτικό άρθρο 2 του Νόμου "κοινοτικές υπηρεσίες" σηµαίνει όλες τις υπηρεσίες που παρέχει προς το κοινό το Συµβούλιο σύµφωνα µε τις πρόνοιες του Νόµου αυτού ή οποιουδήποτε άλλου νόµου και των σχετικών Κανονισµών. "σκύβαλα" σηµαίνει χαλίκια, σκόνη, παλιά σίδερα, σπασµένες µπουκάλες, σπασµένα γυαλιά, στάκτη, κενά κουτιά, κενά µεταλλικά δοχεία και περιλαµβάνει άλλα αντικείµενα ή πράγµατα (που δεν αποτελούν ακαθαρσίες υπονόµων) τα οποία µπορεί να προκαλέσουν ρύπανση ή ακαθαρσία ή να καταστούν επιβλαβή για τις ανέσεις της κοινότητας. Το ζήτημα το οποίο προκύπτει στην περίπτωση ισχυρισμού για παράβαση νομικής υποχρέωσης είναι κατά πόσο ο Νόμος ο ίδιος δημιουργεί αγώγιμο δικαίωμα στην περίπτωση παράβασης εκπλήρωσης του καθήκοντος αυτού. Εκτός από τις περιπτώσεις τις οποίες ο ίδιος ο νόμος ο οποίος δημιουργεί το καθήκον ή την συγκεκριμένη υποχρέωση ρητά αναφέρει ότι παρέχεται το δικαίωμα αγωγής, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις είναι ζήτημα ερμηνείας του Νόμου κατά πόσο η παράβαση τέτοιου καθήκοντος δίνει δικαίωμα αγωγής στο πρόσωπο το οποίο υπέστη ζημιά από αυτή την παράβαση (βλ. Winfield & Jolowicz TORT, Seventeenth edition, p.337-358, Clerk & Lindsell on Torts, fourteenth p. 908 - 921, Kytrheotis v. Constantinou
(1984)1 C.L.R. 811). Στην τελευταία αυτή απόφαση έγινε αναφορά στην Philipps v. Brittania Hygenic Laundry Co Ltd [1923] 2 K.B. 832 και στο πιο κάτω τέστ το οποίο έθεσε ο Lord Atkin: «Τhe question is whether these regulations, viewed in the circumstances in which they were made and to which they relate, were intended to impose a duty which is a public duty only or whether they were intended, in addition to the public duty, to impose a duty enforceable by an individual aggrieved» Θα πρέπει να αναφερθεί επίσης ότι το δικαίωμα αγωγής για παράβαση νομοθετικού καθήκοντος είναι ανεξάρτητο από οποιοδήποτε άλλο αστικό αδίκημα. Παραθέτω το κάτωθι απόσπασμα του Lord Wright στην L.P.T.B. v Upson [1949] A.C. 155 στις σελίδες 168-169: «Α claim for damages for breach of a statutory duty intended to protect a person in the position of a particular plaintiff is a specific common law right which is not to be confused in essence with a claim for negligence...I have desired before I deal specifically with the regulations to make it clear how in my judgment they should be approached, and also to make it clear that a claim for their breach may stand or fall independently of negligence. There is always a danger if the claim is not sufficiently specific that the due consideration of the claim for breach of statutory duty may be prejudiced if it is confused with the claim in negligence.» Πέραν των πιο πάνω, θα πρέπει να γίνει και αναφορά στο αστικό αδίκημα της δημόσιας οχληρίας όπως περιλαμβάνεται και περιγράφεται το άρθρο 45 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ.
- Το εν λόγω άρθρο έχει ως ακολούθως: «
- Δηµόσια οχληρία συνίσταται σε παράνοµη πράξη, ή σε παράλειψη εκτέλεσης νοµικής υποχρέωσης αν η πράξη αυτή ή η παράλειψη θέτει σε κίνδυνο τη ζωή, ασφάλεια, υγεία, ιδιοκτησία ή άνεση του κοινού ή παρακωλύει το κοινό στην άσκηση κοινού δικαιώµατος: Νοείται ότι καµµιά αγωγή δεν εγείρεται για δηµόσια οχληρία, παρά µόνο— (α) από το Γενικό Εισαγγελέα της ∆ηµοκρατίας για έκδοση απαγορευτικού διατάγµατος· ή (β) από το πρόσωπο που υπέστη εξαιτίας αυτής ειδική ζηµιά.» Στο σύγγραμμα Winfield & Jolowicz TORT, Seventeenth edition, par. 14-2 η δημόσια ή κοινή οχληρία ορίζεται ως εξής: «Α public or common nuisance is one which materially affects the reasonable comfort and convenience of life of a class of the public who come within the sphere or neighborhood of its operation;». Aξίζει να σημειωθούν οι επιφυλάξεις του πιο πάνω άρθρου και ο περιορισμός του αγώγιμου δικαιώματος αυτού στον Γενικό Εισαγγελέα για έκδοση απαγορευτικού διατάγματος ή σε πρόσωπο το οποίο εξαιτίας της δημόσιας οχληρίας υπέστη ειδική ζημιά. Όσον αφορά το δικαίωμα του κάθε επηρεαζόμενου πολίτη από την οχληρία να εγείρει αγωγή, αυτό περιορίζεται στις περιπτώσεις κατά τις οποίες υπέστη ένεκα αυτής ειδικής ζημιάς. Δηλαδή, ζημιάς πέραν από την συνηθισμένη ταλαιπωρία ή επηρεασμό των ανέσεων του κοινού ευρύτερα. Δεν είναι απαραίτητο η ζημιά αυτή να είναι χρηματική ή ειδική όπως ορίζεται στην περίπτωση του αστικού αδικήματος της αμέλειας. Θα πρέπει να είναι όμως ουσιαστική και να μην είναι ζημιά την οποία υφίσταται το κοινό γενικά. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Winfield & Jolowicz TORT, Seventeenth edition, par. 14-3, p. 645: «Particular damage is not limited to special damage in the sense of pecuniary loss actually incurred, for example in an action for negligence. It may consist of proved general damage, such as inconvenience and delay, provided it is substantial, direct and not consequential and is appreciably different in nature or extent to that in fact suffered by the general public, although in another sense it is "general" and not "special" to him. "Direct" here means damage other or different from the damage caused to the rest of the public.» Στην Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Αλέξανδρου Κωστάκη Ανήλικου, μέσω των γονέων του και φυσικού κηδεμόνων του Χρήστου και Μαρίας Κωστάκη (ανωτέρω) επεξηγήθηκαν, με παραπομπή σε Αγγλική Νομολογία τα συστατικά στοιχεία του Αστικού Αδικήματος της Δημόσιας Οχληρίας και ποιοί νομιμοποιούνται να εγείρουν αγωγή (βλ. σελ. 443 - 444). Όπως αναφέρθηκε στην εν λόγω απόφαση θα πρέπει να αποδειχθεί ότι η οχληρία επηρεάζει το κοινό γενικά ή τουλάχιστο μια ικανή μερίδα αυτού. Παραθέτω επίσης το πιο κάτω απόσπασμα από την εν λόγω απόφαση αναφορικά με το ποιός νομιμοποιείται να εγείρει αγωγή για δημόσια οχληρία: «Όπως περαιτέρω εξηγείται στο σύγγραμμα Street on Torts 11η έκδ. σελ. 423 - 429, η δημόσια οχληρία μπορεί να αποτελέσει τη βάση και για αστικό αδίκημα, όπως στη λεγόμενη περίπτωση του «relator action for an injuction», που όπως και στην Κύπρο, εισάγεται από τον Γενικό Εισαγγελέα, ή, από ιδιώτη «who can show that he has suffered 'special damage' beyond that suffered by the others of Her Majesty's subjects affected by the defendant's interference.» Σύμφωνα με τα όσα περαιτέρω αναφέρονται, η αστική αγωγή από ιδιώτη θα αποτύχει, εάν δεν αποδειχθεί ότι η ζημιά που έχει υποστεί ο ίδιος είναι «ειδική ζημιά» (κάτι διαφορετικό από τα «special damages»), ενώ θα πρέπει επίσης να αποδεικνύεται ότι το κοινό γενικά υφίσταται ζημιά που εντάσσεται στις κατηγορίες που εξειδικεύονται στο Άρθρο
- Στη σελ. 424 αναγράφεται: «Ιnstead, the nuisance in such cases amounts to an inconvenience occasioned to the public generally, but causes special damage to the claimant (ie damage beyond that suffered by other members of the public). Such nuisances typically involve obstructing, or creating a danger on the highway. Περαιτέρω στη σελ. 425 αναφέρονται τα εξής: «In addition to pecuniary loss, personal injury and property damage have also held to constitute special damage. So, too, have causing inconvenience and delay, provided that the harm thereby caused to the claimant is substantial and appreciably greater in degree than any suffered by the general public» Παραπέμπω επίσης στην Boyce v. Paddington Borough Council [1903] 1 Ch 109 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με το δικαίωμα ιδιώτη να εγείρει αγωγή για δημόσια οχληρία: «Α plaintiff can sue without joining the Attorney - General in two cases: first, where the interference with the public right is such as that some private right of his is at the same time interfered with (e.g. where an obstruction is so placed in a highway that the owner of premises abutting upon the highway is specifically affected by reason that the obstruction interferes with his private right to access from and to his premises to and from the highway); and, secondly, where no private right is interfered with, but the plaintiff, in respect of his public right, suffers special damage peculiar to himself from the interference with the public right.» (βλ. επίσης Halsbury's Laws fo Engaland, fourth edition, para. 370). Όσον αφορά τα αστικό αδίκημα της αμέλειας αυτό ορίζεται στο άρθρο 51 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο Κεφ.
- Συγκεκριμένα το άρθρο 51
(1)του πιο πάνω Νόμου, το οποίο κωδικοποιεί το κοινοδίκαιο έχει ως ακολούθως: «Αµέλεια συνίσταται— (α) στην τέλεση πράξης την οποία υπό τις περιστάσεις δεν θα τελούσε λογικό συνετό πρόσωπο ή στην παράλειψη τέλεσης πράξης την οποία υπό τις περιστάσεις τέτοιο πρόσωπο θα τελούσε· ή (β) στην παράλειψη καταβολής τέτοιας δεξιότητας ή επιµέλειας για την άσκηση επαγγέλµατος, επιτηδεύµατος ή ασχολίας όπως ένα λογικό συνετό πρόσωπο, που έχει τα προσόντα για την άσκηση του επαγγέλµατος αυτού, επιτηδεύµατος ή ασχολίας θα κατέβαλλε υπό τις περιστάσεις, και στην πρόκληση ζηµιάς εξαιτίας αυτής: Νοείται ότι για αυτή δύναται να τύχει αποζηµίωσης µόνο το πρόσωπο έναντι του οποίου ο υπαίτιος της αµέλειας υπείχε υποχρέωση, υπό τις περιστάσεις, να µην επιδείξει αµέλεια. Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω, για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα της αμέλειας απαιτείται η απόδειξη από τον ενάγοντα της ύπαρξης καθήκοντος επιμέλειας του εναγομένου προς αυτόν, της παράβασης αυτής της υποχρέωσης και/ή καθήκοντος από τον εναγόμενο και την πρόκληση ζημιάς στον ενάγοντα συνεπεία αυτής της παράβασης. Ο βαθμός επιμέλειας που πρέπει να επιδεικνύεται στις περιπτώσεις που υπάρχει ένα τέτοιο καθήκον κρίνεται αντικειμενικά και το κριτήριο είναι ο μέσος συνετός άνθρωπος. Λαμβάνονται υπόψη οι περιστάσεις της κάθε υπόθεση και εξετάζεται κατά πόσο από τις πράξεις ή παραλείψεις του εναγομένου ήταν εύλογο και αναμενόμενο ότι ο ενάγοντας θα υποστεί ζημιά (βλ. Στρατμαρκο Λτδ v. Μιχαήλ
(1989)1Ε Α.Α.Δ. 453, 458 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. 1. Ελευθερίας Ζιπιτη κ.α.
(2003)1Β Α.Α.Δ. 749). Λαμβάνοντας υπόψη τις πιο πάνω νομικές αρχές και τα ευρήματα πραγματικών γεγονότων της παρούσας υπόθεσης, θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο οι ενάγοντες έχουν αποδείξει την απαίτηση τους και δικαιούνται στις θεραπείες τις οποίες αξιώνουν στην βάση, πρώτον του αστικού αδικήματος της δημόσιας οχληρίας λαμβάνοντας υπόψη μου και τυχόν στοιχεία αμέλειας και δεύτερο στην βάση της παράβασης θέσμιου καθήκοντος. Θα προχωρήσω να εξετάσω αρχικά τα αστικά αδικήματα της δημόσιας οχληρίας και αμέλειας μαζί. Θεωρώ υπό τις περιστάσεις ότι είναι αδιάφορο κατά πόσο το αγώγιμο δικαίωμα των εναγόντων εδράζεται στο αστικό αδικήματα της δημόσιας οχληρίας ή της αμέλειας. Είναι κοινό έδαφος και έχει αποδειχθεί ότι το Κοινοτικό Συμβούλιο Τρεμιθούσας έχει νομοθετικό και/ή θέσμιο καθήκον να μεριμνά για την καθαριότητα και υγιεινή της Κοινότητας του με τους τρόπους που αναφέρονται στο άρθρο 82 (στ) του Περί Κοινοτήτων Νόμου, ως αναφέρεται ανωτέρω. Όπως έχει αναφερθεί στην Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. 1. Ελευθερίας Ζυπιτή κ.α.
(2003)1Β Α.Α.Δ. 749 που αφορούσε αγωγή εναντίον των εφεσειόντων για αποζημιώσεις λόγω ζημιάς που υπέστηκαν οι εφεσίβλητοι για παράλειψη τους να διατηρούν τους δρόμους σε καλή κατάσταση: «Δεν χρειάζεται να λεχθούν περισσότερα επί του θέματος. Εκτός του ότι η Δημοκρατία έχει παραδεχθεί την υποχρέωση της να διατηρεί τους δρόμους της αρμοδιότητας της σε καλή κατάσταση, είναι ουσιαστικά αδιάφορο αν η ευθύνη της βασίζεται σε δημόσια οχληρία ή αμέλεια, γιατί τα δύο αυτά αστικά αδικήματα αλληλοκαλύπτονται. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Goldman v. Hagrave [1966] 2 ALL E.R. 989, το αστικό αδίκημα της οχληρίας, με αβέβαια τα όρια του, μπορεί να συνίσταται σε μια μεγάλη ποικιλία περιπτώσεων, σε μερικές των οποίων η αμέλεια είναι αποφασιστικής σημασίας, ενώ σε άλλες δεν παίζει κανένα απολύτως ρόλο. Σε περιπτώσεις όπου η ευθύνη του εναγομένου προκύπτει όχι γιατί δημιούργησε την οχληρία, αλλά επειδή επέτρεψε να συνεχίζεται, απόδειξη της αμέλειας του είναι τουλάχιστον ουσιώδης. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Sedleigh - Denfield v. O' Callaghan [1940] 3 ALL E.R. 349, αν ο εναγόμενος δεν δημιούργησε την οχληρία, για να θεωρηθεί υπεύθυνος θα πρέπει να την είχε συνεχίσει, δηλαδή θα πρέπει να αποδειχθεί ότι αμέλησε να την άρει όταν πληροφορήθηκε την ύπαρξη της ή όταν θα έπρεπε να είχε πληροφορηθεί την ύπαρξη της. Στην ίδια απόφαση έχει λεχθεί ότι ο κάτοχος ή ο ιδιοκτήτης γης όπου έγινε το ζημιογόνο γεγονός δεν είναι ασφαλιστής. Θα πρέπει να αποδειχθεί κάτι παραπάνω από την απλή ζημιά στην περιουσία του ενάγοντα για να ευθύνεται. Αυτό σημαίνει ότι δεν δημιουργείται απόλυτη ευθύνη, δηλαδή θα πρέπει να υπάρχει σφάλμα και σφάλμα βρίσκεται στην αμέλεια ή πολύ περισσότερο στην πρόθεση του κατόχου να βλάψει, υπό τις περιστάσεις τις οποίες το δικαστήριο θεωρεί ως μη εύλογη χρήση της περιουσίας του.» Στην παρούσα περίπτωση, δεν είναι οι εναγόμενοι που έχουν προβεί σε λατομευτικές εργασίες στο τεμάχιο 42 με την αφαίρεση όγκων χωμάτων και την ισοπέδωση του και στην συνέχεια με την ρίψη αδρανών υλικών ή τουλάχιστον δεν έχει προκύψει ότι αυτοί δημιούργησαν την εν λόγω κατάσταση. Ούτε το συγκεκριμένο τεμάχιο αποτελεί ιδιοκτησία των εναγομένων ή είναι υπό τον έλεγχο ή κατοχή τους αφού όπως έχει διαφανεί αυτό ανήκει σε τρίτο πρόσωπο, ιδιώτη. Η θέση των εναγόντων είναι ότι οι εναγόμενοι μετά που έλαβαν γνώση γι αυτό ανέχτηκαν αυτή την κατάσταση, δεν προέβησαν στη λήψη οποιουδήποτε μέτρου και αμέλησαν να μετακινήσουν τα εν λόγω αδρανή υλικά και να συμμορφωθούν με το νομοθετικό τους καθήκον. Από τα ευρήματα του Δικαστηρίου έχει προκύψει ότι από τα μέσα περίπου του 2008 άρχισε λατόμευση του τεμάχιο 42, έγινε αλλαγής στη μορφολογία του εδάφους και επιχωματώσεις με μπάζα και άλλα αδρανή υλικά. Ειδοποιήθηκε η Επαρχιακή Διοίκηση και λήφθηκαν μέτρα και το τεμάχιο 42 επανήλθε στην φυσιολογική του κατάσταση περί τον Μάρτιο του 2010 και προηγουμένως. Ο ενάγοντας αρ. 1 με επιστολή της δικηγόρου του ημερομηνίας 23/07/2009 ενημέρωσε τους εναγομένους ότι γίνεται απόρριψη μπάζων και άλλων άχρηστων υλικών και ότι τα μέτρα που λήφθηκαν δεν έλυσαν το πρόβλημα αφού άχρηστοι σωροί αντί να απομακρυνθούν καμουφλαρίστηκαν. Επίσης, προέκυψε ότι κατά τον Μάρτιο του 2010 διαπιστώθηκε ότι υπήρχαν αδρανή υλικά και σκουπίδια στην περιοχή. Περαιτέρω, έχει προκύψει ότι δεν τοποθετήθηκαν οποιεσδήποτε απαγορευτικές πινακίδες για την εναπόθεση στο συγκεκριμένο τεμάχιο αδρανών υλικών ούτε προέκυψε να έλαβαν οποιοδήποτε μέτρο εναντίον του ιδιοκτήτη του τεμαχίου 42. Το καθήκον και η υποχρέωση που έχουν οι εναγόμενοι στην παρούσα περίπτωση είναι να μεριμνούν για την καθαριότητα και υγιεινή της Κοινότητας τους ως ορίζεται στο άρθρο 82(στ) του Νόμου. Σύμφωνα με το πιο πάνω άρθρο έχουν υποχρέωση μεταξύ άλλων να λαμβάνουν όλα τα αναγκαία µέτρα για την εξάλειψη και τη μετακίνηση οποιασδήποτε ακαθαρσίας ή απορριμμάτων και τον περιορισµό οποιασδήποτε οχληρίας, είτε αυτά βρίσκονται σε δημόσιο είτε σε ιδιωτικό χώρο. Επίσης, στο άρθρο 82 αναφέρεται ότι η εκτέλεση των εν λόγω καθηκόντων του Κοινοτικού Συμβουλίου θα πρέπει να γίνεται στο μέτρο των οικονομικών του δυνατοτήτων. Εξετάζοντας τα ευρήματα του Δικαστηρίου και την όλη δημιουργηθείσα κατάσταση για την οποία οι εναγόμενοι έλαβαν γνώση τουλάχιστον από τις 23/07/2009 με την επιστολή της συνηγόρου των εναγόντων, κρίνω ότι όφειλαν να λάβουν όλα τα ενδεικνυόμενα μέτρα για να σταματήσουν αυτή την κατάσταση που λάμβανε χώρα με την απόρριψη αδρανών υλικών στο μέρος και να προβούν άμεσα σε μετακίνηση τους. Όπως αναφέρεται και στις επιστολές του Επάρχου Πάφου ημερομηνίας 10/03/2010 επρόκειτο για μια απαράδεκτη κατάσταση η οποία εγκυμονούσε υγειονομικούς κινδύνους. Η υποχρέωση των εναγομένων είναι να μεριμνούν για την καθαριότητα και υγιεινή της Κοινότητας τους και από τη στιγμή που έλαβαν γνώση για την απόρριψη αδρανών υλικών και τη συσσώρευση τους στο τεμάχιο 42 όφειλαν να λάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα με σκοπό να σταματήσουν αυτό το φαινόμενο και παράλληλα να προβούν στην μετακίνηση και καθαρισμό της περιοχής. Η παράλειψη τους να το πράξουν κρίνω ότι συνιστά παρέκκλιση από το νομοθετικό τους καθήκον όπως ορίζεται στο άρθρο 82(στ) του Περί Κοινοτήτων Νόμου. Πέραν των πιο πάνω όμως και της κατάληξης μου ότι οι εναγόμενοι έχουν παραβεί το νομοθετικό τους καθήκον και/ή υποχρέωση, για να στοιχειοθετηθεί η ύπαρξη δημόσιας οχληρίας θα πρέπει αυτή η παράβαση να συνδέεται με τον κίνδυνο το κοινό να υποστεί ζημιά και ειδικότερα στην περίπτωση μας να έχει επηρεαστεί η άνεση και η απόλαυση ενός κοινού δικαιώματος. Η υποχρέωση εκτέλεσης ενός νομοθετικού καθήκοντος αφορά μια κατηγορία ανθρώπων που μπορεί να επηρεάζεται από την μη εκτέλεση του και θα πρέπει να καταδειχθεί ότι ένας ικανός αριθμός ατόμων της κατηγορίας αυτής επηρεάζεται. Η υποχρέωση που έχουν οι εναγόμενοι είναι δημόσια και όχι ιδιωτική και οφείλεται στα μέλη της Κοινότητας τους ή σε μία τάξη ανθρώπων που μπορεί να επηρεάζονται από την παράλειψη εκτέλεσης της υποχρέωσης τους αυτής. Στην παρούσα περίπτωση θα πρέπει να αποδειχθεί ότι η παράλειψη εκτέλεση του νομοθετικού καθήκοντος των εναγομένων επηρέασε το κοινό και συγκεκριμένα τους περιοίκους της περιοχής ή μια ικανή μερίδα αυτών ώστε να θεωρείται ως μια τάξη του κοινού. Από τη μαρτυρία που προσκομίστηκε και τα ευρήματα του Δικαστηρίου, δεν έχει καταδειχθεί κάτι τέτοιο. Πέραν από τη μαρτυρία του ενάγοντα, ουδεμία άλλη μαρτυρία τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου για ένα τέτοιο κίνδυνο ή επηρεασμό άλλων περιοίκων στην περιοχή και κατά πόσο επηρεάζεται η άνεση τους ή η άσκηση του δικαιώματος τους να απολαμβάνουν την κατοικία τους σε ένα καθαρό περιβάλλον. Ουσιαστικά ουδεμία μαρτυρία τέθηκε που να καταδεικνύει ότι από αυτή την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί και οι εναγόμενοι παρέλειψαν να λάβουν μέτρα για την καθαριότητα της επηρέασε ή επηρεάζει τις ανέσεις τους κοινού ή τουλάχιστον μιας ικανής μερίδας αυτού. Ελλείψη τέτοιας μαρτυρίας, θεωρώ ότι υπό τις περιστάσεις δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί η ύπαρξη δημόσιας οχληρίας. Πέραν τούτου, ακόμη και να στοιχειοθετείτο η ύπαρξη δημόσιας οχληρίας στο τεμάχιο 42 ή ότι οι εναγόμενοι υπήρξαν αμελείς έναντι των εναγόντων, αυτοί έχουν να ξεπεράσουν ακόμη ένα εμπόδιο για να μπορούν να επιτύχουν στην αγωγή τους που είναι, θεωρώ, και το πιο σημαντικό στην παρούσα αγωγή. Θα έπρεπε να αποδείξουν ότι ένεκα της δημόσιας οχληρίας έχουν υποστεί ειδική ζημιά όπως ερμηνεύεται από την νομολογία και αναφέρθηκε ανωτέρω. Κάτι τέτοιο δεν προκύπτει να συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση. Ακόμη και να δεχθώ ότι για κάποια περίοδο από τον Σεπτέμβριο του 2009 που ολοκληρώθηκε η κατοικία τους και μέχρι τον Μάρτιο του 2010, που σύμφωνα με τον ενάγοντα αρ. 1 σκεπάστηκαν τα αδρανή υλικά - που ούτε αυτό προκύπτει να καθορίζεται πότε έγινε - από κάποια σημεία της κατοικίας τους και εφόσον στρέψουν την προσοχή τους δυτικά και κάτω από το γκρεμό είχαν θέα προς το τεμάχιο 42 το οποίο απέχει κάποια απόσταση και ότι αυτό τους προκαλούσε οπτική ακαλαισθησία και δυσφορία, αυτό δεν μπορεί να συνιστά ουσιαστική και σημαντική ζημιά. Ούτε μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι επηρέασε σε τέτοιο βαθμό την άνεση τους αλλά πολύ περισσότερο ότι τους στερήθηκε η απόλαυση της κατοικίας τους και η άσκηση του ιδιωτικού αυτού τους δικαιώματος. Να σημειωθεί ότι όπως έχει προκύψει το τεμάχιο που είναι κτισμένη η οικία των εναγόντων μέχρι και το τεμάχιο 42, πέραν της υψομετρικής διαφοράς, υπάρχει και κάποια απόσταση η οποία δεν διευκρινίστηκε όπως και από ποια σημεία της κατοικίας τους υπάρχει οπτική επαφή προς το τεμάχιο 42, ζητήματα ουσιώδει για να καθοριστεί τυχόν επηρεασμός των ανέσεων των εναγόντων. Επομένως, θεωρώ ότι υπό τις περιστάσεις δεν έχει αποδειχθεί το αστικό αδίκημα της δημόσιας οχληρίας και η νομιμοποίηση των εναγόντων για έγερση της παρούσας αγωγής. Πέραν των πιο πάνω, ακόμη και να εξεταζόταν η αγωγή των εναγόντων ξεχωριστά στην βάση του ότι το δικαίωμα τους για έγερση αγωγής βασιζόταν αποκλειστικά στην παράβαση του νομοθετικού καθήκοντος των εναγομένων, η κατάληξη θα ήταν η ίδια. Σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να εξεταστεί κατ' αρχή κατά πόσο ο συγκεκριμένος Νόμος παρέχει δικαίωμα για έγερση αγωγής από τους ενάγοντες στην περίπτωση παράβασης του καθήκοντος των εναγομένων και θα έπρεπε να εξεταστεί η πρόθεση του νομοθέτη. Στην παρούσα περίπτωση ο Νόμος επιβάλλει καθήκον στους εναγόμενους να προνοούν για την καθαριότητα και υγιεινή της Κοινότητας. Δεν προνοείται ρητά στο Νόμο για δικαίωμα έγερσης αγωγής σε περίπτωση παράβασης αυτού του καθήκοντος ούτε προκύπτει η συγκεκριμένη νομοθεσία να έχει θεσπιστεί με σκοπό τη δημιουργία αγώγιμου δικαιώματος και σε οποιοδήποτε επηρεάζεται ή ζημιώνεται από την παράβαση της. Η νομοθεσία αυτή προνοεί γενικά για τον τρόπο διοίκησης των Κοινοτήτων, εκλογής του Προέδρου και των μελών του Κοινοτικού Συμβουλίου αλλά και για τα καθήκοντα και υποχρεώσεις της Κοινότητας και του Κοινοτικού Συμβουλίου. Μεταξύ των καθηκόντων τους είναι και το πιο πάνω αναφερόμενο που σχετίζεται με την καθαριότητα και υγιεινή των κατοίκων της Κοινότητας. Δηλαδή, επιβάλλει σε αυτούς ένα δημόσιο καθήκον και υποχρεώση. Από την άλλη όμως, δεν προνοούνται στο Νόμο οποιεσδήποτε κυρώσεις ή ποινές σε περίπτωση που η Κοινοτική Αρχή δεν εκτελέσει το πιο πάνω καθήκον ή υποχρέωση της. Περαιτέρω, πρόκειται για υποχρέωση που σχετίζεται άμεσα με τις ανέσεις και την υγεία των κατοίκων της κοινότητας και το Κοινοτικό Συμβούλιο έχει υποχρέωση να λαμβάνει όλα τα αναγκαία μέτρα για την εξάλειψη και τη µετακίνηση οποιασδήποτε ακαθαρσίας ή απορριµµάτων και τον περιορισµό οποιασδήποτε οχληρίας. Θεωρώ ότι η παράβαση αυτού του θεσμοθετημένου καθήκοντος των εναγομένων δημιουργεί αγώγιμο δικαίωμα στην κατηγορία των ατόμων που σκοπεύει να προστατέψει. Στην πιο πάνω κατάληξη μου έλαβα υπόψη μου τις Municipality of Nicosia a.o. v. Kythreotis
(1983)1 A C.L.R. 154 και Παρτέλλα v. Δήμου Λάρνακος
(2002)1 Γ Α.Α.Δ. 1676 οι οποίες αφορούσαν την υποχρέωση των Δήμων με βάση το άρθρο 84(ε) του Περί Δήμων Νόμου Ν. 111/85 να προνοούν για την ελεύθερη χρήση των οδών και την παρεμπόδιση της παρακώλυσης της ελεύθερης χρήσης των οδών, όπου κρίθηκε ότι παράβαση της παρέχει αγώγιμο δικαίωμα. Παρόμοια πρόνοια υπάρχει και στο άρθρο 82(δ) του Περί Κοινοτήτων Νόμου. Κατ' αναλογία των πιο πάνω, τα οποία σχετίζονται με την ασφάλεια του κοινού και κρίθηκε ότι παρέχεται αγώγιμο δικαίωμα με βάση το Νόμο σε περίπτωση παράβασης τους, θεωρώ ότι ανάλογο δικαίωμα παρέχεται και στην περίπτωση μη τήρησης της υποχρέωσης που επιβάλλεται στα Κοινοτικά Συμβούλια με βάση το άρθρο 82(στ) που σχετίζεται με την καθαριότητα και υγιεινή. Η υποχρέωση για τη διατήρηση της καθαριότητας και υγιεινής της κοινότητας, θεωρώ ότι δίδει δικαίωμα έγερσης αγωγής στα άτομα που επηρεάζονται. Πέραν των μελών της κοινότητας θεωρώ ότι καλύπτει και οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο και περίοικο επηρεάζεται ασχέτως αν δεν ανήκει στην κοινότητα. Οι ενάγοντες αν και όχι μέλη και κάτοικοι της κοινότητας Τρεμιθούσας αλλά της Μεσόγης, όπως έχει προκύψει η κατοικία τους βρίσκεται στα σύνορα των δύο κοινοτήτων. Επομένως, θεωρώ ότι θα είχαν αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των εναγομένων για την παράβαση των νομοθετικών τους καθηκόντων αν αυτοί αποδείκνυαν ότι επηρεάστηκαν από τη παράβαση του καθήκοντος των εναγομένων και υπέστηκαν ειδική ζημιά. Δεν χρειάζεται να επαναλάβω τα όσα ανέφερα ανωτέρω σε σχέση με το κατά πόσο οι εναγόμενοι παρέβηκαν το νομοθετικό τους καθήκον. Να αναφέρω μόνο ότι με βάση το λεκτικό του άρθρου 82 και 82(στ) του Περί Κοινοτήτων Νόμου, η υποχρέωση και το καθήκον που επιβάλλεται στα Κοινοτικά Συμβούλια για να μεριμνούν για την καθαριότητα και υγιεινή δεν είναι απόλυτο. Αυτά θα πρέπει να μεριμνούν για τα πιο πάνω με τους τρόπους που αναφέρονται στο εν λόγω άρθρο λαμβάνοντας μεταξύ άλλων όλα τα αναγκαία μέτρα για να εξαλείφουν και μετακινούν ακαθαρσίες και απορρίμματα και να περιορίζουν την οχληρία στο μέτρο των οικονομικών τους δυνατοτήτων. Στο σύγγραμμα Winfield & Jolowicz, seventeeth edition, para. 7-15, p.354 αναφέρεται «Duties to secure something "so far as practicable" or "to take such steps as may be necessary" are more onerous but still not absolute." Στην παρούσα περίπτωση, οι ενάγοντες παρέβηκαν τη θέσμια υποχρέωση που είχαν. Πέραν τούτου όμως, οι ενάγοντες δεν έχουν αποδείξει οποιαδήποτε ειδική ζημιά έτσι ώστε να μπορούσαν να δικαιούνταν σε θεραπεία. Και στην περίπτωση αυτή, της παράβασης δηλαδή νομοθετικού καθήκοντος το οποίο δημιουργεί μια δημόσια υποχρέωση απαιτείται η απόδειξη «ειδικής ζημιάς» για να μπορεί ο ενάγοντας να επιτύχει (βλ. Lonrho Ltd v. Shell Petroleum Co Ltd (No.2) [1982] A.C. 173). Oι ενάγοντες στην παρούσα περίπτωση, όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, δεν έχουν αποδείξει ζημιά ή ουσιαστική ζημιά σε βαθμό που η παράβαση του νομοθετικού καθήκοντος των εναγομένων να τους στερεί την απόλαυση της κατοικίας τους και να επηρεάζει σε τέτοιο βαθμό τις ανέσεις τους. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω και για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, η αγωγή δεν μπορεί να επιτύχει και ως εκ τούτου απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγομένων και εναντίον των εναγόντων όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Πιστόν Αντίγραφο (Υπ.)............. Πρωτοκολλητής Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο