ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. ΑΧΙΛΛΕΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1029/2002, 7/4/2016

(2008)1 Α.Α.Δ. 1083) με αναφορά στην αντίστοιχη δικονομική διάταξη Ο.58, r.14 των αγγλικών θεσμών καθώς και στο Supreme Court Practice 1958 σελ. 1700 κάτω από τον τίτλο "Applications for extension of time for appealing". Η υπό κρίση αίτηση εδράζεται στη Διάταξη 35 Κανονισμούς 1 και 2, στη Διάταξη 48 Κανονισμούς 1-4, 8 και 9, στη Διάταξη 57 Κανονισμό 2, στη Διάταξη 63 και στη Διάταξη 64 Κανονισμό 1 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στις εγγενείς εξουσίες και στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Τα δε γεγονότα, πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση αυτή και που σύμφωνα με τον Αιτητή δικαιολογούν την επιτυχία της, περιέχονται στην ένορκο δήλωση ημερομηνίας 11.08.15 της κυρίας Κατερίνας Αυγουστή, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που χειρίζεται την υπόθεση αυτή του Αιτητή, στην οποία περιληπτικά αναφέρονται τα εξής: - Στις 21.05.15 εκδόθηκε δικαστική απόφαση σε σχέση με την αίτηση ημερομηνίας 18.07.14 στα πλαίσια παραμερισμού της απόφασης ημερομηνίας 14.06.02 στην πιο πάνω αγωγή, η οποία αποστάληκε στο δικηγορικό γραφείο που η ενόρκως δηλούσα εργάζεται στις 27.05.15 δια τηλεομοιότυπου επειδή ουδείς από το εν λόγω δικηγορικό γραφείο ήταν παρών κατά την ανακοίνωση του κειμένου της. - Την ίδια ημέρα που αποστάληκε η πιο πάνω δικαστική απόφαση ο Αιτητής ζήτησε άμεσα νομική συμβουλή κατά πόσο δικαιούταν να καταχωρήσει έφεση. - Λόγω εσφαλμένης εντύπωσης για την προθεσμία καταχώρησης έφεσης από το δικηγόρο του Αιτητή, η δικαστική απόφαση ημερομηνίας 21.05.15 εκλήφθηκε ως τελική με προθεσμία καταχώρησης 42 ημέρες αντίς ως ενδιάμεση με προθεσμία καταχώρησης 14 ημέρες. - Ως αποτέλεσμα του πιο πάνω σφάλματος δεν λήφθηκαν διαβήματα και ο χρόνος αφέθηκε να περάσει άπρακτος. - Περί τις 29.06.15 που ο δικηγόρος του Αιτητή αντιλήφθηκε το πιο πάνω σφάλμα ετοίμασε την παρούσα αίτηση, πλην όμως ο Αιτητής ξεκίνησε διαδικασία εξεύρεσης νέου δικηγόρου. - Επειδή σε όσους δικηγόρους αποτάθηκε για να αναλάβει την υπόθεσης του κάποιοι του ζήτησαν υπερβολική αμοιβή και κάποιοι δεν επικοινώνησαν μαζί του αφήνοντας τον εκτεθειμένο, ο Αιτητής επέστρεψε στο δικηγορικό γραφείο που η ενόρκως δηλούσα εργάζεται την προηγούμενη εβδομάδα της καταχώρησης της παρούσας αίτησης. - Τυχόν έκδοση του αιτουμένου διατάγματος δεν θα προκαλέσει ζημιά στα συμφέροντα των Καθ' ων η αίτηση που δεν αποζημιώνεται με έξοδα και ούτε καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης αλλά θα απονέμει δικαιοσύνη. Στις 17.11.15 καταχωρήθηκε ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης από μέρους των Καθ' ων η αίτησης επί των ακόλουθων λόγων ένστασης: 1) Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που η νομολογία θέτει για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. 2) Το συμφέρον της δικαιοσύνης συνηγορεί υπέρ της απόρριψης της παρούσας αίτησης αφού παράταση προθεσμίας των θεσμών γίνεται μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις. 3) Δεν δίδεται μαρτυρία και/ή ικανοποιητική μαρτυρία για την παράλειψη του Αιτητή ή του δικηγόρου του να καταχωρήσει εμπρόθεσμα την έφεση. 4) Η αίτηση είναι παράτυπη και αδικαιολόγητη διότι δεν υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Αιτητή. 5) Τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος επηρεάζει τον παράγοντα τελεσιδικίας και/ή κατ' επέκταση επηρεάζει με τον τρόπο αυτό τα δικαιώματα των Καθ' ων η αίτηση και/ή την έγκαιρη διάγνωση αυτών. 6) Ο Αιτητής απέτυχε να δείξει ότι υπάρχει καλός και/ή σοβαρός λόγος για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και το σφάλμα του δικηγόρου δεν συνιστά τέτοιο λόγο. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης βασίζεται στη Διάταξη 35 Κανονισμούς 1 και 2, στη Διάταξη 48 Κανονισμούς 1-9, στη Διάταξη 57 Κανονισμό 2, στη Διάταξη 63 και στη Διάταξη 64 Κανονισμό 1 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στις συμφυείς εξουσίες και στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης των Καθ' ων η αίτηση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση ημερομηνίας 17.12.14 (προφανώς πρέπει να είναι ημερομηνίας 17.11.15) του κυρίου Ανδρόνικου Σταυρινού, υπαλλήλου των Καθ' ων η αίτηση, στην οποία περιέχονται γεγονότα που κατά τη γνώμη του στοιχειοθετούν τους λόγους ένστασης και κατ' επέκταση δικαιολογούν απόρριψη της υπό κρίση αίτησης. Τα εν λόγω γεγονότα συνοψίζονται στα πιο κάτω: · Επαναλαμβάνονται οι λόγοι ένστασης που καταγράφονται στο σώμα της υπό κρίση αίτησης. · Τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα επιβαρύνει τους Καθ' ων η αίτηση με περισσότερα έξοδα αφού θα αναγκαστούν να διορίσουν δικηγόρους για την εκπροσώπηση τους στην έφεση. · Κανένα γεγονός, ισχυρισμός και επιχείρημα που ο Αιτητής προβάλλει δικαιολογεί την παρούσα αίτηση. · Η ενόρκως δηλούσα δεν δίδει ικανοποιητικές εξηγήσεις στην ένορκη δήλωση της για το λόγο που αδυνατούσε ο Αιτητής να ορκιστεί. · Θα ήταν άδικο και ανεπιεικές να χορηγηθεί η αιτούμενη παράταση και έτσι οι Καθ' ων η αίτηση να στερηθούν τους καρπούς της επιτυχίας τους. Κατά την ακρόαση της υπό κρίσης αίτησης οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με παραπομπή σε νομολογία υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις και ισχυρισμούς τους περιοριζόμενοι σε αγορεύσεις, το περιεχόμενο των οποίων είναι καταγραμμένο στα πρακτικά και δεν χρειάζεται να επαναδιατυπωθεί καθότι δεν θα εξυπηρετήσει οτιδήποτε. Η παροχή παράτασης χρόνου για καταχώρηση έφεσης διέπεται δικονομικά από τη Διάταξη 35 θεσμό 2 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ένα τέτοιο αίτημα υποβάλλεται με την καταχώρηση σχετικής δια κλήσεως αίτησης. Κατά κανόνα η αίτηση παράτασης χρόνου για την καταχώριση έφεσης πρέπει να γίνεται πριν την λήξη των προθεσμιών που ορίζουν οι πρόνοιες του πιο πάνω κανονισμού. Παρόλα αυτά προώθηση της μετά την εκπνοή του χρόνου που προνοείται για καταχώρηση έφεσης δεν είναι μοιραία για την εξέταση της αφού όπως σημειώνεται μέσα από τον προαναφερόμενο κανονισμό παρέχεται δυνατότητα παράτασης χρόνου για καταχώρηση έφεσης και σε μεταγενέστερο στάδιο (Αντωνιάδου και άλλος v. Liberty Life Insurance Public Co Ltd

(2009)1B Α.Α.Δ. 1430). Συνδυασμένη μελέτη των προνοιών των θεσμών 2 και 19 της Διάταξης 35 υποδεικνύει ότι η αίτηση για παράταση του χρόνου καταχώρισης έφεσης μπορεί να υποβληθεί είτε στο Επαρχιακό Δικαστήριο είτε στο Ανώτατο Δικαστήριο, αλλά σε πρώτο στάδιο πρέπει να καταχωρείται στο Επαρχιακό Δικαστήριο και εφόσον απορριφθεί ο αιτητής μπορεί να επανέλθει με νέα αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο (Αθανασιάδη ν. Αλεξάνδρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 945, Μιχαηλίδης κ.ά. v. Τρύφωνος

(1996)1 Α.Α.Δ. 652, Cyprus Trading Corporation v. Φετοκάκη κ.ά.

(2010)1 Α.Α.Δ. 1901, Κωστουλλού και άλλη v. Λοΐζου και άλλου

(2004)1 Α.Α.Δ. 697). Το θέμα της χορήγησης παράτασης χρόνου για καταχώρηση έφεσης αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης σε σωρεία κυπριακών αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (De Luxe Terrazo Tiles & Marbles Ltd v. Εργοληπτική Εταιρεία «Νέμεσις Λτδ»

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 658, Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ ν. Χ"Νικόλα

(1990)1 Α.Α.Δ. 470, Σολιάτης & Συνεργάται v. Α. Χριστοδουλίδη

(1990)1 Α.Α.Δ. 1162, Αθανασιάδη ν. Αλεξάνδρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 945, Βουριά v. Δασκάλου

(1993)1 Α.Α.Δ. 808, Χόππης ν. Παναγή

(1993)1 Α.Α.Δ. 140, Κίκης Χ''Κυριάκος v. Κυπριακής Δημοκρατίας

(1994)4 Α.Α.Δ. 2407, Μιχαηλίδης και άλλοι v. Τρύφωνος

(1996)1 Α.Α.Δ. 652, Μιχαηλίδης v. Χρίστου

(1996)1 Α.Α.Δ. 1190, Κωστουλλού και άλλη v. Λοΐζου και άλλος

(2004)1 Α.Α.Δ. 697, Κωστουλλού και άλλη v. Λοΐζου και άλλου

(2004)1 Α.Α.Δ. 697, Μιλτιάδους v. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας, Υπόθεση Αρ. 251/2006 ημερ. 22.01.09, Cyprus Trading Corporation v. Φετοκάκη κ.ά.

(2010)1 Α.Α.Δ. 1901, Ευαγγέλου Κυπριακής Δημοκρατίας, Υπόθεση Αρ. 754/2012 ημερ. 21.10.15, Αλεξάνδρου v. Ελευθερίου, Πολιτική Αίτηση 113/2015, ημερ. 25.01.16). Ερμηνεία του θεσμού 2 της Διάταξης 35 καθιστά σαφές ότι η χορήγηση παράτασης χρόνου εμπίπτει στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, η οποία στο θέμα αυτό είναι ευρεία χωρίς να υπόκειται σε περιορισμούς. Η εξουσία αυτή είναι ελεύθερη, αδέσμευτη και ασκείται με βάση τα γεγονότα της κάθε συγκεκριμένης υπόθεσης και με αποκλειστικό οδηγό το συμφέρον της δικαιοσύνης (Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ ν. Χ"Νικόλα

(1990)1 Α.Α.Δ. 470, Χόππης v. Παναγή

(1993)1 Α.Α.Δ. 140). Κατευθυντήριες γραμμές ως προς την αντιμετώπιση αίτησης για παράταση του χρόνου καταχώρισης έφεσης περιέχονται στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση της Ippodomia Hotels, Πολιτική Αίτηση Αρ. 176/2012 ημερ. 04.03.13 μέσα από το ακόλουθο απόσπασμα που υιοθετείται από την υπόθεση Χόππης v. Παναγή

(1993)1 Α.Α.Δ. 140, την οποία μνημονεύει: "Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης. Η τήρηση τους εξυπηρετεί τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. Η προθεσμία που τίθεται από τη Δ.35 Θ.2 για την άσκηση έφεσης είναι συνυφασμένη με την τελεσιδικία και τις αρχές της δικαιοσύνης που ταυτίζονται με αυτή. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας για την άσκηση έφεσης ο επιτυχών διάδικος μπορεί με βεβαιότητα να προσβλέπει στην άσκηση των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζονται με τη δικαστική απόφαση και το δημόσιο στην τελεσφόρηση των μηχανισμών της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος." Επίσης στην υπόθεση Αλεξάνδρου v. Ελευθερίου, Πολιτική Αίτηση 113/2015, ημερ. 25.01.16 οριοθετείται ο τρόπος άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου μέσα από την καταγραφή δύο αποσπασμάτων. Το πρώτο αντλήθηκε από την υπόθεση De Luxe Terrazo Tiles & Marbles Ltd v. Εργοληπτική Εταιρεία «Νέμεσις Λτδ»

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 658 και έχει ως εξής: "Η διακριτική εξουσία που παρέχουν στο Δικαστήριο οι πιο πάνω Διατάξεις δεν υπόκειται σε οποιοδήποτε προκαθορισμένο περιορισμό και η άσκηση της υπέρ ή κατά του αιτητή εξαρτάται αποκλειστικά από τα ιδιαίτερα περιστασιακά και δεδομένα της κάθε υπόθεσης: Ειρήνη Κώστα Χατζημιχαήλ ν. Μαρίας Καράμιχαηλ και Άλλων

(1967)1 Α.Α.Δ. 61, και The Turkish Co-Operative Carob Marketing Society Ltd. v. Lutfi Kiamil and Another

(1973)Α.Α.Δ. 7. Παρά ταύτα, την προσέγγιση του Δικαστηρίου στην άσκηση της υπό εξέταση εξουσίας του χαρακτηρίζει πάντοτε η συμμόρφωση με ορισμένες αρχές που έχουν νομολογιακά καθιερωθεί ανάμεσα στις οποίες πρωτεύουσα θέση κατέχει η αρχή του σεβασμού των χρονικών προθεσμιών που καθόρισε ο Νομοθέτης για την άσκηση του δικαιώματος εφέσεως και ότι με φειδώ και σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις οι προθεσμίες αυτές θα πρέπει να παρατείνονται. Και τούτο γιατί οποτεδήποτε οι προθεσμίες αυτές παρατείνονται επηρεάζονται το δημόσιο συμφέρον και τα δικαιώματα που οι διάδικοι έχουν στον τερματισμό των δικαστικών διαδικασιών και στο τελεσίδικο των δικαστικών αποφάσεων μέσα στις καθορισμένες για όλους προθεσμίες. Λαμβανομένων αυτών υπόψη επιβάλλεται η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να ασκείται υπέρ του αιτητή μόνο στις περιπτώσεις που ο τελευταίος ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι η αιτούμενη παράταση είναι αντικειμενικά δικαιολογημένη από τις ειδικές περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης. Η παράταση της προθεσμίας χωρίς αποχρώντα λόγο αποτελεί αυθαίρετη παραβίαση των σχετικών Κανόνων που καθορίζουν τις προθεσμίες και είναι ασυμβίβαστη με την άσκηση από τα Δικαστήρια της σχετικής διακριτικής τους εξουσίας κατά τρόπο δικαστικό. Οι πιο πάνω αρχές έχουν καθιερωθεί σε σειρά αποφάσεων συμπεριλαμβανομένων των: Ανδρέα Π. Λοΐζου ν. Παναγιώτη Κοντεάτη

(7968)1 Α.Α.Δ. 291,2) Πολιτική Έφεση Αρ. 7742, και 3) Αίτηση στην Πολιτική Έφεση 7026. Στις Αγγλικές αποφάσεις Craig v. Phillips [1877] 7 Cl\ D. 249, και McC (RD) v. McC (JA) and Another [1971] 2 All ER. 1097, τονίστηκε ότι ο διάδικος που αιτείται χαλάρωση των προνοιών των Δικαστικών Κανόνων που αφορούν χρονικές προθεσμίες πρέπει να επιδείξει μεγάλη επιμέλεια και όχι αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης του. Σχετική με περιπτώσεις μακράς καθυστέρησης είναι η υπόθεση W.T. Lamb & Sons v. Rider [1948] 2 All ER. 402, στην οποία τονίστηκε ότι προϋπόθεση της παράτασης της προθεσμίας είναι η ικανοποιητική εξήγηση της καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης." Το δεύτερο απόσπασμα λήφθηκε από την υπόθεση First Ukranian Development Ltd, Πολιτική Αίτηση Αρ. 214/13 ημερ. 15.10.14 και αναφέρει τα πιο κάτω: "Η διακριτική ευχέρεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε αίτημα αυτής της φύσης (παράταση χρόνου) είναι πρωτογενής, επομένως συναρτάται αποκλειστικά με την κρίση για το βάσιμο του αιτήματος. Σύμφωνα με τη νομολογία στην οποία έγινε εκτενής αναφορά η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου σ' αυτό τον τομέα δεν υπόκειται σε οποιουσδήποτε όρους, δηλαδή δεν αποκλείεται εκ προοιμίου ο συνυπολογισμός οποιουδήποτε γεγονότος στην κρίση του αιτήματος. Η νομολογία αποκαλύπτει ότι και σφάλμα του δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια, μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση του χρόνου νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. [Βλ. The Turkish Co Operative Carob Marketing Society Ltd v. Lutfi Kiamil & Another,

(1973)1 C.L.R. 1, Erini Costa HadjiMichael v. Maria Karamichael and two Others (l967) 1 C.L.R. 61, Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ ν. Χ»Νικόλα

(1990)1 Α.Α.Δ. 470, Σολιάτης & Συνεργάται ν. Α. Χριστοδουλίδη

(1990)1 Α.Α.Δ. 1162 και Πεύκος Γεωργιάδης ν. Δημοκρατίας (Προσφ. Αρ. 547/90, ημερ. 30/4/92]. Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους Θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης. Για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. Η προθεσμία που τίθεται από τη Δ.35 Θ.2 για την άσκηση έφεσης είναι συνυφασμένη με την τελεσιδικία και τις αρχές της δικαιοσύνης που ταυτίζονται με αυτή. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας για την άσκηση έφεσης ο επιτυχών διάδικος μπορεί με βεβαιότητα να προσβλέπει στην άσκηση των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζονται με τη δικαστική απόφαση και το δημόσιο στην τελεσφόρηση των μηχανισμών της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος." Καθοδηγούμενος από το πιο πάνω νομικό πλαίσιο στρέφομαι ευθύς να εξετάσω την παρούσα αίτηση υπό το φως των λόγων ένστασης. Θα ξεκινήσω την ενασχόληση μου από τον τέταρτο λόγο ένστασης αφού όλοι οι υπόλοιποι άπτονται της ουσίας της υπό κρίση αίτησης. Με τον τέταρτο λόγο ένστασης οι Καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι η παρούσα αίτηση είναι παράτυπη και αδικαιολόγητη επειδή δεν υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Αιτητή αλλά από δικηγόρο. Στην υπόθεση Ζωγράφου v. Drosoneri Farm Limited, Πολιτική Έφεση Αρ. 379/2012 ημερ. 21.05.15, στην οποία μνημονεύεται η υπόθεση Dimitry Rybolovlev v. Elena Rybolovleva

(2010)1 A.A.Δ 82, τονίστηκε ότι αποτελεί ανεπιθύμητη πρακτική η όμνυση από δικηγόρο ο οποίος είναι ή στη συνέχεια της διαδικασίας, καθίσταται μάρτυρας γεγονότων οπότε και θεωρείται ασυμβίβαστος ο περαιτέρω εκ μέρους του χειρισμός της υπόθεσης. Στην προκειμένη περίπτωση πράγματι η ενόρκως δηλούσα είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον Αιτητή στην υπόθεση αυτή. Ωστόσο πουθενά δεν προκύπτει η ομνύουσα να είναι η δικηγόρος που χειρίζεται την υπόθεση αυτή από το δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον Αιτητή. Αντίθετα αυτό που σημειώνεται στην πρώτη παράγραφο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση είναι ότι ο δικηγόρος κύριος Καλλής είναι αυτός που χειρίζεται προσωπικά την υπόθεση αυτή από το δικηγορικό γραφείο που ανέλαβε την εκπροσώπηση του Αιτητή. Πέραν αυτού όμως, ένας από τους δύο λόγους που προβάλλεται για την καθυστέρηση στην προώθηση έφεσης αφορά αποκλειστικά σφάλμα του δικηγορικού γραφείου που εκπροσωπεί τον Αιτητή στην υπόθεση αυτή ως προς τη χρονική προθεσμία για καταχώρηση έφεσης με αποτέλεσμα το εν λόγω δικηγορικό γραφείο δια του αντιπροσώπου του να είναι αυτό που γνωρίζει καλύτερα τα γεγονότα που περιβάλλουν τη θέση αυτή. Μπροστά σε αυτά τα δεδομένα δεν υφίσταται θέμα παρατυπίας. Συνακόλουθα δεν δικαιολογείται παραγνώριση του περιεχομένου της ένορκης δήλωσης της κυρίας Αυγουστή και κατ' επέκταση δεν δικαιολογείται απόρριψη της υπό κρίση αίτησης στη βάση της θέσης αυτής των Καθ' ων η αίτηση, η οποία κρίνεται ότι δεν ευσταθεί. Θα εξετάσω στη συνέχεια όλους μαζί τους υπόλοιπους λόγους ένστασης ως μία ομάδα επειδή, όπως ήδη λέχθηκε, αφορούν την ουσία της παρούσας αίτησης. Για το χρόνο που διέρρευσε από την λήξη της προθεσμίας προώθησης έφεσης μέχρι την καταχώρηση της παρούσας αίτησης ουσιαστικά προβάλλονται δύο λόγοι. Ο πρώτος αφορά τη θέση ότι λανθασμένα εκλήφθηκε η επίμαχη δικαστική απόφαση ως τελική με αποτέλεσμα εσφαλμένα να θεωρηθεί ως χρόνος άσκησης έφεσης η περίοδος των 42 ημερών αντίς αυτής των 14 ημερών που αφορά ενδιάμεση απόφαση. Για το θέμα αυτό καταγράφονται τα εξής στην ένορκη δήλωση: "Μόλις υπέπεσε στην αντίληψη μας το γεγονός αυτό, ήτοι της εκπρόθεσμης καταχώρησης της αίτησης, δηλαδή κατά την 29.06.15 ετοιμάσαμε άμεσα την παρούσα αίτηση." Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση η δικαστική απόφαση εκδόθηκε στις 21.05.15 αλλά μόλις στις 27.05.15, δηλαδή σχεδόν μετά από μία εβδομάδα, η πλευρά του Αιτητή μεριμνά το κείμενο αυτής να περιέλθει στην κατοχή της για μελέτη. Το ότι ουδείς από το δικηγορικό γραφείο που ανέλαβε την υπόθεση του Αιτητή δεν εμφανίστηκε την ημέρα που αυτή γνωστοποιήθηκε στους διαδίκους δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία στο γεγονός αυτό. Από πρόχειρο υπολογισμό η προθεσμία των 42 ημερών από την ημερομηνία έκδοσης της εν λόγω απόφασης λήγει την 01.07.15 ενώ αυτή των 14 ημερών λήγει την 03.06.

1. Η πλευρά του Αιτητή επικαλείται ότι το εκπρόθεσμο της αίτησης έγινε αντιληπτό περί τις 29.06.
2. Δεν εξηγείται όμως πως και γιατί τότε το πιο πάνω σφάλμα υπέπεσε στην αντίληψη του δικηγόρου του Αιτητή. Απλά υπάρχει αναφορά ότι το επικαλούμενο σφάλμα έγινε γνωστό κατά την πιο πάνω ημερομηνία. Πρόκειται για ένα ισχυρισμό του Αιτητή που χαρακτηρίζεται από γενικότητα και ασάφεια. Η εγγύτητα του χρόνου που η πλευρά του Αιτητή ισχυρίζεται ότι το λάθος έγινε αντιληπτό με τη λήξη της προθεσμίας των 42 ημερών που ήταν η εντύπωση λανθασμένα χαραγμένη στο μυαλό του συνηγόρου του Αιτητή, είναι τέτοια που λογικά καθιστούσε το εφετήριο έτοιμο για καταχώρηση. Ωστόσο ουδεμία αναφορά γίνεται για ετοιμασία τέτοιου εγγράφου και κανένα αντίγραφο ή έστω προσχέδιο του περιεχομένου του επισυνάφθηκε στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση. Τυχόν επισύναψη τέτοιου εγγράφου θα ενίσχυε την πειστικότητα του επιχειρήματος της πλευράς του Αιτητή περί σφάλματος της προθεσμίας καταχώρησης έφεσης που έγινε αντιληπτό περί τις 29.06.
3. Η απουσία τέτοιου εγγράφου αφήνει εκτεθειμένη την αντικειμενικότητα του εν λόγω ισχυρισμού. Ο δεύτερος λόγος που προβάλλεται σχετικά με το χρόνο που διέρρευσε από την λήξη της προθεσμίας προώθησης έφεσης μέχρι την καταχώρηση της παρούσας αίτησης αποδίδεται στις προσπάθειες του ιδίου του Αιτητή να αποταθεί σε νέο δικηγόρο, οι οποίες αφού δεν καρποφόρησαν τον οδήγησαν τελικά να επιστρέψει στο νυν δικηγορικό γραφείο που αρχικά ανέλαβε την υπόθεση του. Η επιλογή του αυτή προκάλεσε επιπλέον καθυστέρηση 1,5 μήνα και σύνολο 2,5 μηνών περίπου από την ημερομηνία λήξης της προθεσμίας που θα έπρεπε η έφεση να είχε καταχωρηθεί (03.06.15) μέχρι την ημερομηνία που η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε (12.08.15), χωρίς παράλληλα να συγκεκριμενοποιούνται οι ενέργειες στις οποίες προέβηκε, πότε η κάθε μία από αυτές λήφθηκε, προς τα πού περιστράφηκε η κάθε μία ξεχωριστά και ποιο το αποτέλεσμα κάθε μίας από αυτές. Η απουσία τέτοιων ουσιωδών λεπτομερειών εκμηδενίζει την πειστικότητα του εν λόγω επιχειρήματος του Αιτητή. Περαιτέρω η πλευρά του Αιτητή απέφυγε να προσδιορίσει χρονικά την ετοιμασία της υπό κρίση αίτησης, περιοριζόμενη απλά να αναφέρει ότι αυτό έγινε άμεσα. Η λιτή αναφορά στην ένορκη δήλωση Αυγουστή με τον τρόπο που διατυπώθηκε δεν παρέχει δυνατότητα αξιολόγησης της με γνώμονα ότι αυτή τελικά καταχωρήθηκε στις 12.08.15, ειδικότερα αν κάποιος αναλογιστεί ότι οι Καθ' ων η αίτηση αμφισβητούν ότι έχει δοθεί ικανοποιητική εξήγηση για το εκπρόθεσμο της άσκησης έφεσης. Καταληκτικά κρίνω ότι στη βάση των γεγονότων που τέθηκαν ενώπιον μου ελλείπει το υπόβαθρο εκείνο που θα δικαιολογούσε παρέκκλιση από την εφαρμογή του γενικού και συνάμα αυστηρού κανόνα περί της αναγκαιότητας τήρησης των προθεσμιών που τίθενται από τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς. Ουσιαστικά ζητείται παράταση χρόνου χωρίς αποχρώντα λόγο. Η καταχώρηση της παρούσας αίτησης πραγματοποιήθηκε μέσα από καθυστέρηση που αντικειμενικά δεν δικαιολογείται. Ουδεμία ικανοποιητική εξήγηση δόθηκε ως προς το γιατί οι Καθ' ων η αίτηση να μην μπορούν να προσβλέπουν στην άσκηση των δικαιωμάτων τους μέσα από την τελεσιδικία της προαναφερόμενης δικαστικής απόφασης. Εν κατακλείδι θεωρώ ότι το συμφέρον της δικαιοσύνης οδηγεί στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας υπέρ της απόρριψης της υπό κρίση αίτησης. Υπό το πρίσμα των πιο πάνω οι λόγοι ένστασης 1, 2, 3, 5 και 6 επιτυγχάνουν. Συνακόλουθα η παρούσα αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης, όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων-Καθ' ων η αίτηση και εναντίον του Εναγομένου 3-Αιτητή. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other/Interim Αναφορά: Πολιτική Δικονομία/Ενδιάμεση Απόφαση/Παράταση χρόνου καταχώρησης έφεσης/Διάταξη 35 Κανονισμοί 2 και 19 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο